Bahagi 3: Ang Silid na Nakapangalan kay Marco, ang Resibong Hindi Nila Maitatanggi, at ang Video na Nagpatunay na Matagal Nang Pinaplano ang Pampublikong Pag-agaw sa Buhay Ko
Ang Silid na Nakapangalan kay Marco, ang Resibong Hindi Nila Maitatanggi, at ang Video na Nagpatunay na Matagal Nang Pinaplano ang Pampublikong Pag-agaw sa Buhay Ko
“Hindi lang gala ang pinuntahan nila rito.”
Nanlamig ang mga kamay ko sa sinabi ni Bea.
Sa paligid namin, patuloy ang tugtog ng maliit na orchestra. May mga bisitang nagkukuwentuhan, may mga empleyadong nagpapakuha ng litrato sa harap ng anniversary backdrop, at may mga waiter na naglilibot na parang walang pamilyang unti-unting nagkakawatak sa gitna ng ballroom.
“Ano’ng ibig mong sabihin?” tanong ko.
Tumingin si Bea kay Marco bago muling humarap sa akin.
“May room booking sila.”
“Bea,” mariing sabi ni Marco. “Hindi mo alam ang buong kuwento.”
“Hindi rin ba alam ni Elena na ginamit mo ang pangalan mo sa reservation?”
Napalingon sa amin ang dalawang empleyadong malapit sa registration table.
Mabilis na ngumiti si Sabina.
“Baka naman para lang may mapaglagyan ng gamit,” sabi niya. “Normal lang mag-book ng silid kapag may malaking event.”
“Magkasama kayong nag-check in,” sagot ni Bea. “Nandoon ako sa concierge kaninang hapon.”
“Hindi kami nag-check in,” singhal ni Marco.
Tahimik kong inilabas ang phone ko.
“May claim stub,” sabi ko. “May room number. At may pangalan mo.”
Nagbago ang mukha niya.
Hindi na galit.
Takot.
“Hindi mo dapat pinakikialaman ang mga bagay na hindi mo naiintindihan.”
Napatawa ako nang mahina.
“Ako ang asawa mo. Suot niya ang damit ko. Nasa leeg niya ang kuwintas ng lola ko. Nakapangalan sa iyo ang silid. Ano pa ang hindi ko naiintindihan?”
Lumapit si Sabina at marahang hinawakan ang braso ko, na para bang siya ang nagpapakalma sa akin.
“Ma’am Elena, ayokong lumala ito.”
Inalis ko ang kamay niya.
“Huwag mo akong hawakan.”
May ilang bisita nang tahasang nakikinig.
Sa entablado, tinatawag na ang mga opisyal para sa susunod na pagkilala. Kabilang si Marco sa listahan ng mga pangunahing manager ng kumpanya. Makikita ang pangalan niya sa malaking screen.
Marco Villareal
Direktor ng Operasyon
Parang biro.
Isang lalaking hindi kayang igalang ang sariling asawa ang kinikilalang mahusay mamahala ng daan-daang empleyado.
Lumapit si Mang Celso, ang matagal nang driver ng kompanya. Kanina pa siya nakatayo sa gilid, hawak ang sumbrero niya.
“Ma’am Elena,” mahina niyang tawag.
“Opo?”
Nag-alangan siya at tumingin kay Marco.
“Sir, pasensiya na po.”
“Celso, bumalik ka sa sasakyan,” utos ni Marco.
Hindi gumalaw si Mang Celso.
“Ako po ang naghatid kay Sir Marco at Ma’am Sabina sa hotel kaninang alas-dos.”
Natahimik ang mga nasa paligid namin.
“Ano?” tanong ko.
“May dala po silang dalawang maleta. Isang maliit na itim at isang kulay kremang malaki.”
“Mang Celso,” singit ni Sabina, “hindi maleta iyon. Lalagyan iyon ng mga gamit para sa programa.”
Umiling siya.
“May tag po ng airline ang isa.”
Namutla si Sabina.
“Bakit may airline tag?” tanong ni Bea.
“Dahil galing akong Cebu para sa event,” mabilis na sagot ni Sabina. “Dumiretso ako rito.”
“Hindi ba sabi mo kanina, galing ka sa bahay ng kapatid mo sa Makati?” tanong ng isang babaeng empleyado.
Napatigil si Sabina.
Hindi ko kilala ang babae, pero nakita ko ang suot niyang identification card. Si Teresa mula sa accounting department.
“Magkasama tayo sa elevator,” dagdag niya. “Sinabi mong dalawang araw ka nang nasa Maynila.”
“Hindi ko kailangang ipaliwanag ang bawat galaw ko,” sagot ni Sabina.
