Bahagi 3: Sa gasolinahang puno ng ilaw, lumabas ang babaeng matagal itinago ng pamilya ni Renzo, dala ang puting van, lihim na kasunduan, at ebidensiyang nagpapatunay na planado an
Sa gasolinahang puno ng ilaw, lumabas ang babaeng matagal itinago ng pamilya ni Renzo, dala ang puting van, lihim na kasunduan, at ebidensiyang nagpapatunay na planado ang gabing iyon mula pa kahapon
Sabay-sabay kaming napalingon sa kabilang pump.
Nakahinto roon ang puting van. Bukas ang ilaw sa loob, ngunit madilim ang mga bintana dahil sa tint. Sa likod ng manibela, nakita ko ang anino ng isang babae.
Agad pinatay ni Renzo ang tawag.
Masyado nang huli.
Narinig ng pump attendant ang boses ni Krizia. Narinig din iyon ng dalawang pulis na kabababa lamang sa patrol car.
Lumapit ang isa sa kanila sa gilid ni Renzo.
“Sir, buksan ninyo ang pinto.”
“Wala pong problema, officer,” mabilis na sagot ni Renzo. “Nag-aaway lang kaming mag-asawa.”
“Sinabi ng asawa ninyo na tumawag kami ng pulis.”
“Emosyonal lang po siya.”
Kumatok ang pulis sa salamin.
“Buksan ninyo ang lahat ng pinto.”
Hindi gumalaw si Renzo.
Mula sa kabilang bahagi ng sasakyan, hinampas ko ang bintana.
“Officer, ayaw niya akong pababain!”
Napatingin sa akin ang pulis.
“Ma’am, nasaktan po ba kayo?”
“Hindi pa. Pero ayaw niyang huminto kanina. Dinala niya ako sa Kawit nang hindi sinasabi kung bakit. May van na sumusunod sa amin.”
“Hindi sumusunod,” singit ni Renzo. “Kasama namin.”
“Hindi ko alam na kasama natin siya!”
Muling kinatok ng pulis ang salamin, mas malakas na ngayon.
“Sir, huling pakiusap. I-unlock ninyo ang pinto.”
Sa likod namin, lumapit ang ikalawang pulis. Hawak niya ang radyo sa balikat. Nakatingin siya sa puting van.
Nakita rin iyon ni Renzo.
Dahan-dahan niyang pinindot ang unlock.
Binuksan ko agad ang pinto at lumabas.
Nang tumama sa mukha ko ang hangin sa labas, saka ko lamang napansing nanginginig ang mga tuhod ko.
Sinalubong ako ng isang babaeng cashier mula sa convenience store.
“Ma’am, dito po muna kayo.”
Hindi ako lumingon kay Renzo. Hinayaan kong alalayan niya ako papasok sa maliwanag na tindahan.
Sa salamin, nakita kong pinabababa ng pulis si Renzo.
Sa kabilang pump, bumukas ang pinto ng puting van.
Bumaba si Krizia Mercado.
Naka-beige siyang blazer, itim na pantalon, at puting rubber shoes. Maayos ang buhok niya, pero namumutla ang mukha. Hawak niya ang phone na ginamit niya sa pagtawag.
Nang mapansin niyang nakatingin ako, huminto siya.
“Hindi dapat ganito,” sabi niya.
Hindi ko alam kung para kanino iyon.
Lumapit sa kanya ang ikalawang pulis.
“Ma’am, kayo po ba ang tumawag sa lalaking nasa kotse?”
“Opo.”
“Bakit ninyo sinusundan ang sasakyan nila?”
“Hindi ko sila sinusundan. Pupunta kami sa parehong lugar.”
“Anong lugar?”
Nagkatinginan sila ni Renzo.
Walang sumagot.
Pinaupo ako ng cashier sa tabi ng counter. Inabot niya sa akin ang isang bote ng tubig.
“May kasama po ba kayong puwedeng tawagan?”
Tumango ako at kinuha ang phone ko.
Anim na missed calls mula kay Ate Mylene.
Dalawa mula kay Mama.
May mga mensahe rin mula sa biyenan kong si Tita Corazon.
Tita Corazon: Nasaan kayo? Huwag kang gagawa ng eksena sa labas.
Tita Corazon: Pag-usapan ninyo bilang mag-asawa. Huwag kang magpapasok ng ibang tao.
Tita Corazon: Hindi mo alam ang buong kuwento.
Napatitig ako sa oras ng unang mensahe.
10:09 p.m.
Walong minuto bago ko unang makita sa navigation na papunta kami sa Kawit.
Bago pa man ako sumigaw sa gasolinahan, alam na niyang may nangyayari.
Tinawagan ko si Ate Mylene.
