Nagkunwari Akong Nawawalan ng Alaala Para Takasan ang Blind Date, Kaya Dinala Ako ng Doktor sa Ospital—Pero Nang Ipakita Niya ang Larawan Ko Kasama ang Nawawala Niyang Ate, Isang Sigaw ni Mama ang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko
Nagkunwari Akong Nawawalan ng Alaala Para Takasan ang Blind Date, Kaya Dinala Ako ng Doktor sa Ospital—Pero Nang Ipakita Niya ang Larawan Ko Kasama ang Nawawala Niyang Ate, Isang Sigaw ni Mama ang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko
Bahagi 1
Para makaiwas sa blind date na inayos ni Mama, sinadya kong magkunwaring may short-term memory loss.
Akala ko, sapat nang umupo ako sa harap ng lalaki at tatlong beses siyang tanungin:
“Pasensya na… sino ka nga ulit?”
Kahit gaano pa siya kaguwapo, siguradong hahanap agad ng dahilan ang isang normal na tao para tumakas.
Pero ang lalaking nasa tapat ko ay tahimik lang na tumitig sa akin nang ilang segundo.
Pagkatapos ay dahan-dahan niyang ibinaba ang tasa ng kape.
“Sabi mo, nawawalan ka ng alaala?”
Tumango ako at pilit na nagmukhang nalilito.
“Kailan nagsimula?”
“Mga… tatlong buwan na.”
“Nahimatay ka na ba?”
“Oo.”
“Masakit ang ulo?”
“Oo.”
“Nasusuka?”
Magsasabi na sana ako ng oo para kumpleto na ang drama.
Pero bigla siyang tumayo.
“Tara.”
Napakurap ako.
“Saan?”
“Ospital.”
Sa isang iglap, mas naging malinaw ang isip ko kaysa sa buong tatlong buwan ng pekeng “memory loss” ko.
Makalipas ang tatlumpung minuto, nakaupo na ako sa emergency department ng isang pribadong ospital, yakap ang bag ko at iisang bagay lang ang tumatakbo sa isip ko.
Bakit naman kasi isang neurologist pa ang nahanap ni Mama para maging blind date ko?
01
Ako si Mariel Santos, dalawampu’t pitong taong gulang.
Accountant ako sa isang food distribution company. Sapat lang ang sweldo para mabuhay, at tuwing weekend, ang pinakamasayang bagay para sa akin ay humiga sa malamig na kuwarto, manood ng pelikula, at umorder ng pagkain.
Dati, tatlo lang ang pinakamalalaking problema ko sa buhay.
Deadline.
Bayarin sa kuryente.
At si Mama.
Mula nang magdalawampu’t pito ako, umasta si Mama na para bang nakatanggap siya ng emergency notice mula sa gobyerno na kapag hindi ako nakapag-asawa ngayong taon, babawiin ang citizenship ko.
Noong gabing iyon, pag-uwi ko galing trabaho, nadatnan ko siyang nakaupo sa sala.
May cellphone.
May notebook.
At may listahan ng mga lalaki na mas mahaba pa sa listahan ng overdue accounts sa opisina namin.
“Mariel.”
Pagkarinig ko pa lang sa boses niya, gusto ko nang bumalik sa labas.
“Bukas, alas-onse. Kilalanin mo ito.”
Iniharap niya sa akin ang cellphone.
Sa screen ay isang lalaking nakasuot ng puting polo, nakatayo sa hallway ng ospital.
Pangalan: Gabriel Reyes.
Tatlumpu’t dalawang taong gulang.
Doktor.
Maayos ang pamilya.
Hindi naninigarilyo.
Hindi malakas uminom.
Hindi pa nag-aasawa.
Tinuro ni Mama ang litrato niya.
“O? Gwapo, hindi ba?”
Sumagot ako:
“Gwapo.”
Agad lumiwanag ang mukha ni Mama.
