Bahagi 4: Ang Pirmang Ninakaw Para Burahin ang Isang Nobya ay Naging Katibayan na Hindi Pag-ibig ang Hinahabol ni Gio, Kundi Isang Paraang Makatakas Nang Walang Pananagutan at Wala
Ang Pirmang Ninakaw Para Burahin ang Isang Nobya ay Naging Katibayan na Hindi Pag-ibig ang Hinahabol ni Gio, Kundi Isang Paraang Makatakas Nang Walang Pananagutan at Walang Kahihiyan sa Harap ng Lahat
Hindi ko agad nahawakan ang dokumento.
Hindi ko rin kinailangang ilapit iyon sa mukha ko para makilala ang pirma.
May dalawang bahagi roon na pamilyar—ang pahabang buntot sa letrang T at ang maliit na bilog sa dulo ng apelyido ko. Mga detalyeng makikita sa mga photocopy ng ID, kontrata, at lumang application form na ilang beses nang nahawakan ni Gio.
Ngunit mali ang diin.
Masyadong pantay ang pagkakasulat.
Walang bahagyang pag-angat sa gitna na palagi kong nagagawa kapag mabilis akong pumipirma.
Ginaya iyon.
Hindi isinulat.
“Walang gagalaw sa dokumento,” mariing sabi ng security supervisor.
Agad siyang kumuha ng malinaw na plastic sleeve mula sa drawer sa likod ng counter. Nagsuot ng guwantes ang isang staff bago maingat na ipasok doon ang form.
“Ms. Dizon, pakitawagan po ang administrative officer at legal desk.”
Tumango si Ms. Dizon. Namumutla rin siya habang kinukuha ang telepono.
“Sir,” sabi ni Gio, “hindi ninyo kailangang palakihin ito. Form lang iyan. Hindi naman nagamit.”
Napatingin sa kanya ang supervisor.
“May pirma ng ibang tao sa isang opisyal na dokumentong isinumite sa tanggapan. Hindi namin maaaring tawaging ‘form lang’ iyan.”
“Hindi ko isinumite.”
Parang naghihintay na ng sagot si Mariel.
“Pero ikaw ang nagbigay sa akin.”
“Sinungaling ka.”
“May messages ako.”
Tumigas ang mukha ni Gio.
“Binayaran kita para ayusin ang schedule, hindi para siraan ako.”
Napahawak si Celine sa gilid ng counter.
“Binayaran mo siya?”
Hindi sumagot si Gio.
Bumukas ang maliit na pinto sa gilid ng registrar desk. Lumabas ang isang babaeng may suot na navy-blue blazer at identification card.
“Ako si Atty. Reyes mula sa legal and administrative desk,” pagpapakilala niya. “Dahil may alegasyon ng pekeng pirma sa dokumentong iniwan sa opisina, kailangan nating kumuha ng magkakahiwalay na salaysay. Walang aalis hangga’t hindi naitatala ang pangalan at contact information ng mga taong sangkot at nakasaksi.”
“Ano’ng karapatan ninyong pigilan kami?” singhal ni Tita Lorna.
“Hindi namin kayo ikukulong, ma’am,” mahinahon niyang sagot. “Ngunit maaari naming hilinging manatili kayo habang dinodokumento ang insidente. Kung pipiliin ninyong umalis, ilalagay din namin iyon sa record.”
Humakbang si Mama palapit sa akin.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Tala, sigurado kang hindi iyo ang pirma?”
“Opo.”
“Sabihin mo nang malinaw.”
Tumingin ako kay Atty. Reyes.
“Hindi ako ang pumirma niyan. Hindi ko nakita ang form na iyan bago ngayong araw. Hindi rin ako pumayag na kanselahin ang anumang application o appointment sa pamamagitan ng dokumentong iyan.”
Tumango siya.
“Iyan po ang ilalagay natin sa inyong statement.”
Tinuro niya ang isang bakanteng mesa sa loob.
“Pero bago iyon, kailangan naming kunan ng litrato ang dokumento sa kasalukuyang kondisyon, itala kung sino ang nagdala, at ikumpara ang signature sa mga dokumentong personal ninyong nilagdaan dito.”
“May application form po ako kanina,” sabi ko.
“May specimen signature rin sa identification copy na isinumite ninyo?”
“Opo.”
