BAGO PA MAN KAMI MAKAPAGPAREHISTRO NG KASAL, INAMIN KONG BUNTIS AKO SA ANAK NG IBANG LALAKI
Akala ko magagalit agad ang fiancé ko at kakanselahin ang kasal
Pero ang totoong bangungot… nagsimula nang dumating sa bahay namin ang totoong ama ng batang nasa sinapupunan ko.

Ilang hakbang na lang at mararating na namin ang civil registry office sa Makati.

Abala ang mga tao sa ilalim ng nakakapasong init ng Maynila.
Tahimik akong nakatayo sa hagdan habang mahigpit na hawak ang ultrasound result na halos malukot na sa pawis ng mga kamay ko.

Sa tabi ko, nakayuko si Adrian Villareal habang tinitingnan ang cellphone niya.

Perpektong plantsado ang kulay abong suit niya.
Kumikislap sa araw ang pilak niyang relo.

Perpekto pa rin siya gaya ng walong taon kong pagmamahal sa kanya.

Tiningnan ko ang lalaking ilang minuto na lang sana ay magiging asawa ko.

“At Adrian… may kailangan akong sabihin.”

Nag-angat siya ng tingin.

Iniabot ko ang ultrasound paper.

“Buntis ako.”

Bahagyang nanginig ang mga mata niya.

Pero bago pa siya makapagsalita, malamig kong sinabi:

“Pero hindi ikaw ang ama.”

Parang biglang tumigil ang buong paligid.

Patuloy ang ingay ng mga sasakyan sa labas, pero pakiramdam ko nabingi ako.

Natigilan si Adrian.

Matagal bago siya nakapagsalita.

“…Noong gabing iyon ba?”

Mapait akong napangiti.

“Naalala mo pa pala.”

Tumingin ako diretso sa kanya.

“Noong birthday ko sa BGC.”

“Lasing na lasing ako noon.”

“Pero iniwan mo ako mag-isa sa VIP room para puntahan si Bianca.”

Biglang nagbago ang mukha niya nang marinig ang pangalan ng babae.

Nagpatuloy ako.

“Alam mong kapag lasing ako, madalas akong mapagkamalan ang ibang tao.”

“Noong bata ako, niyakap ko pa nga minsan ang driver ng papa ko dahil akala ko siya si Papa.”

“Noong naging tayo, kahit lasing ako… ikaw lang lagi ang hinahanap ko.”

“Alam mo ‘yon.”

Nanginig ang boses ko.

“Pero iniwan mo pa rin ako.”

“Naka-off ang cellphone mo.”

“Nawala ka buong gabi.”

“Kahit isang message wala.”

Huminga ako nang malalim.

“Kinabukasan na ako nagising sa isang hotel.”

“At may katabi akong lalaking hindi ko kilala.”

Mahigpit na napisil ni Adrian ang ultrasound paper hanggang mamuti ang mga daliri niya.

Tahimik ko siyang tiningnan.

“Matagal kong pinag-isipan ito.”

“Pakiramdam ko kailangan kong sabihin sa’yo ang totoo bago tayo ikasal.”

“Kung gusto mong itigil ang kasal… tatanggapin ko.”

Humaplos ang mainit na hangin sa manipis kong belo.

Matagal siyang hindi nagsalita.

Pagkatapos, hinila niya ako palayo at mahina niyang sinabi:

“Pumunta tayo sa ospital.”

“Maliit pa naman ang bata.”

“Pagkatapos nito… itutuloy natin ang kasal.”

Napatingin ako sa kanya.

At sa sandaling iyon, tuluyan nang nanlamig ang puso ko.

Walong taon kaming nagmahalan.

Pero ang una niyang naisip… hindi kung ano ang nangyari sa akin.

Kundi kung paano alisin ang batang dinadala ko.

Hindi na kami tumuloy sa civil registry office.

Lumiko pabalik ang itim na Porsche mula Makati Avenue.

Buong biyahe papuntang ospital sa Quezon City, wala ni isa sa amin ang nagsalita.

Matagal tiningnan ng doktor ang mga resulta.

Pagkatapos, dahan-dahan niyang tinanggal ang salamin niya.

