TAWAG NA NAGPABAGO SA LAHAT

BAHAGI 2: ANG TAWAG NA NAGPABAGO SA LAHAT

Biglang nabalot ng katahimikan ang buong silid.

Hawak ni Gabriel Reyes ang cellphone habang nakatitig sa pangalan na nasa screen.

Ilang segundo siyang hindi kumikibo.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

Sa unang pagkakataon, nakita ko ang pag-aalinlangan sa kanyang mga mata.

Napansin din iyon ni Bianca Santos.

Lumapit siya at hinawakan ang braso ni Gabriel.

“Gabriel, ano bang nangyayari?”

Hindi siya sumagot.

Hindi pa rin napuputol ang tawag sa kabilang linya.

Muling narinig ang boses ng lalaki.

“Isabella? Nariyan ka pa ba?”

Nanginginig ang buong katawan ko.

Magsasalita na sana ako nang biglang agawin ni Bianca ang cellphone.

Tiningnan niya ang screen at tumawa nang may pangungutya.

“Pangloloko lang ito.”

Pagkasabi niya noon ay agad niyang pinatay ang tawag.

Ngunit ilang segundo pa lamang ang lumipas ay muling nag-ring ang cellphone.

Isa pang tawag.

At isa pa.

Sunod-sunod.

Walang tigil.

Nagsimulang mainis si Bianca.

“Ano bang espesyal sa taong ito?”

Magtatangka na sana siyang patayin ang cellphone nang may pumasok na mensahe.

Napahinto siya.

Maging si Gabriel ay napatingin.

Nagmula ang mensahe sa:

Opisina ng Tagapangulo ng Villanueva Holdings

Iisa lamang ang nakasulat:

“Iabot agad ang telepono kay Miss Isabella.”

Biglang natigilan si Bianca.

Nanigas ang kanyang mukha.

Napakunot naman ang noo ni Gabriel.

Kilala niya ang pangalang Villanueva Holdings.

Isa ito sa pinakamalalaking kumpanya sa bansa.

May negosyo sa mga pantalan, bangko, real estate, logistics, at iba pang malalaking industriya.

Isang desisyon lamang ng pamilya Villanueva ay kayang magpabagsak o magpataas ng halaga ng maraming kumpanya.

Ngunit ang hindi niya maintindihan ay—

Bakit nila hinahanap si Isabella?

Napatingin siya sa akin.

Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat, bahagyang lumambot ang kanyang boses.

“Isabella…”

“May koneksyon ka ba sa Villanueva Holdings?”

Tumingin ako sa kanya.

Masakit pa rin ang mga pasa sa mukha ko.

Ngunit mas masakit ang sugat sa puso ko.

“May pakialam ka pa ba?”

Parang may bumara sa lalamunan ni Gabriel.

Agad namang sumingit si Bianca.

“Huwag kang magpaloko!”

“Sigurado akong umupa lang siya ng mga taong magpapanggap.”

“Paanong magkakaroon ng koneksyon ang babaeng katulad niya sa pamilya Villanueva?”

Tahimik si Gabriel.

Ngunit hindi na kasingtiyak ng dati ang kanyang mga mata.

At eksakto sa sandaling iyon—

Biglang bumukas ang pinto.

Humahangos na pumasok ang isang guwardiya.

“Sir Gabriel!”

Lumingon si Gabriel.

“Ano?”

Halos hindi makapagsalita ang guwardiya.

“May… may dumating pong convoy sa labas.”

Mahigit dalawampung itim na sasakyan.

Lahat ay may espesyal na plaka.

At kasalukuyang hinaharangan ang buong pasukan ng club.

Nanlaki ang mga mata ng lahat.

Piliting ngumiti si Bianca.

“E ano naman?”

Lumunok ang guwardiya bago muling nagsalita.

“Hinahanap nila ang isang babae na ang pangalan ay Isabella.”

Parang nawalan ng kulay ang mukha ni Bianca.

Tumayo agad si Gabriel.

“Ano ang sinabi mo?”

“Sinabi nila na kung hindi nila makikita si Miss Isabella sa loob ng limang minuto, may mananagot.”

Napapikit ako.

Sa wakas.

Dumating na sila.

Sa labas ng pribadong club.

Mahigit dalawampung mamahaling sasakyan ang nakahanay.

Tahimik ang paligid.

Ngunit ramdam ng lahat ang matinding tensyon.

Ang mga empleyado ng club ay hindi makagalaw sa takot.

Mula sa unang sasakyan ay bumaba ang isang matandang lalaki na may uban na buhok.

Nakasuot siya ng simpleng itim na suit.

Ngunit sapat na ang kanyang presensya upang manahimik ang lahat.

Siya si Don Rafael Villanueva.

Ang pinakapinagkakatiwalaang kanang kamay ng pamilya Villanueva.

Isang lalaking kilalang-kilala sa mundo ng negosyo.

Marami nang bilyong pisong kasunduan ang dumaan sa kanyang mga kamay.

Kasunod niya ang mahigit tatlumpung bodyguard.

Agad lumapit ang manager ng club.

“Magandang gabi po, Sir Rafael.”

