Mahilig akong umarte mula pagkabata.

Noong sanggol pa lang ako, kaya ko nang magsalita. Pero masyadong ordinaryo iyon.

Kaya tumahimik ako.

Naghintay ako hanggang sa unang beses kong bumuka ang bibig, isang buong tulang Tagalog ang binigkas ko sa harap ng barangay captain, pari, at kalahating bayan namin.

Kinabukasan, nasa local news ako.

“Batang henyo mula sa Iloilo, kabisado ang tulang pang-high school.”

Pero hindi doon nagtapos ang pag-arte ko.

Sa elementarya, lagi akong kunwari tamad. Lagi akong nasa likod ng classroom, nagdo-doodle ng mga halimaw sa notebook, nagpapanggap na hindi ko maintindihan ang math.

Pero gabi-gabi, habang tulog na ang mga kapitbahay namin, nakabukas ang ilaw sa maliit naming bahay sa Miagao. Nagbabasa ako ng calculus, economics, literature, at kung anu-ano pang librong hiniram ko mula sa library ng bayan.

Sa high school, pinanindigan ko ang role ko: “sayang na bata.”

Sabi ng teachers, matalino raw ako dati, pero napabayaan. Sabi ng classmates ko, weird daw ako. Sabi ng kapitbahay namin, wala raw akong mararating kasi anak lang ako ng mag-asawang tindera at tricycle driver.

Hindi nila alam, bawat insulto nila ay parang background music lang sa stage play na ako mismo ang direktor.

Hanggang dumating ang college entrance exams.

Sa araw na lumabas ang resulta, tumahimik ang buong bayan.

Ako ang national topnotcher.

Nakapasok ako sa University of the Philippines Diliman, Ateneo, La Salle, at halos lahat ng scholarship programs na inapply-an ko.

Biglang naging “pride of Iloilo” ang batang dati nilang tinatawag na tamad.

Akala ko tapos na ang pinakamalaking performance ng buhay ko.

Akala ko wala nang mas exciting kaysa magpanggap na ordinaryo sa gitna ng mga genius sa UP, kung saan ang mga kaklase mo ay may international medals, research papers, robotics awards, at utak na parang supercomputer.

Mahirap umarte doon.

Dahil kahit magpanggap kang tanga, may makakaamoy agad.

Kaya medyo nalungkot ako.

Saan na ako magpapanggap ngayon?

Doon dumating ang balita.

Hindi raw ako tunay na anak nina Nanay Lorna at Tatay Berto.

Ako raw ang nawawalang anak ng Dela Cruz family—isa sa pinakamayamang pamilya sa Makati, may hotels, logistics company, real estate, at koneksyon sa halos lahat ng pulitiko sa bansa.

Ang tunay kong pangalan daw ay Isabella Dela Cruz.

Pero sa bahay namin, ako si Maya Santos.

At mas gusto ko iyon.

Nang sunduin ako ng itim na van na may tinted windows at driver na naka-barong, umiiyak si Nanay Lorna habang inaayos ang buhok ko.

“Anak,” sabi niya, “kahit saan ka dalhin ng mundo, huwag mong kalimutan kung sino ka.”

Ngumiti ako.

“Hindi po, Nay. Alam na alam ko po.”

Ang hindi ko sinabi: mas excited ako kaysa malungkot.

Bagong stage.

Bagong audience.

Bagong mga taong kailangang turuan ng leksyon.

Pagdating namin sa Forbes Park mansion ng Dela Cruz, akala ko nasa teleserye ako.

Malawak na driveway. Fountain na mas malaki pa sa buong sala namin. Mga security guard na parang presidential escort. Sa gilid ng entrance, nakasabit ang bandila ng Pilipinas, malinis at maliwanag sa ilalim ng afternoon sun.

Pagbaba ko ng van, sinalubong ako ng isang babaeng halos kasing-edad ko.

Maputi, makinis, naka-designer dress, may hikaw na mukhang kayang magbayad ng tuition ng sampung estudyante.

Siya si Sofia Dela Cruz.

Ang pekeng anak.

Pagkakita niya sa akin, umatras siya ng isang hakbang at tinakpan ang ilong.

“Ew,” bulong niya, sapat ang lakas para marinig ng lahat. “Amoy probinsya.”