“Mahina ang kondisyon ng matres mo.”

“Kapag ipinagpalaglag mo ang bata ngayon, malaki ang posibilidad na mahirapan ka nang magkaanak ulit.”

Mahigpit kong napisil ang kamay ko.

Natigilan din si Adrian.

Nagpatuloy ang doktor:

“Hindi ko nirerekomenda ang abortion.”

Mabigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan habang pauwi kami.

Akala ko may sasabihin man lang si Adrian.

Pero wala.

Tahimik lang siyang nagmamaneho.

Hanggang makarating kami sa penthouse namin sa Ortigas.

Pagkabukas pa lang ng pinto, para akong binuhusan ng malamig na tubig.

May babaeng nakasuot ng kulay kremang pantulog na nakaupo sa sala.

Mahabang kulot na buhok.

Maputlang mukha.

Namumugto ang mga mata na parang galing sa iyak.

Si Bianca Reyes.

Ang babaeng ipinagpalit niya sa akin noong gabing iyon.

Pagkakita sa amin, agad siyang tumayo.

“Adrian…”

Basag ang boses niya.

Pagkatapos, mabagal niyang inilabas ang isang ultrasound result.

“Buntis din ako.”

Parang huminto ang pagdaloy ng dugo sa katawan ko.

Kinagat ni Bianca ang labi niya.

“Limang linggo na.”

“Noong gabing pumunta ka sa condo ko sa Pasig…”

Nahulog mula sa kamay ko ang ultrasound paper.

Parehong limang linggo.

Parehong gabi.

Parehong panahon.

Natigilan si Adrian.

Habang si Bianca naman ay marahang kumapit sa manggas niya.

“Hindi ko naman sana gustong pumunta rito ngayon…”

“Alam kong magpapakasal kayo.”

“Pero natatakot talaga ako.”

“Hindi ko alam ang gagawin ko.”

Nakayuko siya habang nagsasalita.

Napakahina at inosente ng itsura niya.

“Hindi ako nakainom ng pills…”

“Akala ko walang mangyayari…”

Nakakabinging katahimikan ang bumalot sa buong sala.

Pagkatapos ay nagsalita si Adrian.

“Kung buntis… ipanganak mo.”

Mahina lang ang boses niya.

Pero bawat salita niya ay parang kutsilyong tumarak sa dibdib ko.

“Kaya ng pamilya namin buhayin ang bata.”

Namula agad ang mga mata ni Bianca.

At ako naman… tuluyang natulala.

Ilang segundo ang lumipas bago muling nagsalita si Adrian habang nakatingin sa akin.

“Sabi ng doktor hindi mo puwedeng ipalaglag.”

“Kaya ituloy mo na rin.”

“Magkasing-edad lang naman ang dalawang bata.”

“Pwede silang lumaking magkasama.”

Tinitigan ko ang lalaking nasa harapan ko.

At sa unang pagkakataon…

Parang hindi ko na siya kilala.

Ganito pala kasimple para sa kanya.

Dalawang babae.

Dalawang pagbubuntis.

At isang salitang “sabay nating palalakihin.”

Noong gabing iyon, hinatid ni Adrian si Bianca pauwi.

Hindi na siya bumalik.

Mag-isa akong nakaupo sa kwarto hanggang madaling-araw.

Nagsimulang bumuhos ang ulan sa Maynila.

Kaparehong tunog ng ulan noong birthday ko.

Paulit-ulit ding umiilaw ang cellphone ko.

Mga kaibigan naming nagtatanong kung kasal na kami.

Mga kamag-anak na bumabati.

Tinitigan ko lang lahat ng messages.

Pagkatapos, iisa lang ang nireply ko:

[Hindi natuloy.]

Kinabukasan ng umaga, may kumatok sa pinto.

Napakaraming gamit pambata ang dinala ng delivery man.

Stroller.

Baby crib.

Damit ng sanggol.

Gatas.

Dalawang set ng lahat.

Ngumiti ang delivery man.

“Ma’am, bilin po ni Sir Adrian para sa dalawang baby.”

“Kambal po ba sila?”