“May hindi po ba pagkakaunawaan?”

Malamig siyang tumingin dito.

“Naparito ako para sunduin ang aming dalaga.”

Natigilan ang manager.

“Dalaga?”

Muling nagsalita si Rafael.

“May babae kayong hawak na ang pangalan ay Isabella.”

Biglang bumuhos ang malamig na pawis sa noo ng manager.

Sa loob ng silid.

Nagsisimula nang kabahan si Gabriel.

Tumingin siya sa akin.

“Isabella…”

“Ano ba talaga ang relasyon mo sa pamilya Villanueva?”

Bahagya akong ngumiti.

“Sa tingin mo?”

Parang may kung anong bumagsak sa sikmura ni Gabriel.

Isa-isang bumalik sa isip niya ang mga alaala.

Tatlong taon kaming magkasama.

Tatlong taon kaming kasal.

Ngunit hindi niya kailanman lubusang nakilala ang aking pamilya.

Sa tuwing magtatanong siya, sinasabi ko lamang na taga-probinsya kami.

Na simpleng tao lamang ang mga magulang ko.

At naniwala siya.

Ngunit ngayon—

Marami siyang naaalalang bagay na hindi niya noon pinansin.

Bakit palagi akong kalmado kahit sa harap ng malalaking negosasyon?

Bakit mas nauunawaan ko ang negosyo kaysa sa ilan niyang consultant?

Bakit sa tuwing may krisis ang kumpanya niya ay tila may hindi nakikitang kamay na tumutulong?

Mga tanong na ngayon lamang niya napansin.

Napansin ni Bianca ang pagbabago sa kanyang mukha.

Agad niya itong niyakap sa braso.

“Gabriel, huwag kang maniwala!”

“Siya ang nagnakaw ng pera ko!”

Tumingin ako kay Bianca.

Malamig.

Tahimik.

Ngunit puno ng awtoridad.

Hindi niya namalayang napaatras siya ng isang hakbang.

Sa unang pagkakataon, nakaramdam siya ng takot.

Dahil ang babaeng nasa harapan niya ngayon ay hindi na ang Isabella na umiiyak kanina.

Parang isa itong taong matagal nang sanay mag-utos.

Isang taong hindi kailanman nasanay sumunod.

Muling bumukas ang pinto.

Ngunit sa pagkakataong ito—

Walang nagtangkang humarang.

Pumasok si Rafael kasama ang kanyang mga bodyguard.

Sinulyapan niya ang buong silid.

Hanggang sa makita niya ako.

At nang makita niya ang mga pasa sa aking mukha at mga sugat sa aking mga braso—

Biglang nagbago ang kanyang ekspresyon.

“Miss Isabella…”

Agad siyang yumuko nang malalim.

Kasunod nito ay yumuko rin ang lahat ng bodyguard sa likuran niya.

“Miss Isabella.”

Sabay-sabay nilang bati.

Parang huminto ang oras.

Napaatras si Bianca.

Nanigas si Gabriel.

Para siyang tinamaan ng kidlat.

Miss Isabella?

Ako?

Imposible.

Tatlong taon niya akong nakasama.

Kung talagang bahagi ako ng pamilya Villanueva—

Paano ko iyon naitago nang ganoon katagal?

Mabilis na lumapit si Rafael.

Tiningnan niya ang aking mga sugat.

Punong-puno ng galit ang kanyang mga mata.

“Sino ang gumawa nito?”

Tahimik ang buong silid.

Walang sumagot.

Muli siyang nagsalita.

“Sino ang nanakit kay Miss Isabella?”

Tahimik pa rin.

Ngunit halos lahat ng tao sa silid ay hindi sinasadyang napatingin kay Gabriel.

Sapat na iyon.

Naunawaan agad ni Rafael ang lahat.

Tumango siya nang bahagya.

“Mabuti.”

Inilabas niya ang kanyang cellphone.

May tinawagan.

“Sir.”

“Nakita na po namin si Miss Isabella.”

“Opo.”

Pagkatapos ay tumingin siya kay Gabriel.

At sa unang pagkakataon ay naramdaman ni Gabriel ang tunay na takot.

Malamig na malamig ang boses ni Rafael.

“Kailangan ninyong pumunta rito mismo.”

Namutla si Gabriel.

Dahil alam niya—

Kung ang taong nasa kabilang linya ay darating nang personal—

Hindi na simpleng problema ang kahaharapin niya.

At sa mismong sandaling iyon—

Narinig mula sa labas ang sunod-sunod na tunog ng mga sasakyan.

Isa pang convoy ang dumating.

Mas marami.

Mas marangya.

Mas nakakatakot.

Tumingin si Rafael sa bintana.

Pagkatapos ay yumuko nang bahagya.

“Dumating na ang Tagapangulo.”

Biglang bumigat ang hangin sa buong silid.

At sa unang pagkakataon sa buhay niya—

Tunay na natakot si Gabriel.

Dahil pakiramdam niya ay may isang napakalaking bagyo na paparating.

At siya mismo ang nagdala nito sa kanyang buhay.

WAKAS NG BAHAGI 2

(Itutuloy…)