ISANG MATAPANG NA NBI AGENT ANG NAGSAGAWA NG RAID SA ISANG LUMANG PRINTING SHOP SA RECTO UPANG HULIHIN ANG TINAGURIANG “MASTER FORGER” NA GUMAGAWA NG PEKENG PASAPORTE AT ID NGUNIT SA HULI AY IBINABA NIYA ANG KANYANG BARIL AT LUMUHOD SA PAGGALANG NANG MATUKLASAN NIYA ANG TOTOO

Sa madilim at mausok na bahagi ng C.M. Recto Avenue sa Maynila, kung saan naghahalo ang amoy ng tinta, imburnal, at street food, nagmamanman si Agent Brix ng NBI. Ilang buwan na niyang tinatrabaho ang kaso ng tinaguriang “The Artist.” Ayon sa intelligence report, si “The Artist” ang pinakamagaling na gumagawa ng pekeng dokumento sa buong bansa. Pasaporte, land title, NBI clearance, birth certificate—lahat kaya niyang gayahin nang pulido na kahit ang mga makina sa airport ay hindi madedetect ang peke.

Ang target: si Mang Polding, isang 60-anyos na may maliit at lumang printing shop na nagkukunwaring nag-iimprinta lang ng calling cards at invitations.

“Target in sight,” bulong ni Brix sa kanyang radyo habang nakasilip sa bintana ng kanyang sasakyan. Kitang-kita niya ang isang babaeng nanginginig sa takot na pumasok sa shop ni Mang Polding. May inabot itong brown envelope. Pagkalipas ng isang oras, lumabas ang babae na may dalang bagong pasaporte, umiiyak habang yakap ang dokumento.

“Positive. Transaction complete. Move in! Move in!” sigaw ni Brix.

Sabay-sabay na sumugod ang sampung operatiba. Winasak nila ang pintuan ng shop. “NBI! Dapa! Walang kikilos!”

Nagkagulo sa loob. Ang mga tauhan ni Mang Polding ay nagsipagtago, pero ang matanda ay nanatiling nakaupo sa harap ng kanyang computer, kalmadong tinatapos ang pag-eedit ng isang ID. Agad siyang nilapitan ni Brix at tinutukan ng baril sa ulo.

“Tapos na ang maliligayang araw mo, Tanda,” galit na sabi ni Brix. “Alam mo ba kung ilang kriminal ang pinalusot mo sa bansa dahil sa mga peke mong dokumento? Terorista? Sindikato? Mamamatay-tao? Ikaw ang dahilan kung bakit nasisira ang sistema ng Pilipinas!”

Hindi sumagot si Mang Polding. Itinaas lang niya ang kanyang mga kamay na puno ng tinta. Pinosasan siya agad. Hinalughog ng mga ahente ang lugar. Nakakita sila ng daan-daang blangkong pasaporte, mga official seal ng gobyerno, at high-tech na printers. Ebidensyang sapat para mabulok si Mang Polding sa kulungan habambuhay.

Habang iniimbentaryo ni Brix ang mga ebidensya, napansin niya ang isang makapal na logbook sa ilalim ng mesa ng matanda. Akala niya ay listahan ito ng mga kliyente at bayad.

“Tingnan natin kung sino ang mga suki mo,” sabi ni Brix nang may pang-uuyam. Binuksan niya ang logbook.

Pero laking gulat niya. Walang nakalagay na halaga. Walang “Php 20,000” o “Php 50,000.” Sa halip, mga kwento ang nakasulat.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Entry #1024: Elena – Binugbog ng asawang pulis. Muntik nang mapatay. Kailangang tumakas papuntang probinsya gamit ang bagong pangalan para hindi matunton. Status: Ligtas.

Entry #1025: Batch 45 – Limang dalagita na ibebenta sana ng sindikato sa Middle East. Kailangan ng pekeng birth certificate para magmukhang minor at hindi payagang umalis ng immigration officer na kasabwat ng sindikato. Status: Nasagip, nakauwi sa pamilya.

Entry #1026: Roberto – Testigo sa massacre sa Maguindanao. Pinaghahanap ng private army. Binigyan ng bagong mukha at pangalan para makapagtago sa Visayas. Status: Buhay.

