Pekeng Screenshot
Bahagi 3: Ang Pekeng Screenshot
Hindi ako umuwi nang gabing iyon.
Kahit sinasabi ng mga pulis na maaari na kaming bumalik sa unit dahil hawak na nila si Rafael, hindi ko kaya. Ang bawat sulok ng bahay na iyon ay biglang naging banyaga sa akin. Ang kandila sa mesa, ang steak na lumamig, ang mangkok ng sabaw na natapon, lahat iyon ay parang bahagi ng isang entabladong ginawa para hulihin ako.
Kaya dinala ako ng kapitbahay naming si Aling Carmen sa maliit niyang unit sa kabilang palapag.
“Nandito muna kayo ng bata,” sabi niya. “May anak din ako. Alam ko ang pakiramdam ng nanay.”
Hindi ko napigilang umiyak.
Sa sofa niya, nakatulog si Nico habang yakap pa rin ang stuffed whale. Kahit tulog, nanginginig pa rin ang daliri niya paminsan-minsan, na para bang naririnig pa rin niya ang tatlong katok sa pinto.
Umupo ako sa tabi niya at binuksan muli ang cellphone ko.
Nasa screen pa rin ang screenshot ni Liza.
Kung hindi ko sana napansin ang petsa, baka hanggang ngayon sinisisi ko pa rin ang sarili ko. Pero malinaw iyon. Mali ang timestamp. Hindi tugma ang format ng chat bubble. Kahit ang font, bahagyang naiiba.
Peke.
Hindi lang ako pinatahan ni Liza.
Tinulungan niya silang pahinain ang loob ko.
Nanginginig ang kamay ko habang nag-type.
“Liza, bakit peke ang screenshot na ipinadala mo?”
Matagal walang sagot.
Pagkatapos, may lumabas na typing indicator.
Nawala.
Lumabas ulit.
Nawala ulit.
Sa wakas, nag-reply siya.
“Ano’ng sinasabi mo? Pagod ka lang. Huwag mo akong idamay sa away ninyo.”
Hindi ako sumagot agad. Kumuha ako ng screenshot ng screenshot niya. In-zoom ko ang maling petsa, in-encircle, at ipinadala pabalik.
“Paliwanag.”
Muli, tahimik.
Makaraan ang ilang minuto, tumawag siya.
Hindi ko sinagot.
Maya-maya, nagpadala siya ng voice message.
Nanginginig ang boses niya.
“Mara, hindi ko alam na aabot sa ganito. Akala ko tungkol lang sa custody. Sabi ni Rafael, gusto mo raw dalhin si Nico sa ibang bansa at hindi na siya papakitaan. Sabi niya kailangan ka lang mapatunayan na unstable ka para hindi mo makuha ang bata.”
Napatigil ang paghinga ko.
Custody?
Ibang bansa?
Unstable?
Doon ko unti-unting naunawaan ang tunay na plano.
Hindi nila balak patayin ako.
Mas malala iyon.
Gusto nilang sirain ang kredibilidad ko bilang ina.
Kapag napainom nila ako ng kung ano mang pampakalma, kapag nataranta ako, kapag sumigaw ako, kapag nagmukha akong hysterical sa harap ng bata at mga kapitbahay, madali nilang sasabihing may mental breakdown ako.
Pagkatapos, mawawala sa akin si Nico.
“Bakit mo ginawa?” mahinang tanong ko sa voice message na ipinadala ko.
Sumagot siya halos agad.
“May utang ako, Mara. Malaki. Tinulungan ako ni Rafael. Sabi niya maliit na pabor lang. Gumawa lang ng screenshot, kumbinsihin ka lang na huwag maghinala. Hindi ko alam na may babaeng magpapanggap sa’yo. Hindi ko alam na isasama nila si Nico.”
Pinakinggan ko iyon nang paulit-ulit.
Parte ng puso ko gustong maniwala. Parte ng puso ko gustong magalit.
Pero sa gabing iyon, hindi galit ang kailangan ko.
Kailangan ko ng ebidensya.
Ipinasa ko ang voice message ni Liza sa pulis na kumuha ng statement namin. Pagkatapos, tinawagan ko ang isang abogado na ni-refer ni Aling Carmen. Hindi ko siya kilala, pero wala na akong oras pumili.
Dumating siya kinabukasan ng umaga sa barangay hall kung saan kami pinatawag para magbigay ng karagdagang salaysay.
Pangalan niya ay Attorney Salazar. Babae siya, nasa edad kuwarenta, maiksi ang buhok, at may klase ng titig na parang walang kasinungalingang makakalusot.
