Batang Itinago Siyam na Taon Na ang Nakalipas ang Nagbukas sa Lihim na Matagal Pinagtakpan ng Buong Pamilya ni Ramil
BAHAGI 2 — Batang Itinago Siyam na Taon Na ang Nakalipas ang Nagbukas sa Lihim na Matagal Pinagtakpan ng Buong Pamilya ni Ramil
Parang tumigil ang oras matapos sabihin iyon ng biyenan kong lalaki.
—Kailangan mo munang malaman na ang siyam na taon ninyong pagsasama ni Ramil ay inayos mula pa sa simula upang pagtakpan ang lihim tungkol sa isang bata.
Hindi ako agad nakapagsalita.
Ang ingay ng mga bisita kanina ay tuluyang nawala. Maging si Nilo ay tahimik na nakatayo sa tabi ko, tila nararamdaman niyang may malaking bagay na nangyayari kahit hindi niya lubos na nauunawaan.
Tumingin ako kay Ramil.
—Ano ang ibig sabihin ng sinabi ng Papa mo?
—Luningning…
—Huwag ang pangalan ko ang sabihin mo. Ang katotohanan ang sabihin mo.
Yumuko siya.
Doon nagsimulang manginig ang mga kamay ko.
Lumapit ang biyenan kong lalaki sa mesa at dahan-dahang umupo.
—Bago kayo ikasal, may babaeng nakarelasyon si Ramil.
Napatingin ako kay Maribel.
Ngunit agad umiling ang matanda.
—Hindi si Maribel.
Napapikit ako.
Kahit paano, may bahagi sa akin na nakahinga.
Kung ganoon, ano ang ibig sabihin ng DNA test?
Nagpatuloy siya.
—Matagal nang hiwalay sina Ramil at ang babaeng iyon nang malaman naming buntis siya. Ayaw na niyang makipagbalikan kay Ramil. Ang gusto lamang niya ay kilalanin ni Ramil ang bata at tumulong sa pagpapalaki rito.
—At ano ang ginawa ninyo?
Hindi siya makatingin sa akin.
Ang biyenan kong babae ang biglang sumagot.
—Pinakiusapan naming huwag na siyang manggulo.
Napalingon ako sa kanya.
—Pinakiusapan?
Tahimik siya.
—O binayaran?
Hindi pa rin siya sumagot.
Sapat na iyon.
Napatawa ako nang mapait.
—Kaya naghanap kayo ng mapapangasawa kay Ramil?
—Hindi ganoon kasimple—sabi niya.
—Talaga?
Tumingin ako sa kanya.
—Siyam na taon akong naging asawa ng anak ninyo. Ngayon ko lang nalaman na noong panahong nagpaplano ako ng kasal, abala pala kayong lahat sa pagtatago ng anak niya sa ibang babae.
Biglang nagsalita si Ramil.
—Hindi ko alam na buhay ang bata.
Napatingin kaming lahat sa kanya.
—Ano?
Namumula ang mga mata niya.
—Sinabi sa akin ni Mama na hindi natuloy ang pagbubuntis.
Namutla ang biyenan kong babae.
—Ramil!
—Tama na, Ma!
Sa unang pagkakataon, sumigaw siya sa kanyang ina.
—Siyam na taon na akong nananahimik!
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
Unti-unting nabubuo ang larawan.
Ang biyenan kong lalaki ang nagpatuloy.
—Hindi namin alam kung nasaan ang bata ngayon. Umalis ang ina nito pagkatapos niyang manganak. Ilang taon naming sinubukang hanapin sila, pero walang nangyari.
Itinaas ko ang DNA result.
—Kung ganoon, ano ang kinalaman ni Nilo?
Tahimik ang lahat.
Hanggang si Maribel ang humagulgol.
—Ako ang may kasalanan.
Tumingin ako sa kanya.
—Ano?
Pinunasan niya ang luha niya.
—Noong ipinanganak si Nilo, nagkaproblema kami ng asawa ko. Natakot akong baka iwan niya kami. Alam kong may perang nakatago si Kuya para sa batang nawala noon.
Napatingin ako kay Ramil.
—Anong pera?
—Trust fund—sagot niya.—Nagtatabi ako taon-taon. Kung makita ko man ang anak ko, gusto kong may maibigay ako sa kanya.
Biglang luminaw ang walong taong gulang na dokumentong nakita ko.
Hindi iyon ginawa para kay Nilo.
Ginawa iyon para sa unang anak ni Ramil.
Binago lamang ang beneficiary kalaunan.
Tumingin ako kay Maribel.
—Ikaw ang nagpalit ng pangalan?
Umiling siya.
—Hindi ko kayang gawin iyon.
Dahan-dahan siyang tumingin sa kanyang ina.
Namutla ang biyenan ko.
Napaatras ako.
—Kayo?
—Para rin naman iyon sa pamilya!—sigaw niya.—Wala na ang batang iyon! Hindi natin alam kung buhay pa! Samantalang narito si Nilo!
Napailing ako.
—Kaya kinuha ninyo ang perang para sa isang nawawalang bata at ibinigay sa paborito ninyong apo?
