NOONG ARAW NG DIBORSYO, SINABI NIYANG WALA SIYANG PAGSISISIHAN—PERO MAKALIPAS ANG DALAWANG LINGGO, NATAGPUAN KO ANG LALAKING HINDI KAILANMAN LUMILINGON, YAKAP ANG LIBRONG NAIWAN KO AT LASING NA TINATAWAG ANG PANGALAN KO

NOONG ARAW NG DIBORSYO, SINABI NIYANG WALA SIYANG PAGSISISIHAN—PERO MAKALIPAS ANG DALAWANG LINGGO, NATAGPUAN KO ANG LALAKING HINDI KAILANMAN LUMILINGON, YAKAP ANG LIBRONG NAIWAN KO AT LASING NA TINATAWAG ANG PANGALAN KO

Noong araw na nagdiborsyo kami, umuulan nang malakas sa Makati.

Mabilis pumirma ang asawa ko sa divorce papers na para bang ordinaryong kontrata lang iyon.

Wala man lang pag-aalinlangan sa kamay niya.

At nang tanungin siya ng kaibigan niya kung magsisisi ba siyang pakawalan ako, iisa lang ang sagot niya.

“Contract marriage lang naman iyon. Walang dapat pagsisihan.”

Nakatayo ako tatlong hakbang sa likod niya.

Narinig ko ang bawat salita.

Malinaw.

Malamig.

Walang dapat pagsisihan.

Kaya hinigpitan ko ang hawak sa maleta ko at naglakad papunta sa ulan nang hindi lumilingon.

Dalawang taon at tatlong buwan kaming kasal ni Gabriel Villareal.

Si Gabriel ang CEO ng Villareal Holdings, isa sa pinakamalalaking real estate at logistics groups sa bansa.

Ako naman si Elena Reyes, isang freelance illustrator na mas sanay makipag-usap sa canvas kaysa sa mga taong nakasuot ng mamahaling suit.

Hindi dahil sa pag-ibig ang kasal namin.

Matagal nang magkaibigan ang mga lolo namin, at bago pumanaw ang lolo ni Gabriel, hiniling nitong magpakasal kami.

May kailangan din ang pamilya ko noon.

May kailangan din siya.

Kaya pumayag kami.

May malinaw kaming kasunduan.

Mag-asawa sa papel.

Magkatuwang sa mga family gathering.

Walang pakikialaman sa personal na buhay.

Magkaibang kuwarto.

At kapag natapos na ang dalawang taon, malaya na kaming pareho.

Simple.

At least, iyon ang akala ko.

“Hindi ko maintindihan kung paano mo natagalan ang lalaking iyon,” reklamo ng best friend kong si Mara habang minamaneho niya ako papunta sa bago kong apartment sa Mandaluyong.

“Hindi naman siya ganoon kasama.”

“Hindi ganoon kasama?” halos mapasigaw siya. “Ikaw ang sumama sa lola niya sa ospital nang isang linggo. Ikaw ang uma-attend ng family dinners kapag wala siya. Ikaw ang naghahanda ng pagkain niya tuwing weekend. Tapos sa huli, sasabihin niyang walang dapat pagsisihan?”

Tumawa ako nang mahina.

“Kasunduan lang naman talaga.”

“Pero hindi lahat ng ginawa mo kasama sa kasunduan.”

Hindi ako sumagot.

Sa labas ng bintana, dumadaloy ang tubig-ulan sa salamin.

Binalikan ko sa isip ang dalawang taon naming pagsasama.

Hindi madaldal si Gabriel.

Madalas siyang umuwi nang madaling-araw.

Kapag nagtatrabaho ako sa sala, tahimik lang siyang dumaraan papunta sa kuwarto niya.

May mga gabing nauubusan ako ng oras sa pagpipinta at nakakatulog sa sofa.

Minsan, paggising ko, may kumot na sa ibabaw ko.

Hindi ko alam kung siya ba ang nagtakip noon o ang kasambahay.

Hindi ko kailanman tinanong.

Ngayon, wala nang dahilan para alamin.

Ang bago kong apartment ay maliit.

Halos apatnapung metro kuwadrado lang.

Pero may malaking bintana at balkonaheng nasisikatan ng araw tuwing umaga.

Sa unang araw ko roon, inilagay ko agad ang easel sa tabi ng bintana.

Doon ko sinabi sa sarili ko:

Mula ngayon, sarili ko naman.

