Kinaumagahan, pinatay ko ang bawat awtomatikong bayarin at sunod-sunod nang tumawag ang pamilya ng asawa ko na galit na galit
Bahagi 2: Kinaumagahan, pinatay ko ang bawat awtomatikong bayarin at sunod-sunod nang tumawag ang pamilya ng asawa ko na galit na galit
Kumirot ang sugat sa daliri ni Lira nang tumama iyon sa malamig na tubig.
Nakatayo siya sa maliit na kusina ng inuupahan niyang bakanteng studio sa San Isidro Heights. Manipis ang benda sa daliri niya. Sa lababo, umiikot ang bahid ng tuyong dugo bago tuluyang nawala sa drain.
Hindi siya natulog sa Santa Amaya.
Pagkatapos pulutin ang mga bubog, kinuha niya ang bag at umalis. Hindi siya pinigilan ni Miko. Narinig pa niyang sinabi nitong, “Palamig ka muna ng ulo.”
Parang siya pa ang kailangang kumalma.
Inilapag ni Lira ang baso sa tabi ng laptop. Alas-sais pa lamang ng umaga. Tahimik ang buong gusali, maliban sa mahinang ugong ng aircon at yabag ng isang tenant sa hallway.
Binuksan niya ang email ng travel agency.
Nasa itaas ang booking para sa limang-araw na bakasyon sa Palawan. Bayad na ang kuwarto. Bayad na rin ang mga tiket. May airport transfer at breakfast buffet pa.
Tinitigan ni Lira ang dalawang pangalan sa reservation.
Dalawang taong naghintay ng regalo, tumanggap nito, saka tinawag siyang walang silbi.
Pinindot niya ang “Cancel Booking.”
Lumabas ang tanong sa screen.
Sigurado ba siya?
Huminga nang malalim si Lira. Mabigat pa rin ang dibdib niya, pero hindi na magulo ang isip niya.
Pinindot niya ang kumpirmasyon.
May cancellation fee. Hindi na niya pinansin. Mas mahal ang patuloy na pagbabayad para sa mga taong walang nakikitang halaga sa kanya.
Sunod niyang binuksan ang banking app.
Nandoon ang buwanang allowance ni Cora. Pambili raw ng gamot, grocery, spa, at “emergency expenses.” Noong una, sampung libong piso lamang iyon. Unti-unting naging dalawampu. Pagkatapos, naging tatlumpu’t limang libo kada buwan.
Hindi iyon kasama sa kuryente, tubig, at internet ng bahay sa Santa Amaya.
Pinili ni Lira ang naka-schedule na transfer.
Cancel.
May isa pang allowance tuwing kalagitnaan ng buwan.
Cancel.
Pagkatapos, binuksan niya ang credit card account. May dalawang supplementary card—isa kay Miko, isa kay Cora.
Sa nakaraang billing period, ginamit ni Cora ang card sa spa, restaurant, at isang mamahaling tindahan ng sapatos. Sinabi nitong kailangan daw ng komportableng sapatos dahil sumasakit ang tuhod.
Hindi man lang iyon nabanggit kay Lira bago bilhin.
Pinili niya ang dalawang pangalan.
Suspend cards.
Sandaling nanginig ang hintuturo niya bago pindutin ang kumpirmasyon.
Hindi dahil nag-aalinlangan siya.
Dahil naalala niya kung gaano siya kasaya noong ibinigay niya kay Miko ang supplementary card matapos silang ikasal. Sinabi niyang hindi na nito kailangang mag-alala kung gipit ito. Mag-asawa sila. Magkatuwang.
Hindi niya alam na ang tulong na kusang ibinigay ay magiging obligasyong hindi na niya puwedeng bawiin.
Pinindot ni Lira ang “Confirm.”
Nawala sa listahan ang dalawang aktibong card.
Sumunod ang hulog sa kotse ni Miko.
Naka-auto-pay iyon mula sa personal account ni Lira. Nang bilhin ang kotse, sinabi ni Miko na pansamantala lang siyang sasalo sa buwanang bayad. Kapag nakaipon na raw ito mula sa mga kliyente, ito na ang magpapatuloy.