Pero dinugtungan ko:
“Pero kadalasan, kapag sobrang gwapo, may problema.”
Muntik na niya akong batuhin ng tsinelas.
Nang gabing iyon, tinawagan ko ang matalik kong kaibigang si Jessa.
“Ayoko talagang pumunta.”
“Eh ‘di tumanggi ka.”
“Hindi pwede. Naipadala na ni Mama sa nanay niya ang graduation picture ko, beach photos ko, pati larawan ko noong limang taong gulang ako.”
Tahimik si Jessa sa kabilang linya.
Pagkaraan ng ilang segundo, sinabi niya:
“Sa tingin ko, tumakas ka na lang sa bahay.”
“May mas magandang idea ako.”
Napatingin ako sa lumang hospital wristband na naiwan sa drawer ko mula sa checkup ko sa tiyan noong nakaraang taon.
At doon pumasok sa isip ko ang pinakatangang ideyang naisip ko sa buong buhay ko.
Kinabukasan, magulo ang buhok ko, wala akong makeup, maluwag ang suot ko, at isinuot ko pa ang lumang hospital wristband.
Mahigit sampung beses pa akong nagpraktis sa salamin.
“Pasensya na… sino ka nga ulit?”
Perpekto.
Isang kawawang dalagang may memory loss pagkatapos ng aksidente.
Walang lalaking gustong magpakasal sa babaeng baka makalimutan ang asawa pagkatapos lang ng almusal.
Dumating ako sa café nang sampung minuto nang mas maaga.
Eksaktong oras dumating si Gabriel.
At kailangan kong aminin—
Hindi nagsinungaling si Mama.
Matangkad siya, maayos ang pangangatawan, kulay abo ang polo, simple ang relo.
Hindi siya mukhang lalaking mahilig magpasikat.
Hinila niya ang upuan.
“Ikaw si Mariel?”
Matagal ko siyang tinitigan.
“Pasensya na… sino ka?”
Bahagya siyang natigilan.
Lihim akong natuwa.
Gumagana.
Umupo siya.
Pagkalipas ng limang minuto, muli akong nagtanong:
“Ikaw nga ay…?”
Sa ikatlong pagkakataon, hindi na niya ako tinitingnan bilang blind date.
Tinitingnan na niya ako bilang pasyente.
At doon nagsimulang lumabas sa kontrol ang lahat.
02
Pagdating namin sa ospital, nagsimula na akong magsisi.
Dinala ako ni Gabriel sa consultation area, kinausap ang isang nurse, saka bumalik sa tabi ko.
“Tawagan mo ang pamilya mo.”
Napalingon ako agad.
“Hindi na kailangan.”
“Kung paulit-ulit kang nawawalan ng memorya, kailangan kong makuha ang medical history mo mula sa pamilya.”
Ngumiti ako nang pilit.
“Naalala ko na.”
Tinitigan niya ako.
“Ano?”
“Ikaw si Gabriel.”
“At anong araw ngayon?”
Nanigas ako.
Alam kong Sabado iyon.
Pero sa sobrang kaba ko, bigla kong nasabi:
“Biyernes?”
Tahimik siyang tumingin sa akin.
Agad akong bumawi.
“Hindi. Sabado.”
Mas lalo siyang naging seryoso.
Gusto kong sampalin ang sarili ko.
Kinuhaan ako ng nurse ng blood pressure.
Nagpagawa rin si Gabriel ng ilang simpleng reflex at memory tests.
Pinag-iisipan ko pa lang kung paano aamin nang bigla niya akong tanungin:
“Nahulog ka ba noong nakaraang linggo?”
“Hindi.”
“May humampas ba sa ulo mo?”
“Wala!”
“May bahagi ba ng araw na hindi mo maalala kung ano ang ginawa mo?”
Magsasabi na sana ako ng wala.
Pero bigla kong naalala ang isang bagay.
Tatlong araw na ang nakararaan, umalis ako sa opisina nang alas-sais.