Wala nang family dinners na kailangan kong ngitian.

Wala nang tahimik na paghihintay kung uuwi ba siya.

Wala nang pagkukunwaring hindi bumibilis ang tibok ng puso ko kapag naririnig kong bumubukas ang pinto alas-dos ng madaling-araw.

Sandali.

Tibok ng puso?

Hindi.

Hindi ako umibig sa kanya.

Hindi maaari.

Lumipas ang isang linggo.

Pagkatapos, dalawa.

Walang tawag.

Walang mensahe.

Binura ko na ang numero niya.

Inalis ko rin siya sa Messenger.

Parang tubig lang ang buhay ko—walang lasa, pero wala ring pait.

Hanggang isang gabi, nagpadala si Mara ng screenshot.

Instagram story iyon ni Bianca Soriano, isang socialite na ilang taon nang napapabalitang malapit kay Gabriel.

Suot ni Bianca ang emerald green na gown.

Nasa isang charity gala sila sa BGC.

Katabi niya si Gabriel.

Masyadong malapit.

“Ang kapal,” sabi ni Mara sa voice message. “Kakaalis mo lang, nakadikit na agad sa kanya.”

Tinitigan ko ang litrato nang tatlong segundo.

Pagkatapos ay pinatay ko ang screen.

“Wala na akong pakialam.”

“Elena—”

“Talaga.”

Binaliktad ko ang telepono sa mesa at kinuha ang paintbrush.

Pero sampung minuto akong nakatitig lang sa puting canvas.

Wala ni isang guhit.

Wala na akong pakialam.

Paulit-ulit kong sinabi iyon sa sarili ko.

Hindi ko lang alam kung bakit kailangan ko pang ulitin.

Hindi ko rin alam na habang sinusubukan kong kalimutan si Gabriel, siya naman pala ang unti-unting natutong mapansin ang kawalan ko.

Tatlong araw matapos ang diborsyo, binuksan niya ang refrigerator sa penthouse namin noon sa Rockwell.

May pitong food containers sa loob.

May label bawat isa.

Monday — beef caldereta.

Tuesday — garlic shrimp.

Wednesday — chicken mushroom.

Hanggang Sunday.

Ako ang naghanda ng lahat bago ako umalis.

Nakasanayan ko lang.

Hindi ko na naisip na iyon na pala ang huling linggong magluluto ako para sa kanya.

Ayon sa secretary niyang si Paolo, matagal na nakatayo si Gabriel sa harap ng refrigerator nang gabing iyon.

Hindi niya ginalaw ang pagkain.

Nag-order siya ng delivery.

At hinayaan niyang manatili roon ang pitong kahon hanggang sa mapanis.

Hindi niya itinapon.

Sa ikalimang araw, alas-dos ng madaling-araw, hindi siya makatulog.

Magkatabi lang noon ang master bedroom at ang kuwartong ginagamit ko.

May maliit akong warm lamp kapag nagpipinta ako sa gabi.

Sa loob ng dalawang taon, sanay siyang nakakakita ng manipis na liwanag sa hallway.

Pero nang gabing iyon, madilim ang buong corridor.

Kinabukasan, pumasok siya sa opisina na halatang walang tulog.

Tatlong espresso ang ininom niya bago mag-alas-diyes.

At walang gustong lumapit sa kanya buong umaga.

Sa ikapitong araw, may nakita siyang puting MINI Cooper sa basement ng office building.

Kaparehong modelo ng kotse ko.

Kaparehong kulay.

May halos kaparehong keychain sa rearview mirror.

Sinundan niya iyon hanggang tatlong kanto.

Hanggang huminto ang kotse.

At isang babaeng hindi niya kilala ang bumaba.

Kinailangan niyang iurong ang board meeting dahil doon.

Sa ikasampung araw, pumasok siya sa dati kong kuwarto.

Wala nang laman.

Maliban sa isang librong naiwan ko sa bedside table.

The Little Prince.

May maliit akong drawing ng rosas sa unang pahina.

Kinuha niya iyon.

At inilagay sa tabi ng unan niya.

Sa ikalabing-apat na araw, annual company dinner ng Villareal Holdings.

May executive na walang kamalay-malay na nagtanong:

“Sir Gabriel, hindi po kasama si Ma’am Elena ngayong gabi?”

Tumahimik ang buong mesa.

Huminto ang kamay ni Gabriel sa paghawak ng baso.

