Bahagi 3: Ang Pekeng Lagda, Nakatagong Resibo, at Babaeng Nagpanggap na May Karapatan sa Bahay Ko
Bahagi 3: Ang Pekeng Lagda, Nakatagong Resibo, at Babaeng Nagpanggap na May Karapatan sa Bahay Ko
“Nasaan ang pera para kay Tala?”
Paulit-ulit kong itinanong iyon habang nakatayo si Adrian sa aming bakuran.
Hindi niya magawang itaas ang ulo.
Si Yssa, na kanina lamang ay nagmamakaawa at umiiyak, ay biglang natahimik.
Si Mama Ofelia naman ay napahawak sa kanyang handbag.
Alam kong may malaking bagay silang itinatago.
Noong buntis pa lamang ako, sinabi ng doktor na maaaring mangailangan ng karagdagang pagsusuri si Tala pagkatapos niyang ipanganak dahil may nakita silang dapat bantayang kondisyon sa prenatal ultrasound.
Hindi pa tiyak noon kung kakailanganin niya ng anumang espesyal na gamutan, pero naghanda na kami.
May itinabi akong tatlong daan at limampung libong piso mula sa kinita ko sa online food business.
Dinagdagan iyon ng nanay ko ng limampung libo.
Inilagay namin ang pera sa isang hiwalay na joint savings account na nakalaan lamang para sa pangangailangan ng aming mga anak.
Alam ni Adrian ang layunin ng perang iyon.
Siya pa nga ang nagsabing huwag na huwag naming gagalawin maliban kung kailangan.
Ngayon, hindi ko alam kung totoo pa ang anumang sinabi niya.
“Adrian, sumagot ka,” sabi ko.
“May kinuha lang ako, Mara. Ibabalik ko rin.”
“Magkano?”
“Dalawang daan at walumpung libo.”
Parang may kumalabog sa aking dibdib.
“Dalawang daan at walumpung libo? Para saan?”
“May kailangan akong bayaran.”
“Anong bayarin?”
Hindi siya sumagot.
Si Yssa ang nagsalita.
“Hindi mo kailangang ipahiya si Adrian. Lalaki siya. May mga obligasyon siyang hindi mo naiintindihan.”
Tiningnan ko siya.
“Obligasyon niyang bumili ng singsing para sa iyo gamit ang ipon ng anak ko?”
Biglang namutla si Yssa.
Napatingin siya sa singsing sa kanyang daliri.
Hindi niya inaasahang alam ko.
Pero alam ko na.
Sa isa sa mga larawang ipinadala ni Lea, malinaw na nakikita ang isang resibo mula sa isang jewelry store sa Makati.
Dalawang daan at tatlumpu’t limang libong piso.
Halos isang buwan bago ako manganak.
Nakalagay ang pangalan ni Adrian bilang purchaser.
At sa kasunod na larawan, may bank transfer mula sa savings account namin.
“Regalo mo iyon sa kanya?” tanong ko sa asawa ko.
“Mara, huwag mo namang—”
“Hindi iyon pera mo lang!”
Napaatras siya.
“Pinaghirapan ko iyon habang buntis ako! Kahit namamaga ang paa ko, gumagawa ako ng orders. Kahit madaling-araw, nagbabalot ako ng pagkain. At ang perang iyon, binili mo ng singsing sa ibang babae?”
Hindi na ako nakapagpigil ng luha.
Sa unang pagkakataon, hindi dahil sa panloloko ang pinakaiyak ko.
Kundi dahil naisip kong kapag kinailangan ng anak namin ang perang iyon, baka wala na kaming mailabas.
Lumapit ang nanay ko.
“Mara, tama na muna. Halika sa loob. Ako ang bahala sa kanila.”
Ngunit umiling ako.
“Hindi, Ma. Ngayon ko kailangang malaman ang lahat.”
Tinawagan ko si Lea.
Sinagot niya agad.
“Ate, nandiyan pa ba sila?”
“Oo.”
“Huwag kang pipirma ng kahit ano. At huwag mong ibibigay ang original documents ng bahay. Nagpadala ako ng kopya ng mga nakita kong kasulatan sa email mo.”
“Paano mo nakuha ang mga iyon?”
Napabuntong-hininga siya.
“Noong umuwi ako noong Agosto, napansin kong may mga papel si Mama sa lumang aparador. Nakasulat doon ang pangalan mo. Nagtaka ako dahil may mga kopya ng ID mo at titulo ng bahay.”
