Bahagi 3 — Nang Magkita Kaming Dalawang Babaeng Pareho Niyang Niloko, Mas Malaki ang Lihim na Lumabas
Bahagi 3 — Nang Magkita Kaming Dalawang Babaeng Pareho Niyang Niloko, Mas Malaki ang Lihim na Lumabas
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.
Ilang beses kong binasa ang mensahe ni Camille.
Hindi ko alam kung paano niya nakuha ang numero ko.
Mas lalong hindi ko alam kung bakit alam niya ang pangalan ko.
Bandang alas-kuwatro ng madaling-araw, saka lang ako sumagot.
Ano ang gusto mong sabihin?
Halos agad siyang nag-reply.
Mas mabuting personal. Wala akong intensiyong manggulo. Pero kung tama ang hinala ko, may mga bagay na hindi sinabi sa ating dalawa.
Nagkita kami kinabukasan sa isang tahimik na café sa Rockwell.
Maaga akong dumating.
Ilang minuto bago alas-diyes, pumasok ang isang babae na nakasuot ng simpleng cream blouse at slacks.
Nakilala ko agad siya.
Hindi dahil nakita ko na siya noon.
Kundi dahil eksakto siyang babaeng nasa litrato.
Si Camille.
Kung may inaasahan akong maldita, mayabang, o babaeng magsasabing lumayo ako sa lalaki niya, kabaligtaran ang dumating.
Umupo siya sa tapat ko at diretsong nagsabi:
“Salamat sa pagpunta.”
Hindi ako ngumiti.
“Paano mo nakuha number ko?”
“Kay Gabe.”
Napakunot-noo ako.
“Hindi niya kusang ibinigay.”
Inilabas niya ang cellphone niya.
“May family dinner kami noong isang buwan. Naiwan niya ang phone niya sa mesa. Tumawag ka. Pangalan mo lang ang lumabas—Lia.”
Nanlamig ako.
“Sinagot mo?”
“Hindi.”
Huminga siya.
“Pero nakita ko ang wallpaper niya nang umilaw ang screen.”
Napako ang tingin ko sa kanya.
“Ano?”
“Hindi mukha mo. Isang litrato ng dagat. Pero may reflection kayong dalawa sa salamin ng restaurant.”
Naalala ko iyon.
El Nido.
Unang anniversary namin.
Akala namin artistic at ligtas ang litrato dahil hindi kita ang mukha namin.
Hindi ko alam na iyon pala ang unang piraso ng ebidensiyang magbubukas sa lahat.
“Tinatanong ko siya kung sino ka,” patuloy ni Camille. “Sabi niya, kapatid ka ni Rafa. Family friend.”
Napakagat ako sa loob ng pisngi ko.
“Natural.”
“Pero iba ang reaction niya. Kaya nagduda ako.”
“Bakit ka interesado? Kayo ba?”
Umiling siya.
“Hindi.”
Diretso ang tingin niya sa akin.
“At iyan ang kailangan mong malaman.”
Ikinuwento niya ang buong kasaysayan nila.
Nag-date sila noong college.
Seryoso.
Alam ng dalawang pamilya.
Pero naghiwalay sila bago mag-graduate dahil gusto ni Camille magtrabaho sa Singapore at ayaw ni Gabe ng long-distance relationship.
Walang third party.
Walang matinding iskandalo.
Naghiwalay lang sila.
Pagkaraan ng ilang taon, nalugi ang isang malaking expansion project ng Sarmiento family.
Hindi tuluyang bumagsak ang negosyo, pero kailangan nila ng bagong investors para sa isang boutique hotel project sa Batangas.
Isa sa mga interesadong investor ang Araneta Hospitality Group—kumpanya ng pamilya ni Camille.
At doon muling naging interesado ang dalawang pamilya sa ideya ng pagsasama nila.
“Pero hindi ako pumayag,” sabi ni Camille. “Ilang beses ko nang sinabi sa parents ko na hindi business merger ang marriage.”
“Alam ba ni Gabe?”
“Alam.”
“Pero pumayag siya sa lunch sa Linggo?”
“Oo.”
“Bakit?”
Napailing siya.
“Dahil sinabi niya sa pamilya ko na handa siyang pag-isipan.”
Napayuko ako.
Mas masakit pala ang malaman ang buong katotohanan kaysa sa mga narinig ko kagabi.
Hindi dahil mahal pa niya si Camille.