Naalala kong sumakay ako ng bus.
Pagkatapos noon, ang susunod kong alaala ay pasado alas-otso na at nakatayo na ako sa harap ng bahay namin.
Akala ko noon, nakatulog lang ako sa bus at baka maling ruta ang nasakyan ko.
Pero may kakaiba.
Punong-puno ng mapulang putik ang sapatos ko nang gabing iyon.
Samantalang walang kahit anong maputik na lugar sa normal kong ruta mula opisina pauwi.
Masyado akong natagalan bago sumagot.
Diretsong tumingin sa akin si Gabriel.
“May ganoong nangyari, ‘di ba?”
Natawa ako nang pilit.
“Makakalimutin lang talaga ako.”
Hindi siya ngumiti.
“Sigurado ka?”
Hindi ko alam kung bakit, pero biglang nanlamig ang batok ko.
Makalipas ang isang oras, kinuhanan ako ng dugo at sumailalim sa ilang scans.
Tumawag si Mama.
“Kumusta? Nagustuhan ka ba ng doktor?”
Tumingin ako kay Gabriel na nasa hallway at may kausap na isa pang doktor.
“Ma.”
“O?”
“Sa tingin ko, medyo sumobra ang blind date.”
“Gaano kasobra?”
“Nasa ospital ako.”
Biglang natahimik ang kabilang linya.
Pagkalipas ng labinlimang minuto, sunod-sunod ang tawag niya.
Sa pang-apat na tawag ko lang sinagot.
Halos sumigaw siya.
“Anong nangyari sa’yo?”
Magsasalita pa lang ako para amining nagsinungaling lang ako para takasan ang blind date nang pumasok si Gabriel.
Hindi na kasingkalma ng dati ang mukha niya.
May hawak siyang test results.
“Mariel.”
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
“Bakit?”
Hinila niya ang upuan at umupo sa harap ko.
“May isang resultang hindi normal. Pero mas nababahala ako sa naging response mo sa memory tests.”
Napangiti ako nang pilit.
“Actually… may kailangan akong sabihin sa’yo.”
“Ano?”
“Hindi talaga ako nawawalan ng memorya.”
Kumunot ang noo niya.
Pumikit ako.
“Ginawa ko lang iyon para hindi mo ako magustuhan.”
Sobrang tahimik ng kuwarto.
Naririnig ko ang ugong ng air conditioner.
Hindi ko siya matingnan.
Sampung segundo.
Dalawampung segundo.
Akala ko magagalit siya.
Pero isang tanong lang ang sinabi ni Gabriel.
“Kung ganoon, peke rin ba ang halos dalawang oras na hindi mo maalala noong Miyerkules ng gabi?”
Napadilat ako.
“Paano mo alam?”
Hindi siya agad sumagot.
Sa halip, inilabas niya ang cellphone niya, nagbukas ng isang litrato, at inilapag iyon sa harap ko.
Ako ang nasa larawan.
Nakatayo ako sa harap ng isang bahay na hindi ko kilala, eksaktong alas-7:26 ng gabi noong Miyerkules.
Suot ko ang parehong damit noong araw na iyon.
At puno ng putik ang sapatos ko.
Pero hindi ang bahay ang dahilan kung bakit nanlamig ang buong katawan ko.
Kundi ang lalaking nasa tabi ko.
Mahigpit niyang hawak ang pulso ko.
Hindi ko siya kilala.
Hindi ko pa siya nakita kahit kailan.
Nanginginig akong nagtanong:
“Saan mo nakuha ang litrato?”
Matagal akong tinitigan ni Gabriel.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Mula sa cellphone ng ate ko.”
Parang may humampas sa dibdib ko.
“Ate mo?”
Tumango siya.
“Anim na buwan na siyang nawawala.”
Nanigas ang buong katawan ko.
Pinalaki ni Gabriel ang larawan.
Sa likuran ko, sa pinto ng bahay, may maliit na simbolong kulay itim.
