PANGALANG NASA DOKUMENTO ANG NAGBUKAS SA LIHIM NG AKING INA AT SA TUNAY NA DAHILAN NG PITONG TAONG KASAL
BAHAGI 2 — PANGALANG NASA DOKUMENTO ANG NAGBUKAS SA LIHIM NG AKING INA AT SA TUNAY NA DAHILAN NG PITONG TAONG KASAL
Ang pangalang nakasulat sa dokumento ay pangalan ng biyenan kong babae.
Napatingin ako sa kanya.
Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid.
—Ikaw?
Isang salita lamang iyon, ngunit nakita kong bahagyang nanginig ang kanyang mga labi.
Mabilis namang lumapit ang asawa ko.
—Huwag kang magpadalos-dalos. May paliwanag diyan.
Napatawa ako.
—Paliwanag?
Itinaas ko ang dokumento.
—Bago pa tayo ikasal, humiling na ang mama mo na mailipat ang ari-arian ng nanay ko. At ngayon gusto ninyong palabasing conjugal property iyon. Ano pa ang kailangan kong ipaliwanag?
—Hindi ganoon kasimple!
—Kung ganoon, gawin mong simple.
Hindi siya nakasagot.
Ang lalaking may dalang briefcase ang nagsalita.
Ipinakilala niya ang sarili bilang dating legal representative na inatasan ng aking ina na pangasiwaan ang ilang dokumento bago ito pumanaw.
Matagal na raw niyang sinusubukang makipag-ugnayan sa akin, ngunit maraming lumang contact details ang hindi na aktibo.
—May isang bagay na kailangan mong malaman—sabi niya.—Ang ari-ariang iniwan sa iyo ng iyong ina ay hindi kailanman naibenta.
Napahawak ako sa mesa.
—Pero sinabi sa akin noon na naibenta iyon para mabayaran ang mga utang niya.
Umiling siya.
—Walang ganoong bentahan.
Binuksan niya ang isa pang folder.
Nasa loob ang mga titulo, lumang kontrata, tax records at ilang larawan.
Doon ko nalaman ang buong katotohanan.
Ang ina ko pala ay nagmamay-ari noon ng isang lumang bahay at dalawang maliit na commercial units sa isang mabilis na umuunlad na bahagi ng lungsod.
Hindi marangya ang mga iyon noong bata pa ako.
Ngunit makalipas ang maraming taon, tumaas nang ilang ulit ang halaga ng lupa.
Hindi lang iyon.
Ang dalawang commercial units ay matagal nang pinauupahan.
Ang rental income ay inilalagay sa isang trust account na nakapangalan sa akin.
Parang nawalan ako ng lakas.
—Bakit wala akong alam?
Tumingin sa akin ang legal representative.
—Dahil ayon sa habilin ng iyong ina, dapat ibigay sa iyo ang buong pamamahala kapag umabot ka sa itinakdang edad. Ngunit bago iyon nangyari, may isang taong paulit-ulit na nagsumite ng dokumentong nagsasabing awtorisado siyang kumatawan sa iyo.
Itinuro niya ang pangalan ng biyenan ko.
—Tatlong beses.
Biglang sumigaw ang biyenan ko.
—Hindi ko kinuha ang pera!
Lahat kami ay napatingin sa kanya.
Napakunot-noo ang biyenan kong lalaki.
—Kung hindi mo kinuha, bakit ikaw ang nagsumite?
Nanginginig ang boses niya.
—Gusto ko lang malaman kung gaano talaga kalaki ang ari-arian!
Doon nagsimulang mabuo sa isip ko ang mas masakit na katotohanan.
Tumingin ako sa asawa ko.
—Kailan mo nalaman?
Tahimik siya.
—Kailan?
Sa wakas ay pumikit siya.
—Bago tayo magpakasal.
Parang may malamig na kamay na humawak sa puso ko.
—Gaano katagal bago?
—Mga anim na buwan.
Tumawa ako nang mahina.
Anim na buwan.
Eksaktong panahon iyon nang bigla siyang naging seryoso sa panliligaw sa akin.
Bago iyon, halos dalawang taon kaming magkakilala ngunit palagi siyang hindi sigurado sa relasyon namin.
Pagkatapos, bigla siyang nag-propose.
Akala ko noon ay napagtanto lang niyang mahal niya ako.
Ngayon, parang isa-isang bumabalik ang mga alaala sa maling anyo.
—Kaya mo ako pinakasalan?
—Hindi!
Mabilis siyang lumapit.
—Hindi lang dahil doon.
Napaatras ako.
Ang salitang “lang” ang pinakamasakit.
Hindi niya sinabing walang kinalaman ang pera.
Sinabi niyang hindi “lang” dahil doon.
Ibig sabihin, may bahagi pa rin iyon.
Tumingin sa kanya ang ama niya na puno ng pagkadismaya.
—Anak, sabihin mo ang lahat.
Napaupo ang asawa ko.
At doon niya inamin ang bagay na pitong taon niyang itinago.
Bago kami ikasal, nalaman ng kanyang ina mula sa isang kakilala ang tungkol sa mga ari-arian ng nanay ko.