Dalawang taon na ang lumipas.
Hindi kailanman nagbago ang account na kinakaltasan.
Tinanggal ni Lira ang account niya at inilagay ang bank details ni Miko na nakatala sa loan documents.
May lumabas na paalala: Kailangang may sapat na balanse bago mag-alas-tres ng hapon.
Hindi problema ni Lira kung mayroon.
Isinara niya ang laptop.
Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, walang nakapilang bayarin ng pamilya ni Miko sa account niya.
Hindi gumaan agad ang pakiramdam niya.
Sa halip, parang may bahagi ng katawan niyang biglang nawalan ng pasan at hindi pa alam kung paano tatayo nang tuwid.
May kumatok sa pinto.
Pagbukas ni Lira, nakita niya ang tagalinis na madalas niyang kinukuha para sa mga studio at sa bahay sa Santa Amaya.
“Ma’am, pupunta po ba ako sa bahay ng biyenan ninyo mamaya? Sabi po ni Aling Cora, maraming bisita bukas.”
“Hindi na.”
Napakurap ang tagalinis.
“Dito ka na lang sa mga unit. Regular schedule pa rin. Ako ang magbabayad sa ’yo gaya ng dati.”
“Paano po ang bahay nila?”
“Kung kailangan nila ng tulong, sila na ang kakausap at magbabayad sa ’yo.”
Dahan-dahang tumango ang tagalinis. Hindi na ito nagtanong.
Pagkasara ng pinto, saka tumunog ang phone ni Lira.
Si Miko.
Hinayaan niya muna itong tumunog nang tatlong beses bago sinagot.
“Nasaan ka?” tanong agad nito.
“Sa San Isidro.”
“Hindi ka umuwi.”
“Sinabi kong wala na akong ambag simula ngayon.”
Napabuntong-hininga si Miko sa kabilang linya.
“Lira, huwag kang madrama. Galit lang tayong dalawa kagabi.”
“Hindi ako galit.”
“Talaga? Bakit hindi ka umuwi?”
Tumingin si Lira sa malinis ngunit halos walang lamang silid. May kutson sa sahig, isang mesa, at dalawang upuan. Mas tahimik iyon kaysa sa bahay nilang puno ng gamit na siya rin ang bumili.
“Kailangan ko ng lugar na hindi ako tinatawag na walang silbi.”
Saglit na natahimik si Miko.
Pagkatapos ay tumawa ito nang mahina.
“Fine. Magpalamig ka muna. Basta ipadala mo kay Nico ang pera bago magtanghali. May deadline daw sa warehouse.”
“Hindi ako magpapadala.”
“Pag-usapan natin mamaya.”
“Napag-usapan na natin kagabi.”
Pinatay ni Lira ang tawag.
Hindi pa lumilipas ang isang minuto, may pumasok na mensahe mula kay Nico.
_Ate, pakisend na lang sa account ko. ₱200k muna para sa deposit. Mamaya na ang balance._
Walang “kumusta.”
Walang business plan.
Walang tanong kung pumayag ba siya.
Para bang hinihintay lamang nito ang perang ipinangako ni Miko mula sa bulsa niya.
Nag-type si Lira ng sagot.
_Hindi ako magpopondo sa negosyo mo._
Mabilis ang reply.
_Ha? Sabi ni Kuya okay na._
_Si Miko ang nagsabi. Hindi ako._
Lumabas ang tatlong tuldok, nawala, saka bumalik.
_Pamilya naman tayo, Ate._
Matagal na tinitigan ni Lira ang mensahe.
Ganiyan lagi ang salitang pamilya sa kanila. Susi iyon sa wallet niya. Kapag tumanggi siya, maramot siya. Kapag nagtanong siya, madamot siya. Kapag nagbigay siya, normal lamang iyon.
Hindi na siya sumagot.
Pagsapit ng alas-diyes, tumawag si Cora.
Hindi agad sinagot ni Lira. Nang tumawag ito sa ikatlong pagkakataon, pinindot niya ang accept.