Isang bilog na may pahilis na guhit sa gitna.
Hindi ko pa iyon nakita kahit kailan.
Pero eksaktong sandaling iyon, biglang pumasok sa kuwarto si Mama.
Pagkakita niya sa larawan sa screen, agad na namutla ang mukha niya.
Nahulog ang bag niya sa sahig.
Napalingon ako.
“Ma?”
Hindi niya ako tiningnan.
Nakatitig lang siya sa simbolo sa pinto.
Nanginginig ang mga labi niya.
Biglang tumayo si Gabriel.
“Alam n’yo kung nasaan ang lugar na ito?”
Umatras si Mama.
Hindi ko pa siya nakitang ganoon katakot.
Pagkaraan ng ilang segundo, bigla niyang inagaw ang cellphone mula kay Gabriel.
“Burahin mo ‘yan!”
Napatayo ako.
“Ma!”
Humarap siya sa akin, namumula ang mga mata.
“Umuwi tayo. Ngayon na!”
“Bakit?”
“Huwag ka nang magtanong!”
Humarang si Gabriel sa pinto.
“Alam n’yo kung nasaan ang ate ko, hindi ba?”
Mahigpit na hawak ni Mama ang cellphone.
Sobra ang panginginig ng mga kamay niya.
At sa harap naming dalawa, bigla siyang napaiyak.
“Dapat anim na buwan na ang nakaraan, sinabi ko na sa babaeng iyon na huwag na niyang hanapin si Mariel.”
Biglang natahimik ang buong kuwarto.
Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.
“Anong babae…?”
Tumingin sa akin si Mama.
Putlang-putla ang mukha niya.
“Mariel.”
Napahigpit ang paglunok niya.
“Hindi basta-basta nawala ang ate ni Gabriel.”
Hindi pa tuluyang nawawala sa hangin ang mga salitang iyon nang biglang mag-vibrate ang cellphone sa bulsa ko.
Isang unknown number ang nagpadala ng litrato.
Ako iyon.
Nakaupo sa mismong kuwarto ng ospital.
At kuha ang litrato mula sa labas ng salaming pinto.
Sa ilalim nito, iisang mensahe lang ang nakasulat:
“Hindi mo pa rin ba naaalala kung ano ang ginawa mo noong Miyerkules ng gabi?”
BAHAGI 2
Hindi ako agad nakahinga matapos basahin ang mensahe.
“Hindi mo pa rin ba naaalala kung ano ang ginawa mo noong Miyerkules ng gabi?”
Parang may malamig na kamay na humawak sa batok ko.
Agad na kinuha ni Gabriel ang cellphone ko.
“Saan galing?”
“Hindi ko alam.”
Tinawagan niya ang numero.
Patay.
Lumapit siya sa salaming pinto at tumingin sa hallway, pero puro pasyente, nurse at bantay lamang ang nandoon.
Samantala, si Mama ay nakaupo sa gilid ng kama, nanginginig pa rin.
Lumapit ako sa kanya.
“Ma. Ano ang ibig mong sabihin na sinabihan mo ang ate ni Gabriel na huwag akong hanapin?”
Hindi siya sumagot.
“Ma!”
Napapikit siya.
“Ang pangalan ng ate niya ay Isabella, hindi ba?”
Biglang napalingon si Gabriel.
“Paano n’yo alam ang pangalan niya?”
Doon tuluyang bumigay si Mama.
“Dahil kilala ko siya.”
Anim na buwan bago mawala si Isabella, pumunta raw ito sa bahay namin.
May dala siyang lumang folder.
Ang laman?
Mga rekord mula sa isang pribadong clinic na nagsara halos dalawampung taon na ang nakalipas.
At sa isa sa mga dokumento, nakasulat ang pangalan ko.
Mariel Santos. Edad: 7.
Hindi ko maintindihan.
“Anong ginawa ko sa clinic na iyon?”
Umiyak si Mama.