“Pero kailangan mong ipaliwanag kung bakit suot mo ang pag-aari ko,” sabi ko.
Tumingin ako kay Bea.
“Nasaan ang concierge?”
“Sa lobby. Pero hindi basta magbibigay ng booking details ang hotel dahil pribado iyon.”
“Tama,” sabi ni Marco. “Kaya tapusin na natin ito.”
“Hindi ko hinihingi ang record nang walang proseso,” sagot ko. “Hihilingin kong i-preserve nila ang CCTV at transaction logs.”
“Para saan?”
“Para sa reklamo.”
“Anong reklamo?”
“Pagkuha at paggamit ng personal kong ari-arian nang walang pahintulot.”
Natawa si Marco, ngunit pilit iyon.
“Asawa kita. Hindi pagnanakaw kung kinuha ko ang damit mula sa bahay natin.”
“Ang kuwintas ay minana ko bago tayo ikasal.”
“Hiniram lang.”
“Kanino ka nagpaalam?”
Hindi siya sumagot.
“Sabina?”
Tumingin siya sa sahig.
“Sabi ni Marco, pumayag ka.”
“May mensahe ka ba mula sa akin?”
“Hindi lahat kailangang nasa chat.”
“May tawag? Voice message? Saksi?”
“Kayo ni Marco ang may problema,” sagot niya. “Huwag mo akong isama.”
Napangiti ako.
“Pumasok ka sa ballroom habang nakakapit sa braso ng asawa ko, suot ang damit at kuwintas ko. Ikaw ang naglagay sa sarili mo sa gitna.”
Kinuha ni Sabina ang phone niya.
“Kapag patuloy mo akong sinisiraan, kakausapin ko ang abogado ko.”
“Sige. Para maipadala rin sa kaniya ang fitting record.”
Nawalan siya ng kulay.
Binuksan ko ang mensahe mula sa dressmaker at ipinakita sa mga nasa harap namin ang litrato ng talaan.
Nakalagay ang petsa.
Tatlong linggo bago ang gala.
Pangalan ng kliyente: Elena Villareal.
Mga adjustment: bawasan ang baywang, iklian ang laylayan, ayusin ang dibdib.
Pangalan ng nagsumite: Marco Villareal.
Kasama sa fitting: Sabina Reyes.
May pirma sa ibaba.
Pirma ni Marco.
“Peke iyan,” sabi niya.
Tumango ako.
“Mainam. Mas madaling patunayan. Tatawagan natin ang shop at hihingin ang orihinal.”
“Hindi mo puwedeng ipakita sa lahat ang personal na dokumento ko.”
“Kanina, sinabi mong peke.”
Napabulong ang ilang empleyado.
Lumapit sa amin ang executive assistant ng presidente ng kumpanya.
“Sir Marco,” sabi niya, “hinahanap na po kayo sa entablado.”
“Aayusin ko lang ito.”
“Nagtatanong na rin po si Chairman Villanueva kung bakit may kaguluhan.”
“Sabihin mong family matter.”
“May ilang kliyente po tayong nakakita.”
Doon tuluyang nag-iba ang tindig ni Marco.
Hindi dahil nasaktan niya ako.
Kundi dahil naapektuhan na ang reputasyon niya.
Lumapit siya sa akin at ibinaba ang boses.
“Pumunta tayo sa labas. Huwag mong sirain ang karera ko dahil lang sa selos.”
“Karera mo ang sinisira ko?”
“Alam mong may posisyon akong pinoprotektahan.”
“At ako? Ano ang pinrotektahan mo sa akin?”
“Bibigyan kita ng paliwanag.”
“Kailan? Pagkatapos ninyong gamitin ang silid?”
Mariin niyang hinawakan ang siko ko.
Agad lumapit si Bea.
“Bitawan mo siya.”
“Lumayo ka,” sabi ni Marco.
“Sir,” singit ni Mang Celso, “maraming nakatingin.”
Binitiwan niya ako.
Huminga ako nang malalim at binuksan ang email mula sa event photographer.
Dumating iyon ilang minuto kanina.
May tatlong attachment.
Ang una ay kuha sa hotel entrance.
Magkatabi sina Marco at Sabina habang bumababa mula sa sasakyan. Wala pang suot na kuwintas si Sabina, ngunit hawak niya ang garment bag na may pangalan ko sa tag.
Ang ikalawa ay kuha sa concierge desk.
Nakaharap si Marco sa receptionist habang si Sabina ay may hawak na dalawang key card.
Ang ikatlo ay larawan nila sa harap ng elevator.
Nakasandal si Sabina sa balikat niya.
Hindi iyon posisyon ng dalawang katrabahong nag-aayos lamang ng programa.
