GUMUHONG SALAMIN AT ANG BATANG HINDI NATATAKOT MABAGAL
PART 2: ANG GUMUHONG SALAMIN AT ANG BATANG HINDI NATATAKOT MABAGAL
Pagkatapos ng araw na una kong nakita si Gabriel sa gitna ng kanyang “pagguho”, akala ko ay babalik na lang ako sa normal na mabagal na buhay ko.
Pero hindi pala ganoon kadali.
Sa mansyon ng pamilyang Velasco, walang tinatawag na “normal.”
Lahat ay laging may krisis.
Isang umaga, habang dahan-dahan akong bumababa ng hagdan (tumatagal ng halos pitong minuto bawat baitang dahil ayaw kong ma-stress ang tuhod ko), narinig ko ang kaguluhan sa ikalawang palapag.
“Sir! Huwag po kayong pumasok!”
“Tumawag na kayo ng doctor!”
“Bukas na naman ang anxiety episode niya!”
Napahinto ako sa gitna ng hagdan.
Napaisip.
“Ang aga naman ng drama…”
Nagpatuloy ako sa paglalakad.
Pagdating ko sa dulo ng hallway, nakita ko si Gabriel.
Nakaupo siya sa sahig ng study room.
May nakakalat na papel, libro, at sirang lapis.
Ang mga mata niya—pareho pa rin ng dati—pula, pagod, at parang laging may digmaang nangyayari sa loob ng ulo niya.
Pero may kakaiba ngayon.
Hindi siya sumisigaw.
Hindi siya naninira.
Tahimik lang siya.
Nakayuko.
Mahigpit ang hawak sa ulo niya.
Parang gustong pigilan ang sarili na mabasag.
Sa paligid niya, mga kasambahay at security, natatakot lumapit.
Ako lang ang hindi gumagalaw.
Dahan-dahan akong lumapit.
Napaka-dahan.
Parang snail na may self-respect.
Tumigil ako sa harap niya.
Tumingin siya sa akin.
“Umalis ka.”
Malamig ang boses niya.
Pero hindi na galit.
Pagod.
Tumingin ako sa kanya.
Tapos sinabi ko:
“Hindi… ako… mabilis…”
Napapikit siya.
“Hindi ito oras para sa katamaran mo.”
Tumango ako.
“Opo.”
Tahimik.
Sandali.
Tapos naupo ako sa sahig.
Diretso lang.
Hindi dramatic.
Hindi biglaan.
Parang nag-iisip lang ng tamang posisyon ng katawan.
Nagulat siya.
“Bakit ka umupo?”
Tumingin ako sa kanya.
“Kasi… pagod… ka…”
Natigilan siya.
Unang beses, hindi siya sumagot.
Lumipas ang ilang segundo.
Dahan-dahan kong inilabas ang thermos ko.
Binuksan.
Mainit na salabat.
Inabot ko sa kanya.
“Uminom…”
Tinitigan niya ang baso.
“Hindi nito maaayos ang utak ko.”
Tumango ako.
“Opo.”
“Hindi nito mapapatahimik ang anxiety ko.”
Tumango ulit ako.
“Opo.”
“E bakit mo pa binibigay?”
Huminto ako sandali.
Pagkatapos:
“Kasi… mainit…”
Tahimik ang buong silid.
Mga kasambahay nagkatinginan.
Parang hindi alam kung iiyak ba o tatawa.
Dahan-dahan niyang kinuha ang baso.
Humigop siya.
Mahaba.
Tapos napapikit.
Unang beses, nakita kong hindi siya nanginginig.
Hindi siya nagmamadali.
Hindi siya lumalaban.
Tahimik lang.
Sa araw na iyon, walang milagro.
Hindi siya gumaling.
Pero sa unang pagkakataon, hindi siya bumagsak.