“Hindi ka pasyente.”
Saglit siyang tumigil.
“Test subject ka.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Ayon kay Mama, noong bata ako, madalas akong magkaroon ng matinding migraine at sleepwalking.
Dinala raw ako ng biological father ko sa isang experimental treatment program nang hindi niya alam.
Gamot daw iyon para sa mga batang may neurological disorder.
Pero ilegal ang trial.
Maraming record ang binago.
At nang may isang batang muntik mamatay, nagsara ang clinic.
“Mama… bakit wala akong maalala?”
Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko.
“Dahil pagkatapos noon, ilang buwan kang halos walang maalala.”
Tumayo si Gabriel.
“May koneksyon si Isabella rito?”
Tumango si Mama.
“Isa siyang investigative journalist bago siya nawala.”
Napapikit si Gabriel.
Matagal ko nang napansin na kapag pinag-uusapan niya ang ate niya, hindi siya umiiyak.
Pero ngayon, nanginginig ang panga niya.
Sinabi ni Mama na natunton ni Isabella ang mga dating pasyente ng clinic.
Isa ako sa kanila.
At bago siya mawala, sinabi niyang may isang tao raw na muling hinahanap ang mga nakaligtas.
“Bakit?” tanong ko.
Hindi agad sumagot si Mama.
“Dahil may isang pasyenteng maaaring makapagpatunay kung sino ang nagpatakbo ng clinic.”
Napatingin siya sa akin.
“Ikaw iyon.”
Biglang bumukas ang pinto.
Isang nurse ang pumasok.
“Ma’am Mariel?”
“Opo?”
“May iniwan po para sa inyo sa reception.”
Isang maliit na brown envelope.
Walang pangalan.
Binuksan iyon ni Gabriel gamit ang gloves.
Sa loob ay isang USB drive.
At isang pirasong papel.
KUNG GUSTO MONG MALAMAN KUNG BUHAY PA SI ISABELLA, PANOORIN MO ITO NANG MAG-ISA.
Nagkatinginan kami.
Gabriel agad ang nagsabi:
“Hindi ka pupunta kahit saan nang mag-isa.”
Pero nang isaksak namin ang USB sa laptop ng ospital, iisang video lang ang laman.
Madilim.
Malabo.
Pagkatapos, lumitaw ang isang babaeng nakatali sa upuan.
Payat.
Mahaba ang buhok.
Pero kahit anim na buwan na siyang nawawala, agad siyang nakilala ni Gabriel.
“Ate…”
Si Isabella iyon.
Tumingin siya diretso sa camera.
At mahina niyang sinabi:
“Mariel, kung pinapanood mo ito… huwag mong pagkatiwalaan ang lalaking kasama mo.”
Huminto ang video.
Lahat kami napatingin kay Gabriel.
Pero bago pa siya makapagsalita, muling umilaw ang screen.
Isang lumang litrato ang lumitaw.
Pitong taong gulang ako.
Nakatayo ako sa harap ng clinic.
At sa tabi ko ay isang batang lalaki.
Sa ilalim ng larawan, nakasulat ang pangalan niya.
Gabriel Reyes.
BAHAGI 3
Hindi gumalaw si Gabriel.
Ako rin.
Parang may humiwalay sa tunog ng buong mundo.
Tinitigan ko ang batang lalaki sa litrato.
Pareho ang mga mata.
Pareho ang maliit na peklat sa kilay.
“Gabriel…”
Umiling siya.
“Hindi ko ito naaalala.”
Napatawa ako nang mahina, pero wala iyong saya.
“Pareho pala tayo.”
Kinuha niya ang litrato at binaliktad.
May sulat sa likod.
Batch 12 — Memory Suppression Observation.
Naramdaman kong nanghina ang tuhod ko.
Lumapit si Mama.
“Hindi ko alam na kasama rin siya.”
Agad siyang hinarap ni Gabriel.
“Kasama saan?”