“Hindi po namin gagamitin iyon para magpasya kung sino ang gumawa. Hindi trabaho ng registrar ang magdeklara ng criminal liability. Pero maitatala namin ang pagkakaiba at ipapasa ang original sa awtoridad kung magkakaroon ng pormal na request.”
Tumingin siya kay Mariel.
“Kayo ang nagdala ng form?”
“Opo.”
“Kayo rin ba ang babaeng naka-beige na blazer na nakita sa entrance kanina?”
Napayuko si Mariel.
“Opo.”
Nagkatinginan kami ni Mama.
Siya ang babaeng may hawak na puting sobre.
Siya ang paulit-ulit na nagtanong kung nasaan ang photo area.
“Bakit hindi kayo pumasok agad?” tanong ng supervisor.
“Ang bilin po sa akin ni Gio, hintayin ko muna siyang lumabas. Kapag umalis na raw si Tala sa pila, saka ko ibibigay ang cancellation form sa information desk.”
“Bakit?”
“Para hindi raw sila mag-abot.”
Napahigpit ang hawak ni Mama sa kamay ko.
“Alam mong narito ang anak ko?”
“Opo.”
“At alam mong ikakasal siya kay Gio?”
Hindi agad sumagot si Mariel.
“Ang sinabi po sa akin, hindi na matutuloy. Formality na lang daw ang pagkansela.”
“Pero may appointment sila. Magkasama silang pumunta rito. Nasa photo area sila,” sabi ni Mama. “Hindi ba sapat iyon para malaman mong may mali?”
Napalunok si Mariel.
“Dapat po nagtanong ako.”
“Hindi ka lang hindi nagtanong,” sabi ni Celine. “Tinulungan mo siyang gumawa ng appointment para sa akin.”
Huminga nang malalim si Mariel.
“Opo.”
Parang napunit ang huling tabing na kanina pa pinanghahawakan ni Celine.
Napaupo siya sa upuang nasa harap ng counter.
“Akala ko travel coordinator ka lang ng pamilya nila.”
“Dati po akong event assistant. Tinulungan ko si Tita Lorna sa ilang family events. Si Gio ang lumapit sa akin para ayusin ang online schedule dahil sabi niya, puno na raw ang slots.”
“Ginamit mo ang pangalan ko?”
“Ang details na ibinigay niya.”
“Alam mo bang hindi pa kami puwedeng mag-apply hangga’t may pending transaction siya kay Tala?”
“Sinabi niyang kanselado na.”
“Pero nakita mo ang form. Wala roon si Tala nang pumirma.”
Tahimik si Mariel.
Iyon na ang sagot.
Lumapit si Ms. Dizon kay Atty. Reyes dala ang printed transaction history.
“Ma’am, ito po ang system record. Ang original appointment nina Ms. Tala at Mr. Gio ay ginawa tatlong linggo ang nakalipas gamit ang email ni Ms. Tala. Ang second appointment nina Mr. Gio at Ms. Celine ay ginawa kagabi, alas-onse singkuwenta’y dos, gamit ang ibang email pero parehong mobile number ni Mr. Gio.”
“May uploaded attachment?”
“May initial information sheet po. Wala pang final approval. Na-flag kanina dahil pareho ang personal data ni Mr. Gio.”
“Kailan natanggap ang cancellation form?”
“Hindi pa po encoded. Iniwan lang sa information tray bago lumapit si Mariel sa counter.”
“May CCTV sa tray?”
“Opo.”
Namutla si Gio.
“Hindi ako ang naglagay niyan.”
“Hindi pa namin sinasabing kayo,” sagot ni Atty. Reyes. “Kaya nga kinukuha namin ang statement ng bawat isa.”
“Pero parang hinatulan ninyo na ako.”
“Ang malinaw sa ngayon, may dokumentong naglalaman ng pirma ni Ms. Tala na itinatanggi niyang kanya. May pending duplicate transaction sa pangalan ninyo. At may mga taong nagsasabing kayo ang nagbigay ng form. Mga katotohanang kailangang itala iyon, hindi paghatol.”
Inilabas ni Mariel ang phone niya.
“Ma’am, puwede ko pong ipakita ang conversation namin?”
“Puwede, ngunit huwag ninyong ide-delete o ie-edit. Kukunin lamang namin ang screenshots na kusang-loob ninyong ibibigay. Para sa mas malalim na pagsusuri ng device, awtoridad na ang hahawak kung kinakailangan.”