Nanghina ang tuhod ni Brix. Binasa niya ang iba pang pahina. Libo-libong pangalan. Libo-libong kwento ng pang-aabuso, karahasan, at takot. Ang bawat “pekeng” dokumento na ginawa ni Mang Polding ay hindi para sa mga kriminal na gustong pumasok o lumabas ng bansa, kundi para sa mga biktima na walang ibang matakbuhan dahil ang mismong batas at sistema ay nabigo silang protektahan.

“Ano ’to?” nanginginig na tanong ni Brix kay Mang Polding.

Tumingin ang matanda sa kanya nang diretso. “Agent, sa Recto, maraming gumagawa ng peke para sa pera. Pero ako? Gumagawa ako ng peke para sa buhay. Ang mga taong lumalapit sa akin ay ’yung mga taong hindi matulungan ng gobyerno niyo. Mga babaeng binubugbog ng asawang may impluwensya, mga batang ibebenta, mga witness na papatayin. Kapag dumaan sila sa legal na proseso, patay na sila bago pa maaprubahan ang papel nila. Kaya binibigyan ko sila ng bagong buhay… sa pamamagitan ng bagong pangalan.”

Biglang bumukas ang pinto ng shop. Hindi mga pulis ang pumasok, kundi isang grupo ng mga madre at social workers. Hinarangan nila ang mga ahente.

“Huwag niyo siyang hulihin!” sigaw ni Sister Mary, ang head ng isang kilalang shelter para sa mga biktima ng trafficking. “Si Mang Polding ang dahilan kung bakit buhay ang mahigit limang daang babae sa shelter namin! Siya ang gumagawa ng paraan para maitago namin sila sa mga sindikato!”

Ipinakita ni Sister Mary ang mga litrato ng mga babaeng nakapagtapos ng pag-aaral, nakapag-asawa, at namumuhay nang payapa—lahat ay gamit ang mga “pekeng” identity na ginawa ni Mang Polding nang libre.

Doon naintindihan ni Brix ang babaeng nakita niya kanina. Hindi iyon kriminal. Iyon ay isang biktimang tumatakas para mabuhay.

Napatingin si Brix sa kanyang baril. Napatingin siya sa badge niya. Ang sinumpaan niyang tungkulin ay protektahan ang mamamayan. At sa pagkakataong iyon, napagtanto niya na ang matandang nakaposas sa harap niya ay mas marami pang naipagtanggol na buhay kaysa sa buong career niya sa NBI.

Dahan-dahang tinanggal ni Brix ang posas ni Mang Polding. Ibinaba niya ang kanyang baril.

“Sir?” tanong ng kasamahan niyang ahente, naguguluhan.

“Negative,” sabi ni Brix sa radyo, ang boses ay basag. “Walang forger dito. Maling intelligence report. Ang nakita natin ay mga lumang equipment lang. Walang ebidensya. Pull out.”

“Pero Sir—”

“I said pull out!” sigaw ni Brix.

Nang makaalis ang ibang ahente, naiwan si Brix saglit. Lumapit siya kay Mang Polding at yumuko—isang pagpupugay na bihirang ibigay ng isang alagad ng batas sa isang “kriminal.”

“Ituloy mo lang ’yan, Tay,” bulong ni Brix. “Pero mag-ingat ka. Sa susunod, hindi na ako ang makakahuli sa’yo.”

Iniwan ni Brix ang shop sa Recto na dala ang isang mabigat na sikreto. Sa mata ng batas, si Mang Polding ay isang falsifier of public documents. Pero sa mata ng Diyos at ng libo-libong taong nailigtas niya, siya ang “Artist” na nagpipinta ng pag-asa sa mga canvas na punit na punit na ng karahasan. Ang kanyang tinta ay hindi para manloko, kundi para magdugtong ng buhay.

Disclaimer: Ang mga kwento rito ay piksyon lamang at hindi balita. Ang mahalaga ay ang aral at emosyon na maaaring mangyari sa kahit kanino. Salamat po, mga ka-SAY!