Sa Apat na Taon Naming Relasyon, Hindi Niya Ako Maisama sa Permanent Guest List—Hanggang Isang Condo Access Card at Conflict-of-Interest Form ang Naglantad Kung Bakit Ako Kailangang Itago
Bahagi 3 — Nang Magkumpara Kami ng Mensahe, Nalaman Naming Pareho Kaming Ginamit—Pero Isa sa Amin ang Nagpadala ng File sa Vendor
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit: ang makitang may ibang babaeng may susi sa bahay ng nobyo ko, o ang malaman na sa babaeng iyon, ako pala ang “makulit na supervisor” na ayaw raw tumigil sa kanya.
Umupo kami ni Gia sa bakanteng family waiting area malapit sa chapel ng ospital. Halos walang tao roon dahil visiting hours pa.
Hindi siya umiiyak nang malakas. Tahimik lang siyang nagpupunas ng mata habang nagso-scroll sa Messenger.
“Akala ko po hiwalay na kayo matagal na,” sabi niya. “Noong una, sinabi niya na naging close kayo pero hindi naging kayo. Tapos noong tinanong ko kung bakit parang may tension kayo sa office, sabi niya may gusto raw kayo sa kanya dati.”
Napatawa ako, pero walang nakakatawa.
“Apat na taon.”
Napahawak siya sa bibig.
“Apat?”
Tumango ako.
Pagkatapos, ako naman ang humingi na makita ang ibang messages.
Hindi ko siya pinilit. Sinabi kong puwede siyang tumanggi. Hindi ko rin alam kung kalaban ko ba siya o isa ring taong ginamit.
Makalipas ang ilang minuto, siya mismo ang nag-abot ng phone.
Doon ko nakita ang pattern.
Kay Gia, si Nico ang maalagang senior na “ayaw ng office relationship” pero palaging naghahatid pauwi. Siya ang nag-aayos ng internet problem nito, sumasama sa grocery, at nagbibigay ng access card para raw hindi na abalahin ang guard kapag may deadline.
Kay Gia rin niya sinabi na matagal na siyang “single by choice.”
May isang chat na hindi ko malimutan.
Gia: “Sir, baka mali itong ginagawa natin. Baka isipin ng iba may something.”
Nico: “Wala akong kailangang ipaliwanag sa kanila. Ikaw lang ang taong komportable akong papasukin sa personal space ko.”
Apat na taon kong iginagalang ang “personal space” na iyon na parang sagradong linya.
Sa isang mensahe, binura niya iyon para sa ibang tao.
Pero hindi pa iyon ang pinakamabigat.
Habang nagso-scroll si Gia, may lumabas na photo ng spreadsheet.
Hindi screenshot mula sa procurement portal.
Larawan iyon ng laptop screen ni Nico.
Kita ang column ng competing prices.
“Bakit nasa chat ninyo ito?” tanong ko.
Namutla siya.
“Pinapatingnan niya po sa akin kung tama raw ang format ng quotation ni Tito. Sabi niya public benchmark lang daw ’yan.”
“Hindi public ’yan.”
Parang napaso siya at binawi ang kamay mula sa phone.
“Hindi ko alam.”
“Na-forward mo ba kay Tito mo?”
Hindi siya agad sumagot.
“Opo.”
Sa isang iglap, nag-iba ang posisyon naming dalawa. Hindi na lang siya babaeng niloko. May ginawa rin siyang maaaring makasira sa trabaho ko at sa bidding.
Napayuko siya.
“Ma’am, swear, sinabi niya sa akin sample prices lang. Hindi ko alam na galing sa file ninyo.”
Gusto kong magalit. Mas madali sana kung may isang kontrabida lang.
Pero naalala kong ako rin ang may kasalanan sa isang bahagi ng nangyari.
Pinili kong huwag i-disclose ang relasyon namin dahil sinabi ni Nico na iyon ang pinakamatalinong paraan para protektahan ang careers namin. Supervisor ako. Dapat mas alam ko ang policy. Dapat ako mismo ang nagtanong sa HR.
Sa halip, mas pinaniwalaan ko ang taong mahal ko kaysa sa prosesong responsibilidad kong sundin.
Bumalik kami sa Internal Audit nang magkasama.