Pinakinggan niya ang buong kuwento nang hindi ako pinutol.
Pagkatapos, inilatag niya ang mga kailangan naming gawin.
“Una, kailangan natin ng kopya ng CCTV mula sa hallway, lobby, elevator, at stairwell. Pangalawa, kailangan nating ma-secure ang phone mo, kasama ang messages ni Liza. Pangatlo, kailangan nating ipasuri ang sabaw ulit, pero hindi lang standard drug test. Ipa-test natin ang sedative herbs, contaminants, at anumang substance na maaaring hindi kasama sa unang panel.”
“Pero lumabas na normal ang unang test,” sabi ko.
Tumango siya.
“Normal sa test na iyon. Hindi ibig sabihin normal sa lahat.”
Tiningnan niya si Nico na tahimik na nagkukulay sa gilid ng mesa.
“At pang-apat, mag-file tayo ng protection order para hindi makalapit sa inyo ang asawa mo at pamilya niya habang iniimbestigahan ang kaso.”
Noon ko unang naramdaman na may lupa ulit sa ilalim ng paa ko.
Hindi pa tapos ang bangungot, pero hindi na ako nag-iisa.
Ilang oras ang lumipas, lumabas ang unang malaking ebidensya.
Sa CCTV ng lobby, nakita si Marissa dalawang araw bago ang anniversary. Kasama niya si Rafael. Hindi sila nag-uusap na parang estranghero. Magkadikit silang pumasok sa elevator. Sa isa pang video, nakita si Rafael na inaabot sa kanya ang isang paper bag. Nang i-zoom ng guard, lumabas ang laman: isang blouse na kapareho ng akin.
Sa stairwell camera naman, nakita si Marissa na nagpa-practice magsalita. Hindi malinaw ang audio, pero kitang-kita niyang inuulit ang isang linya habang nakatingin sa cellphone.
“Nakalimutan ni Mama ang rosaryo niya.”
Ipinikit ko ang mga mata ko.
Hindi aksidente.
Hindi misunderstanding.
Planado.
Kinagabihan, nag-message ulit si Liza.
“Patawarin mo ako. Pupunta ako bukas. Sasabihin ko lahat.”
Hindi ako sumagot.
Pero ipinakita ko kay Attorney Salazar.
“Hayaan natin siyang magsalita,” sabi niya. “Pero dapat recorded at may testigo.”
Kinabukasan, dumating si Liza sa barangay hall. Namumutla siya, namamaga ang mata. Pagkakita sa akin, napayuko siya agad.
“Mara, sorry.”
Hindi ako gumalaw.
“Sabihin mo ang totoo.”
At doon niya inamin ang lahat.
Si Rafael raw ay matagal nang may ibang plano. Ilang buwan na niyang sinasabing hindi ako mabuting ina dahil lagi akong nasa trabaho. Gusto raw niyang dalhin si Nico sa probinsya kung saan nakatira ang pamilya niya. Pero alam niyang hindi ako papayag.
Kaya gumawa siya ng paraan para ako mismo ang mawalan ng karapatan.
Plano nilang palabasin na ako ay paranoid, delusional, at emotionally unstable.
Si Marissa, ayon kay Liza, ay dating kasintahan ni Rafael bago kami ikasal. Matagal na pala silang nagkikita ulit. At ang pinakamasakit sa lahat: may anak si Marissa, pero namatay ito dalawang taon na ang nakaraan. Simula noon, nahumaling siya kay Nico.
“Gusto niyang maging nanay ulit,” umiiyak na sabi ni Liza. “At pinaniwala siya ni Rafael na kung maalis ka, sila ang magiging pamilya.”
Tumayo ako.
Hindi dahil gusto kong saktan siya.
Kundi dahil kung mananatili pa ako roon, baka mabasag ako.
Lumapit si Nico at hinawakan ang kamay ko.
“Mama, uwi na tayo?”
Yumuko ako at niyakap siya.
“Hindi muna sa dating bahay, anak. Pero uuwi tayo sa ligtas na lugar.”
Sa labas ng barangay hall, malakas ang sikat ng araw. Maingay ang kalsada. May nagtitinda ng taho sa kanto, may jeep na bumusina, may batang tumatawa sa gilid.
Normal ang mundo.
Pero ang buhay ko ay hindi na babalik sa dati.
At sa unang pagkakataon, hindi ko iyon ikinatakot.
Dahil kung hindi na babalik sa dati, ibig sabihin maaari akong magsimula ulit.