“Ate.”
“Nasaan ka?” halos pasigaw niyang tanong. “Dalawang oras na kitang tinatawagan. Nag-message sa akin si Renzo na naglalambing ka raw mag-road trip, pero hindi ako naniwala.”
“Nasa gasolinahan ako malapit sa toll road. May mga pulis.”
“May ginawa ba siya sa iyo?”
“Hindi niya ako pinabababa ng kotse.”
Tahimik siya nang ilang segundo.
“Pupuntahan kita.”
“Ipapadala ko ang location.”
“Huwag kang aalis kasama niya.”
“Hindi na.”
Pagkababa ko ng tawag, lumapit ang unang pulis. Nakalagay sa nameplate niya ang apelyidong Ramirez.
“Ma’am, maaari po ba naming makuha ang pangalan ninyo?”
Sinabi ko iyon, pati ang address namin at numero ko.
“Gusto po ba ninyong magsampa agad ng reklamo?”
“Gusto ko munang malaman kung saan niya ako dinadala at kung bakit may van na sumusunod.”
Tumango siya.
“Magkahiwalay muna kayong kakausapin. May recording ba kayo?”
Itinaas ko ang phone ko.
“Naka-record ang huling bahagi ng biyahe. May dashcam din ang kotse.”
Napalingon si Officer Ramirez kay Renzo.
Nakita kong biglang tumigas ang mukha ng asawa ko.
“Sir,” tawag ng pulis, “saan po nakalagay ang storage card ng dashcam?”
“Hindi gumagana iyon.”
Napatawa ako nang mahina, pero walang saya.
“Kumikislap ang berdeng ilaw. Nakita ko ang oras sa screen.”
“May ilaw kahit hindi nagre-record,” sagot ni Renzo.
Lumabas mula sa likod ng counter ang manager ng gasolinahan.
“Officer, may CCTV po kami sa pumps at entrance. Kita rin po ang pagpasok ng dalawang sasakyan.”
“Paki-preserve po muna ang footage,” sabi ni Officer Ramirez. “Huwag munang i-overwrite.”
Tumango ang manager.
Napatingin si Krizia kay Renzo.
Hindi takot ang una kong nakita sa mukha niya.
Galit.
“Sinabi mong patay ang dashcam,” bulong niya.
Narinig iyon ng ikalawang pulis.
“Ma’am, anong ibig ninyong sabihin?”
“Wala.”
“May kinalaman ba kayo sa biyahe nila?”
“Family matter ito.”
“Pamilya ka ba nila?” tanong ko.
Hindi siya sumagot.
Lumapit ako nang kaunti, ngunit nanatili ako sa loob ng tindahan.
“Bakit ka niya tinatawag na Krizia sa office messages pero ‘K’ lang sa mga bank transfer?”
Nawala ang kulay sa mukha ni Renzo.
Nakita ko ang mga transfer noong nakaraang linggo. Apat na beses sa loob ng anim na buwan. Hindi pare-pareho ang halaga—tatlumpung libo, limampung libo, dalawang beses na pitumpu’t limang libo.
Kapag tinatanong ko kung saan napunta ang pera sa joint savings namin, sinasabi niyang binayaran niya ang utang ng kumpanya.
Walang pangalan sa transfer screenshot kundi K. Mercado.
Noong una, inisip kong supplier.
Ngayon, nasa harap ko ang babaeng may parehong apelyido.
“Hindi mo siya dapat kinakausap dito,” sabi ni Renzo kay Krizia.
“Kasalanan mo ito,” sagot niya. “Sinabi kong kausapin mo nang maayos. Ikaw ang nagpilit na isakay siya.”
“Tumahimik ka.”
“Hindi ako ang nagmaneho nang parang baliw.”
Lumapit ang pulis sa pagitan nila.
“Pareho kayong huwag munang mag-usap.”
Kinuha ni Officer Ramirez ang aking salaysay habang nasa hiwalay na bahagi ng tindahan si Renzo. Ang isa namang pulis ang nagtanong kay Krizia.
Ipinakita ko ang phone recording.
Naroon ang boses ni Renzo habang tumatangging huminto.
Naroon ang pag-amin niyang sumakay si Krizia sa kotse kagabi.
Naroon ang tawag nito mula sa puting van.
Ipinakita ko rin ang location history na kusang naka-save sa phone ko. Mula sa condo namin, malinaw na lumihis ang ruta patungong Kawit.
“May napag-usapan po ba kayong pupuntahan doon?” tanong ng pulis.
“Wala.”
“May ari-arian ba kayo roon?”
“Wala akong alam.”
“May kamag-anak?”