“Bakit hindi mo sinabi agad?”
“Akala ko tungkol sa insurance o estate planning. Pero nang marinig ko silang nag-uusap tungkol sa pera, kumuha ako ng litrato.”
Sandaling natahimik si Lea.
“Ate, sorry. Natakot akong baka hindi ka maniwala.”
“Hindi mo kasalanan ang ginawa nila,” sagot ko.
“May isa pa, Ate. Yung recording, nakuha ko sa phone ni Mama noong ipinabackup niya sa akin ang files niya. May voice notes siyang naka-save sa isang folder. Hindi niya yata alam na kasama iyon sa backup.”
Napalunok ako.
“Ano pa ang laman?”
“May schedule ng pakikipagkita sa isang private lender. At may pangalan ng isang ahenteng naghahanap ng bibili ng bahay mo.”
Parang hindi na ako makahinga.
Hindi lamang pala nila gustong gamitin ang bahay bilang garantiya.
Naghahanap na rin sila ng paraan para tuluyan itong maibenta.
“Bakit nila kailangan ng ganoong kalaking pera?”
“Ate, may problema sa negosyo ni Kuya Adrian.”
Hindi ko alam na may negosyo pala siyang iba.
Ang alam ko, nagtatrabaho siya bilang purchasing supervisor sa isang distribution company sa Pasig.
May maayos siyang sahod.
May regular siyang trabaho.
Akala ko, sapat iyon upang tumulong sa pamilya namin.
“Anong negosyo?”
“May online trading scheme na pinasok nila ni Yssa. May mga nangutang sa kanila, at may mga perang hindi nila maibalik. Ang sabi ni Mama, kapag hindi sila nakapagbayad, baka magsampa ng reklamo ang mga investor.”
Napaupo ako sa bangkong malapit sa pinto.
Kaya pala may mga gabing hindi umuuwi nang maaga si Adrian.
Kaya pala minsan ay may tumatawag sa kanya nang hatinggabi.
Kaya pala bigla siyang naging mahigpit sa paggastos namin para sa groceries.
Habang pinaghihigpitan niya ang perang pambili ko ng gatas at lampin, milyon-milyon pala ang inilalabas niya para sa isang negosyong hindi ko alam.
At ang babaeng kasama niya sa lahat ng iyon?
Ang sarili niyang kabit.
Kinabukasan, hindi na ako nakipagtalo.
Tumawag ako sa isang abogado na inirekomenda ng kaibigan kong accountant.
Si Attorney Camila Valdez.
Pinapunta ko siya sa bahay kasama ang isang staff upang makausap ko siya nang hindi na kailangang lumayo sa aking bagong silang na anak.
Pagkabasa niya sa dokumento, seryoso ang kanyang mukha.
“Mara, kailangan nating kumilos nang mabilis.”
“Puwede ba nilang kunin ang bahay?”
“Hindi nila puwedeng basta angkinin o paalisin ka dahil lamang may hawak silang mga papel. Pero seryoso ang panganib kapag may gumamit ng pekeng dokumento para makipagtransaksiyon. Kailangan nating alamin kung may naisampa na sa Registry of Deeds at kung sino ang naglabas ng pera.”
“May pag-asa pa ba?”
“Oo. Pero dapat nating ingatan ang bawat ebidensya.”
Ibinigay ko ang mga photocopy, litrato, bank statements, at recording.
Sinuri niya ang dokumentong may pirma ko.
Napansin niyang may nakalagay na notarial details at isang opisina sa Quezon City.
Tinawagan ng kanyang staff ang opisina upang kumpirmahin ang impormasyon.
Maya-maya, bumalik ito na may kakaibang balita.
“Atty., sinabi ng opisina na hindi nila mahanap sa kanilang tala ang dokumentong iyan.”
Napatingin kami sa isa’t isa.
Hindi lamang pirma ko ang maaaring peke.
Pati ang pagpapanotaryo ay kailangang imbestigahan.
Nang sumunod na araw, nagtungo ang aming kinatawan sa tanggapan kasama ang mga kopya.
Doon nalaman nilang may isang dating staff ng isang document-processing agency na ginagamit umano ang pangalan ng lehitimong notaryo sa mga dokumentong hindi naman dumaan sa kanya.