Sa likod niya, nakatayo ang kuya kong si Rafael Dela Cruz. Matangkad, gwapo, malamig ang mata, at halatang sanay na lahat ng tao ay sumusunod sa kanya.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.

Puting T-shirt. Maong jeans. Lumang sneakers.

“Blood doesn’t erase upbringing,” sabi niya sa Tagalog na may accent ng taong masyadong mahal ang tuition. “Kung gusto mong maging bahagi ng pamilyang ito, matuto kang manahimik. Huwag mong ipapahiya ang Dela Cruz name.”

Halos matawa ako.

Ang cute nila.

Parang dalawang sisiw na akala nila agila sila.

Lumapit ang biological father ko, si Victor Dela Cruz. Narinig niya lahat. Pero imbes na pagsabihan ang dalawa, inayos lang niya ang relo niya at sinabi, “Maya—o Isabella, mas mabuti sigurong unti-unti mong aralin ang rules dito. Ibang mundo ito kaysa kinalakihan mo.”

Ang biological mother ko naman, si Corazon, namumula ang mata.

“Anak,” sabi niya, nanginginig ang boses, “ang dami mong pinagdaanan.”

“Okay lang po,” sagot ko. “Masaya po ako sa buhay ko.”

Tumawa nang mahina si Sofia.

“Ang baba naman ng standards.”

Lumapit siya sa akin na kunwari mabait.

“Don’t worry, Ate. Tuturuan kita. Table manners, wine pairing, art appreciation, social etiquette. Alam ko naman na hindi mo na-experience ang mga ganoong bagay.”

Hindi ko na-experience?

Totoo naman.

Hindi ako tinuruan ni Nanay Lorna kung paano maging palamuti sa sala.

Tinuruan niya akong magbasa ng tao.

Tinuruan niya akong tumayo kapag minamaliit.

Tinuruan niya akong huwag magyabang—maliban kung kailangan.

At mukhang kailangan na kailangan dito.

May welcome dinner daw sa grand hall. Para raw sa pagbabalik ko.

Pero nang dalhin ako ni Sofia sa second floor para mag-ayos, diretso siyang pumasok sa dressing room na nakalaan daw para sa akin.

Isinara niya ang pinto.

Iniwan niya ako sa labas.

Paglabas niya, suot niya ang isang eleganteng champagne gown, kumpleto ang makeup, kumikislap ang leeg sa mamahaling alahas.

Tiningnan niya ang suot ko at nagpanggap na nagulat.

“Ay, Ate. Hindi ka pa nagpapalit?”

Ngumiti siya.

“Sorry, akala ko marunong kang maghanda sa ganitong events.”

Perfect.

Mas lalo siyang mukhang prinsesa.

Mas lalo akong mukhang mali ang napasukang bahay.

Mas malakas ang tunog ng sampal mamaya.

Pagpasok namin sa grand hall, tumigil ang usapan.

Lahat ng mata, nasa akin.

“Siya ang tunay na anak?”

“Bakit ganyan ang suot?”

“Hindi man lang inayusan?”

“Poor thing. Halatang hindi sanay.”

Lumapit si Sofia sa gitna, hawak ang braso ko na parang charity project ako.

“Everyone, this is my ate, Maya Santos. Please be kind to her. She’s still adjusting.”

Sinadya niyang gamitin ang apelyido ng pamilyang nagpalaki sa akin.

Narinig ko agad ang bulungan.

“Santos pa rin?”

“Hindi pa Dela Cruz?”

“Mukhang hindi pa tanggap ng pamilya.”

Lumapit ang mga kaibigan ni Sofia.

“Girl, you look like royalty tonight!”

“Your gown is insane.”

“Old money talaga ang aura mo.”

Tapos tiningnan nila ako.

“At siya… parang naligaw sa mall sale.”

Tumawa sila.

Si Sofia naman, kunwari pinigilan sila.

“Girls, don’t be mean.”

Pagkatapos, tumingin siya sa akin.

“Ate, naiintindihan mo ba kami? Sorry ha, sanay kasi kami minsan mag-English. International school things.”

Dahil likas na sa dugo ko ang magpanggap muna bago bumira, umiling ako.

“Hindi masyado. Hindi ako marunong.”

Halos mapasigaw sa tawa ang mga kaibigan niya.

“OMG, Sofia! Saan n’yo nakuha ’to?”