Binuksan ni Mariel ang thread.
Hindi ko na kailangang lumapit. Siya mismo ang nagbasa.
“Message ni Gio kagabi, alas-diyes at labing-apat: ‘Ito ang cancellation form. I-print mo. Ikaw na ang witness.’”
Nag-swipe siya.
“Alas-diyes at labing-pito, nagtanong ako: ‘Nasaan ang pirma ni Tala?’”
Nanginginig na ang boses niya.
“Sumagot siya: ‘Ako na. May kopya ako ng ID at old forms niya.’”
Huminto ang paghinga ko.
Parang biglang naging napakaliit ng lugar.
Hindi na lamang niya ako iniwan.
Pinag-aralan niya ang pirma ko.
Kinuha niya mula sa mga dokumentong ibinigay ko sa kanya nang buong tiwala.
At ginamit iyon para burahin ako sa prosesong siya rin ang nagyayang simulan.
“Basahin mo ang kasunod,” sabi ni Atty. Reyes.
“Sumagot po ako: ‘Delikado iyan.’”
“Pagkatapos?”
“Sinabi niya: ‘Hindi naman iche-check nang mabuti. Basta may form, tatanggapin nila. Bukas, tapos na ang problema.’”
Napahawak si Celine sa bibig niya.
Tumingin siya kay Gio na parang ngayon lamang niya nakita nang malinaw ang lalaking nasa harap niya.
“Problema?” mahina niyang tanong. “Si Tala ang tinutukoy mong problema?”
“Hindi ganyan ang ibig kong sabihin.”
“Ano ang ibig mong sabihin?”
“Gusto ko lang matapos nang maayos.”
“Maayos?” Napatawa siya nang maikli, ngunit walang saya. “Sinabi mo sa akin na matagal na kayong hiwalay. Sinabi mong pinipilit ka niyang ituloy ang appointment para mapahiya ka. Sinabi mong ayaw tanggapin ng pamilya niya na tapos na kayo.”
Napalingon sa akin si Mama.
Hindi niya kailangang magsalita. Kita ko sa mukha niya ang sakit at galit.
“Hindi ko sinabi lahat ng iyan,” depensa ni Gio.
Inilabas din ni Celine ang phone niya.
“Narito.”
Tumayo siya.
“Ma’am, handa rin akong ibigay ang messages. May voice notes. May litrato ng form na ipinadala niya sa akin kagabi. Sinabi niyang napirmahan na raw ni Tala at pupunta na lang kami bukas para palitan ang pangalan sa appointment.”
“Kaya pala alam mong may cancellation form,” sabi ko.
Napayuko siya.
“Oo.”
“Pero hindi mo ako tinawagan.”
“Hindi.”
“Hindi mo tinanong kung totoong hiwalay kami.”
“Hindi.”
“Bakit?”
Matagal bago siya nakasagot.
“Dahil gusto kong paniwalaan siya.”
Walang dahilan para pagaanin ang sagot niya.
Ngunit hindi rin siya nagtago.
“May mga pagkakataong napansin kong hindi tugma ang kuwento niya,” patuloy ni Celine. “Ayaw niyang ipakita ang buong thread ninyo. Ayaw niyang magbigay ng eksaktong petsa kung kailan kayo naghiwalay. Sinabi niyang huwag kitang kontakin dahil manggugulo ka raw.”
Tumingin siya sa akin.
“Mali ako. Hindi ako ang gumawa ng pirma, pero pumayag akong pumunta rito kahit alam kong may bahagi ng kuwento na hindi ko sinuri. Hindi ko hihilinging patawarin mo ako ngayon.”
“Huwag mo ring sabihing wala kang alam,” sagot ko.
“Oo.”
“Dahil may alam ka. Pinili mo lang ang bersiyong pabor sa iyo.”
Tumango siya habang tumutulo ang luha.
“Oo.”
Lumapit si Tita Lorna sa kanya.
“Celine, huwag kang magpadala sa drama. Alam mong mahal ka ng anak ko.”
Mabilis na napalingon si Celine.
“Tita, kayo ba ang nagsabi sa kanya na kunin ang pirma ni Tala?”
“Ano? Hindi!”
“Alam n’yo ba ang cancellation form?”
“Sinabi niya lang na ayaw nang tumuloy ni Tala.”
Napatingin siya kay Gio.