Natigilan ako sa gitna ng sala.

Hindi ko na kailangang hulaan.

Isang set para sa anak ko.

At ang isa… para sa anak ni Bianca.

Eksaktong sandaling iyon, bumukas ang pinto.

Pumasok si Adrian.

Napahinto siya nang makita akong nakatayo roon.

Matagal bago siya nagsalita.

“Lia.”

“Alam kong galit ka.”

“Pero nandito na tayo.”

“Aalagaan ko kayong dalawa.”

“Hindi ko pababayaan ang batang dinadala mo.”

Napatawa ako habang tumutulo ang luha ko.

“Hindi pababayaan?”

“Sa tingin mo dapat akong magpasalamat?”

“Adrian…”

“Mula simula hanggang ngayon, hindi mo man lang tinanong kung ano ang nangyari sa akin noong gabing iyon.”

“Hindi mo man lang tinanong kung natakot ba ako.”

“Ang iniisip mo lang ay kung paano alisin ang batang ito.”

“Paano mo nagagawang maging ganito kalamig?”

Kumunot ang noo niya.

“Lia, tapos na ang nangyari.”

“Sabi ko naman pananagutan ko.”

“Kaya tigilan mo na ang nakaraan.”

Tinitigan ko siya.

Parang may pumipiga sa puso ko.

Sakto namang nag-vibrate ang cellphone ko.

Message mula kay Bianca.

Binuksan ko iyon.

May isang madilim na video.

Mahihinang paghinga lang ang maririnig.

Pagkatapos ay boses ni Bianca.

“Hindi naman talaga ako lasing.”

“Gusto ko lang na puntahan mo ako.”

Kasunod noon ang paos na boses ni Adrian.

“Bianca… kailangan kong samahan si Lia ngayong gabi…”

“E di umalis ka.”

“Pero pagkatapos nito… hindi mo na ako makikita ulit.”

Matagal na katahimikan.

Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:

“…Hindi ako aalis.”

Kasunod noon ang malinaw na tunog ng halikan sa dilim.

Natigilan ako.

Nanginginig ang kamay ko.

May isa pang mensahe sa ilalim ng video:

[Kaya ka niyang iwan para sa akin nang isang beses… kaya niya ring gawin habang buhay.]

At sa mismong sandaling iyon—

Biglang bumukas nang malakas ang pinto ng kwarto.

Napalingon ako sa gulat.

Pero hindi si Adrian ang pumasok.

Kundi isang lalaking nakaitim na polo.

Nakatayo siya sa ilalim ng ilaw sa hallway habang diretso ang tingin sa tiyan ko.

Pagkatapos ay paos niyang tinanong:

“Ang batang dinadala mo…”

“…anak ko ba siya?”

Tahimik ang buong kwarto.

Tanging tunog lang ng ulan sa labas at mabilis kong paghinga ang maririnig.

Nakatayo ang lalaking nakaitim sa may pintuan habang diretso ang tingin niya sa tiyan ko.

Unti-unting namutla ang mukha ni Adrian.

“Marco…”

Mahina pero halatang tensyonado ang boses niya.

Marco.

Parang may kung anong sumabog sa loob ng dibdib ko nang marinig ko ang pangalang iyon.

Siya ang lalaking nakita kong katabi ko noong magising ako sa hotel matapos ang gabing iyon.

Hindi ko man lang nakita nang malinaw ang mukha niya noon dahil hilo pa ako sa alak at umiiyak ako buong umaga.

Pero ngayong kaharap ko siya…

Biglang bumalik sa isip ko ang lahat.

Ang amoy ng pabango niya.

Ang paos niyang boses.

At ang paraan ng paghawak niya sa kumot nang makita niyang gising na ako kinabukasan.

Napaatras si Adrian.

“Ano’ng ginagawa mo rito?”

Hindi sumagot si Marco.

Nakatingin lang siya sa akin.

Sa tiyan ko.

Pagkatapos ay muli siyang nagsalita.

“Hinahanap kita simula pa noong gabing iyon.”

Nanigas ang buong katawan ko.

Naglakad siya palapit nang dahan-dahan.

“Hindi ko alam ang pangalan mo.”