Ibinigay ni Gia ang Messenger screenshots at ang original images sa phone niya. Ipinaliwanag niya ang relasyon ng Tito Ruben niya sa RMC Office Solutions at kung paano siya inuutusan ni Nico na magdala ng revised quotations pagkatapos ng office hours.
Hindi ibig sabihin noon na ligtas na siya.
Sinabi rin ng auditor na maaaring ma-review ang part niya dahil siya ang nag-forward ng impormasyon sa vendor.
“Ako po ang gumawa,” sabi ni Gia. “Kahit hindi ko alam kung saan galing, ako ang nag-send. Sasagot po ako.”
Hindi ko inaasahan iyon mula sa kanya.
Pagkatapos ng interview, tinawagan ako ng mama ni Nico.
Kilala niya ako. Ilang beses na akong nakapunta sa bahay nila sa Marikina, pero tuwing may bisita, “kaibigan sa trabaho” lang ang tawag niya sa akin.
“Lira, ano ba itong ginagawa ninyo?” bungad niya. “Pinatawag daw si Nico ng HR. Hindi mo ba puwedeng ayusin na lang privately? Apat na taon naman kayo.”
Napapikit ako.
“Tita, alam ninyo pala.”
“Alam ko naman. Pero gusto ni Nico tahimik lang dahil sa trabaho.”
“Alam ninyo rin po ba si Gia?”
Natahimik siya.
Sapat na ang katahimikan.
“Tita?”
Huminga siya nang mabigat.
“Dinala niya rito noong birthday ng kapatid niya. Sabi niya kaibigan lang. Huwag mo nang palakihin, Lira. Bata pa ’yung babae. Baka nadala lang si Nico sa pakikisama.”
Doon ako tuluyang nawalan ng gana makipagtalo.
Hindi pala ako itinatago para protektahan.
Itinatago ako para walang kailangang pumili.
Kinagabihan, dumating si Nico sa apartment ko.
Hindi ko siya pinapasok. Sa hallway kami nag-usap.
“Bakit mo sinabi sa audit na tayo?” galit niyang tanong.
“Dahil totoo.”
“Alam mo kung anong puwedeng mangyari sa atin dahil diyan?”
“Sa atin?”
Napahawak siya sa batok.
“Lira, hindi ito oras para sa drama. Maaayos pa natin. Sabihin mo sa audit na ginagamit ko minsan laptop mo at baka automatic sync lang. Si Gia naman, iuurong niya ’yung statements niya.”
“Hindi niya iuurong.”
Napatingin siya sa akin.
“Magkausap kayo?”
“Magkausap kami.”
Mabilis na nagbago ang mukha niya.
“Manipulative ’yang batang ’yan. Kaya nga pinapayagan ko sa condo dahil kailangan ng guidance. Si Ruben ang nagpupumilit sa quotations. Wala akong nakuhang pera.”
“Hindi lang pera ang issue.”
“Exactly. So huwag nating sirain ang lahat dahil sa selos.”
Doon ko siya tiningnan nang matagal.
Hanggang sa gabing iyon, iniisip ko pa ring baka may paraan para ipaliwanag niya ang relasyon namin, ang condo, ang files, ang pagsisinungaling kay Gia.
Pero ang lalaking nasa harap ko ay hindi humihingi ng tawad.
Naghahanap siya ng version ng kuwento na puwede ko pang pirmahan.
“Nico, bakit ako ang kailangang itago?”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, inilabas niya ang phone niya at may ipinakitang draft email.
Statement iyon para sa Internal Audit.
Nakasulat na noong ginamit ko ang laptop niya, “I voluntarily shared preliminary vendor prices for informal technical consultation.”
Sa ibaba, may puwang para sa pangalan ko.
“Pirmahan mo lang,” sabi niya. “Pareho tayong makakalabas dito nang maayos.”
Binasa ko ulit ang unang linya.
Kapag pinirmahan ko iyon, ako ang magiging pinagmulan ng leak.
At siya ang magiging taong “nakonsulta” lang.
Tumingin ako sa kanya.
“Matagal mo na bang inihanda ’to?”
Hindi siya nakasagot agad.
At sa dalawang segundong iyon, mas malinaw pa sa anumang pag-amin ang sagot.
Bahagi 4 — Sa Imbestigasyon, Hindi Lang Siya ang Nawalan; Kinailangan Ko Ring Harapin ang Bahaging Ako Mismo ang Pumayag na Itago Noon
Hindi ko pinirmahan ang statement.