—Apo ko rin si Nilo!
—Hindi iyon ang tanong ko!
Natahimik siya.
Ngunit mayroon pa ring isang bagay na hindi tama.
Tiningnan ko muli ang DNA result.
—Bakit 99.99% ang resulta kay Ramil?
Ang biyenan kong lalaki ang kumuha ng papel.
Matagal niya itong tiningnan.
Pagkatapos ay biglang kumunot ang noo niya.
—Hindi ito paternity test.
Lumapit ako.
Itinuro niya ang maliit na bahagi sa ilalim.
“Close biological relationship consistent with first-degree familial relationship.”
Napapikit ako.
Hindi direktang sinasabing ama si Ramil.
Ang ipinapakita lamang ng pagsusuri ay napakalapit ng relasyon sa dugo.
Biglang napaupo si Maribel.
—Kapatid niya si Kuya…
Doon ko naintindihan.
Kung anak ni Maribel si Nilo, natural lamang na malapit ang genetic relationship nito kay Ramil bilang tiyuhin.
May gumamit ng bahaging iyon ng report upang palabasing anak ni Ramil si Nilo.
—Sino ang gumawa nito?—tanong ko.
Maribel umiling.
—Hindi ko alam.
Biglang nagsalita si Nilo.
—Si Papa po.
Lahat kami napalingon.
—Ano?
—Si Papa ang nagbigay sa akin ng sobre. Sabi niya, kapag pinilit daw nila si Tita Luningning na pumirma, ibigay ko iyon.
Napahawak si Maribel sa bibig niya.
Ang tinutukoy ni Nilo ay ang kanyang ama, na ilang buwan nang hiwalay kay Maribel.
Kinuha ni Maribel ang cellphone niya at tinawagan ito.
Hindi nagtagal, sumagot ang lalaki.
Naka-speaker ang tawag.
—Alam kong darating ang araw na ito—sabi niya.
—Bakit mo ginawa iyon?—sigaw ni Maribel.
—Dahil ayaw ninyong makinig. Ginamit ninyo ang pangalan ni Luningning. Pineke ninyo ang pirma niya. At gusto ninyong kunin ang perang hindi naman para kay Nilo.
Nanlamig ako.
—Alam mo kung nasaan ang unang anak ni Ramil?
Tumahimik siya.
Pagkaraan ng ilang segundo, sinabi niya:
—Hindi ko alam kung nasaan siya ngayon. Pero alam ko kung sino ang makapagsasabi sa inyo.
Nagbigay siya ng pangalan ng isang matandang babae na dating tumulong sa ina ng bata.
Kinabukasan, ako mismo ang naghanap sa kanya.
Sumama si Ramil.
Ayaw ko sana.
Pero sinabi ko:
—Hindi ito nangangahulugang pinapatawad kita. Karapatan mo lamang malaman kung nasaan ang anak mo.
Natagpuan namin ang matandang babae sa isang maliit na bahay sa isang tahimik na bayan.
Nang marinig niya ang pangalan ng dating kasintahan ni Ramil, matagal niya kaming tinitigan.
Pagkatapos ay pumasok siya sa loob at bumalik na may dalang lumang kahon ng mga sulat.
—Matagal ko itong itinago.
May isang sobre roon na nakapangalan kay Ramil.
Nanginginig ang kamay niya nang buksan iyon.
May litrato sa loob.
Isang batang babae.
Mga walong taong gulang siya sa larawan, nakangiti habang hawak ang isang medalya sa paaralan.
Sa likod nito ay may nakasulat:
“Hindi kita hinihingang bumalik. Gusto ko lamang malaman mong lumaki siyang mabuting bata. Ang pangalan niya ay Tala.”
Napaupo si Ramil.
Umiyak siya nang walang tunog.
Ngunit ako ay nakatitig sa petsa sa likod ng larawan.
Tatlong taon lamang ang nakalipas.
Ibig sabihin, buhay ang bata.
At maaaring mahanap pa namin siya.
Tumingin sa amin ang matandang babae.
—May isa pa kayong kailangang malaman.
Inilabas niya ang isa pang sobre.
—Hindi umalis ang ina ni Tala dahil ayaw niyang makita si Ramil.
Tumigil siya.
—Umalis siya dahil may isang taong nagbanta na kukunin sa kanya ang bata kapag bumalik siya.
Tumingin ako kay Ramil.
Namutla siya.
—Sino?
Hindi sumagot agad ang matanda.
Sa halip, inilapag niya sa mesa ang isang lumang litrato.
At nang makita ko kung sino ang babaeng nasa larawan kasama ng ina ni Tala, napahawak ako sa bibig ko.
Ang babaeng iyon ay ang biyenan kong babae.
At sa kamay niya ay may hawak na dokumentong may pirma.
Ang parehong pirma na nakita ko sa pekeng enrollment form ni Nilo.
Doon ko napagtanto na hindi lamang pala pera ang pineke niya sa loob ng maraming taon.
May isang buhay siyang binago gamit ang parehong paraan.
At sa pagkakataong iyon, alam kong hindi ako uuwi hangga't hindi namin nahahanap si Tala.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)