DALAWANG BABAENG PAREHONG NILOKO
BAHAGI 3 (UNANG BAHAGI): ANG DALAWANG BABAENG PAREHONG NILOKO
Natahimik ang buong himpilan.
Wala ni isa ang nagsalita matapos marinig ang sinabi ng babaeng kararating lamang.
Tahimik siyang tumayo sa gitna ng silid habang hawak ang makapal na brown envelope.
Sa tabi niya ay isang dalagang nasa labingpitong taong gulang na. Magkahawig sila ng mga mata, ngunit ang ilong at hugis ng mukha nito ay halos kapareho ng asawa ko.
Hindi na kailangang magsalita pa ang dalaga.
Sapat na ang isang tingin upang maintindihan ng lahat ang koneksyon nila.
Napapikit ang asawa ko.
Parang unti-unting nawawala ang lahat ng lakas niya.
“Dumating ka pa talaga…” mahina niyang sabi.
Tumingin sa kanya ang babae.
“Wala akong balak pumunta.”
“Pero may isang taong nagpadala sa akin ng mga dokumentong nagpabago sa lahat.”
Napatingin ang lahat sa akin.
Ako ang nagpadala ng mensahe.
Hindi para maghiganti.
Kundi para matapos na ang napakahabang kasinungalingan.
Huminga nang malalim ang babae bago nagsalita.
“Dalawampung taon na ang nakalipas, sinabi niyang hiwalay na raw kayo.”
“Sinabi niyang pirma na lang ang kulang sa annulment.”
“Sinabi niyang ako na ang bubuuin niyang pamilya.”
Napailing siya.
“Pinaniwala niya ako.”
Nakita kong napayuko ang dalagang kasama niya.
Mahigpit nitong hawak ang kamay ng kanyang ina.
“Kalaunan ko lang nalaman na hindi pala siya humiwalay sa iyo.”
“Sa tuwing tinatanong ko siya, lagi niyang sinasabing hindi pa puwedeng ilabas ang totoo dahil maaapektuhan ang negosyo.”
Tumango ako.
Eksaktong ganoon din ang dahilan na ibinibigay niya sa akin tuwing may mga bagay na ayaw niyang ipaliwanag.
Negosyo.
Trabaho.
Mga investor.
Laging may dahilan.
At ako…
lagi namang naniwala.
Lumapit ang isang senior police officer na kanina pa tahimik na nagmamasid.
“Ma’am,” magalang niyang sabi sa babae, “may dala po ba kayong ebidensya?”
Tahimik siyang tumango.
Binuksan niya ang envelope.
Isa-isang lumabas ang mga dokumento.
Mga resibo ng buwanang padala.
Mga kontrata sa pagbili ng condominium.
Mga bank transfer.
Mga litrato.
At isang notebook.
Makapal.
Halatang matagal nang ginagamit.
“Ano po ito?” tanong ng opisyal.
“Diary.”
“Lahat ng pangakong ginawa niya.”
“Lahat ng perang ibinigay niya.”
“Lahat ng pagkakataong sinabi niyang malapit na siyang magsabi ng totoo.”
Nanahimik ang opisyal.
Kinuha niya ang notebook at isa-isang binuklat.
Habang ginagawa niya iyon, unti-unting namumutla ang asawa ko.
“Alejandro…” mahina kong tawag.
Napatingin siya sa akin.
“Hindi lang pala ako ang niloko mo.”
Hindi siya nakasagot.
Biglang nagsalita ang dalagang kasama ng babae.
“Huwag n’yo pong sisihin ang mama ko.”
“Pareho lang po kayong biktima.”
Napatigil ako.
Hindi ko inaasahang iyon ang unang sasabihin niya.
Akala ko galit siya sa akin.
Akala ko ako ang isisisi niya.
Pero ngumiti lang siya nang malungkot.
“Noong maliit pa ako…”
“Palagi niyang sinasabing may mahalaga lang siyang inaasikasong trabaho.”
“Tuwing birthday ko, minsan hindi siya dumarating.”
“Kapag Pasko, kalahating araw lang siya sa amin.”
“Akala ko normal lang iyon.”
Napaluha ang babae.
“Ako ang may kasalanan.”
“Hindi ko agad nalaman ang katotohanan.”
Umiling ako.
“Hindi.”
“Pareho lang tayong nagsinungalingan.”