Kinuha ko ang litrato ng draft sa phone ko at sinabi kay Nico na umalis.
“Lira, huwag kang impulsive.”
“Hindi impulsive ang tumangging akuin ang ginawa mo.”
“Kung hindi mo ako tutulungan, pati ikaw masasabit.”
“Alam ko.”
Iyon ang unang pagkakataon na wala siyang maisagot sa akin gamit ang salitang “career,” dahil hindi ko na hinihingi sa kanya na protektahan ang trabaho ko.
Ako na ang gagawa noon, kahit may kapalit.
Kinabukasan, ako mismo ang humingi ng follow-up interview sa Internal Audit at HR. Dinala ko ang larawan ng statement na gusto ni Nico na pirmahan ko. Isinalaysay ko rin kung kailan ko ginamit ang laptop niya, kung bakit hindi namin dineklara ang relasyon, at kung anu-anong projects ang nagkaroon kami ng parehong involvement.
Hindi ako nagkunwaring inosente sa lahat.
“Inalam ko po ba nang maayos ang policy noon? Hindi,” sabi ko. “Nagtiwala ako sa paliwanag niya na mas ligtas kung walang disclosure. Mali iyon. Handa akong sagutin ang part ko.”
Tahimik na nakinig ang HR manager.
Ipinaliwanag niya na hiwalay ang dalawang usapin: una, ang hindi namin pag-disclose ng personal relationship habang may overlapping project responsibilities; ikalawa, ang posibleng unauthorized access at paglabas ng confidential vendor information.
Hindi raw awtomatikong ibig sabihin na dahil magkasintahan kami ay may kasalanan na ako sa leak. Pero hindi rin mabubura ang naging desisyon kong itago ang relasyon.
Tinanggal muna ako sa lahat ng active vendor evaluation habang nagpapatuloy ang review.
Tatlong taon kong binuo ang pangalan ko sa procurement. Ako ang taong tinatawag kapag may kulang na dokumento, may mali sa quotation, o may delivery na kailangang habulin. Ngayon, kailangan kong i-turn over ang mga file ko at umupo sa isang temporary desk sa inventory control.
May ilang kasamahan na hindi makatingin sa akin nang diretso.
May ilan namang sobrang bait na mas nakakahiya.
Hindi ko alam kung anong mas mahirap: ang mawalan ng nobyo o ang pumasok araw-araw sa lugar kung saan may mga taong alam nang apat na taon kang pumayag maging lihim.
Makalipas ang tatlong araw, naka-preventive suspension si Nico habang iniimbestigahan ang access sa files. Si Gia naman ay inalis muna sa project na konektado sa RMC Office Solutions.
Tinawagan ako ni Gia sa gabi.
“Ma’am, may kailangan po kayong makita.”
Nagkita kami sa coffee shop sa tapat ng ospital. May dala siyang maliit na brown envelope at isang lumang phone.
“Extra phone ko po ito. Dito kasi ako nagse-save ng work photos kapag puno na storage.”
Sa loob ng phone, may mga larawan ng quotations at delivery schedules na ipinapadala sa kanya ni Nico sa loob ng halos dalawang buwan.
May ilan na walang sensitibong impormasyon. May ilan na clearly internal working drafts.
Pero may isang conversation na nagpabago sa kabuuan ng naiintindihan ko.
Nico: “Sabihin mo kay Tito Ruben, huwag masyadong babaan. Dapat mukhang natural.”
Gia: “Bakit parang alam natin presyo ng iba?”
Nico: “Benchmark lang. Huwag kang praning.”
Gia: “Sabi ni Tito pag nakuha project, puwede ka raw sa operations nila next year.”
Nico: “Kaya nga kailangan maayos ito.”
Hindi romantic jealousy ang nasa dibdib ko nang mabasa ko iyon.
Galit.
Hindi pala basta pinili ni Nico si Gia kaysa sa akin.
Ginamit niya ang access niya sa akin, ginamit niya ang tiwala ni Gia, at ginamit niya ang posisyon niya sa ospital para magbukas ng pinto papunta sa trabaho na gusto niyang lipatan.
Hindi pa iyon pormal na job offer. Walang pirmadong kontrata. Pero malinaw na may pinag-uusapan silang posisyon kapag nakakuha ng mas malaking hospital account ang RMC.