“Girl, paano ka makikipag-usap sa kanya?”

“Ang low!”

Sarap pakinggan.

Parang applause bago magbukas ang kurtina.

Doon biglang nagkaroon ng ingay sa entrance.

Pumasok si Victor kasama ang isang matandang Amerikanong lalaki na naka-navy suit. Maputi, matangkad, may tahimik na awtoridad sa kilos.

Si Mr. Robert Whitman.

Isang investor mula New York.

Alam ko siya.

Hindi dahil sinabi ng pamilya Dela Cruz.

Kundi dahil nabasa ko ang tatlong interviews niya, dalawang shareholder letters, at isang paper niya tungkol sa emerging markets habang nasa bus ako papuntang Maynila.

Pagkakita ni Victor sa akin na naka-T-shirt pa rin, dumilim ang mukha niya.

Mabilis niyang itinulak si Sofia sa harap para matakpan ako.

“Mr. Whitman,” sabi niya, “this is my daughter, Sofia.”

Kumislap ang mata ni Sofia.

Perfect timing para magpakitang-gilas.

“Good evening, Mr. Whitman,” sabi niya sa English na sobrang pilit ang accent. “We are very honored for your coming here into our humble family event. My father is very admiring your company culture, and I myself am very passionated about global business expansions and foreigner collaborations…”

Humaba pa ang sinabi niya.

Napakahaba.

Napakasakit pakinggan.

Si Mr. Whitman, nakatingin lang sa kanya.

Tahimik.

Nalilito.

Parang gusto niyang tumawag ng interpreter—pero hindi niya alam kung anong language ang dapat ipa-translate.

Hindi ko napigilan.

Natawa ako.

Lumingon si Sofia, namula ang mukha.

“Anong nakakatawa, Maya? Akala ko ba hindi ka marunong mag-English?”

Tumingin ako kay Mr. Whitman.

Ngumiti ako nang mahinahon.

At sa pinaka-natural na English na kaya kong ilabas, sinabi ko:

“Mr. Whitman, I believe what she’s trying to say is that our family is honored by your presence, and that she hopes tonight can open a meaningful conversation about your company’s expansion plans in Southeast Asia.”

Tumigil ang buong hall.

Si Sofia, parang nabuhusan ng yelo.

Si Rafael, hindi kumurap.

Si Victor, dahan-dahang napalingon sa akin.

At si Mr. Whitman…

Biglang ngumiti.

“Finally,” sabi niya. “Someone I can understand.”

PART 2 

Tumawa nang mahina si Mr. Whitman, pero hindi iyon mapanlait.

Mas parang ginhawa.

Parang isang taong ilang minuto nang nalulunod sa maling grammar at sa wakas may naghagis ng salbabida.

Tumingin siya kay Sofia at magalang na sinabi sa Tagalog na may kaunting accent, “Actually, kaya kong magsalita nang konti sa Filipino. Kung nahihirapan ka sa English, okay lang na mag-Tagalog tayo.”

May ilang bisita ang napaubo para itago ang tawa.

Ang isa sa mga kaibigan ni Sofia, iyong kanina pa nagsasabing “low” ako, biglang napatingin sa champagne glass niya na parang doon niya gustong lunurin ang sarili.

Si Sofia naman, pulang-pula ang mukha.

“Hindi ako nahihirapan,” mariin niyang sabi. “Nagulat lang ako kasi…”

“Dahil ang probinsyanang inaasar mo ay mas malinaw magsalita kaysa sa’yo?” tanong ko nang nakangiti.

Tahimik.

Sa ilang segundo, ang tanging narinig ko ay tunog ng kubyertos at mahinang huni ng air-conditioning.

Si Rafael ang unang nakabawi.

Lumapit siya, malamig ang boses.

“Knowing English doesn’t make you superior.”

“True,” sagot ko. “Kaya nga hindi ako nag-umpisa ng English contest. Kayo ang nagdesisyong sukatin ang halaga ng tao base sa accent niya.”

Kumunot ang noo niya.

“Careful.”

“Ay, kuya,” sabi ko, sinadya kong gawing malambing ang tono, “kanina mo pa ako pinapatahimik. Bago ako matutong sumunod, baka gusto mong ipaliwanag muna kung bakit takot na takot kayo sa taong nagsasalita lang nang maayos.”

