Bahagi 3 — Habang Pinoprotektahan Ko ang Anak Ko, Unti-unting Bumagsak ang Kanilang Planong Milyon
Bahagi 3 — Habang Pinoprotektahan Ko ang Anak Ko, Unti-unting Bumagsak ang Kanilang Planong Milyon
Kinabukasan, alas-siyete pa lang ng umaga ay gising na ako.
Hindi dahil nakatulog ako nang maayos.
Kabaligtaran.
Halos wala akong tulog.
Sa tuwing pipikit ako, bumabalik sa isip ko ang sinabi ng taga-bangko.
Hindi ito ang unang dokumentong may pangalan mo.
Habang mahimbing na natutulog si Nico sa tabi ko, binuksan ko ang maliit na fireproof box sa loob ng wardrobe.
Nandoon ang original title ng bahay.
Insurance policies.
Birth certificate ni Nico.
Mga lumang dokumentong iniwan sa akin ni Papa.
Salamat sa Diyos, naroon pa ang original TCT.
Pero may napansin ako.
Ang clear plastic sleeve kung saan ko itinatago ang titulo ay hindi nakabalik sa dati kong ayos.
May maliit akong paraan ng paglalagay noon.
Nakapaharap lagi sa kanan ang embossed seal.
Ngayon, baligtad.
May humawak nito.
Tahimik akong kumuha ng litrato.
Pagkatapos ay tumawag ako sa pinsan kong si Atty. Camille Villanueva.
Hindi kami ganoon kadalas mag-usap, pero siya ang unang taong naisip ko.
“Mara?”
“Camille, may oras ka ba?”
May ilang segundong katahimikan.
“Ano’ng nangyari?”
“May pinekeng dokumento gamit ang property ko.”
Hindi na siya nagtanong sa telepono.
“Dalhin mo lahat. Magkita tayo sa office ko.”
Sinabihan ko si Aling Rosa na huwag hayaang umakyat sina Adrian, Bianca, Celeste o Trisha sa master bedroom habang wala ako.
“Kapag pilit silang pumasok, tawagan mo ako at si Mang Jun.”
“Opo, Ma’am.”
Niyakap ko si Nico.
“Mommy, saan ka pupunta?”
“May aayusin lang si Mommy para maging tahimik ulit ang bahay natin.”
“Babalik ka?”
Hinalikan ko ang noo niya.
“Palagi.”
Sa law office ni Camille sa Ortigas, inilatag ko ang lahat ng litrato.
Halos sampung minuto siyang walang imik habang sinusuri ang mga dokumento.
Sa huli, tinanggal niya ang salamin niya.
“Mara, mas seryoso ito kaysa iniisip mo.”
“Gaano kaseryoso?”
Itinuro niya ang Special Power of Attorney.
“Kung hindi mo ito pinirmahan, forged document ito. At itong notarial details…”
Binuksan niya ang computer.
Naghanap siya sa listahan ng mga commissioned notary.
Pagkaraan ng ilang minuto, kumunot ang noo niya.
“May mali.”
“Ano?”
“Ang pangalang ginamit dito ay totoong abogado. Pero ang commission number na nakalagay, luma. At base sa records, nasa Cebu siya nitong panahong sinasabing pinirmahan mo ito sa Quezon City.”
Napatingin ako sa papel.
“Peke pati notarization?”
“Posibleng.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
Ipinatawag ni Camille ang isa niyang paralegal para makipag-coordinate sa bangko.
Pagkatapos ay tinawagan namin si Daniel Lim sa speakerphone.
Maingat ang lahat ng sinabi niya.
Hindi siya puwedeng magbigay ng buong laman ng application dahil may internal rules sila.
Pero kinumpirma niyang may dalawang magkahiwalay na business credit applications na gumamit ng mga dokumentong nakapangalan sa akin.
Ang una ay hindi natuloy apat na buwan na ang nakararaan dahil kulang daw sa requirements.
Ang pangalawa ang kasalukuyang ₱9.8 million facility.
“May nailabas na ba kayong pera?” tanong ko.
“Wala pa po sa second application.”
Napahinga ako.
“Sa una?”
Sandaling natahimik si Daniel.
“Ma’am, the first facility was not secured by your house. It was an unsecured business line under your husband’s company. However, your name appeared as proposed guarantor. The bank rejected the guarantor page because your signature sample did not match our prior record.”
Parang sinuntok ako sa sikmura.
Apat na buwan.
Matagal na pala itong ginagawa.
At hindi ako nakapansin.
“Pwede ko bang makuha ang disputed copies?”