Siya raw ang nagsabi sa anak niya na huwag akong pakawalan.
Noong una, ayon sa asawa ko, hindi niya raw iyon sineryoso.
Ngunit nang lumaki ang kanilang mga utang dahil sa nabigong negosyo ng isang kamag-anak, nagsimula silang umasa na balang araw ay makokontrol nila ang mana ko.
—Pero minahal naman talaga kita—mahina niyang sabi.
Tinitigan ko siya.
—Kung minahal mo ako, bakit mo ginaya ang pirma ko?
Namutla siya.
Hindi na siya nakasagot.
Iyon na ang sagot.
Ang dalawang daang libong piso, ang condo, ang babaeng tinatawag niyang katrabaho, ang pekeng authorization, ang sobre ngayong gabi—lahat ay bahagi ng isang plano.
Ngunit may isa pa akong gustong malaman.
Binuksan ko ang cellphone niya at inilapit sa mukha niya.
—Sino ang babaeng ito?
Matagal siyang hindi nagsalita.
Pagkatapos ay umamin.
May relasyon sila.
Halos isang taon na.
Ang condo ay balak nilang tirhan kapag nakakuha siya ng sapat na pera at nakahiwalay na sa akin.
Napahawak sa upuan ang biyenan kong lalaki.
—At alam ito ng mama mo?
Hindi sumagot ang asawa ko.
Ngunit ang katahimikan niya ang nagsabi ng lahat.
Dahan-dahang napaupo ang biyenan kong babae.
—Ayaw ko lang mawalan ng mapupunta sa anak ko.
Tumingin ako sa kanya.
Sa unang pagkakataon, wala akong naramdamang galit.
Pagod lamang.
—Kaya handa mong kunin ang kinabukasan ng apo mo?
Hindi siya nakasagot.
—Handa mong kunin ang pera sa pag-aaral niya para makabili ng condo ang anak mo at ibang babae?
—Hindi ko alam na para sa babae ang condo!
—Pero alam mong pekeng pirma ang ginamit.
Tahimik siya.
At sapat na iyon.
Kinuha ko ang lahat ng dokumento.
—Ano ang maaari kong gawin ngayon?—tanong ko sa legal representative.
—Una, ipagbigay-alam natin agad sa bangko na walang sinuman maliban sa iyo ang awtorisadong mamahala sa iyong accounts. Pangalawa, ipa-freeze natin ang anumang transaksyong konektado sa mga pekeng dokumento. Pangatlo, kailangan nating opisyal na i-review ang lahat ng pagtatangkang ginawa sa iyong mga ari-arian.
Tumango ako.
—Gawin natin.
Biglang lumapit ang asawa ko.
—Sandali!
Hindi ako humarap.
Hinawakan niya ang braso ko.
—Huwag mong sirain ang pamilya natin dahil dito.
Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya.
—Hindi ako ang sumira.
Tumingin ako sa kanya.
—Ikaw ang kumuha ng pera ng anak natin.
—Ikaw ang nagsinungaling.
—Ikaw ang nagkaroon ng ibang babae.
—At ikaw ang nagtangkang kunin ang iniwan sa akin ng nanay ko.
Napayuko siya.
—Bigyan mo ako ng pagkakataon.
—Pitong taon ang ibinigay ko sa iyo.
Pagkatapos ay tumingin ako sa biyenan kong babae.
—At pitong taon din akong nanahimik sa bawat pagkakataong pinaramdam mong hindi ako sapat para sa pamilya ninyo.
Kinuha ko ang bag ko.
—Tapos na.
Ngunit bago ako makalabas, tinawag ako ng biyenan kong lalaki.
—Sandali.
Humarap ako.
May inilabas siyang lumang sobre mula sa kabinet.
—May isa pa akong kailangang ibigay sa iyo.
Tumingin sa kanya ang asawa niya na parang nabigla.
—Huwag!
Ngunit hindi siya nakinig.
Iniabot niya sa akin ang sobre.
—Natagpuan ko ito ilang taon na ang nakalipas. Itinago ko dahil sinabi ng asawa ko na lumang papel lang ito.
Binuksan ko iyon.
May sulat sa loob.
Nakilala ko agad ang sulat-kamay.
Sa nanay ko iyon.
Nang makita ko ang unang linya, hindi ko napigilang manginig.
“Anak, kung dumating ang araw na mabasa mo ito, sana ay mayroon ka nang sariling pamilya. Ngunit tandaan mo: ang iniwan ko sa iyo ay hindi para yumaman ka. Iniwan ko ito upang hindi mo kailangang manatili sa isang lugar kung saan hindi ka iginagalang.”
Napahinto ako.
Hindi ko na napigilan ang mga luha.
Parang kahit matagal nang wala ang nanay ko, alam niya kung anong araw ang darating.
At sa unang pagkakataon sa gabing iyon, malinaw kong alam kung ano ang kailangan kong gawin.
Hindi ko kailangang ipaglaban ang kasal.
Kailangan kong iligtas ang sarili ko at ang anak ko.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)