Mas malala.
Handa niyang panatilihin akong lihim habang tinitingnan niya kung mas kapaki-pakinabang ang ibang direksiyon.
“May isa pa,” sabi ni Camille.
Inilabas niya ang tablet niya.
“Nagtatrabaho ka sa Northline Creative Studio, tama?”
Tumigil ako.
“Oo.”
Isa akong brand strategist at interior concept consultant.
Sa loob ng halos isang taon, tinutulungan ko si Gabe sa boutique hotel project nila.
Hindi opisyal.
Madalas sa gabi.
Sinabi niyang kailangan niya lang ng “fresh eyes.”
Gumawa ako ng mood boards.
Customer journey.
Room concepts.
Brand story.
Maging ang pangalan ng hotel at visual direction, tinulungan ko siyang buuin.
Hindi ko siya siningil.
Boyfriend ko siya.
At akala ko, balang araw, magiging bahagi rin ako ng buhay niya nang lantaran.
Iniharap ni Camille ang tablet sa akin.
Isang presentation deck.
Cover page:
CASA LUNTIAN — A Sarmiento Coastal Living Concept
Parang tumigil ang paghinga ko.
Ako ang gumawa ng pangalang Casa Luntian.
Ako ang gumawa ng positioning line.
Ako ang pumili ng direction ng visual identity.
Maging ang customer experience map na nasa ikatlong slide ay gawa ko.
Pero wala ang pangalan ko.
Sa ilalim ng deck, nakasulat:
Concept Development: Gabriel Sarmiento, Project Director
“Where did you get this?”
“Pinadala ito sa board namin three weeks ago,” sagot ni Camille.
Hindi ako makapagsalita.
“Nakita ko ang metadata,” dagdag niya. “May original author information sa ilang embedded files.”
Napatingin ako sa kanya.
“Pangalan mo.”
Biglang nagbalik sa isip ko ang mga gabing puyat ako sa condo niya.
“Love, tulungan mo ako sa concept.”
“Love, ano sa tingin mo mas magandang pangalan?”
“Love, puwede mo ba ayusin ang slide na ito?”
At sa tuwing tinatanong ko kung bakit hindi niya ako ipakilala sa project team, sinasabi niyang:
“Kapag official na, saka kita kukunin.”
Hindi pala niya ako kinukuha.
Kinukuha lang niya ang trabaho ko.
“May copies ka ba ng original files?” tanong ni Camille.
Tumango ako.
“Lahat.”
“Emails?”
“Mostly messages and shared drive.”
“Good.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit mo ako tinutulungan?”
Sandali siyang natahimik.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Dahil ayokong maging babaeng ginagamit para saktan ang isa pang babae.”
Hindi ko inaasahang doon ako halos maiyak.
Hindi kami magkaibigan.
Wala kaming obligasyon sa isa’t isa.
Pero sa loob lamang ng isang oras, mas malinaw pa siyang magsalita kaysa sa lalaking minahal ko nang dalawang taon.
Pagkatapos naming mag-usap, bumalik ako sa bahay.
Gising na si Kuya.
Nasa dining table siya, hawak ang kape at parang malapit nang mabiyak ang ulo dahil sa hangover.
“Morning.”
“Morning.”
Napansin niyang tahimik ako.
“Okay ka lang talaga kagabi?”
Tumigil ako.
May punto sa buhay na maaari kang muling magsinungaling para protektahan ang taong nanakit sa iyo.
O maaari mong piliing protektahan ang sarili mo.
Umupo ako sa tapat niya.
“Kuya, may sasabihin ako.”
Nawala ang antok sa mukha niya.
“Ano?”
“May boyfriend ako.”
Napakunot-noo siya.
“Sino?”
“Dalawang taon na.”
Nanlaki ang mata niya.
“Dalawang—Lia, sino?”
Huminga ako nang malalim.
“Si Gabe.”
Hindi siya kumilos.
Akala ko hindi niya narinig.
Pagkatapos ay dahan-dahan niyang ibinaba ang tasa.
“Anong Gabe?”
“Gabriel Sarmiento.”
Tahimik.
Napakatahimik.
“Best friend ko?”
Tumango ako.
“Dalawang taon?”
“Oo.”
Tumayo siya.
Napaatras ang upuan niya.
“Putang—”
“Kuya.”
“Alam niyang papatayin ko siya.”