“Divorced na kami.”

Pagkatapos, inubos niya ang whisky sa isang lagukan.

Nang gabing iyon, unang beses siyang nakita ni Paolo na lasing nang ganoon.

Nasa likod siya ng sasakyan.

Maluwag ang kurbata.

Nakapatong ang ulo sa headrest.

Maya-maya, nagsalita siya.

“Paolo.”

“Sir?”

Matagal siyang hindi sumagot.

Pagkatapos ay mahina niyang sinabi—

“Bakit ngayon ko lang napansin na halos lahat ng bagay sa bahay… siya pala ang dahilan kung bakit parang tahanan iyon?”

At bago pa makasagot si Paolo, muling nagsalita si Gabriel.

“Hanapin mo siya.”

PARTE2

“Hanapin mo siya.”

Iyon ang utos ni Gabriel.

Pero mas mabilis akong nahanap ng pagkakataon kaysa sa mga tao niya.

Tatlong araw pagkatapos ng company dinner, naimbitahan akong sumali sa isang art exhibit sa Bonifacio Global City.

Malaking oportunidad iyon.

Unang beses kong ipapakita sa publiko ang bagong collection ko matapos ang diborsyo.

Pinangalanan ko ang collection na After Rain.

Puro bintana ang mga painting.

May mga basang kalsada.

Mga bakanteng upuan.

Mga ilaw na nakasindi sa loob ng bahay habang madilim sa labas.

Hindi ko planong may kahulugan iyon.

Pero sabi ni Mara, sinungaling daw ako.

“Lahat ng painting mo mukhang may hinihintay.”

“Hindi.”

“May hinihintay.”

“Hindi nga.”

“Fine. May tinatakasan.”

Doon ako natahimik.

Sa opening night ng exhibit, puno ang gallery.

Mga collectors.

Business owners.

Media.

Art students.

At nang akala ko magiging maayos ang gabi, nakita ko siya.

Gabriel.

Nakatayo siya sa kabilang dulo ng gallery.

Black suit.

Walang kurbata.

Parehong malamig na mukha.

Pero may kakaiba.

Mas payat siya.

May anino sa ilalim ng mga mata.

At nang magtagpo ang paningin namin, hindi siya umiwas.

Ako ang unang tumingin sa ibang direksyon.

Lumapit si Mara sa akin.

“Gusto mo bang paalisin ko?”

“Hindi kailangan.”

“Sigurado?”

“Public event ito.”

Tumango siya.

Pero nakita kong nakahanda pa rin siyang manakal kung kailangan.

Hindi lumapit agad si Gabriel.

Isa-isa niyang tiningnan ang mga painting.

Tumigil siya nang matagal sa isang obra.

Isang madilim na hallway.

Sa dulo, may maliit na gintong liwanag mula sa ilalim ng pinto.

Hindi ko alam kung bakit iyon ang pinakamatagal niyang tinitigan.

Hanggang sa makita kong bahagyang humigpit ang panga niya.

Alam niya.

Iyon ang hallway sa dating bahay namin.

Lumapit siya sa akin matapos halos isang oras.

“Elena.”

“Mr. Villareal.”

Napatingin siya sa akin.

“Mr. Villareal?”

“Hindi na tayo kasal.”

Masakit ang katahimikan.

Pagkatapos ay tumango siya.

“May oras ka ba?”

“Wala.”

“Limang minuto.”

“Gabriel, kung tungkol ito sa diborsyo—”

“Hindi ko gustong bawiin ang diborsyo.”

Napahinto ako.

Hindi ko alam kung bakit bahagyang sumikip ang dibdib ko.

Siguro dahil mali ang inaasahan ko.

O dahil may bahagi sa akin na gusto sanang mali ang sinabi niya.

Nagpatuloy siya.

“Hindi ko gustong bumalik ka dahil lang hindi ako sanay na wala ka.”

Tumingin ako sa kanya.

“Then why are you here?”

Huminga siya nang malalim.

“Dahil gusto kong magsimula sa umpisa.”

Natawa ako.

“Walang umpisa, Gabriel. Tapos na.”

“Alam ko.”

“Hindi. Hindi mo alam.”

Tahimik siya.

Kaya sinabi ko lahat ng hindi ko nasabi noon.