May ilang matatanda sa paligid ang nagkatinginan.

Nararamdaman ko na ang pagbabago ng hangin.

Kanina, ako ang spectacle.

Ngayon, sila ang unti-unting nalalagay sa ilaw.

Si Victor, na kanina pa halatang kinakalkula kung paano magagamit ang sitwasyon, biglang lumambot ang mukha.

“Isabella,” sabi niya, gamit na gamit ang tunay kong pangalan ngayon, “we didn’t know you were this… capable.”

Capable.

Ang lamig ng salita.

Parang sinasabing isang investment ako na hindi pa pala nila na-a-assess nang tama.

Lumapit siya at ipinatong ang kamay sa balikat ko.

“Ladies and gentlemen,” anunsyo niya, “tonight is truly special. Our long-lost daughter has finally returned to us. Isabella Dela Cruz may have grown up away from us, but clearly, excellence runs in the blood.”

Blood.

Muntik na akong matawa ulit.

Noong akala nila wala akong pakinabang, upbringing ang usapan.

Ngayong napabilib ko ang Amerikanong investor, blood na ang bida.

Ganoon pala sa mayayaman.

Flexible ang prinsipyo, depende sa profit margin.

Si Mr. Whitman naman, tumingin sa akin nang mas interesado.

“Miss Dela Cruz—”

“Maya Santos is fine,” putol ko.

Nagulat ang lahat.

Ngumiti si Mr. Whitman.

“Maya, then. Are you studying business?”

“Not exactly,” sagot ko. “Economics, data science, public policy, and whatever I can borrow from the library before the semester starts.”

“Before the semester starts?”

“Incoming freshman po ako sa UP Diliman.”

May mahinang bulungan.

UP.

Ibang klase ang tunog ng pangalan sa Pilipinas.

Kahit ang mga taong mahilig magpanggap na mas sosyal ang foreign schools, marunong pa ring rumespeto kapag narinig nila iyon.

Pero hindi pa ako tapos.

“Actually,” dagdag ko, “I topped the national scholarship exams this year.”

Bumagsak ang katahimikan sa hall na parang mabigat na kurtina.

Si Corazon, ang biological mother ko, natakpan ang bibig.

Si Victor, nanigas ang hawak sa balikat ko.

Si Rafael, parang may gustong sabihin pero hindi makahanap ng butas.

Si Sofia…

Si Sofia ay nakatitig sa akin na para bang isang basurahang biglang nagsalita ng Latin.

“Impossible,” bulong niya.

“Hindi naman,” sabi ko. “Mahirap lang tanggapin kapag buong gabi kang nagtayo ng pedestal para sa sarili mo tapos nalaman mong karton pala ang paa.”

May mga bisitang napangiti.

Hindi malakas.

Pero sapat para marinig ni Sofia.

Nanginginig na ang kamay niya.

“You lied,” sabi niya. “You said you didn’t understand.”

“I said hindi ko masyado naiintindihan kayo,” sagot ko. “At to be fair, hindi talaga. Ang dami ninyong English words, pero ang konti ng meaning.”

May tumawa nang mas malakas.

Si Sofia, napaatras.

Lumapit si Corazon, hawak ang kamay ko.

“Anak, bakit hindi mo sinabi?”

Tiningnan ko siya.

May lungkot siya sa mata.

Pero may hiya rin.

Dahil alam niyang narinig niya akong insultuhin.

At wala siyang ginawa.

“Hindi n’yo naman tinanong,” sabi ko nang mahinahon. “Pagdating ko rito, ang unang tanong ninyo ay kung marunong ba ako sa rules ng bahay na ’to. Walang nagtanong kung ano ang pangarap ko. Walang nagtanong kung sino ang nagpalaki sa akin. Walang nagtanong kung masaya ba ako.”

Bumaba ang tingin niya.

Si Victor, mabilis na sumingit.

“Misunderstanding lang ito. Siyempre gusto ka naming makilala. Kaya nga handa kaming ibigay sa’yo ang pangalan ng Dela Cruz.”

Doon ako tumawa.

Hindi na pigil.

Hindi na cute.

Talagang tumawa ako.

“Bigyan n’yo ako ng pangalan?” ulit ko. “Mr. Dela Cruz, may pangalan na ako.”

Tumigas ang mukha niya.

“Pamilya mo kami.”