“Pero hindi tayo ang nagsimula.”
Tahimik na tumango ang babae.
Sa unang pagkakataon mula nang magkita kami…
wala akong naramdamang galit sa kanya.
Sa halip…
awa.
Dahil pareho pala kaming naniwala sa parehong lalaki.
Lumapit si Mama.
Kahit mahina ang mga tuhod niya, pinilit niyang tumayo nang tuwid.
Tiningnan niya ang babae.
Pagkatapos ay marahang hinawakan ang kamay nito.
“Hindi mo kasalanan.”
Napaiyak ang babae.
“Ma’am…”
“Pasensya na po.”
“Hindi ko alam…”
Mahinang ngumiti si Mama.
“Kapag ang isang tao ay mahusay magsinungaling…”
“Maraming buhay ang nasisira.”
“Pero hindi ibig sabihin noon na kasalanan ng lahat ng naloko.”
Napahagulhol ang babae.
Pati ang anak niya ay yumakap sa kanya.
Tahimik na nagmamasid ang mga pulis.
Wala ni isa ang nagsalita.
Marahil ngayon lang sila nakakita ng ganitong sitwasyon.
Hindi dalawang babaeng nag-aaway.
Kundi dalawang babaeng sabay na nalaman na iisa ang lalaking sumira sa kanilang mga pangarap.
Lumapit ang senior officer sa asawa ko.
“Sir.”
“Kailangan naming kunin ang pahayag ninyo.”
Huminga siya nang malalim.
“Sasabihin ko ang lahat.”
Bigla akong napatingin sa kanya.
Hindi ko inaasahan ang sagot niyang iyon.
Pero bago pa siya makapagsimula…
isang batang pulis ang mabilis na lumapit.
“Sir!”
“May impormasyon po mula sa Anti-Fraud Division.”
Lahat ay napatingin sa kanya.
“Nakatanggap po sila ng report kaninang umaga.”
“Naka-freeze na raw po ang ilang bank account na nakapangalan sa mga kumpanyang konektado kay Ginoong Alejandro.”
Nanlaki ang mga mata ng asawa ko.
“Imposible…”
Bulong niya iyon.
Pero narinig ko.
At doon ko lang naisip…
hindi lang pala ako ang matagal nang naghahanap ng katotohanan.
May iba pang tahimik na sumusubaybay sa mga galaw niya.
At mukhang…
mas malaki pa ang lihim na itinatago niya kaysa sa inaakala naming lahat.
Naging abala ang buong himpilan matapos matanggap ang ulat mula sa Anti-Fraud Division.
Tahimik na tinanggap ng senior officer ang tawag habang isa-isang inaayos ng mga pulis ang mga dokumentong nasa mesa.
Samantala, nanatiling nakatayo si Alejandro.
Kanina lamang ay siya ang kumpiyansang humihiling na arestuhin ang sarili niyang biyenan.
Ngayon, siya na ang hindi mapakali.
Humarap sa akin ang opisyal.
“Ma’am Sofia, maaari po ba naming tingnan ang lahat ng dokumentong dala ninyo?”
Tahimik akong tumango.
Isa-isa kong inilapag ang mga folder.
May mga bank statement.
Mga resibo.
Mga kontrata.
Mga lumang sulat.
At isang maliit na notebook na matagal kong iningatan.
Hindi iyon talaan ng paghihiganti.
Kundi talaan ng bawat pangyayaring hindi tugma sa mga paliwanag ng asawa ko.
Tuwing may perang nawawala.
Tuwing may biyahe siyang biglaan.
Tuwing may kontratang ipinapapirma niya nang hindi ipinaliliwanag.
Sa loob ng maraming taon, isinulat ko lamang ang lahat.
Hindi ko alam kung darating ang araw na magiging mahalaga ang mga iyon.
Ngunit dumating nga ang araw na iyon.
Maingat na sinuri ng opisyal ang mga dokumento.
Pagkaraan ng ilang minuto, tumingin siya kay Alejandro.
“Sir, batay sa paunang pagsusuri, may ilang transaksyon na kailangan ninyong ipaliwanag.”
Hindi agad nakasagot si Alejandro.
Ngayon lamang yata siya nakaranas na wala siyang maisagot.
Lumapit ang babae na kasama ang kaniyang anak.
“Inaamin kong nagkamali ako sa paniniwala sa mga sinabi niya,” mahina niyang wika.