“Alam ito ng Tito mo?” tanong ko.
Namumula ang mata ni Gia.
“Alam niyang close kami ni Sir Nico. Pero hindi ko alam kung alam niyang kayo. Tinanong ko si Tito kanina. Sabi niya, si Sir Nico raw ang unang nagsabi na kaya niyang tulungan gawing competitive ang quotations dahil kabisado niya ang usual pricing.”
“Bakit ngayon mo lang ito binigay?”
Napayuko siya.
“Natakot ako. Tito ko siya. Siya tumulong sa tuition ko noong college. Utang na loob ko sa kanya. Pero kung itatago ko, ako rin po ’yung nagsisinungaling.”
Naiintindihan ko ang takot niya.
Hindi ibig sabihin noon na wala siyang pananagutan.
“Gia, posibleng mawalan ka rin ng trabaho.”
“Opo.”
“Posibleng maapektuhan ang vendor business ng pamilya ninyo.”
“Opo.”
“Sigurado ka?”
Huminga siya nang malalim.
“Hindi po ako sigurado. Pero ibibigay ko pa rin.”
Kinabukasan, magkasama naming isinumite ang phone records sa audit. Hindi ko hinawakan ang phone niya. Siya mismo ang nagbigay at pumirma sa inventory receipt ng device para malinaw kung saan nanggaling ang ebidensya.
Makalipas ang isang linggo, lumawak ang review.
Hindi na tungkol sa isang spreadsheet lang.
Sinuri ng IT team ng ospital ang company-issued laptop ni Nico at ang access history ng procurement portal. Ayon sa findings na ipinaliwanag sa amin sa magkahiwalay na meetings, may browser session mula sa laptop niya na nanatiling authenticated matapos kong gamitin ang device sa satellite clinic. Pagkatapos noon, ilang procurement documents ang nabuksan sa mga oras na wala ako roon.
Hindi nila sinabi sa akin na “hacked” ako. Mas simple at mas nakakainis ang nangyari.
Hindi ako nag-log out nang maayos.
At sinamantala iyon ng taong pinagkatiwalaan ko.
May records din ng pag-download at pag-access na tumugma sa mga petsa ng ilang larawan sa phone ni Gia. Hindi lahat ng quotation ng RMC ay problema, pero sapat ang overlap para i-freeze ng hospital ang vendor evaluation at i-refer sa procurement committee ang accreditation ng kumpanya.
Tinawagan ako ulit ng mama ni Nico.
Sa pagkakataong ito, umiiyak siya.
“Lira, baka naman puwede mong sabihin na misunderstanding lang. Anak ko pa rin siya. Alam kong may mali siyang ginawa pero baka mawalan siya ng trabaho.”
“Tita, hindi ako ang nagdedesisyon kung matatanggal siya.”
“Pero ikaw ang nagsimula nito.”
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
Dati, kapag ganito ang tono niya, agad akong nagpapaliwanag. Ayokong magmukhang walang respeto. Ayokong isipin niyang ako ang babaeng sumisira sa pamilya nila.
Pero may mga pagkakataong ang pakikisama ay nagiging dahilan para tahimik na pasan ng isang tao ang kasalanan ng iba.
“Tita, hindi po ako ang nag-download ng file sa laptop niya. Hindi ako ang nagpadala ng presyo sa vendor. At hindi ako ang gumawa ng statement para ipasa sa akin ang responsibility.”
Tahimik siya.
“Kung gusto ninyo pong tulungan si Nico, sabihin ninyo sa kanya na magsabi ng totoo.”
Ibinaba niya ang tawag nang hindi nagpapaalam.
Dalawang araw pagkatapos noon, dumating sa reception ng apartment ko ang isang paper bag. Galing kay Gia.
Nandoon ang dalawang bagay.
Una, ang susi sa condo ni Nico.
Ikalawa, ang puting access card.
May maliit na note.
“Hindi ko na gustong hawakan ang anumang bagay na ibinigay sa akin dahil may ibang taong kailangang itago.”
Hindi ko itinago ang note bilang tropeo. Hindi ko rin pinost.
Inilagay ko ang susi at card sa envelope at ipinadala sa condo admin sa pamamagitan ng courier na may receiving copy.
Wala akong gustong kunin sa bahay ni Nico.