“Pagkagising ko, wala ka na.”

“Pero naiwan mo ang bracelet mo sa hotel.”

Dahan-dahan niyang inilabas mula sa bulsa ang manipis na silver bracelet na matagal ko nang nawawala.

Biglang bumigat ang paghinga ko.

Siya nga.

“Paano mo nalaman kung saan ako nakatira?” nanginginig kong tanong.

Sandaling nanahimik si Marco bago tumingin kay Adrian.

“Dahil fiancé siya ng kapatid ko.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

“Ano?”

Napapikit si Adrian na tila naiirita.

Mahina siyang nagmura.

At doon ko lang napansin…

Magkahawig pala sila.

Hindi halata sa unang tingin.

Pero pareho ang hugis ng mata nila.

Pareho ang matangos na ilong.

Parehong malamig tumingin kapag seryoso.

Mas tahimik lang si Marco.

Mas magaspang.

Mas totoo.

“Half-brother ko siya,” malamig na sabi ni Adrian.

“Matagal na kaming walang koneksyon.”

Tumingin sa akin si Marco.

“At hindi ko alam na fiancé ka pala niya.”

Parang umiikot ang buong mundo ko.

Lalong lumala ang sakit sa dibdib ko nang maalala ang gabing iyon.

Noong gabing wasak na wasak ako dahil iniwan ako ni Adrian.

Noong gabing naglakad akong umiiyak palabas ng club habang umuulan sa BGC.

Noong gabing may lalaking sumunod sa akin dahil muntik na akong mabangga ng kotse sa hotel driveway.

Si Marco iyon.

Hindi ko na halos maalala ang sumunod.

Naalala ko lang na paulit-ulit kong tinatawag si Adrian habang umiiyak.

At may isang lalaking tahimik lang na yumakap sa akin.

Hindi niya ako sinamantala.

Hindi niya ako pinilit.

Ako mismo ang kumapit sa kanya.

Ako mismo ang nagsabing huwag niya akong iwan.

Unti-unting nanghina ang mga tuhod ko.

Napaupo ako sa gilid ng kama.

“Hindi ko alam…”

Napahawak ako sa ulo ko.

“Hindi ko alam…”

Lumapit agad si Marco pero mabilis ding humarang si Adrian.

“Sapat na ang kaguluhan.”

Malamig ang tingin niya sa kapatid.

“Umalis ka na.”

Biglang natawa si Marco.

Pero walang saya roon.

“Umalis?”

“Tulad ng ginawa mo kay Lia noong gabing kailangan ka niya?”

Nanigas si Adrian.

“At least ako hindi ko siya iniwan habang lasing at umiiyak.”

Tumahimik ang buong kwarto.

Kitang-kita ko kung paano kumunot ang panga ni Adrian.

Pero wala siyang maisagot.

Dahil totoo.

Lahat ng sinabi ni Marco… totoo.

Kinabukasan, tuluyan akong umalis sa penthouse.

Hindi ako pinigilan ni Adrian.

Siguro dahil abala siya kay Bianca.

O siguro dahil sa unang pagkakataon, naramdaman niyang nawawala na talaga ako.

Lumipat ako sa maliit na condo ng college friend ko sa Pasay.

Doon ako nagsimulang mamuhay nang mag-isa habang buntis.

Mahirap.

Sobrang hirap.

Lalo na tuwing gabi.

Tuwing sumisipa ang baby sa tiyan ko habang umiiyak ako mag-isa sa dilim.

Pero unti-unti…

Natutunan kong huminga ulit.

At sa panahong iyon, si Marco ang tahimik na nasa tabi ko.

Hindi siya mapilit.

Hindi siya mahilig magsalita.

Pero lagi siyang nandiyan.

Kapag may prenatal check-up ako, nasa labas siya ng clinic.

Kapag madaling-araw at nagsusuka ako dahil sa paglilihi, may delivery ng lugaw sa pintuan.

Kapag umuulan at bigla akong natatakot mag-isa, may message siyang:

[Kumain ka na ba?]

Minsan naiiyak ako dahil lang doon.