“May lumang bahay ang pamilya ni Renzo sa Binakayan. Pero sinabi nilang matagal nang walang nakatira.”
Sa kabilang bahagi ng tindahan, mabilis na napalingon si Krizia.
Napansin iyon ni Officer Ramirez.
“Doon ba kayo pupunta?” tanong niya.
Hindi sumagot si Krizia.
Tumunog ang phone ni Renzo.
Hindi niya agad kinuha, kaya nakita ko ang pangalan sa screen.
Mama.
Tita Corazon.
Pinayagan siya ng pulis na sagutin iyon sa speaker.
“Ma,” sabi niya.
“Nasaan kayo?” tanong ng biyenan ko.
“May pulis.”
Biglang natahimik ang kabilang linya.
“Bakit may pulis?”
“Sumigaw siya sa gasolinahan.”
“Sinabi ko sa iyo, huwag kang hihinto hangga’t hindi kayo nakakarating dito.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa likod ko.
Hindi agad nakapagsalita si Renzo.
Narinig iyon ng lahat.
Maging ang cashier ay napatigil sa pag-aayos ng mga paninda.
“Ma,” mariing sabi ni Renzo, “huwag kang magsalita.”
“Nasaan si Krizia?”
“Kasama ng pulis.”
“Bakit mo siya pinababa sa van?”
“Ako ang bumaba,” sigaw ni Krizia mula sa kabilang panig. “At narinig na nila ang lahat, Tita.”
Tita.
Hindi Mama.
Hindi niya kamag-anak sa dugo si Tita Corazon.
“Krizia,” sabi ko, “sino ka ba talaga?”
Tumingin siya sa akin.
Sa unang pagkakataon, hindi siya umiwas.
“Anak ako ni Mang Roberto.”
Ama ni Renzo.
Ang lalaking namatay limang taon na ang nakalipas.
“Hindi totoo,” sabi ni Renzo.
“Tumigil ka na,” sagot niya. “May birth certificate ako. May acknowledgment letter. Alam ng mama mo mula pa noong nabubuhay ang papa ninyo.”
Napahawak ako sa gilid ng counter.
Kaya pala kuya ang tawag niya.
Hindi siya kabit.
Kapatid siya sa ama.
Isang kapatid na hindi kailanman binanggit sa akin sa walong taon naming pagsasama.
“Bakit ka binibigyan ng pera ni Renzo?” tanong ko.
Napakagat siya sa labi.
“Hindi niya ako binibigyan.”
“May mga transfer sa iyo.”
“Bayad iyon.”
“Bayad saan?”
Tumingin siya kay Renzo.
“Sa bahagi ko sa lupang ibinenta nila.”
Mabilis na tumayo si Renzo.
“Wala kang karapatang sabihin iyan!”
Hinarang siya ng pulis.
Anong lupa?
Muli kong naalala ang perang nawawala sa joint savings. Ang dalawang beses na paghingi ni Renzo ng kopya ng aking valid IDs. Ang sobre mula sa bangko na itinago niya sa filing cabinet. Ang dahilan niyang inaayos lamang niya ang renewal ng insurance.
“Anong lupang ibinenta?” tanong ko.
“Lupa ng papa namin sa Kawit,” sagot ni Krizia. “Nakapangalan noon sa kanya at sa mama ni Renzo. May informal agreement na may bahagi ako dahil iyon ang tanging iniwan niya para sa akin.”
“Hindi legal ang agreement,” sabi ni Renzo.
“Pero ginamit ninyo ang pera.”
“Hindi namin ginamit.”
“Ginamit mo sa negosyo mo. At ginamit ng mama mo pambayad sa utang sa bahay.”
“Bakit pera namin ang ipinambabayad sa iyo?” tanong ko.
Tahimik si Krizia.
Ako na mismo ang nakabuo ng sagot.
Dahil nagastos na nila ang kinita sa lupa.
At nang singilin sila ni Krizia, kinuha ni Renzo ang pera mula sa joint savings naming mag-asawa.
“Magkano?” tanong ko.
“Isang milyon at walong daang libo ang napag-usapan,” sagot niya. “Anim na raang libo pa lang ang naibibigay.”
Nanghina ang mga tuhod ko.
Mahigit isang milyon ang laman ng joint savings namin bago nagsimulang “malugi” ang negosyo ni Renzo.
“Bakit ako dinadala sa Kawit?”
Tumahimik ulit silang dalawa.
Inulit ko ang tanong.
“Bakit ako dinadala sa lumang bahay?”
Si Krizia ang unang
Sa huling audio file, narinig ko ang boses ni Renzo: “Dahil ang pirmang ginamit natin ay hindi naman talaga kanya.” Doon na tuluyang nanlamig ang buong katawan ko.