“Sinabi mong siya ang umatras.”
“Ma, hindi ito ang oras.”
“Sinabi mong pinahiya ka niya. Sinabi mong pinaghintay ka niya rito noong nakaraang linggo at hindi dumating.”
“Gumagawa lang ako ng paraan para hindi ka mag-alala.”
“Gumawa ka ng kuwento.”
“Tita,” sabi ni Mama, “kanina, anak ko ang sinisisi ninyo. Hindi ninyo man lang tinanong kung ano ang totoo.”
Namula si Tita Lorna.
“Dahil iba ang sinabi sa akin ni Gio.”
“At sapat na iyon para sigawan ninyo ang anak ko sa harap ng lahat?”
Hindi nakasagot si Tita Lorna.
Humakbang ako sa pagitan nila.
“Ma, hayaan n’yo na po.”
“Hindi, Tala. Ilang oras kang nakatayo rito habang hinahanap mo kung bakit ka iniwan. Tapos pagdating nila, ikaw pa ang ginawang masama.”
“Ma.”
“Hindi kita pinalaki para lunukin ang kasalanang hindi iyo.”
Nabiyak ang boses niya sa huling salita.
Doon ako halos maiyak.
Hindi dahil kay Gio.
Kundi dahil sa unang pagkakataon mula nang umalis siya sa photo area, malinaw kong naramdaman na hindi ako nag-iisa.
“Ms. Tala,” tawag ni Atty. Reyes, “maaari po ba kayong pumasok sa consultation room? Kukunin namin ang inyong written statement. Maaari ninyong isama ang inyong ina.”
Tumango ako.
Bago ako humakbang, nagsalita si Gio.
“Tala, sandali.”
Hindi ako lumingon.
“Puwede ba tayong mag-usap nang tayo lang?”
“Hindi na.”
“Hindi mo alam ang buong nangyari.”
Lumingon ako.
“Alam kong nagsinungaling ka tungkol kay Nina.”
“Natakot ako.”
“Alam kong iniwan mo ako sa araw na ikaw ang pumili.”
“Hindi ko alam paano sasabihin sa iyo.”
“Alam kong gumawa ka ng appointment kasama ang ibang babae bago pa kanselahin ang atin.”
“Tala—”
“At alam kong ginaya mo ang pirma ko.”
Natahimik siya.
“Anong bahagi pa ang kulang?”
Lumapit siya nang isang hakbang, ngunit agad humarang ang supervisor.
“Sir, manatili po kayo sa inyong puwesto.”
“Hindi ko gustong saktan ka,” sabi ni Gio.
“Maling pangungusap iyan.”
“Ano?”
“Hindi mo gustong harapin ang ginawa mo. Iyon ang totoo. Dahil kung ayaw mo akong saktan, puwede kang magsabi. Puwede kang umatras. Puwede mong kanselahin ang appointment gamit ang sarili mong pangalan at malinaw na paliwanag.”
Napatingin ako sa plastic sleeve na may pekeng pirma.
“Pero pinili mong burahin ang pahintulot ko para mas mabilis kang makalipat sa susunod.”
“Tala, nagkamali ako.”
“Hindi isang pagkakamali ang ginawa mo. Sunod-sunod na desisyon iyon.”
Wala siyang naisagot.
Pumasok kami ni Mama sa consultation room.
Sa loob, binigyan ako ni Atty. Reyes ng blangkong incident statement form. Ipinaliwanag niya ang bawat bahagi bago ako nagsulat.
Inilagay ko ang oras ng pagdating namin.
Ang tawag na natanggap ni Gio.
Ang kasinungalingan tungkol sa emergency ni Nina.
Ang pag-alis niya sa photo area.
Ang lumang phone na naiwan niya.
Ang queue history at duplicate appointment.
Ang impormasyon ng guard tungkol sa babaeng naka-beige na blazer.
Ang pagdating nina Celine, Mariel, Tita Lorna, at Gio.
At ang cancellation form na may pirmang hindi akin.
Hindi ko nilagyan ng malalaking salita.
Hindi ko tinawag na kriminal si Gio.
Hindi ko hinulaan ang intensiyon niya.
Isinulat ko lamang ang mga nakita, narinig, at dokumentong ipinakita sa akin.
Pagkatapos, pinapirma ako ni Atty. Reyes sa tatlong magkakahiwalay na kahon habang nakatingin ang dalawang staff.
