KATOTOHANANG HINDI NA KAYANG ITAGO

BAHAGI 3: ANG KATOTOHANANG HINDI NA KAYANG ITAGO

Nang marinig ni Gabriel na dumating na ang Tagapangulo ng Villanueva Holdings, para siyang nawalan ng lakas.

Ang kumpanyang matagal niyang pinapangarap na makasosyo ay ngayon nasa mismong harapan niya.

Ngunit hindi bilang oportunidad.

Kundi bilang bangungot.

Ilang segundo lamang ang lumipas ay bumukas muli ang pinto.

Pumasok ang isang matandang lalaki na may matikas na tindig.

Kahit may edad na siya, ramdam pa rin ang kanyang kapangyarihan.

Lahat ng tao sa silid ay awtomatikong tumayo.

Walang naglakas-loob magsalita.

Siya si Don Alejandro Villanueva, ang ama ni Isabella at ang pinuno ng isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa.

Nang makita niya ang kalagayan ng kanyang anak, agad nagdilim ang kanyang mukha.

Ang mga pasa sa aking braso.

Ang mga sugat sa aking mukha.

At ang takot na hindi pa tuluyang nawawala sa aking mga mata.

Tahimik siyang lumapit.

Pagkatapos ay marahan akong niyakap.

“Anak…”

Isang salita lamang.

Ngunit sapat na upang tuluyan akong maiyak.

Sa unang pagkakataon simula nang magsimula ang lahat, pakiramdam ko ay ligtas na ako.

Niyakap ko siya nang mahigpit.

“Daddy…”

Nanginginig ang buong katawan ko.

Hindi ko na napigilan ang mga luha.

Tahimik akong umiyak sa kanyang balikat.

Samantalang si Gabriel ay nakatayo lamang sa isang sulok.

Parang unti-unting gumuho ang buong mundo niya.

Hindi siya makapaniwala.

Ang babaeng minahal niya.

Ang babaeng pinahiya niya.

Ang babaeng ipinagkanulo niya.

Ay anak pala ng isang taong ni minsan ay hindi niya naisip na makakaharap niya.

Maya-maya ay tumingin si Don Alejandro kay Gabriel.

Walang galit sa kanyang mukha.

Ngunit mas nakakatakot iyon.

Dahil ang kanyang katahimikan ay mas mabigat kaysa anumang sigaw.

“Ikaw ba ang asawa ng anak ko?”

Napayuko si Gabriel.

“Opo.”

“Tatlong taon kayong kasal?”

“Opo.”

“Tatlong taon mo siyang nakasama?”

“Opo.”

Tumango si Don Alejandro.

Pagkatapos ay tinuro ako.

“At sa loob ng tatlong taon, hindi mo man lang siya pinagkatiwalaan?”

Walang maisagot si Gabriel.

Dahil alam niyang tama ang matanda.

Hindi niya ako pinakinggan.

Hindi niya ako ipinagtanggol.

Mas pinili niyang paniwalaan ang ibang tao.

Lumuhod si Gabriel.

Sa unang pagkakataon.

“Isabella…”

“Patawarin mo ako.”

Ngunit huli na.

Tahimik lamang akong tumingin sa kanya.

Ang lalaking minsang naging buong mundo ko ay tila isa nang estranghero.

Samantala, nanginginig na si Bianca.

Kanina pa siya umatras nang umatras.

Hindi niya inaasahang ganito kalaki ang pagkakamali niya.

Biglang lumapit si Rafael dala ang isang folder.

“Sir.”

“Nakuha na po namin ang resulta ng imbestigasyon.”

Agad na binuksan ni Don Alejandro ang folder.

Naroon ang lahat ng ebidensya.

Mga video recording.

Mga bank transfer.

Mga mensahe.

At ang pinakamahalaga—

Mga kuha mula sa CCTV ng gusaling katabi ng opisina.

Malinaw na malinaw sa video.

Si Bianca mismo ang kumuha ng pera mula sa kanyang bag.

At siya rin ang nagtago nito sa ibang lugar.

Nanlaki ang mga mata ni Gabriel.

“Hindi…”

Napaatras siya.

Hindi siya makapaniwala.

Lahat pala ng sinabi ko ay totoo.

Lahat pala ng sinabi ni Bianca ay kasinungalingan.

“Bianca!”

Sigaw niya.

Nanginig si Bianca.

“Gabriel, makinig ka muna—”

“Sinungaling ka!”

Ngunit ngayon ay wala nang naniniwala sa kanya.

Lumapit ang mga abogado ng pamilya Villanueva.

At isa-isang binasa ang mga kaso na maaari niyang harapin.

Paninirang-puri.

Pandaraya.

Pagpaplano ng maling paratang.

Pagdudulot ng pisikal at emosyonal na pinsala.

Tuluyang bumagsak si Bianca sa sahig.

Habang umiiyak siya, wala ni isang taong naawa.

Dahil lahat ng nangyari ay siya mismo ang may gawa.

Pagkatapos noon ay tumingin muli si Don Alejandro sa akin.

“Anak.”

“Uuwi na tayo.”

At sa wakas.

Iniwan ko ang lugar na iyon.

Hindi bilang biktima.

Kundi bilang taong nakaligtas.