Katotohanang Hindi Nila Kayang Itago
Bahagi 3: Ang Katotohanang Hindi Nila Kayang Itago
Halos tatlumpung minuto ang lumipas bago dumating ang abogado kong si Atty. Reyes.
Pagpasok pa lamang niya sa bahay, mabilis niyang sinuri ang mga dokumentong nakalatag sa mesa.
Isa-isa niyang binasa ang birth certificate, mga litrato, resibo at iba pang papeles na nakuha mula sa vault.
Tumigil siya sandali.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
—Huwag mo munang pirmahan o sabihin ang kahit ano.
Tahimik akong tumango.
Samantala, hindi mapakali ang asawa ko.
Paulit-ulit siyang lumalapit.
—Makinig ka muna…
—May paliwanag ako…
Hindi ko siya pinansin.
Sa unang pagkakataon mula nang ikasal kami, wala na akong naramdamang galit.
Ang natitira na lamang ay malamig na katahimikan.
Muling nagsalita ang abogado.
—May kulang pa rito.
Napakunot ang noo ko.
—Ano po iyon?
Tinuro niya ang isang manipis na folder.
—Mukhang may mga dokumentong inalis dito.
Tinginan kaming lahat.
Napansin kong lalo pang namutla ang biyenan kong babae.
Dahan-dahan kong itinaas ang folder.
May bakas ng napunit na plastik.
Parang may dating laman na kinuha kamakailan lamang.
Biglang sumigaw ang asawa ko.
—Tama na!
—Hindi na kailangan pang hukayin ang nakaraan!
Hindi na siya pinansin ni Atty. Reyes.
Sa halip ay tinawagan niya ang isang kakilala sa Registry Office upang beripikahin ang ilang rekord.
Habang naghihintay kami, bumalot ang mabigat na katahimikan sa buong bahay.
Makalipas ang halos dalawampung minuto, tumunog ang telepono.
Binuksan ng abogado ang speaker.
Mula sa kabilang linya ay malinaw na narinig ang boses ng opisyal.
—Na-verify na namin ang dokumentong ipinadala ninyo.
—Totoo ang birth certificate.
Napalunok ako.
Ngunit hindi pa tapos ang sinabi nito.
—May isa pa kaming nakita habang chine-check ang records.
Napatingin kaming lahat sa telepono.
—May nakarehistrong civil marriage si Ginoong Adrian at isang babaeng nagngangalang Elisa pitong taon na ang nakalipas.
Parang tumigil ang oras.
Hindi ako makahinga.
Unti-unti kong ibinaling ang tingin sa asawa ko.
Hindi siya makatingin sa akin.
Tahimik siyang yumuko.
Ako ang unang nagsalita.
—Ano ang ibig sabihin nito?
Walang sumagot.
Muling nagsalita ang opisyal.
—Ayon sa rekord, walang dokumentong nagsasabing napawalang-bisa o na-annul ang kasal na iyon.
Pagkaputol ng tawag ay tila nabingi kaming lahat.
Ang unang bumagsak sa sofa ay ang biyenan kong lalaki.
Napahawak siya sa noo.
Samantalang ang biyenan kong babae ay tuluyan nang napaluha.
Ngunit hindi dahil sa akin.
Kundi dahil alam niyang wala nang maitatago.
Lumapit ako sa asawa ko.
Mahinahon kong tinanong.
—Ilang taon mo akong niloko?
Hindi siya agad nakasagot.
Ilang sandali pa’y mahina niyang sinabi.
—Anim na taon.
Napapikit ako.
Anim na taon.
Anim na taong relasyon.
Halos isang taong paghahanda sa kasal.
At lahat pala ng iyon ay itinayo sa kasinungalingan.
Maya-maya pa ay nagsalita ang biyenan kong babae.
—Anak…
—Makinig ka muna.
Hindi siya masamang tao.
Napangiti ako.
Ngunit hindi iyon ngiting masaya.