“Kailangan po nating sundin ang formal process, Ma’am. But we can preserve the documents for investigation.”
“Gawin ninyo.”
Pagkatapos ng tawag, tumingin sa akin si Camille.
“Kailangan nating gumawa ng affidavit of denial. At kailangan mong isipin kung gusto mong magsampa ng formal complaint.”
Hindi ako agad sumagot.
Tiningnan ko ang litrato ni Nico sa cellphone ko.
Nakasuot siya roon ng yellow school uniform.
Ngumingiti.
Kuha iyon tatlong linggo bago siya maaksidente.
“Gusto kong protektahan ang anak ko.”
“Then start by protecting the home he returns to.”
Bumalik ako sa bahay bago magtanghali.
Pagpasok ko pa lang sa gate, napansin kong may dalawang sasakyang hindi ko kilala.
Isang itim na SUV.
Isang gray na sedan.
Sa sala, may tatlong lalaking naka-business attire.
May laptop.
May folders.
May kape.
At sa gitna nila, nakaupo sina Adrian at Bianca.
Investor meeting.
Sa bahay ko.
Habang nagpapagaling ang anak ko sa itaas.
Nang makita ako ni Adrian, tumayo siya.
“Mara, perfect timing.”
Napangiti ako.
“Talaga?”
“Ipakikilala sana kita.”
“Hindi kailangan.”
Tumingin ako sa mga bisita.
“Good afternoon. I’m Mara Villanueva-Sarmiento. May I ask what this meeting is regarding?”
Nagkatinginan sila.
Si Bianca ang mabilis na sumagot.
“Business discussion lang.”
“Anong business?”
“Mara.”
Mariing tawag ni Adrian.
Pero hindi ako tumingin sa kanya.
Isa sa mga lalaki ang tumayo.
“Mrs. Sarmiento, I’m Victor Ong. We’re evaluating an investment in Sarmiento Meridian Logistics.”
Tumango ako.
“Were you informed that the property being presented as part of your risk assurance belongs exclusively to me?”
Namutla si Adrian.
“Mara, enough.”
Napatigil si Victor.
“I’m sorry?”
“May bahay bang kabilang sa proposal ninyo?”
Tumayo si Bianca.
“This is inappropriate.”
“Simple lang ang tanong.”
Isa pang lalaki ang nagbukas ng folder.
“Mr. Sarmiento represented that the residence may be made available as secondary security if the financing structure requires it.”
Napatawa ako nang mahina.
“Ako ba ang pumayag?”
Walang sumagot.
Inilabas ko ang cellphone ko.
Ipinakita ko ang litrato ng pekeng authorization.
“This signature is not mine.”
Parang biglang nawala ang hangin sa sala.
Tumayo si Victor.
“Adrian?”
“Mali ang pagkakaintindi niya.”
“Mali?”
Tumingin ako sa asawa ko.
“Tumawag na sa akin ang bangko.”
Nawala ang kulay sa mukha niya.
“Hindi mo dapat kinakausap ang bangko nang hindi muna tayo nag-uusap!”
Doon tuluyang nagbago ang mukha ng mga investor.
Hindi na iyon mukhang ordinaryong pagtatalo ng mag-asawa.
Mukha na iyong problema sa due diligence.
Kinuha ni Victor ang folder niya.
“I think we should suspend this meeting.”
“Sir, wait,” sabi ni Bianca.
Pero isa-isa nang nagsitayo ang tatlong lalaki.
Bago lumabas, lumingon si Victor sa akin.
“Mrs. Sarmiento, thank you for clarifying.”
Pagkasara ng pinto, sumabog si Adrian.
“Masaya ka na?!”
Hindi ako gumalaw.
“Sinira mo ang deal!”
“Hindi ko sinira.”
“Ten months kong trinabaho iyon!”
“Kung kailangan mong magnakaw ng pirma para makakuha ng investment, wala kang deal. May panloloko ka.”
“Hindi kita ninanakawan!”
“Talaga?”
Itinaas ko ang photocopy ng SPA.
“Ano ito?”
Hindi siya makasagot.
Si Bianca ang sumingit.
“Adrian, huwag mo nang paliwanagan. Hindi niya naiintindihan kung paano gumagana ang financing.”
Tumingin ako sa kanya.
“Mas naiintindihan ko kaysa sa akala mo.”
Lumapit si Doña Celeste mula sa kusina.
“Dahil sa yabang mo, mawawalan ng trabaho ang asawa mo.”
“Kung trabaho ang tawag ninyo sa pamemeke ng pirma, oo.”
