Isang Bughaw na Sinulid sa Opisina ni Renzo ang Nagpakitang Hindi Benta ang Nangyari sa Lumang Manuscript
Bahagi 2: Isang Bughaw na Sinulid sa Opisina ni Renzo ang Nagpakitang Hindi Benta ang Nangyari sa Lumang Manuscript
Humigpit ang panga ni Luminita. “Isang nawawalang card lang iyan,” sabi niya. “Hindi niyan binubura ang pirma sa talaan.”
“Hindi rin nito binubura ang susi sa kamay ninyo,” sagot ni Sela.
Nagkatinginan ang ilang donor. Si Tiyo Alden ang unang kumilos. “Tama na muna. Isasara ang silid na ito. Bukas, sabay nating rerepasuhin ang luma at bagong talaan.”
Parang gusto pang sumagot ni Sela, pero dumaan sa isip niya ang boses ni Lola Corazon, malinaw kahit matagal nang wala.
Kapag may minadaling baguhin sa bagong talaan, huwag ka sa maingay tumingin. Bumalik ka sa lumang catalog. Doon natitira ang bakas.
Kaya hindi na siya nakipagsagutan nang itinali ulit ni Luminita ang drawer. Hindi rin siya sumagot nang sabihing pabalikin muna ang mga bisita sa hall. Tinignan lang niya ang puwang sa pagitan ng ILAW-03 at ILAW-05.
Hindi iyon aksidente.
May kamay na pumasok doon na alam ang hinahanap.
Paglabas niya sa makitid na pasilyo, nakatayo si Mang Doro sa tabi ng lumang press. Kinawayan siya nito, mahina lang.
“May sasabihin ako,” bulong niya. “Hindi sa harap nila.”
Sumunod si Sela sa maliit na silid ng pagkukumpuni. Amoy pandikit, tela, at tuyong karton. Nakasalansan sa mesa ang mga sirang pabalat at lumang gulugod ng aklat. Tahimik muna si Mang Doro, saka binuksan ang kahon ng mga sinulid.
“Noong isang linggo,” sabi niya, “may dinala rito si Renzo na lumang tomo. Nakabalot sa papel. Hindi niya ipinahawak ang laman. Pabalat lang ang pinakita.”
Nanigas si Sela. “Anong pabalat?”
“Luma. May marmol na guhit sa gilid. Tapos ang tahi sa gulugod, bughaw.” Hinaplos ni Mang Doro ang isang maliit na lata sa mesa. “Si Lola mo lang ang nagpapagamit ng ganyang sinulid para sa ILAW series. Hindi iyan pang-display. Pangtahi mismo ng gulugod.”
“Sigurado kayo?”
“Matagal na akong nagbubuklod ng libro sa bahay na ’to.” Bumaba ang boses niya. “Alam ko ang bagong dikit sa luma. Pagbalik ko mula sa likod, iba na ang kapit ng pabalat. Masyadong sariwa. May nagpalit.”
Bumilis ang tibok ng dibdib ni Sela. “Bakit hindi ninyo sinabi agad?”
“Akala ko para sa okasyon lang. Baka kahon, baka mount. Pero nang nawala ang card, iba na.”
Hindi na siya nag-aksaya ng isa pang tanong. Kung pinalitan ang pabalat, baka hindi pa nailalabas ang laman. Baka nasa loob pa rin ng gusali, tinatago lang sa maling anyo.
Tumalikod siya agad. “Kailangang bilangin ulit ang nasa imbakan. Ngayon.”
Naabutan niya si Renzo sa dulo ng pasilyo, may hawak na folder at susi ng cabinet sa silid ng restoration. Nasa likod nito ang maliit niyang opisina.
“Bubuksan natin ang mga kahon,” sabi ni Sela. “Lalo na ang huli mong sinuri.”
Huminto si Renzo. “Wala kang pahintulot.”
“Kanina, handa kang magsalita tungkol sa kondisyon ng kahon. Ngayon ayaw mong magpabilang?”
“Nasa utos ako ni Tita Luminita.” Tumigas ang boses niya. “Bukas may listahan. Hindi puwedeng galawin ang kahit ano ngayong gabi.”
Lumapit si Sela. “Kung benta ang nangyari, bakit may pabalat na pinalitan?”
Saglit na nagbago ang mukha ni Renzo. Mabilis lang, pero sapat. Saka siya humarang sa pinto.
“Huwag kang gumawa ng eksena.”
“Eksena?” Muntik matawa si Sela sa galit. “Pangalan ko ang sinira ninyo sa harap ng lahat.”
Napalingon si Tiyo Alden mula sa hall at lumapit. “Ano na naman ito?”
“Gusto niyang maghalungkat,” sagot ni Renzo. “Walang proseso.”
Nagsalita si Sela bago pa sumingit si Luminita mula sa likod. “Kung may nagpalit ng pabalat sa isang tomo noong nakaraang linggo, hindi puwedeng bukas lang natin tingnan.”
Napatingin si Tiyo Alden kay Renzo. “Nagpalit ng pabalat?”
“Karaniwang ayos lang,” mabilis nitong sagot. “Walang koneksiyon.”
Mula sa likod, malamig ang boses ni Luminita. “Wala nang gagalaw ngayong gabi. Sapat na ang gulo.”
Iyon ang pasya. Kita ni Sela sa mukha ni Tiyo Alden na ayaw niya ng mas malaking gulo sa harap ng natitirang bisita. Bumaba ang balikat niya, pero hindi dahil sumusuko siya. Kailangan lang niyang tumingin nang mas mabuti.
Pumasok si Renzo sa opisina para ilapag ang folder. Naiwang kalahating bukas ang pinto. Dumulas ang tingin ni Sela sa loob.
Sa gilid ng mesa, sa pagitan ng paa ng silya at kahon ng karton, may nakadikit sa tuyong pandikit sa sahig na maikling hiblang bughaw.
Halos hindi mapansin.
Pero mali ang lugar nito.
Habang nakatalikod si Renzo sa estante, yumuko si Sela na parang inaayos ang sandal niya. Dinampot niya ang hibla sa dulo ng kuko.
Paglabas ni Renzo, mabilis niyang isinara ang kamay.
“Ano’ng ginagawa mo?” matalas nitong tanong.
“Humihinga,” sagot niya.
Hindi siya pinaniwalaan ni Renzo, pero wala itong nakuha sa mukha niya. Dumaan si Luminita at tinawag si Tiyo Alden pabalik sa hall. Sa ilang segundong iyon, napalapit si Mang Doro sa kanya.
“Pakita mo.”
Binuksan ni Sela ang palad.
Hinawakan ng matanda ang hibla sa dulo ng daliri. Nawala ang kulay sa mukha niya. Marahan niya iyong kinuskos, parang kinikilala ang lumang bagay na matagal nang nawawala.
“Sinulid na lino,” bulong niya. “Tinina sa kamay. Ganyang bughaw ang ipinatahi ni Lola sa unang bind ng ILAW-04.”
Nag-init ang batok ni Sela. Sa dulo ng pasilyo, pilit kalmado si Renzo. Sa likod nila, may mahihinang tawanan pa rin mula sa hall, parang walang nabubulok na katotohanan sa loob ng bahay na iyon.
Yumuko si Mang Doro sa tenga niya.
“Hindi manuscript ang ninakaw, Sela. Pangalan mo.”
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)