“Hindi ko kailangan ng gulo.”
“Ginawa niya ’to sa likod ko?”
“Kuya, makinig ka muna.”
At ikinuwento ko.
Hindi lahat nang sabay-sabay.
Dahan-dahan.
Ang lihim na relasyon.
Ang mga dahilan ni Gabe.
Ang narinig ko sa lounge.
Ang pagbabalik ni Camille.
Ang planong family lunch.
At panghuli, ang project deck.
Habang nagsasalita ako, nagbago ang mukha ni Kuya.
Mula galit.
Naging disbelief.
Pagkatapos ay hiya.
“Sinabi ko pa kagabi…” bulong niya.
“Ano?”
“Sinabi ko pa na kung may matinong lalaki sa barkada, si Gabe ’yon.”
Hindi ako sumagot.
Umupo siyang muli.
“Lia, bakit hindi mo sinabi sa akin noon?”
“Dahil naniwala akong ikaw ang dahilan kung bakit kailangang magtago.”
Napahawak siya sa noo.
“Galit sana ako. Oo. Pero hindi ko kayo pipigilan nang dalawang taon.”
Alam ko iyon ngayon.
Pero huli na.
Tumunog ang cellphone niya.
Si Gabe.
Tiningnan niya ang screen.
Hindi sinagot.
Maya-maya, tumawag ulit.
At muli.
Sa pang-apat na tawag, kinuha ko ang phone ni Kuya.
“Hayaan mo.”
“Lia—”
“Ako ang bahala.”
Hindi ko gustong maging kuwento ito ng dalawang lalaking nagsuntukan dahil sa akin.
Hindi ako tropeo.
Hindi ako pag-aari ng kuya ko.
At hindi ko kailangan ng suntok para mapatunayan na mali ang ginawa ni Gabe.
Kailangan ko ng katotohanan.
At ebidensiya.
Kinahapunan, inayos ko ang lahat ng original working files.
May timestamps.
May voice notes niya.
May messages kung saan hinihingi niya ang revisions.
May isang chat pa:
Lia, ikaw talaga utak ng project na ’to. Kapag natuloy, babawi ako sa ’yo.
May screenshot ako.
Hindi ko alam noon na magiging mahalaga iyon.
Kinabukasan, Lunes, kinausap ko ang managing director ng studio namin.
Ipinaliwanag ko na gumawa ako ng personal creative work sa labas ng office hours at ginamit iyon nang walang attribution.
Hindi ko ginamit ang resources ng kumpanya.
May sariling files.
Sariling laptop.
Sariling account.
Matapos tingnan ng legal consultant namin ang records, malinaw ang sinabi niya:
“Hindi natin kailangang gumawa ng eksena. Formal notice lang. Ipapaalam natin na hindi authorized ang paggamit ng original materials mo sa investor pitch.”
Eksaktong gusto ko.
Walang paghihiganti.
Walang kasinungalingan.
Katotohanan lang.
Sa parehong araw, nagpadala ng sulat ang legal team.
Sa Sarmiento Hospitality.
At dahil kabilang ang Araneta Group sa recipients ng deck, kasama rin sila sa notice.
Bandang alas-singko ng hapon, tumawag si Gabe.
Hindi ko sinagot.
Nag-message siya.
Ano ginawa mo?
Tiningnan ko lang.
Sunod:
Pinapalaki mo ang simpleng bagay.
At isa pa.
Hindi mo ba naiintindihan? Kapag bumagsak ang project na ’to, maraming empleyado maaapektuhan.
Napapikit ako.
Dati, sapat ang ganyang linya para makonsensya ako.
Ngayon, malinaw na sa akin.
Hindi ako ang gumawa ng problemang ito.
Ako lang ang tumigil sa pagtatakip.
Sumagot ako.
Kung mahalaga sa iyo ang project, sana hindi mo ipinasa bilang sarili mo ang trabahong hindi sa iyo.
Tatlong tuldok ang lumitaw.
Nawala.
Bumalik.
Pagkatapos ay tumawag ulit.
Hindi ko sinagot.
Kinagabihan, dumating siya sa bahay namin.
Si Kuya ang nagbukas ng gate.
Narinig ko ang mga boses mula sa loob.
“Gusto kong makausap si Lia.”
“Hindi.”
“Rafa, kausapin natin nang maayos.”
“Dalawang taon mo akong niloko.”
“Relasyon namin iyon. Wala kang karapatan—”
“Correct.”