“Biologically, yes.”

Tumingin ako sa paligid. Sa mga bisitang kanina pa nakikinig na parang nanonood ng live teleserye.

“Pero ang pamilya ko, iyong mga taong nagbenta ng sariling alahas para mabili ang review books ko. Iyong tatay na nag-drive ng tricycle kahit may lagnat para hindi ako maglakad pauwi sa ulan. Iyong nanay na hindi marunong mag-English pero marunong magdasal sa tabi ko tuwing exam.”

Huminga ako nang malalim.

“Iyon ang pamilya ko.”

Walang nagsalita.

Kahit si Sofia, hindi na makasagot.

Pero si Rafael, mayabang pa rin.

“Very touching,” sabi niya. “Pero hindi mabubuhay ang mundo sa drama. Dela Cruz ka. May responsibilidad ka sa pangalan namin.”

“Responsibilidad?” tanong ko. “Kanina, ayaw n’yo akong idikit sa pangalan ninyo.”

“Because you looked like—”

Tumigil siya.

Dahil alam niyang anumang susunod na salita, sisira sa kanya.

Tinapos ko para sa kanya.

“Because I looked poor.”

Tumitig ako sa kanya.

“Kuya, hindi kahihiyan ang pagiging mahirap. Ang kahihiyan, iyong lumaki kang mayaman pero ang ugali mo, mas gutom pa sa taong walang makain.”

May huminga nang malalim sa likod.

Si Mr. Whitman iyon.

Hindi siya nakangiti ngayon.

Seryoso na ang mukha niya.

“Victor,” sabi niya, “I came tonight because I was considering a partnership with your company’s youth education foundation. You told me your family believes in merit, opportunity, and dignity.”

Hindi sumagot si Victor.

Tumingin si Mr. Whitman kay Sofia, kay Rafael, tapos sa akin.

“What I saw tonight was different.”

Naputla si Victor.

“Robert, please. This is a family matter.”

“It became a business matter when you used this dinner to impress me.”

Ramdam kong nag-iba ang temperatura ng buong hall.

Ang dating welcome dinner, naging boardroom hearing.

Si Mr. Whitman nagpatuloy.

“I am still interested in the Philippines. I am still interested in supporting education. But I will not sign a deal with a foundation that humiliates the very kind of student it claims to help.”

Si Victor, parang nabunutan ng dugo sa mukha.

Iyon pala ang dahilan ng reception.

Hindi lang para sa akin.

Para sa deal.

Para sa pera.

Para sa imahe.

At ako, ang nawawalang anak, ay dapat sana maging magandang dekorasyon sa kwento niya.

Isang poor girl rescued by rich family.

Kaso mali ang script.

Hindi ako dekorasyon.

Ako ang plot twist.

Si Mr. Whitman lumapit sa akin.

“Maya, if you are willing, I would like to discuss a scholarship initiative with you directly. One that supports students from provinces—students like you, and like the students you grew up with.”

Nanahimik ako.

Sa unang pagkakataon nang gabing iyon, hindi dahil umaarte ako.

Kundi dahil naantig ako.

Naalala ko ang library namin sa Miagao na may sirang electric fan.

Naalala ko ang mga batang matatalino pero hindi makapag-review center.

Naalala ko ang sarili ko, nagbabasa sa ilalim ng ilaw na kumikislap dahil mahina ang kuryente.

“Gusto ko po,” sabi ko. “Pero hindi sa pangalan ng Dela Cruz.”

Napatingin si Victor.

“Isabella.”

“Maya,” pagtatama ko.

Lumunok siya.

“Maya, don’t be emotional. Think carefully. With our name, you can go far.”

Ngumiti ako.

“Mr. Dela Cruz, malayo na ang narating ko bago ko nalaman na may pangalan pala kayo.”

Tumigil ang lahat.

Mabigat ang linya.

At alam kong tumama.

Lumapit si Corazon, umiiyak na.

“Anak, pasensya na. Dapat pinrotektahan kita.”

Tumingin ako sa kanya.

Hindi ko siya kinapootan.

Pero hindi rin ganoon kadaling patawarin ang isang taong nanood habang sinusugat ka.

“Hindi pa huli,” sabi ko. “Pero kailangan n’yong pumili. Anak ba ang hinahanap ninyo? O trophy?”