Doon namin nalaman ang mas malaking katotohanan.
Hindi pala ordinaryong treatment clinic iyon.
Ang clinic ay pinondohan ng isang pharmaceutical foundation na nagsasagawa ng ilegal na pag-aaral sa memory formation ng mga bata.
Hindi naman literal na binubura ang buong alaala.
Gumagamit sila ng kombinasyon ng gamot, hypnosis-like conditioning at sleep deprivation para supilin ang traumatic memories.
Ako at si Gabriel ay kabilang sa iilang batang nakaligtas nang walang malubhang permanenteng pinsala.
“Pero bakit wala akong alam tungkol dito?” tanong ni Gabriel.
Tahimik siyang tumingin kay Mama.
“Dahil pagkatapos ng insidente, binayaran ang ilang pamilya para manahimik,” sagot niya.
Napahigpit ang kamao ni Gabriel.
“Ang mga magulang ko?”
Hindi sumagot si Mama.
Hindi na kailangan.
Nakita ko na sa mukha ni Gabriel ang sagot.
Tumayo siya at lumabas ng silid.
Sinundan ko siya sa hallway.
“Gabriel.”
Huminto siya.
“Kung totoo ito, maaaring nagsinungaling sa akin ang sarili kong pamilya sa buong buhay ko.”
“Alam ko.”
“Hindi. Hindi mo alam.”
Napaatras ako.
Agad siyang nagsisi.
“Sorry.”
Umiling ako.
“Pareho tayong ginagamit sa bagay na hindi natin naaalala.”
Ilang segundo kaming tahimik.
Pagkatapos sinabi ko:
“Pero buhay ang ate mo.”
Tumingin siya sa akin.
“Iyon ang mahalaga ngayon.”
Mula sa puntong iyon, tumigil na kami sa paghahanap ng sagot nang kami lang.
Tinawagan ni Gabriel ang isang dating kaklase niyang nagtatrabaho sa law enforcement.
Ipinasa namin ang video, numero, larawan at USB.
Ang security footage ng ospital ang unang malaking breakthrough.
Ang kumuha ng litrato sa akin mula sa hallway ay isang lalaking naka-cap at mask.
Pero nang sundan ang footage, nakitang sumakay siya sa isang lumang van.
Ang plate number nito ay nakarehistro sa isang abandoned warehouse company.
At ang address?
Parehong lugar kung saan ako nakita sa litrato noong Miyerkules.
“Hindi ka sasama,” sabi ni Gabriel nang malaman naming mag-iimbestiga ang mga pulis.
“Bakit?”
“Dahil baka ikaw ang target.”
“Baka ako rin ang dahilan kung bakit makikita natin si Isabella.”
“Masyadong delikado.”
Tinitigan ko siya.
“Ikaw ang nagdala sa akin sa ospital kahit ayaw ko.”
“Medical decision iyon.”
“At ito, personal decision ko.”
Sa huli, hindi rin naman kami pinayagang pumasok sa raid.
Naghintay kami sa police station kasama si Mama.
Tatlong oras iyon na parang tatlong taon.
Bandang alas-diyes ng gabi, bumukas ang pinto.
Pumasok ang officer.
“May nahanap kaming tao sa basement.”
Biglang tumayo si Gabriel.
“Babae?”
Tumango ang officer.
“Buhay.”
Hindi ko malilimutan ang mukha ni Gabriel noong sandaling iyon.
Parang sa unang pagkakataon sa buong araw, bumalik ang kulay sa balat niya.
Nang dalhin si Isabella sa ospital, halos hindi siya makilala.
Payat siya.
May pasa sa pulso.
Pero gising.
At buhay.
Pagkakita kay Gabriel, agad siyang napaiyak.
Lumapit siya at niyakap ang kapatid nang mahigpit.
Hindi ako lumapit.
Pakiramdam ko, hindi iyon sandaling dapat kong angkinin.
Pero bago ako lumabas, tinawag ako ni Isabella.