“Pero handa akong ibigay ang lahat ng hawak kong dokumento.”
Iniabot niya ang isa pang envelope.
Naroon ang mga resibo ng mga padala, kontrata sa inuupahang tirahan, at mga mensaheng paulit-ulit na nangangakong “malapit nang maayos ang lahat.”
Tahimik na tinanggap iyon ng opisyal.
Habang lumalalim ang imbestigasyon, unti-unting nabuo ang malinaw na larawan.
Maraming taon nang nagsisinungaling si Alejandro sa dalawang pamilya.
May mga perang itinago.
May mga ari-ariang hindi niya isinama sa mga opisyal na tala.
At higit sa lahat, walang anumang ebidensyang nagpapatunay na ninakaw ni Mama ang limang libong piso.
Sa halip, lumabas sa electronic record na may pahintulot akong gamitin niya ang account.
Ipinakita ko rin ang mensahe kong nagsasabing maaari niyang kunin ang perang kailangan niya para sa gamot.
Matapos makita ang mensaheng iyon, tumayo ang opisyal.
“Batay sa mga ebidensyang nasa amin, wala kaming sapat na batayan upang ituloy ang reklamong theft laban kay Ma’am Elena.”
Parang gumaan ang buong silid.
Lumapit ang isang babaeng pulis.
Maingat niyang tinanggal ang posas sa kamay ni Mama.
Nang tuluyang bumukas ang bakal, hindi ko napigilang mapaluha.
Hinawakan ko ang mga kamay ng nanay ko.
Namumula pa rin ang kaniyang mga pulsuhan.
Ngunit ngumiti siya sa akin.
“Anak,” mahina niyang sabi, “tapos na rin ang matagal nating pananahimik.”
Hindi ako nakasagot.
Yumakap lamang ako sa kaniya.
Ilang sandali ring walang nagsalita.
Maging ang ibang pulis ay tahimik lamang na nakatingin.
Lumapit ang senior officer kay Alejandro.
“Sir, kailangan po naming ipagpatuloy ang imbestigasyon tungkol sa mga dokumentong isinumite ngayon.”
Tumango si Alejandro.
Wala na ang dating yabang.
Wala na ang matigas niyang tinig.
Napaupo siya sa silya at napayuko.
Makalipas ang ilang minuto, marahan siyang nagsalita.
“Pagod na akong magsinungaling.”
Napatingin sa kaniya ang lahat.
“Akala ko kaya kong kontrolin ang lahat.”
“Akala ko walang makaaalam.”
“Pero habang tumatagal, mas marami akong taong nasaktan.”
Tahimik na nakinig ang opisyal.
“Hindi ako hihingi ng awa,” dugtong niya.
“Handa akong harapin ang imbestigasyon.”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi ko inaasahang mapapatawad mo ako.”
“At hindi ko iyon hihilingin.”
Hindi ako sumagot.
Sa dami ng nangyari, wala na ring saysay ang mahahabang pagtatalo.
May mga sugat na hindi agad naghihilom.
May mga tiwalang hindi basta naibabalik.
Ngunit may isang bagay na malinaw.
Hindi na ako ang babaeng tahimik na lamang tatanggap ng lahat.
Paglabas namin ng himpilan, unti-unti nang lumulubog ang araw.
Huminga nang malalim si Mama.
“Ang gaan pala ng pakiramdam kapag wala ka nang kinikimkim.”
Ngumiti ako.
“Oo, Ma.”
“Simula pa lang ito.”
Sa kabilang panig ng parking lot, may isang sasakyang huminto.
Lumabas ang isang lalaking nasa edad singkuwenta.
Maayos ang pananamit at may dalang briefcase.
Lumapit siya sa amin at magalang na yumuko.
“Ma’am Sofia?”
Tumango ako.
“Inatasan po akong ihatid sa inyo ang resulta ng paunang financial audit.”
Iniabot niya ang isang makapal na folder.
“Sa tingin ko po,” seryoso niyang sabi, “marami pa kayong hindi nalalaman.”
Mahigpit kong hinawakan ang folder.
Habang nakatingin dito, naramdaman kong ang katotohanan ay hindi pa lubusang nabubunyag.
At ang susunod na kabanata ng buhay namin…
ay magsisimula hindi sa paghihiganti—
kundi sa muling pagbangon.
(Itutuloy sa BAHAGI 4…)