Kahit sagot.
Pero siya ang dumating.
Isang Sabado ng hapon, naghihintay siya sa labas ng apartment building ko. Naka-civilian clothes, walang office ID, at hawak ang payong na minsan kong iniwan sa kotse niya.
“Pwede ba tayong mag-usap?”
Lumabas ako sa lobby pero hindi ko siya pinapasok.
Sinabi niyang suspended pa rin siya at posibleng ma-terminate depende sa final administrative decision. Sinabi rin niyang kinakausap ng RMC ang sariling abogado at compliance adviser dahil na-hold ang participation nila sa procurement.
“Wala naman akong kinuhang pera,” paulit-ulit niyang sabi.
“Hindi ko sinabi na kumuha ka.”
“Hindi ko rin naman sinadya na ikaw ang masisi.”
“May statement kang gustong papirmahan sa akin.”
“Panic ’yon.”
“Draft na may buong pangalan ko.”
Napakagat siya sa labi.
Pagkatapos, dumating ang linyang marahil matagal na niyang inihahanda.
“Si Gia, wala siyang ibig sabihin.”
Hindi ako agad nakasagot dahil iyon pala ang pinakamasamang paliwanag.
“Mas okay ba dapat pakiramdam ko doon?”
“Lira—”
“Kung wala siyang ibig sabihin, mas malala. Ibig sabihin kaya mong magsinungaling sa akin, sa kanya, at sa audit hindi dahil sa pag-ibig, kundi dahil convenient kami sa plano mo.”
Umiling siya.
“Hindi gano’n.”
“Then sabihin mo kung ano.”
Matagal siyang natahimik bago umamin.
Nagsimula raw ang lahat nang sabihin ni Ruben Mendoza na naghahanap sila ng operations manager kapag lumaki ang RMC. Pagod na raw si Nico sa ospital. Pakiramdam niya hindi siya napo-promote kahit siya ang sumasalo sa maraming technical problems.
Nang malaman niyang pamangkin ni Ruben si Gia, naging mas malapit siya rito.
“Hindi ko planong lokohin ka,” sabi niya. “Naging complicated lang.”
“Bakit mo sinabi sa kanya na single ka?”
Wala siyang sagot.
“Bakit may susi siya?”
“Dahil madalas siyang nagdadala ng documents.”
“Bakit hindi mo sinabi sa akin na may supplier siyang kamag-anak?”
Tahimik ulit.
“Bakit apat na taon mo akong pinaniwalang kailangan nating magtago para protektahan ang careers natin, samantalang ang pagtatago pala ang nagbigay sa ’yo ng freedom na gawin lahat ng ito?”
Doon siya unang umiyak.
Hindi malakas. Hindi dramatic. Nakayuko lang siya, hawak ang payong, at sinabing natakot siyang mawala ako.
May panahon na iyon lang ang gusto kong marinig.
Na mahal niya ako.
Na natatakot siyang mawala ako.
Pero iba pala ang kahulugan ng pagmamahal kapag ginagamit mo ang takot na iyon para panatilihin ang isang tao sa dilim.
“Hindi mo ako pinrotektahan, Nico,” sabi ko. “Pinanatili mo lang akong available.”
Iniabot ko sa kanya ang payong.
“Sa ’yo na ’to.”
Hindi niya tinanggap.
Kaya inilapag ko sa upuan sa lobby at bumalik sa elevator.
Walang sigawan.
Walang sampal.
Wala ring eksenang lumuhod siya.
Pagod na pagod na ako para sa ganoon.
Makalipas ang halos dalawang buwan, natapos ang internal administrative review.
Ayon sa notice na natanggap ko, napatunayang nilabag ko ang company disclosure rule dahil hindi ko ini-report ang personal relationship namin ni Nico habang may overlapping work responsibilities. Nakatanggap ako ng written reprimand at hindi muna ako pinayagang sumali sa vendor selection activities sa loob ng anim na buwan.
Hindi ako na-promote sa quarter na iyon.
Masakit, pero tinanggap ko.
Sa findings tungkol sa leaked pricing file, walang sapat na basehan para sabihing sinadya kong ibigay ang impormasyon. Nakatulong ang access logs, device records, at mga mensaheng isinumite ni Gia para ma-separate ang naging kapabayaan ko sa ginawa ni Nico pagkatapos.