“Mariel.”
Huminto ako.
Tinignan niya ako nang matagal.
“Hindi ikaw ang dahilan kung bakit ako nawala.”
Parang may batong natanggal sa dibdib ko.
“Kung ganoon, sino?”
Huminga siya nang malalim.
Ang lalaking nasa larawan na humahawak sa pulso ko noong Miyerkules ay dating staff ng clinic.
Isa siya sa mga taong nagbabantay sa mga lumang pasyente.
Pero hindi siya ang utak.
Ang totoong responsable ay isang matandang doktor na matagal nang itinuturing na patay.
Siya ang dating director ng experimental program.
At nitong mga nakaraang taon, sinubukan niyang hanapin ang mga lumang pasyente upang burahin ang mga natitirang records.
“Bakit ako pumunta sa bahay noong Miyerkules?” tanong ko.
Napatingin si Isabella kay Mama.
“Ako ang nagpadala sa’yo ng mensahe.”
Nanlaki ang mata ko.
“Pero anim na buwan ka nang bihag.”
“Hindi buong anim na buwan. Nakakatakas ako minsan sa lumang storage room kung saan may lumang computer. Nakapagpadala ako ng ilang coded messages.”
Noong Miyerkules, nakatanggap pala ako ng email.
Isang lumang larawan ng pagkabata.
At address.
Hindi ko maalala iyon dahil nang makarating ako roon, pinainom ako ng tubig na may sedative.
Nagkaroon ako ng confusion at memory gap.
Ang lalaking humahawak sa akin sa larawan ay inilalabas ako ng bahay matapos akong mawalan ng malay.
“Buti na lang,” sabi ni Isabella, “hindi nila alam na nakopya mo na ang file.”
“Anong file?”
Kinuha ni Mama ang bag ko.
Binuksan niya ang maliit na compartment.
May flash drive doon.
Hindi ko alam kung paano iyon napunta roon.
Ang laman nito ang naging dahilan kung bakit tuluyang bumagsak ang buong operasyon.
Patient records.
Payment logs.
Video recordings.
At mga pangalan ng mga taong tumulong sa pagtatago ng programa sa loob ng halos dalawampung taon.
Kasama roon ang pangalan ng biological father ko.
Hindi ko alam kung anong mararamdaman.
Galit?
Lungkot?
Hiya?
Pero si Mama ang humawak sa kamay ko.
“Hindi mo kailangang pasanin ang kasalanan niya.”
Sa mga sumunod na buwan, sunod-sunod ang imbestigasyon.
Naaresto ang dating director ng clinic kasama ang dalawa niyang kasabwat.
Ilang pamilya ang lumantad.
May mga dating pasyenteng tulad namin ni Gabriel na sa unang pagkakataon ay nakakuha ng sagot kung bakit may mga bahagi ng pagkabata nilang tila nabura.
Isabella naman ay unti-unting gumaling.
Bumalik ang timbang niya.
Nagsimula siyang magsulat muli.
Pero hindi na tungkol sa kaso.
Sabi niya, sapat na raw munang mabuhay nang tahimik.
Ako naman?
Tatlong linggo matapos ang lahat, bumalik ako sa trabaho.
Sa unang araw ko, may isang paper bag sa desk ko.
May lamang kape at sandwich.
May note.
Huwag kalimutang kumain. — G
Napangiti ako.
Tinext ko siya.
Hindi ba dapat neurologist ka? Bakit parang nanay kita?
Sumagot siya makalipas ang isang minuto.
Dahil napatunayang delikado kang pabayaan nang mag-isa.
Nagreply ako:
Akala ko ba tapos na blind date natin?
Matagal bago siya sumagot.
Hindi pa nga nagsisimula nang maayos.
Hindi ko alam kung bakit, pero napangiti ako buong araw.
Lumipas ang dalawang buwan.
Isang Sabado, bumalik kami sa café kung saan unang nagsimula ang lahat.