“Ano’ng ginawa mo sa card?” bungad ni Cora.
Walang bati. Walang tanong kung nasaan siya.
“Sinubukan kong magbayad sa spa. Declined. Nakakahiya! Ang daming tao sa likod ko.”
“Supplementary card ko iyon. Sinuspinde ko na.”
“Bakit?”
“Dahil sinabi ninyong walang silbi ang ginagawa ko. Kaya hindi na ninyo kailangang makinabang doon.”
Matalim ang naging paghinga ni Cora.
“Huwag mong paghaluin ang away ninyong mag-asawa at ang pangangailangan ng pamilya.”
“Kasama sa card statement ang spa, sapatos, at restaurant. Alin doon ang emergency?”
“Pati ba naman iyon, isusumbat mo?”
“Hindi ko isinusumbat. Hindi ko na lang babayaran.”
“Lira, Pasko bukas. Talagang ngayon mo piniling manggulo?”
Napahawak si Lira sa gilid ng mesa. Muling kumirot ang sugat niya sa ilalim ng benda.
“Kagabi ninyo ako tinawag na walang silbi. Pasko rin kagabi.”
Hindi agad nakasagot si Cora.
Sa katahimikang iyon, umasa pa rin ang isang maliit na bahagi ni Lira na maririnig niya ang salitang “pasensiya.”
Pero nang magsalita si Cora, malamig ang boses nito.
“Ibalik mo ang card bago umuwi si Miko. At huwag mong kalimutan ang allowance ko sa katapusan.”
“Wala nang allowance.”
“Ano?”
“Kinansela ko na rin.”
“Hindi mo puwedeng gawin ’yan.”
“Akin ang account.”
“Pero pera iyon para sa bahay ng asawa mo!”
“Bahay ninyo iyon. Hindi sa akin.”
Pinatay ni Cora ang tawag.
Umupo si Lira at ibinaba ang phone sa mesa. Nanginginig ang mga tuhod niya. Hindi niya ipinagdiwang ang pagkaputol ng tawag. Hindi siya ngumiti.
Masakit pa rin.
Tatlong taon niyang tinawag na “Ma” ang babaeng iyon. Tuwing may checkup si Cora, siya ang nagbu-book. Kapag may bagong reseta, siya ang bumibili. Kapag may handaan, siya ang nag-aayos.
Ngunit nang bawiin niya ang pera, hindi pagmamahal ang hinanap nito.
Card at allowance.
Muling tumunog ang phone.
Si Miko na naman.
Hindi niya sinagot.
Sunod-sunod ang mga mensahe.
_Ano ba ginawa mo?_
_Bakit tumatawag si Ma?_
_Ibalik mo ang cards._
_Huwag mo akong subukan, Lira._
Binaligtad ni Lira ang phone at hinarap ang listahan ng mga sirang gripo at kailangang pinturahang unit. Totoong trabaho iyon. Mga tenant ang umaasa sa kanya. Mga empleyadong binabayaran niya nang tama. Mga responsibilidad na pinili niyang akuin—hindi mga taong kumukuha habang minamaliit siya.
Bandang alas-dos y medya, nasa Santa Amaya si Miko nang tumawag ang bangko.
Sinagot nito ang tawag habang binabasa pa rin ang mga mensahe ni Cora tungkol sa nakakahiyang insidente sa spa.
“Mr. Arandia,” sabi ng empleyado ng bangko, “paalala lamang po tungkol sa hulog ng sasakyan ninyo ngayong hapon.”
“Awtomatiko naman ’yan.”
“Na-update po ngayong umaga ang payment source. Hindi na po konektado ang account ni Mrs. Lira Valmonte bilang guarantor at auto-payment account.”
Napatuwid si Miko.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
“Sa account na po ninyo kukunin ang hulog ngayong alas-tres. Kailangan lamang pong tiyaking sapat ang balanse.”
Napatingin si Miko sa banking app niya.
Mas mababa sa kalahati ng hulog ang laman ng account.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)