“Ito po ang specimen signatures na ginawa ninyo ngayong araw,” paliwanag niya. “Ilalagay lamang sa administrative file bilang bahagi ng pagtutol ninyo sa disputed form.”
Binigyan niya ako ng acknowledgment copy ng incident report.
“Nilagyan na po namin ng disputed status ang cancellation form. Hindi ito gagamitin para baguhin o isara ang inyong transaction.”
“May kasal po bang nairehistro sa pangalan namin?” tanong ko.
“Wala. Hindi natapos ang inyong appointment. Wala ring maaaring marehistro para kina Mr. Gio at Ms. Celine mula sa duplicate appointment na iyon. Parehong naka-hold ang records habang sinusuri.”
“Puwede po bang gamitin ulit ni Gio ang mga kopya ng ID ko?”
“Dapat ninyong palitan ang access niya sa anumang account o storage na maaaring naglalaman ng personal documents. Maaari rin kayong gumawa ng written notice na binabawi ninyo ang pahintulot sa paggamit ng inyong personal records.”
Naglabas siya ng maliit na papel na may listahan ng tanggapan.
“Narito ang city legal aid desk at police assistance desk. Dahil may pinagtatalunang pirma sa isang dokumentong dinala sa opisina, maaari kayong maghain ng reklamo para maimbestigahan kung may falsification o ibang paglabag. Sila ang magpapasya kung anong reklamo ang angkop. Ang registrar ay magbibigay ng certified copies at CCTV preservation notice kapag may wastong request.”
“Hindi po ba puwedeng dito na lang matapos?”
“Tala,” mahinang sabi ni Mama.
Tumingin ako sa pekeng pirma sa litrato ng dokumento.
Naisip ko ang lahat ng pagkakataong hinayaan kong dalhin ni Gio ang photocopy ng passport ko, birth certificate, IDs, at employment records dahil siya raw ang mas organisado sa aming dalawa.
Naisip ko kung gaano kadali para sa kanya ang sabihing simpleng form lang iyon.
“Hindi ko pa po alam kung hanggang saan ko dadalhin,” sagot ko. “Pero gusto kong ma-preserve ang lahat.”
“Iyan ang unang mahalagang hakbang.”
Nang matapos kami, magkakahiwalay nang kinakausap sina Gio, Celine, at Mariel.
Si Tita Lorna ay nakaupo sa dulong bahagi ng waiting area.
Wala na ang galit sa mukha niya.
Pagod na lamang.
Lumapit siya sa akin.
“Tala.”
Hindi ako tumigil, ngunit hindi rin ako lumayo.
“Hindi ko alam na pineke niya ang pirma mo.”
“Naniniwala po ako.”
“Akala ko ikaw ang ayaw makipaghiwalay.”
“Dahil iyon ang sinabi niya.”
“Oo.”
“At pinili ninyong sigawan ako bago ninyo alamin ang totoo.”
Napayuko siya.
“Pasensiya na.”
Tahimik akong naghintay.
“Hindi ko dapat ginawa iyon,” dagdag niya. “Mali ako.”
Hindi iyon sapat para burahin ang nangyari.
Ngunit iyon ang unang pagkakataong narinig ko siyang umamin nang walang kasunod na dahilan.
“Salamat po sa pag-amin.”
“Tala, baka maaari pang ayusin ito. Hindi ang kasal. Alam kong tapos na iyon. Pero ang reklamo—”
Napapikit si Mama.
“Narito na naman tayo.”
“Maaari namang pananagutan ni Gio sa ibang paraan. Baka mawalan siya ng trabaho. Baka masira ang pangalan niya.”
Tumingin ako kay Tita Lorna.
“Nang gamitin niya ang pangalan ko, hindi ba niya naisip na maaaring masira ang buhay ko?”
“Anak ko siya.”
“At ako rin po ay anak.”
Napatingin siya kay Mama.
“Huwag ninyo akong hingan ng katahimikan para lang maprotektahan ang anak ninyo mula sa ginawa niya.”
Hindi na siya nagsalita.
Makalipas ang halos dalawang oras, lumabas si Atty. Reyes dala ang magkakahiwalay na acknowledgment forms.
Ipinaalam niyang kinansela na ni Celine ang sarili niyang appointment request at nagbigay siya ng written statement, screenshots, at voice notes.