Ipinakita ko ang mga litrato kay Marco.
“Edited,” sabi niya agad.
Napailing si Bea.
“Official photographer ng event ang kumuha.”
“Maaaring maling anggulo.”
“Pati dalawang key card, maling anggulo?” tanong ko.
“Isa para sa akin, isa para sa staff.”
“Sinong staff?”
Hindi siya nakasagot.
“Nasaan ngayon ang garment bag?” tanong ko kay Sabina.
“Nasa room.”
“Aling room?”
Hindi siya sumagot.
Mula sa likuran namin, may nagsalita.
“Room 1418.”
Lumingon kami.
Isang binatang naka-hotel uniform ang nakatayo sa may pintuan ng ballroom. Kasama niya ang isang babaeng supervisor at dalawang security personnel.
“Sir,” sabi ng supervisor kay Marco, “kailangan po naming makausap kayo tungkol sa request na i-preserve ang hallway footage.”
“Ako ang nag-request,” sabi ko.
Tumango siya.
“May formal incident report na pong ginawa sa concierge. Hindi po namin maaaring ibigay agad ang footage, pero naka-hold na po ang recording para hindi ma-overwrite.”
“Bakit kayo nandito?” tanong ni Marco.
“May naiwan pong envelope sa concierge claim area na may pangalan ni Mrs. Elena Villareal.”
Iniabot ng supervisor ang isang malinaw na plastic evidence sleeve.
Sa loob ay may maliit na puting sobre.
Pangalan ko ang nakasulat sa harap.
Sulát-kamay ni Marco.
“Buksan mo,” sabi ni Bea.
Tumingin ako sa supervisor.
“Pwede po ba?”
“Opo. Sa inyo po nakapangalan.”
Binuksan ko ang sobre.
May dalawang resibo sa loob.
Ang una ay mula sa jewelry cleaning service sa Makati.
Item: antigong kuwintas na may pulang bato.
Customer name: Marco Villareal.
Request: linisin, higpitan ang clasp, ihanda para sa formal event.
Petsa: limang araw bago ang gala.
Ang ikalawang resibo ay mula sa hotel.
Advance payment para sa deluxe king room.
Dalawang gabi.
Dalawang guest breakfast.
Late checkout.
May karagdagang request sa notes:
Champagne at bulaklak sa pagdating.
Biglang naging maingay ang mga bulungan.
“Hindi iyon para sa amin,” sabi ni Sabina.
“Dalawang guest breakfast,” basa ni Teresa.
“Maaaring para sa kliyente,” depensa ni Marco.
“Tapos bakit pangalan mo ang guest?” tanong ko.
“Company expense.”
Lumapit ang executive assistant.
“Sir, wala pong approved hotel accommodation sa budget ng event committee.”
Parang may sumabog na katahimikan.
“Ano’ng ibig mong sabihin?” tanong ni Marco.
“Na-review ko po ang expense requests. Walang room booking para sa inyong pangalan.”
“Personal kong binayaran.”
“Kung personal,” sabi ko, “bakit mo sinasabing para sa kumpanya?”
Napalunok siya.
Si Sabina naman ay nagsimulang umiyak.
Hindi malakas.
Sapat lang para mapansin ng mga tao.
“Hindi ko ginustong mangyari ito,” sabi niya. “Sinabi sa akin ni Marco na hiwalay na sila ni Elena.”
Napatingin ako kay Marco.
“Sabina,” babala niya.
“Sinabi mong papel na lang ang kasal ninyo,” pagpapatuloy niya. “Sinabi mong matagal na kayong walang relasyon.”
“Hindi iyan ang usapan natin.”
“Anong usapan?” tanong ko.
Humagulgol siya.
“Akala ko alam mo. Akala ko pumayag kang magsama kami rito dahil ayaw mo nang humarap bilang asawa niya.”
Napatawa ako sa sobrang sakit.
“Pumayag ako?”
“Iyon ang sabi niya.”
“Ano pa ang sinabi niya?”
“Na ibinigay mo raw ang bestida dahil gusto mong suportahan ang bagong simula namin.”
Napamura nang mahina si Bea.
“Bagong simula?” ulit ko.
Tumingin si Sabina sa paligid na parang ngayon lang niya napansing maraming saksi.
“Mali ang pagkakaintindi ko.”
“Hindi,” sabi ko. “Masyado mong naintindihan. Hindi mo lang inasahang magpapakita ako.”
“Hindi ka raw dadalo,” sagot niya.
Dahan-dahan akong humarap kay Marco.
“Sinabi mo sa kaniya na hindi ako darating?”
“Pinipilipit niya ang kuwento.”
“May chat ako,” sabi ni Sabina.