Dahil sa walong taon ko kay Adrian…

Hindi ko maalalang may panahon na inalagaan niya ako nang ganoon.

Lumipas ang tatlong buwan.

Lumaki ang tiyan ko.

At unti-unti ring lumabas ang tunay na ugali ni Bianca.

Nalaman ko sa common friends namin na halos araw-araw na silang nag-aaway ni Adrian.

Palaging selos.

Palaging eskandalo.

Palaging demand.

Hanggang isang gabi, biglang nag-viral ang video ni Bianca sa social media.

Lasing siyang sumisigaw sa labas ng isang bar sa BGC.

Habang umiiyak at minumura si Adrian.

“Sinira mo buhay ko!”

“Ako ang pinili mo!”

“Bakit ngayon parang ako na ang problema mo?!”

Kinabukasan, nalaman ng lahat ang totoo.

Hindi pala talaga buntis si Bianca.

Peke ang ultrasound.

Pineke niya iyon para pigilan ang kasal namin.

At mas masakit pa roon—

Noong gabing iniwan ako ni Adrian, matagal na pala silang may relasyon.

Halos dalawang taon.

Parang binagsakan ng langit si Adrian.

Mabilis kumalat ang iskandalo sa business circles ng pamilya nila sa Ortigas.

Galit na galit ang ama niya.

Dahil nakatakda na sana ang engagement announcement namin sa mga investors nila.

Pero mas matindi pa roon…

Iniwan din siya ni Bianca matapos lumabas ang lahat.

May iba na pala itong kinakasama.

At ginamit lang si Adrian dahil sa pera.

Unang beses ulit kaming nagkita ni Adrian makalipas ang ilang buwan.

Nasa isang café ako sa BGC kasama si Marco.

Pitong buwan na ang tiyan ko noon.

Masaya kaming pinagtatawanan ang pangalan ng baby.

“Kapag lalaki, gusto ko Elias.”

“Ano naman kapag babae?” tanong ni Marco.

“Lucia siguro.”

“Parang ikaw.”

Napangiti siya.

At eksaktong sandaling iyon, biglang tumigil ang boses namin pareho.

Dahil nakatayo si Adrian ilang metro lang ang layo.

Mas payat siya.

Mukhang pagod.

At unang beses ko siyang nakitang ganoon kalungkot.

Nakatingin lang siya sa tiyan ko.

Pagkatapos ay mahina siyang ngumiti.

“Lumaki na siya.”

Hindi ako sumagot.

Tahimik lang.

Matagal kaming nagkatitigan.

Hanggang sa tuluyan siyang lumapit.

“Lia…”

Basag ang boses niya.

“Pwede ba akong humingi ng tawad?”

Walang galit akong naramdaman.

Nakakapagod na kasi ang magalit.

Kaya mahina ko lang sinabi:

“Pinatawad na kita.”

Nakita kong namula agad ang mga mata niya.

Pero bago pa siya makapagsalita, marahan nang kumapit si Marco sa kamay ko.

At doon yata tuluyang naintindihan ni Adrian ang lahat.

Huli na.

Sobrang huli na.

Ipinanganak ko ang baby namin isang maulang gabi sa Maynila.

Lalaki.

Malusog.

At unang beses kong umiyak nang ganoon habang yakap ko siya.

Parang sa wakas…

May liwanag ding dumating matapos ang pinakamadilim na bahagi ng buhay ko.

Tahimik na tumabi si Marco sa hospital bed ko habang hawak ang maliit naming anak.

Namumula pa ang mga mata niya.

“Kamukhang-kamukha mo siya.”

Napatawa ako nang mahina.

“Mas kamukha mo.”

Umiling siya.

Pagkatapos ay marahan niyang hinaplos ang noo ko.

“Salamat…”

“Dahil hindi mo ako tinakbuhan.”

Bigla akong naiyak.

Dahil ngayon ko lang naramdaman…

Kung gaano kasarap mahalin nang tama.

Walang pagtataksil.

Walang pagdududa.

Walang ibang pinipili.

Kaming dalawa lang.

At ang batang minsang naging dahilan ng pagkawasak ko…

Siya pala ang magdadala sa akin sa tamang tao.