Si Mariel naman ay umamin na siya ang naghanda at nagdala ng dokumento, pumirma bilang witness kahit wala ako, at tumanggap ng bayad mula kay Gio para sa pag-aayos ng duplicate slot.
Hindi siya pinayagang magpatuloy bilang representative o coordinator sa anumang transaction sa tanggapan habang iniimbestigahan ang insidente. Nagpadala rin ang registrar ng notice sa event-services agency na nakalista sa identification card niya.
Hindi pa iyon pinal na parusa.
Ngunit malinaw na hindi siya makakabalik kinabukasan na parang walang nangyari.
Si Gio ang huling lumabas.
May hawak siyang kopya ng notice na nagsasabing naka-hold ang anumang transaction na may kaugnayan sa duplicate application at disputed cancellation form. Inutusan din siyang huwag gamitin o magsumite ng personal documents ko nang walang malinaw na pahintulot.
“Tala,” tawag niya.
“Uuwi na kami.”
“Isang minuto lang.”
“Magsalita ka rito.”
Tumingin siya sa mga staff at sa guard.
“Hindi ko kayang pag-usapan habang nakatingin silang lahat.”
“Ngayon ka nahihiya?”
Napapikit siya.
“Ginawa ko ang pirma.”
Walang gumalaw sa paligid.
Kahit alam na namin, iba pa rin ang marinig iyon mula sa kanya.
“Kinopya ko sa photocopy ng affidavit mo,” patuloy niya. “Hindi ko akalaing aabot sa ganito.”
“Ano ang inakala mo?”
“Na tatanggapin lang nila. Na kapag nakita mong nakansela na, maiintindihan mong tapos na.”
“Hindi mo kayang sabihin sa akin na tapos na, kaya pinapirma mo ang sarili mo bilang ako?”
“Natakot ako sa magiging reaksiyon mo.”
“Hindi mo ako kinatatakutan. Ang kinatatakutan mo ay ang pananagutan.”
“Tala, mahal kita.”
Umiling si Celine mula sa kabilang mesa.
Parang doon tuluyang nawala ang natitirang awa sa mukha niya.
“Huwag mo nang gamitin iyan,” sabi ko. “Hindi pag-ibig ang tawag sa pagkuha ng boses ng isang tao para mapadali ang buhay mo.”
“Pwede kong itama.”
“Hindi mo na maibabalik ang tiwala.”
“Handa akong humingi ng tawad sa pamilya mo.”
“Nagsimula kang magsinungaling bago pa tayo makarating dito. Hindi na ito tungkol sa isang tawad.”
“Ano’ng gusto mong gawin ko?”
“Harapin mo ang record. Harapin mo ang reklamo. Sabihin mo ang totoo kahit walang pumipilit sa iyo.”
“Tapos tayo?”
Tiningnan ko ang lalaking ilang oras pa lamang ang nakalipas ay katabi ko sa harap ng camera.
Hinintay ko ang sakit.
Dumating iyon, ngunit hindi na tulad ng inaasahan ko.
Hindi matalim.
Mabigat lamang.
Parang maleta na matagal kong bitbit at ngayon ko lang naisip ibaba.
“Matagal mo na tayong tinapos,” sagot ko. “Ngayon ko lang tinanggap.”
Iniwan namin siya roon.
Kinabukasan, bumalik ako sa city hall kasama si Mama at Nina.
Nagulat si Nina nang makita ang kapal ng incident documents.
“Ate, kaya pala sinabi mong huwag muna akong pumunta kahapon.”
“Ayaw kong madamay ka sa gulo.”
“Ako ang ginamit niyang dahilan para iwan ka.”
“Hindi mo kasalanan iyon.”
“Pero gusto kong gumawa ng statement na wala akong emergency at hindi niya ako kinausap.”
Tinanggap ng legal aid officer ang sinulat niyang salaysay.
Isinama iyon sa chronology.
Nagpunta rin kami sa police assistance desk. Ipinaliwanag ng officer na itatala ang reklamo, kokolektahin ang dokumento at statements, at ipapasa sa imbestigador para matukoy
Hindi natuloy ang kasal na matagal kong ipinagdasal. Ngunit sa araw na pinili kong bawiin ang pangalan, boses, at kinabukasan ko, may mas mahalagang pangakong natupad: hindi na ako papayag na ibang tao ang pumirma para sa buhay na ako lamang ang may karapatang piliin.