Biglang bumukas ang pinto sa itaas.
Lumabas si Nico.
Maputla.
Hawak ang ulo.
“Mommy…”
Tumakbo ako sa hagdan.
“Nico! Bakit ka lumabas?”
“Ang lakas po ng sigawan.”
Doon ko naramdaman ang tunay na galit.
Hindi dahil sa bahay.
Hindi dahil sa pera.
Hindi dahil kay Bianca.
Kundi dahil kahit sinabi ng doktor na bawal ang stress at ingay, wala ni isa sa mga taong ito ang may pakialam.
Binuhat ko si Nico.
Pagbaba ko, tumingin ako kay Aling Rosa.
“Ihanda mo ang bag ni Nico.”
Nagulat si Adrian.
“Saan kayo pupunta?”
“Sa condo ni Mama pansamantala.”
“Hindi mo puwedeng basta ilayo ang anak ko.”
Huminto ako.
“Anim na araw siyang nasa ospital. Dalawang beses ka lang dumalaw.”
“Mara—”
“Ngayong kailangan niya ng katahimikan, ginawa mong meeting room ang sala at opisina ng kabit mo ang kuwarto niya.”
“Hindi ko kabit si Bianca!”
Natawa si Trisha nang alanganin.
Si Bianca naman ay biglang tumigas ang mukha.
At iyon ang pinakamaliit na reaksyong kailangan ko para malaman kong may tinatago sila.
Tumango ako.
“Fine. Prove it.”
Kinagabihan, nasa condo na kami ng nanay ko sa Mandaluyong.
Mas tahimik doon.
Unang gabi iyon na nakatulog si Nico nang hindi nagigising sa sigawan.
Pero alas-onse, tumawag si Mang Jun.
“Ma’am…”
“Bakit?”
“May ginagawa po sila sa bahay.”
“Ano?”
“May dinalang kahon si Sir Adrian sa garahe. Tapos may mga lumang dokumento po siyang sinunog.”
Napabangon ako.
“Ano’ng dokumento?”
“Hindi ko po nabasa lahat. Pero may nakita akong pangalan ninyo.”
Kinabukasan, bumalik ako kasama si Camille.
May CCTV kami sa garahe.
Hindi alam ni Adrian na isang buwan bago maaksidente si Nico, pinapalitan ko ang storage system nito.
Nakarekord ang lahat.
Makikita si Adrian alas-diyes y medya ng gabi.
Kasama si Bianca.
Naglabas sila ng folders.
Pinunit.
Sinunog sa metal basin.
Pero may isang bagay silang hindi alam.
Bago itinapon ni Bianca ang isang folder, nahulog ang isang pahina sa ilalim ng sasakyan.
Hindi nila napansin.
Nakuha iyon ni Mang Jun kinaumagahan.
Ibinigay niya sa akin.
Isang printed email.
Mula kay Bianca para kay Adrian.
May petsang dalawang linggo bago maaksidente si Nico.
At iyon ang unang pagkakataong nabasa ko ang tunay nilang plano.
Once Mara signs the property authority, we can close the loan. After that, you can finally separate the assets and stop letting her control everything.
May sagot si Adrian sa ibaba.
She won’t sign willingly. We just need enough pressure.
Napahawak ako sa mesa.
Pero may kasunod pa.
Isang linyang mas masakit kaysa sa pagtataksil.
With Nico’s situation, she’ll be too exhausted to fight us for a while.
Matagal akong hindi nakapagsalita.
Hindi dahil hindi ko alam ang sasabihin.
Kundi dahil sa wakas, malinaw na sa akin ang lahat.
Habang nasa operating room ang anak namin…
hindi lang pala ako pinabayaan ng asawa ko.
Ginamit niya ang pinakamahinang sandali ko para agawin ang pinakamalaking ari-ariang iniwan sa akin ng ama ko.
At ang mas masahol?
May kalakip na attachment ang email.
Nang buksan iyon ni Camille, napamura siya nang mahina.
“Mara…”
“Ano?”
Itinuro niya ang screen.
May spreadsheet.
May listahan ng assets.
Bahay ko.
Kotsekong binayaran ko.
Savings account.
Insurance.
At sa tabi ng bawat isa, may nakalagay na plano kung paano “ma-access” o “ma-convert.”
Sa huling column, may nakasulat na pangalan.
BENEFICIARY / NEW ENTITY: BIANCA REYES – 40% EQUITY.
Hindi lang pala bahay ang gusto nila.
Matagal na pala nilang pinaghahatian ang buhay ko bago pa nila ito tuluyang nakukuha.
