Limang taon nang nagsasama sina Karla at Bong. Sa mata ng iba, para na silang mag-asawa, pero ang totoo, live-in partners pa lang sila. Wala pang basbas ng simbahan, walang pirmahan sa munisipyo.

Si Karla ay mahilig sa mga uso—milk tea, samgyupsal, at online shopping. Si Bong naman ay kabaligtaran. Siya ang hari ng tipid. Ang ulam nila sa tanghali, iinitin pa para sa gabi. Ang toothpaste, pipigain hanggang sa dulo.

Isang mainit na Sabado, naglakad sila sa mall. Uhaw na uhaw si Karla.

“Bong, bili naman tayo ng Milk Tea,” lambing ni Karla habang nakaturo sa stall. “Naka-promo oh, Buy 1 Take 1, 150 pesos lang.”

Kumunot ang noo ni Bong. “150? Ang mahal naman! Sa bahay na lang tayo uminom. May tang na orange dun, titimplahan kita. Parehas lang ‘yun na malamig.”

“Naman eh!” dabog ni Karla. “Minsan lang naman tayo lumabas! Kahit fishball ayaw mo, tapos ngayon inumin lang ipagkakait mo pa? Napaka-kuripot mo talaga!”

“Mahal, nagtitipid nga tayo diba? Para sa future,” katwiran ni Bong.

“Future?! Anong future?!” sigaw ni Karla, hindi na napigilan ang emosyon. Pinagtitinginan na sila ng mga tao. “Limang taon na tayong ganito, Bong! Walang nangyayari! Tignan mo ‘yung mga ka-batch natin, kasal na, may wedding ring na. Tayo? Hanggang ngayon singsing-pari lang ang suot ko! Pakiramdam ko hindi mo naman ako sineseryoso eh. Ginagawa mo lang akong convenient na kasama sa bahay!”

“Karla, huwag dito…” awat ni Bong.

“Ayoko na!” sigaw ni Karla. “Saksak mo sa baga mo ‘yang pera mo! Aalis na ako! Sawang-sawa na ako sa pagiging kuripot mo!”

Umuwi si Karla sa apartment nila, nag-impake ng ilang damit, at lumayas. Pumunta siya sa bahay ng kapatid niya, umiiyak at sumusumbong na wala raw kwenta ang asawa niya.

Dalawang araw ang lumipas. Hindi tumatawag si Bong. Lalong sumama ang loob ni Karla. “Tignan mo, Ate. Hindi man lang ako sinusuyo. Siguro nanghihinayang ‘yun sa load pang-text sa akin.”

Dahil kailangan niya ng iba pa niyang gamit para sa trabaho, napilitan si Karla na umuwi saglit sa apartment nila habang nasa trabaho si Bong.

Pagpasok niya, tahimik ang bahay. Malinis. Walang nagbago.

Pumasok siya sa kwarto para kumuha ng uniform. Sa ibabaw ng kama, may nakita siyang isang malaking white envelope at isang red velvet box.

Kinabahan si Karla. “Ano ‘to? Termination letter ng relasyon namin?”

Dahan-dahan niyang binuksan ang envelope.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Bumulaga sa kanya ang mga resibo at dokumento.

ST. THERESE OF THE CHILD JESUS PARISH
Wedding Reservation Receipt
Date: December 18
Status: FULLY PAID

Sa ilalim nito, may sketch ng isang napakagandang Wedding Gown mula sa isang sikat na designer. May resibo rin ng Catering Service para sa 100 katao.

Nanghina ang tuhod ni Karla. Nanginginig ang kamay niyang binuksan ang maliit na red velvet box.

Sa loob, kumikinang ang isang Diamond Engagement Ring. Hindi ito fancy o sobrang laki, pero totoo at makinang.

Napahagulgol si Karla. Napaupo siya sa sahig hawak ang mga papel.

Ang bawat milk tea na hindi nila binili…
Ang bawat ulam na ininit…
Ang bawat lakad na hindi nila tinuloy…

Lahat pala ‘yun ay iniipon ni Bong.

Biglang bumukas ang pinto ng kwarto. Andoon si Bong, maagang umuwi. May dala siyang Milk Tea—yung Wintermelon na paborito ni Karla.

“B-Bong…” hikbi ni Karla.

Lumapit si Bong at lumuhod sa harap niya.

“Sorry, Mahal,” sabi ni Bong, nangingilid din ang luha. “Sorry kung naging mahigpit ako sa pera. Alam ko, gustong-gusto mo ng milk tea, ng samgyup, ng gala. Gusto ko rin naman ‘yun eh. Pero mas gusto kong ibigay sa’yo ‘yung pangarap mo.”

Hinawakan ni Bong ang kamay ni Karla.

“Lagi mong sinasabi nung bata ka na pangarap mong maglakad sa aisle ng simbahan suot ang puting gown. Ayokong pakasalan ka lang sa huwes o magsama tayo habambuhay nang walang basbas ni Lord. Gusto kitang pakasalan sa harap ng altar. Kaya tinitipid ko ang sarili ko… para hindi ko tipirin ang kasal natin.”

Kinuha ni Bong ang singsing at isinuot sa daliri ni Karla.

“Karla, hindi kita tinitipid sa pagmamahal. Sobra-sobra ang pagmamahal ko sa’yo kaya gusto kong gawing tama ang lahat. Will you marry me?”

Yumakap nang mahigpit si Karla kay Bong. “Yes! Yes, Bong! Sorry! Sorry kung naging mababaw ako! Akala ko hindi mo ako mahal… Mahal na mahal pala kita!”

“O, uminom ka na,” abot ni Bong sa milk tea. “Lalanggamin na tayo dito sa tamis eh.”

Nagtawanan sila habang umiiyak. Doon naintindihan ni Karla na ang tunay na pag-ibig ay hindi nasusukat sa dami ng date o milk tea, kundi sa kakayahang magsakripisyo sa kasalukuyan para sa magandang kinabukasan na magkasama.

Sa huli, natuloy ang kasal sa Disyembre. Suot ni Karla ang pangarap niyang gown, at naglakad siya sa altar papunta sa lalaking kuripot man sa pera, ay galante naman sa pag-ibig at pangarap.

Disclaimer: Ang mga kwento rito ay piksyon lamang at hindi balita. Ang mahalaga ay ang aral at emosyon na maaaring mangyari sa kahit kanino. Salamat po, mga ka-SAY!