“Alam mo ba kung ilang beses kitang hinintay? Ilang family dinner ang sinalba ko para hindi mag-alala ang lola mo? Ilang beses kong sinabi sa sarili kong hindi mahalaga kung hindi mo ako napapansin dahil kasunduan lang naman?”

Hindi siya nagsalita.

“Tapos noong huling araw, narinig kitang sabihin sa kaibigan mo na wala kang pagsisisihan.”

“Elena—”

“Alam mo ba kung anong masakit doon?”

Napangiti ako, pero nangingilid na ang luha ko.

“Hindi dahil iniwan mo ako. Kundi dahil sa loob ng dalawang taon, nagsikap akong maging mabuting kasama sa buhay mo kahit alam kong pansamantala lang ako. At sa isang pangungusap, ginawa mong parang wala lang lahat.”

Hindi na niya ako tiningnan na parang CEO.

Hindi na matigas.

Hindi na malamig.

Parang isang lalaking unang beses nakaharap sa bagay na hindi niya kayang kontrolin.

“Mali ako.”

Iyon lang.

Dalawang salita.

Pero hindi sapat.

Kaya tumango ako.

“Alam ko.”

At iniwan ko siya roon.

Akala ko iyon na iyon.

Pero hindi na muling lumapit si Gabriel para pilitin akong bumalik.

Sa halip, nagsimula siyang gumawa ng isang bagay na hindi ko inaasahan.

Wala.

Wala siyang ginawa para gambalain ako.

Hindi siya araw-araw nagte-text.

Hindi siya nagpapadala ng bulaklak.

Hindi siya pumupunta sa apartment ko.

Hindi niya ginagamit ang pera o koneksyon niya para makapasok sa buhay ko.

Pero buwan-buwan, napapansin kong may isang painting na nabebenta mula sa online collection ko.

Anonymous buyer.

Hanggang sa isang araw, nalaman ni Mara mula sa gallery manager kung sino.

Gabriel.

“Lahat?”

“Hindi lahat,” sabi ni Mara. “Isang painting lang bawat buwan.”

“Bakit?”

“Siguro para hindi niya maubos agad ang exhibit mo at hindi magmukhang stalker.”

Pinandilatan ko siya.

Tumawa siya.

“Okay, creepy pa rin nang kaunti.”

“Hindi ko kailangan ang pera niya.”

“Hindi naman charity. Binibili niya sa tamang presyo.”

Hindi ko pinansin.

Pero makalipas ang ilang linggo, nalaman kong ibinigay niya ang mga painting sa bagong wing ng foundation ng lola niya.

Para sa children’s art therapy program.

Doon ako unang naguluhan.

Dati, walang oras si Gabriel sa mga ganitong bagay.

Ngayon, regular siyang pumupunta.

Hindi dahil nandoon ako.

Hindi ako nandoon.

Hindi rin niya ipinapaalam sa press.

Isang araw, tumawag sa akin si Lola Pilar.

“Anak, puwede mo ba akong samahan sa ospital bukas?”

Hindi ko matiis ang matanda.

Siya ang isa sa mga totoong nagmahal sa akin habang kasal kami.

Kaya pumayag ako.

Habang hinihintay namin ang laboratory result, bigla niyang sinabi:

“Hindi kita tinawag para pagkasunduin kayo.”

Napangiti ako.

“Alam ko po.”

“Hindi ko rin sasabihing mahal ka ng apo ko kaya patawarin mo.”

Napatingin ako sa kanya.

“Kasi kung mahal ka niya ngayon, responsibilidad niyang patunayan iyon. Hindi responsibilidad mong tanggapin.”

Tumahimik ako.

Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko.

“Pero may bagay kang dapat malaman.”

At doon niya ikinuwento ang totoo tungkol sa marriage contract namin.

Akala ko noon, parehong pamilya ang nag-ayos.

Hindi pala.

Bago mamatay ang lolo ni Gabriel, inalok nito ang apo niya ng kondisyon.

Kung magpapakasal siya sa loob ng isang taon, makukuha niya agad ang voting control sa family corporation.

Kung hindi, hahatiin iyon sa ibang kamag-anak.

Akala ko si Gabriel ang pumili sa akin dahil convenient ako.

Pero ayon kay Lola Pilar, tatlong pangalan ang ibinigay sa kanya.

Tatlong babaeng mula sa pamilyang kakilala nila.

Ako ang pinili ni Gabriel.

“Bakit?” tanong ko.

Ngumiti si Lola Pilar.