—Hindi masamang tao?
—Tinago niyang may asawa pala siya.
—Tinago niyang may anak na siya.
—Hinayaan ninyo akong ilabas ang lahat ng ipon ko para sa bahay na hindi pala magiging akin.
—At ngayon sasabihin ninyong hindi siya masamang tao?
Walang makasagot.
Tumayo si Atty. Reyes.
—Base sa nakita ko, maaaring may seryosong legal na pananagutan ito.
Biglang napatingin ang asawa ko.
—Ano’ng ibig ninyong sabihin?
—Kung nananatiling balido ang una mong kasal noong pinakasalan mo ang kliyente ko, may malaking problema ka.
Biglang nanginig ang kamay niya.
Hindi na siya nagsalita.
Makalipas ang ilang minuto ay may isa pang sasakyang huminto sa harap ng bahay.
Lahat kami ay napatingin sa bintana.
Isang babae ang bumaba.
Kasunod ang isang batang lalaki.
Tahimik silang naglakad papunta sa pintuan.
Nang makita sila ng asawa ko, para siyang nawalan ng dugo sa mukha.
—Elisa…
Mahina niyang nabanggit ang pangalan.
Ang batang lalaki naman ay masayang tumakbo.
—Daddy!
Natigilan ang buong sala.
Hindi alam ng bata ang nangyayari.
Mahigpit niyang niyakap ang ama.
Ngunit hindi siya nagawang yakapin pabalik ng asawa ko.
Ang babae ay tumingin sa akin.
Makikita sa mga mata niya ang pagod at sakit na matagal nang kinikimkim.
Mahina siyang nagsalita.
—Ikaw ba ang bagong asawa?
Tahimik akong tumango.
Huminga siya nang malalim.
—Pasensya ka na.
—Ngayon ko lang nalaman na ikinasal pala siya ulit.
Parang may sumabog sa loob ng bahay.
Maging ang biyenan kong lalaki ay napatayo.
—Ano’ng ibig mong sabihin na ngayon mo lang nalaman?
Lumabas ang isang makapal na envelope mula sa bag ng babae.
Inilapag niya iyon sa mesa.
—Ito ang lahat ng mensahe niya sa akin.
Isa-isang binuksan ni Atty. Reyes ang mga printout.
Naroon ang daan-daang pag-uusap.
Mga pangakong babalikan siya.
Mga padalang pera.
Mga litrato.
At higit sa lahat…
May mga mensaheng galing mismo sa biyenan kong babae.
“Maghintay ka lang. Hindi namin siya hahayaan na tuluyang iwan ang anak ninyo.”
Napatakip ng bibig ang biyenan kong babae.
Hindi niya akalaing may ebidensya ang lahat ng iyon.
Tahimik kong isinara ang folder.
Ngayon ay malinaw na ang buong larawan.
Hindi lamang pala ako ang niloko.
Dalawang babae ang ginamit.
Dalawang pamilya ang sinaktan.
At ang lahat ng iyon ay tinulungan pang itago ng sarili niyang mga magulang.
Habang nakayuko ang asawa ko sa gitna ng sala, dahan-dahan kong sinabi ang mga salitang hindi niya inaasahang maririnig.
—Hindi kita ipapahamak dahil sa paghihiganti.
—Pero pananagutan mo ang bawat kasinungalingang ginawa mo.
At sa mismong sandaling iyon…
May isa pang sasakyan ang huminto sa labas ng bahay.
Tatlong opisyal ang bumaba habang may hawak na mga dokumento.
Pagtingin nila sa asawa ko, malinaw ang unang sinabi ng isa sa kanila.
—Ginoong Adrian, kailangan naming makausap kayo tungkol sa ilang reklamong isinampa ngayong umaga.
Nanigas ang buong pamilya.
Dahil doon nila unang naunawaan…
Na nagsisimula pa lamang ang tunay na pagbagsak ng lahat ng kanilang itinago.
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)