Hindi pa iyon patunay kung sino ang gumawa ng lahat, pero malinaw na may seryosong iregularidad.
Nagpadala rin kami ng sulat sa kumpanyang nagpapautang at sa ahenteng nakapangalan sa mga papeles upang ipaalam na kinukuwestiyon ko ang aking lagda at wala akong ibinigay na pahintulot.
Nang hapon ding iyon, dumating ang isang lalaking nagpakilalang si Renato Salcedo.
Siya ang kinatawan ng private lending company.
May dala siyang kontrata, kopya ng titulo, at tala ng perang inilabas nila.
“Ma’am Mara, kailangan naming malinawan. Ang pagkakaalam namin ay pumayag kayo sa loan arrangement.”
“Hindi ako pumayag,” sagot ko.
“Pero may nagpakilalang kayo noong pinirmahan ang mga papeles.”
Nanlamig ako.
“Anong ibig mong sabihin?”
“May babaeng nagpakilala bilang Mara Villanueva. May ipinakita siyang identification card.”
Napalingon ako kay Attorney Valdez.
“Kailangan naming malaman ang detalye ng pagkilalang iyan,” sabi niya.
Nag-alangan si Renato, ngunit ipinaliwanag niyang may security camera ang gusaling pinagdausan ng meeting.
Hindi siya maaaring basta maglabas ng footage nang walang pahintulot ng kumpanya, pero pumayag siyang ipasa ang aming pormal na kahilingan.
Tatlong araw ang lumipas bago namin nakuha ang pagkakataong matingnan ang kaugnay na footage kasama ang awtorisadong kinatawan ng kumpanya.
Nasa sala kami noon.
Nakaharap sa laptop si Attorney Valdez.
Sa video, makikita ang isang babaeng may suot na kulay-abong blazer.
Naka-face mask siya.
May hawak siyang maliit na bag at isang folder.
Kasama niya si Mama Ofelia.
“Siya ba iyan?” tanong ng abogado.
Hindi ako agad nakasagot.
Hindi ko makita nang malinaw ang mukha.
Pero nang lumingon ang babae upang kunin ang kanyang bag, nakita ko ang isang pilak na pulseras.
May maliit na pendant na hugis buwan.
Pamilyar iyon.
Ilang buwan na ang nakaraan, ipinakita sa akin ni Yssa ang pulseras na iyon habang nagkakape kami sa isang restaurant.
Regalo raw iyon ng kanyang namayapang lola.
“Attorney,” mahinang sabi ko, “kilala ko ang pulseras na iyan.”
Ngunit hindi kami umasa sa pulseras lamang.
Hiningi ng abogado na maitala ang iba pang maaaring pagkakakilanlan ng babae, pati ang mga detalye ng pagpasok sa gusali.
Sa isa pang bahagi ng footage, nakita ang parehong babae na pumasok sa sasakyan ni Adrian.
At sa may gate, bago siya sumakay, ibinaba niya ang face mask.
Si Yssa.
Ang babaeng nagsabing wala siyang kinalaman sa perang kinuha nila.
Ang babaeng lumuhod sa harap ko habang humihingi ng awa.
Siya mismo ang nagpakilalang ako.
Hindi ako nakapagsalita.
Para bang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
“May masamang balita pa,” sabi ni Renato.
Ipinakita niya ang breakdown ng pera.
Mula sa dalawang milyon at walong daang libong piso, isang milyon at isang daang libo ang nailipat sa business account na ginagamit ni Yssa.
Limang daang libo ang napunta sa account na hawak ni Mama Ofelia.
Ang natitira ay inilabas sa pamamagitan ng mga transaksiyong kaugnay kay Adrian.
Hindi lamang pala nila ninakaw ang katahimikan ko.
Pinaghati-hatian nila ang perang nakuha gamit ang pangalan ko.
“Bakit may perang napunta sa biyenan ko?” tanong ko.
Ayon sa records na hawak ng kumpanya, ipinakilala siya bilang taong tumulong sa pag-aayos ng mga dokumento.
Hindi sapat iyon upang malaman ang lahat ng naging kasunduan nila, pero mas lumalim ang aming hinala.
Humingi kami ng tulong upang maitala nang maayos ang mga ebidensya at makapagsumite ng kaukulang reklamo.
Nang malaman ni Adrian ang ginagawa namin, dumating siya sa bahay.
Hindi ko na siya pinapasok sa loob.