“Dahil nakita ka niya noon sa gallery ng university. Tatlong taon bago kayo nagpakasal.”

Hindi ako makapagsalita.

“May painting kang babae sa bus stop habang umuulan. Binili niya iyon.”

Nanigas ako.

Naalala ko ang painting na iyon.

Unang artwork kong naibenta sa totoong collector.

Anonymous ang buyer.

Napakaliit ng pangalan ko noon.

Ilang buwan kong ipinagmalaki iyon sa sarili ko.

Hindi ko kailanman nalaman kung sino ang bumili.

“Hindi niya ba sinabi?”

Umiling ang matanda.

“Hindi marunong ang apo ko sa mga bagay na hindi kayang ayusin ng kontrata.”

Parang may gumulong na mabigat na bato sa dibdib ko.

Pero hindi ibig sabihin noon na awtomatikong nabura ang sakit.

Hindi sapat ang lihim na paghanga.

Hindi sapat ang dating kabaitan.

Hindi sapat ang pagsisisi.

Kaya nang muling magkita kami ni Gabriel makalipas ang isang buwan sa foundation event, ako ang lumapit sa kanya.

“Nalaman ko ang tungkol sa painting.”

Napatigil siya.

“Sinabi ni Lola?”

“Oo.”

Tahimik siya.

“Bakit hindi mo sinabi?”

“Dahil ayokong isipin mong ginamit ko iyon para pilitin kang pakasalan ako.”

“Pero pinili mo ako.”

“Oo.”

“Bakit?”

Tumingin siya sa akin nang diretso.

“Dahil noong unang beses kitang nakita, ikaw lang ang tao sa gallery na hindi tumingin sa akin nang pumasok ako.”

Napatawa ako nang kaunti.

“Ang yabang mo.”

“Oo.”

“Malala.”

“Alam ko.”

Unang beses kong narinig siyang umamin nang ganoon kasimple.

Nagpatuloy siya.

“Gusto ko ang art mo. Gusto ko kung paano ka tahimik pero hindi mahina. At nang bigyan ako ng pagkakataong pumili…”

Huminga siya.

“Pinili kita.”

“Pero dalawang taon mo akong hindi pinahalagahan.”

Humigpit ang panga niya.

“Dahil akala ko sapat na iyong nandiyan ka.”

“Hindi sapat iyon.”

“Alam ko na.”

“At hindi ako babalik dahil lang nalulungkot ka.”

“Hindi kita hinihinging bumalik.”

Napakunot ang noo ko.

“Ano?”

“Hindi ko hinihinging bumalik ka sa dating buhay.”

Lumapit siya nang kaunti.

“Kung bibigyan mo ako ng pagkakataon, gusto kitang ligawan.”

Napatawa talaga ako ngayon.

“Gabriel Villareal, gusto mo akong ligawan?”

“Oo.”

“Ex-wife mo ako.”

“Oo.”

“Dalawang taon tayong kasal.”

“Oo.”

“At ngayon mo pa ako liligawan?”

“Late learner.”

Napailing ako.

“Napakasama mong salesman.”

“CEO ako, hindi salesman.”

“Mas lumala.”

Ngumiti siya.

Maliit lang.

Pero totoo.

At sa unang pagkakataon, hindi ko nakita sa harap ko ang lalaking nakapirma sa kontrata.

Isang lalaki lang.

Takot.

Naghihintay.

“Hindi ko ipinapangakong sasagutin kita,” sabi ko.

Tumango siya.

“Okay.”

“Hindi mo ako puwedeng madaliin.”

“Okay.”

“Walang secretary na magpapadala ng regalo para sa’yo.”

“Okay.”

“Ikaw mismo.”

“Oo.”

“Walang luxury dinner araw-araw.”

“Kayang-kaya kong mag-Jollibee.”

Napatawa ako.

“Hindi iyon ang punto.”

“Alam ko.”

At ganoon nagsimula.

Hindi kami agad nagkabalikan.

Walang dramatic reconciliation sa ulan.

Walang halikan sa harap ng buong mundo.

Nagsimula kami sa kape.

Pagkatapos, museum.

Pagkatapos, tahimik na dinner.

Natuto siyang dumating nang oras.

Natuto siyang magtanong kung kumain na ba ako at makinig talaga sa sagot.

Natuto rin akong huwag gumawa ng bagay para sa kanya nang hindi niya hinihingi, na para bang responsibilidad kong gawing komportable ang buhay niya.