Kay Gia, iba ang naging sanction. Dahil hindi niya dineklara ang family connection sa vendor at siya mismo ang nag-forward ng pricing images, binigyan siya ng disciplinary action sa ilalim ng company policy at inilipat siya sa trabahong walang vendor-facing responsibility habang tinatapos ang probationary review niya.
Hindi siya naging instant best friend ko.
May mga araw na hindi kami nag-uusap.
May galit pa rin akong kailangang ayusin, at may hiya rin siyang dala.
Pero isang araw sa cafeteria, lumapit siya at sinabi:
“Ma’am, sorry po. Hindi lang dahil kay Sir Nico. Dapat nagtanong ako bago ko ipinasa ’yung files.”
Sinagot ko siya nang diretso.
“Dapat din nagtanong ako sa HR noon pa.”
Iyon lang.
Walang yakapan.
Pero sapat na iyon para tigilan naming gawing kaaway ang isa’t isa dahil sa kasinungalingan ng isang lalaking parehong nagbigay sa amin ng magkakaibang bersyon ng katotohanan.
Sa huli, na-terminate si Nico matapos ang due process sa kumpanya dahil sa unauthorized handling of confidential procurement information, dishonesty during the investigation, at undisclosed conflict involving a prospective role with a vendor under review.
Ang RMC naman ay hindi nanalo sa procurement. Kinansela ang evaluation at inulit ang bidding gamit ang bagong panel at panibagong controls. Na-review din ang vendor accreditation nila dahil sa unfair access sa competitor pricing.
Hindi nalugi ang buong pamilya ni Gia.
Hindi rin nagsara ang kumpanya nila dahil lamang sa isang araw.
Mas makatotohanan ang nangyari: nawalan sila ng isang malaking pagkakataon, gumastos sa compliance review, at kinailangang ipaliwanag sa ibang clients kung bakit may internal investigation sa hospital account.
May presyo ang ginawa nila, pero hindi cartoon na karma.
May presyo rin ang ginawa ko.
Sa loob ng anim na buwan, nasa inventory planning ako. Mas tahimik ang trabaho at mas kaunti ang vendor meetings. Noong una, pakiramdam ko ibinaba ako.
Kalaunan, napansin kong doon ko unang natutunang umuwi nang hindi tinitingnan kung nag-message si Nico.
Nagpalit ako ng apartment nang matapos ang lease ko. Hindi dahil kailangan kong tumakas, kundi dahil ayoko nang tumira sa lugar na limang minutong lakad lang mula sa condominium na ilang taon kong tinuring na sentro ng relasyon namin kahit wala naman akong sariling paraan para makapasok.
Walong buwan pagkatapos ng audit, bumalik ako sa procurement projects sa bagong reporting line.
Hindi ako agad na-promote.
At ayos lang.
Mas mahalaga sa akin na kapag may form na nagtatanong tungkol sa conflict, disclosure, o relationship na maaaring makaapekto sa trabaho, hindi na ako natatakot na may taong magagalit kapag nagsabi ako ng totoo.
Isang hapon, nadaanan ko ang dating condominium ni Nico habang sakay ng Grab.
Pamilyar pa rin ang lobby. Pamilyar ang turnstile.
Naalala ko kung gaano karaming beses akong naghintay roon para aprubahan niya ang pagpasok ko, na para bang ang pagiging mahalaga ko ay kailangang i-renew kada bisita.
Noon ko naintindihan ang pinakamasakit na bahagi.
Hindi problema na wala akong susi.
Ang problema, tinuruan niya akong isipin na normal lang na ako ang laging nasa labas habang siya ang nagdedesisyon kung kailan ako puwedeng pumasok sa buhay niya.
Hindi ko na kailangan ang access card niya.
Hindi ko na rin kailangan ang pahintulot niya para tawagin ang nangyari sa tamang pangalan.
Pagtataksil iyon.
Hindi lang sa relasyon.
Pati sa tiwalang ibinigay ko sa trabaho, sa sarili kong judgment, at sa bersyon ng sarili kong pumapayag maging lihim para lang hindi mawala ang isang tao.
At sa pagkakataong iyon, hindi ako naging mas malakas dahil may gumanti para sa akin.
Naging mas maayos lang ako dahil sa wakas, ako mismo ang tumigil sa pagtatago.