Parehong mesa.
Parehong oras.
Pero diesmal, walang pekeng memory loss.
Walang hospital wristband.
Walang plano para tumakas.
Umupo si Gabriel sa tapat ko.
“Mariel.”
“Ano?”
“May tanong ako.”
Napakunot-noo ako.
“Medical ba ito?”
“Hindi.”
“Sigurado?”
“Oo.”
Huminga siya nang malalim.
“Pwede ba kitang ligawan nang normal?”
Napatawa ako.
“Doktor ka pero ang hina mo pala sa timing.”
“Bakit?”
“Dalawang buwan mo na akong sinusundo, dinadalhan ng pagkain at tinatawagan gabi-gabi.”
Tumango siya.
“Observation period.”
“Ah. Clinical trial?”
Ngumiti siya.
“Safe naman yata.”
Tahimik akong tumingin sa kanya.
Sa lalaking minsan kong gustong takasan.
Sa lalaking aksidenteng nagbukas ng pinakamasakit na bahagi ng nakaraan ko.
At sa lalaking hindi umalis kahit naging mas magulo pa ang buhay ko kaysa sa anumang sakit na kaya niyang i-diagnose.
“Oo,” sabi ko.
“Pwede.”
Pag-uwi ko, nadatnan ko si Mama sa sala.
Pagkakita niya sa ngiti ko, agad siyang nagtanong:
“Kamusta?”
Umupo ako sa tabi niya.
“Ma.”
“O?”
“May boyfriend na yata ako.”
Napatayo siya sa sobrang tuwa.
“Talaga?!”
Pagkatapos ay bigla siyang tumigil.
“Sandali. Yata?”
Napatawa ako.
At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, ang bahay namin ay napuno ng ingay na hindi galing sa takot.
Kundi sa tawanan.
Isang taon pagkatapos noon, nagsulat si Isabella ng maikling artikulo tungkol sa mga taong nawawalan ng bahagi ng kanilang alaala dahil sa trauma.
Hindi niya binanggit ang mga pangalan namin.
Sa dulo, may isang linyang hindi ko nakalimutan:
“Hindi lahat ng nawawalang alaala ay kailangang balikan para makapagpatuloy. Minsan, sapat nang malaman mong ligtas ka na ngayon.”
Binasa ko iyon habang nakaupo sa balcony.
Katabi ko si Gabriel.
Inabot niya sa akin ang isang maliit na kahon.
Napatingin ako sa kanya.
“Huwag kang kabahan,” sabi niya. “Hindi pa proposal.”
“Salamat naman.”
Binuksan ko ang kahon.
Nasa loob ang lumang hospital wristband na ginamit ko noon sa pekeng memory loss.
Naka-frame na.
Sa ilalim nito ay may maliit na papel:
Pinakatangang desisyon na humantong sa pinakamagandang nangyari sa buhay ko.
Napatawa ako hanggang maiyak.
“Seryoso ka?”
Tumango siya.
“Evidence.”
Tinapik ko siya sa braso.
Pero pagkatapos, isinandal ko rin ang ulo ko sa balikat niya.
Mula sa loob ng bahay, narinig naming sumigaw si Mama:
“Gabriel! Huwag mong hayaang makalimutan ng anak ko ang hapunan!”
Napailing siya.
Ako naman ay napangiti.
“Dok,” bulong ko.
“Hmm?”
“Parang hindi na yata gumagana ang memory loss ko.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Mabuti.”
“Bakit?”
Tumingin siya sa akin at ngumiti.
“Dahil gusto kong maalala mo lahat ng susunod.”
At sa pagkakataong iyon, wala akong kailangang kalimutan.
Wala ring kailangang takasan.
Dahil matapos ang lahat ng lihim, takot at mga alaalang ninakaw sa amin, sa wakas ay may isang bahagi ng buhay ko na ako mismo ang malayang pumili.
At pinili kong manatili.