Pareho kaming may kailangang baguhin.

Makaraan ang walong buwan, nasa isang maliit na café kami sa Tagaytay.

Umuulan sa labas.

Parang noong araw ng diborsyo.

Tahimik akong nagdo-drawing sa sketchbook.

Si Gabriel naman ay nagbabasa sa tapat ko.

Bigla siyang nagsalita.

“Elena.”

“Hmm?”

“May gusto akong itanong.”

Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko.

Naglabas siya ng maliit na kahon.

Tinitigan ko siya.

“Gabriel.”

“Hindi ito proposal.”

Napakurap ako.

Binuksan niya ang kahon.

Nasa loob ang lumang susi ng apartment namin sa Rockwell.

“Bakit nasa kahon ang susi?”

“Symbolic.”

“Corny.”

“Pinag-isipan ko pa naman.”

Napangiti ako.

Kinuha niya ang susi.

“Hindi kita hinihinging bumalik doon.”

Tumahimik siya sandali.

“Binenta ko na ang penthouse.”

“Ano?”

“Mas maraming alaala ng pagkukulang ko roon kaysa ng maayos nating pagsasama.”

Hindi ko alam ang sasabihin.

“Kumuha ako ng bagong bahay.”

Tumaas ang kilay ko.

“Gabriel—”

“May studio.”

Natigilan ako.

“South-facing.”

Natawa ako.

“At soundproof, para puwede kang magpinta hanggang alas-tres ng madaling-araw.”

“Hindi ba complaint iyan?”

“Hindi. Natutulog na ako nang maayos basta alam kong nasa kabilang kuwarto ka.”

Tumigil ako.

Masyadong simple ang sinabi niya.

Pero iyon ang tumama sa akin.

Dati, akala niya ingay lang ang tunog ng buhay ko.

Ngayon, alam niyang bahagi iyon ng tahanan.

“Kaya?” tanong niya.

“Bahay agad?”

“Hindi.”

“Good.”

“Dinner muna.”

Napatawa ako.

Makalipas ang tatlong buwan, kami ulit.

Hindi dahil ibinalik namin ang dating kasal.

Kundi dahil nagsimula kami ng bago.

At makalipas ang isang taon, nagpakasal kami ulit.

Walang malaking ballroom.

Walang business partners.

Walang kontrata.

Pamilya at malalapit na kaibigan lang.

Bago ko pirmahan ang marriage certificate, yumuko si Gabriel sa tabi ko.

“Ano?”

“May sasabihin lang ako.”

“Ano na naman?”

Mahina siyang ngumiti.

“May pinagsisisihan ako.”

Napatingin ako sa kanya.

“Ano?”

“Noong unang diborsyo natin.”

Huminga siya.

“Sinabi kong wala akong pagsisisihan.”

“Naalala ko.”

“Mali ako.”

“Alam ko.”

“At kung hindi mo ako binigyan ng pangalawang pagkakataon?”

Ngumiti ako.

“Edi mag-isa kang kumakain ng delivery hanggang ngayon.”

Tumawa siya.

At pinirmahan ko ang papel.

Hindi dahil takot akong mawala siya.

Kundi dahil sa pagkakataong iyon, pareho naming alam kung bakit namin pinipili ang isa’t isa.

Hindi dahil sa obligasyon.

Hindi dahil sa pamilya.

Hindi dahil sa kontrata.

Kundi dahil pagkatapos naming mawala sa isa’t isa, pareho naming natutunang ang pag-ibig ay hindi basta presensya.

Ito ay pagpili.

Araw-araw.

Sa maliliit na bagay.

Sa pag-uwi.

Sa pakikinig.

Sa pagpapahalaga bago pa maging huli ang lahat.

MENSAHE SA MGA MAMBABASA

Minsan, hindi natin napapansin ang halaga ng isang tao habang lagi natin siyang nasa tabi. Iniisip nating mananatili lang siya dahil nakasanayan na natin ang presensya niya.

Pero ang tunay na pagmamahal ay hindi dapat hinihintay na mawala bago pahalagahan.

At kung dumating man ang pangalawang pagkakataon, huwag itong gamitin para ibalik ang dating relasyon.

Gamitin ito para bumuo ng mas mabuting relasyon—kung saan parehong marunong pumili, umamin, magbago at magmahal nang hindi ipinagpapaliban hanggang bukas.