Sa may terrace lamang kami nag-usap.
“Mara, puwede pa nating ayusin ito,” sabi niya.
“Ano ang gusto mong ayusin? Ang kasal natin? O ang mga kasong maaari ninyong harapin?”
“Wala akong planong mawala sa iyo ang bahay.”
“Pero pumayag kang gamitin ito?”
Napayuko siya.
“Akala ko maibabalik namin ang pera bago mo malaman.”
Napapikit ako.
Iyon pala ang plano.
Hindi humingi ng pahintulot.
Hindi magsabi ng totoo.
Kunin ang pera.
At ibalik lamang kung hindi sila mahuhuli.
“Bakit si Yssa ang nagpakilalang ako?”
“Mara, please—”
“Bakit?”
“Si Mama ang nag-ayos ng lahat.”
Tumawa ako nang mapait.
“Kaya mo na namang isisi sa nanay mo?”
“Hindi ko sinasabing wala akong kasalanan. Pero hindi ko alam na magpapanggap si Yssa.”
“Ano ang akala mong mangyayari kapag kailangan ang pirma ko at wala ako roon?”
Hindi siya makasagot.
Sa katahimikang iyon, malinaw kong nakita ang lalaking pinakasalan ko.
Hindi siya basta nagkamali ng pagpili sa babae.
Pinili niyang itaya ang kinabukasan ng mga anak namin para maitago ang sarili niyang kasinungalingan.
“Hindi na kita pagtitiwalaan sa pera, Adrian,” sabi ko. “At hindi mo na ako maaaring utusan na manahimik.”
Bigla siyang lumuhod.
“Mara, mahal kita. Ayokong mawala kayo ni Basti at Tala.”
Bumigat ang dibdib ko.
Dati, iyan lamang ang kailangang sabihin niya upang mapatawad ko siya.
Ngayon, para na lamang itong paulit-ulit na linyang nawalan ng kahulugan.
“Kung mahal mo kami, bakit mo isinugal ang bahay na tinutulugan ng mga anak mo?”
Wala siyang sagot.
Kinagabihan, habang nagpapadede ako kay Tala, nakatanggap ako ng mensahe mula sa isang hindi kilalang numero.
May kalakip na larawan ng isa pang dokumento.
Hindi iyon tungkol sa utang.
Isa iyong draft ng Deed of Absolute Sale para sa bahay ko.
Nakasulat ang halagang apat na milyon at anim na raang libong piso.
May pangalan ng isang prospective buyer.
At may nakatakdang petsa para sa pagpirma.
Sa ibaba ng litrato ay may mensahe.
“Mara, huwag kang magtiwala kahit kanino. Ang balak nila ay ibenta ang bahay mo bago mo pa mabawi ang mga papel. May isa pang taong kasali na hindi mo inaasahan.”
Sinubukan kong tawagan ang numero.
Hindi sumagot.
Pagkaraan ng ilang minuto, may isa pang litrato.
Larawan ng isang meeting sa restaurant.
Naroon si Adrian.
Si Yssa.
Si Mama Ofelia.
At ang isang babaeng nakaupo sa tabi nila.
Hindi ko kaagad nakita ang mukha dahil nakatalikod siya.
Pero nang lumaki ang larawan, nakilala ko ang handbag at relo.
Biglang kumabog ang dibdib ko.
Ang babaeng nasa larawan ay si Celeste.
Ang matalik kong kaibigan mula kolehiyo.
Ang babaeng pinagkatiwalaan ko ng mga bank records ko.
Ang babaeng tumulong sa akin na magbukas ng savings account para sa mga anak ko.
At ang babaeng niyakap ko habang umiiyak noong sinabi niyang hindi raw niya alam ang pagtataksil ni Adrian.
Nang tawagan ko siya, agad niyang sinagot.
“Mara? Bakit ka tumatawag nang ganitong oras?”
Tinitigan ko ang litrato.
“Celeste, kailan mo huling nakausap si Yssa?”
Tumahimik siya.
At sa katahimikang iyon, narinig ko ang isang boses sa likuran niya.
Boses ni Mama Ofelia.
“Celeste, sino ang tumatawag?”
Hindi ako nakagalaw.
Nasa iisang lugar sila.
At narinig kong nagmamadaling sinabi ni Celeste:
“Ma’am, si Mara. Mukhang alam na niya.”