Biglang tumahimik si Kuya.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Wala akong karapatang magdesisyon para sa kapatid ko. Kaya hindi kita sasapakin kahit gustong-gusto ko.”
Saglit siyang tumigil.
“Pero may karapatan akong tapusin ang pagkakaibigan natin.”
Hindi ko kailangang makita ang mukha ni Gabe para malaman na nasaktan siya.
Mahigit labinlimang taon silang magkaibigan.
Magkasama mula high school.
Magkasama sa first jobs.
Si Gabe ang best man sana kung sakaling ikasal si Kuya.
Pero ang ilang relasyon, kapag nasira ang pundasyon, hindi maaayos sa simpleng sorry.
Lumabas ako sa veranda.
Nakita niya ako.
“Lia.”
“Bakit ka nandito?”
“Kailangan nating ayusin ’to.”
“Wala nang tayo.”
“Hindi relationship lang ang pinag-uusapan ko. Iyong legal notice—”
Napangiti ako nang mapait.
Kaya pala.
Hindi ako ang dahilan ng pagpunta niya.
Ang project.
“Hindi kita idedemanda kung ititigil n’yo ang paggamit ng trabaho ko,” sabi ko. “Simple.”
“Lia, investor presentation lang iyon.”
“Na ginamit mo para humingi ng milyun-milyong pisong investment.”
“Hindi ganoon kasimple.”
“Exactly.”
Lumapit siya nang isang hakbang.
“May responsibilities ako sa family business.”
“At ako wala?”
“Hindi ko sinabi ’yan.”
“Pero ganoon mo ako tinrato.”
Napahigpit ang panga niya.
“Hindi mo naiintindihan ang pressure.”
“Hindi ko kailangang intindihin para malaman na nagsinungaling ka.”
“Hindi kita ginamit.”
“Talaga?”
Tiningnan ko siya.
“Sabihin mo sa akin ang pangalan ng isang tao sa kumpanya ninyo na alam na ako ang gumawa ng original concept.”
Hindi siya sumagot.
“Ayan.”
“Lia—”
“Umalis ka na.”
Nakatitig lang siya sa akin.
Pagkatapos ay sinabi niya ang pinakamasakit at pinakakatawa-tawang pangungusap na maaari niyang sabihin.
“Ginagawa mo ito dahil nagseselos ka kay Camille.”
Hindi ako nakapagsalita sa gulat.
Pero bago ako makasagot, may boses mula sa driveway.
“Hindi ako sigurado kung compliment ba ’yan o insulto sa aming dalawa.”
Napalingon kami.
Nakatayo si Camille sa tabi ng kotse niya.
May hawak na brown envelope.
Namula ang mukha ni Gabe.
“Anong ginagawa mo rito?”
Lumapit siya.
“Dinala ko ang copy ng board resolution.”
“Ano?”
Iniabot niya ang envelope sa kanya.
“Hindi itutuloy ng pamilya ko ang investment under the current project leadership.”
Nawala ang kulay sa mukha ni Gabe.
“Camille—”
“Hindi dahil kay Lia.”
Malamig ang boses niya.
“Dahil nagsumite ka sa investors ng creative work na hindi mo pag-aari at hindi mo dineklara kung saan galing.”
Binuksan niya ang gate nang kaunti at idinagdag:
“At dahil nalaman naming may dalawang bersiyon ka ng katotohanan depende kung sino ang kaharap mo.”
Tinitigan siya ni Gabe.
Pagkatapos ako.
Pagkatapos si Kuya.
Para bang sa unang pagkakataon, wala siyang mahanap na taong kayang kumbinsihin.
Pero hindi pa doon natapos ang lahat.
Dahil bago siya tuluyang makaalis, nag-vibrate ang cellphone ni Camille.
Tiningnan niya iyon.
At biglang nag-iba ang ekspresyon niya.
“Lia.”
“Ano?”
Ipinakita niya sa akin ang email na kadarating lamang mula sa finance team ng kumpanya nila.
May attached documents.
At sa unang pahina, nakapangalan ang kuya ko.
Rafael Villanueva — Personal Guarantor Reference.
Napatingin ako kay Kuya.
“Ano ’to?”
Namutla rin siya.
“Wala akong pinirmahang ganyan.”
At sa unang pagkakataon sa gabing iyon, si Gabe ang unang umiwas ng tingin.