Napaiyak siya.

Si Sofia, biglang sumingit, basag ang boses.

“Paano naman ako?”

Lahat napatingin sa kanya.

Wala na ang perfect smile niya.

Wala na ang alta aura.

Isang takot na batang babae ang naiwan.

“Dalawampung taon akong anak dito,” sabi niya. “Tapos bigla kang darating at kukunin mo lahat?”

Doon ko siya unang nakita nang malinaw.

Hindi lang siya kontrabida.

Produkto rin siya ng bahay na ito.

Pinalaking parang korona ang halaga niya. Pinalaking kailangan laging pinakamaganda, pinakamagaling, pinakapinipili.

Kaya nang dumating ako, hindi kapatid ang nakita niya.

Banta.

“Hindi ko kukunin ang lahat,” sabi ko. “Pero hindi rin kita hahayaang yurakan ako para lang maramdaman mong mahal ka pa rin nila.”

Natahimik siya.

Si Rafael, hindi na nagsalita.

Siguro dahil sa unang pagkakataon, hindi niya alam kung paano manalo.

Pagkatapos ng gabing iyon, hindi ako natulog sa mansion.

Tinawagan ko si Nanay Lorna.

“Anak?” sagot niya agad, halatang hindi nakatulog sa pag-aalala.

“Nay,” sabi ko, “puwede po ba akong umuwi muna?”

Hindi siya nagtanong.

Hindi siya nagsermon.

Sabi lang niya, “Siyempre. Bahay mo ’to.”

Umalis ako sa Forbes Park suot pa rin ang puting T-shirt, jeans, at lumang sneakers.

Sa likod ko, naiwan ang chandelier, champagne, at pamilyang biglang hindi alam kung paano hahawakan ang anak na akala nila mahina.

Makalipas ang ilang linggo, naging opisyal ang balita.

Hindi natuloy ang partnership ni Mr. Whitman sa Dela Cruz foundation.

Sa halip, inilunsad niya ang Santos Learning Fund, isang scholarship program para sa mga estudyanteng galing probinsya, kasama ako bilang youth adviser.

Hindi dahil Dela Cruz ako.

Kundi dahil Maya Santos ako.

Si Corazon, ilang beses akong binisita sa Iloilo. Hindi siya nagdala ng designer bags o alahas. Nagdala siya ng kakanin, awkward na ngiti, at paulit-ulit na sorry.

Hindi ko agad siya tinawag na Nanay.

Pero pinapasok ko siya sa bahay.

Minsan, iyon ang unang hakbang.

Si Victor naman, nagpadala ng legal documents para palitan ang apelyido ko.

Ibinalik ko nang hindi pinirmahan.

May sticky note ako sa ibabaw:

“Hindi kailangan ng bagong apelyido para magkaroon ng halaga ang isang tao.”

Si Rafael, tahimik.

Si Sofia, hindi na rin nag-post ng perfect family dinners sa Instagram.

Pero isang araw, may dumating akong message mula sa kanya.

“Hindi ako marunong humingi ng tawad. Pero sorry.”

Matagal kong tiningnan iyon.

Pagkatapos, sumagot ako.

“Matuto ka. Useful skill ’yan.”

Hindi kami naging close.

Hindi iyon fairy tale.

Pero simula iyon ng katotohanan.

At ako?

Pumasok ako sa UP Diliman bilang Maya Santos.

Hindi bilang nawawalang prinsesa.

Hindi bilang kawawang batang sinagip ng mayaman.

Kundi bilang batang galing sa maliit na bahay sa Iloilo, pinalaki ng dalawang taong hindi mayaman pero marunong magmahal nang buo.

At oo, paminsan-minsan, umaarte pa rin ako.

Tahimik sa klase. Kunwari hindi alam ang sagot. Kunwari normal.

Pero kapag may nagyabang, may nangmaliit, may umapak sa taong walang laban—

doon ako ngumingiti.

Dahil alam ko, malapit na namang bumukas ang kurtina.

Minsan, ang taong minamaliit mo dahil sa suot, accent, o pinanggalingan, siya pala ang may bitbit na liwanag na hindi kayang bilhin ng yaman. Huwag mong husgahan ang tao sa itsura ng sapatos niya—baka mas malayo na ang nilakad niya kaysa sa lahat ng taong nakaupo sa trono.