Gusto ko lang makakuha ng scholarship, pero matapos kong talunin ang pinakasikat na lalaki sa paaralan, ikinulong ako ng mayamang dalaga sa isang madilim na storage room.
Gusto ko lang makakuha ng scholarship, pero matapos kong talunin ang pinakasikat na lalaki sa paaralan, ikinulong ako ng mayamang dalaga sa isang madilim na storage room. Nakalabas ako nang mag-isa at bumalik sa klase—pero ilang minuto lang, napuno ng maiitim na sasakyan ang school gate, at ang babaeng bumaba ang nagpamutla sa ama niya at nagpaluhod para magmakaawa.
Bahagi 1
Gusto ko lang makakuha ng scholarship, pero matapos kong talunin ang “campus genius,” ikinulong ako ng isang mayamang dalaga sa madilim na storage room.
Nakawala ako nang mag-isa at bumalik sa klase.
Pero makalipas lang ang ilang minuto, napuno ng maiitim na sasakyan ang harap ng paaralan.
At nang bumaba ang isang babae mula sa unang sasakyan…
Biglang namutla ang ama ng babaeng nagkulong sa akin at halos lumuhod para magmakaawa.
Bahagi 1
Gusto ko lang makapasok sa kolehiyo.
Iyon lang.
Kaya sa loob ng tatlong taon sa senior high school, hindi ako kailanman nakisali sa mga iskandalong pinagkakaguluhan ng buong campus.
Nang dumating ang sikat na transferee student at dagsain ng mga estudyante ang hallway para lang makita siya—
Nasa classroom ako, nagsasagot ng Math problems.
Nang makipagsagutan siya sa anak ng isang mayamang pamilya sa gitna ng courtyard at daan-daang estudyante ang naglabas ng cellphone para mag-video—
Nasa likod ako ng gym, nagme-memorize ng English vocabulary.
Nang magsimulang mag-away ang tatlong pinakasikat na babae sa batch dahil sa kanya at halos sumabog ang school group chat sa dami ng tsismis—
Pinatay ko ang notifications.
Isa lang ang pakay ko.
Makakuha ng full scholarship sa kolehiyo.
At sana, ganoon lang kasimple ang lahat.
Hanggang lumabas ang resulta ng midterm exam.
Ako ang rank 1.
Samantalang si Rafael—ang transferee student na tinatawag ng halos lahat na henyo—ay rank 63.
Kinahapunan ding iyon, hinarang ako pagkatapos ng klase.
Ang babaeng nakatayo sa harap ko ay si Bianca.
Anak ng isang pamilyang malaki ang donasyon sa paaralan.
Maganda.
Mayaman.
Sikat.
At higit sa lahat—
Siya ang pinakakilalang may gusto kay Rafael.
Kasama ang dalawa pang babae, dinala niya ako sa lumang storage room sa likod ng gymnasium.
Sumara ang bakal na pinto sa likod ko.
“Dito ka muna hanggang bukas ng umaga.”
Naka-cross arms siyang tumingin sa akin.
“Isipin mo na lang na lesson ito.”
Tumingin ako sa kanya.
“Anong lesson?”
Napangisi siya nang malamig.
“Huwag kang magpanggap na inosente.”
“Si Rafael ang dating laging number one.”
“Mula nang talunin mo siya, sobrang sama ng mood niya.”
Ilang segundo akong natahimik.
“612 ang score niya.”
“738 ang akin.”
“Kahit hindi ako nag-exam, hindi pa rin siya magiging rank 1.”
Biglang tumahimik ang buong storage room.
Isa sa mga babaeng nasa likod ni Bianca ay napalingon sa gilid na parang pinipigilan ang tawa.
Agad dumilim ang mukha ni Bianca.
“Pinagtatawanan mo ba siya?”
“Hindi.”
“Sinabi ko lang ang resulta.”
“Akala mo ba napakagaling mo?”
“Hindi.”
Tapat ang sagot ko.
“Pero ayon sa scores, mas maayos lang talaga ang naging exam ko.”
Napakuyom siya ng kamao.
“Wala akong pakialam kung paano mo ginawa.”
“Sa susunod na exam, dapat mas mababa ka kay Rafael.”
Tinitigan ko siya.
“Gusto mong sadya kong maliin ang mga sagot?”
“Oo.”
“Hindi pwede.”
“Bakit?”
“Kailangan ko ang scholarship.”
Napatawa siya.
“Dahil lang sa tuition?”
Hindi ako sumagot.
May mga taong ipinanganak na may lahat.
Hindi nila mauunawaan kung paano kayang baguhin ng matrikula ang buong kinabukasan ng isang tao.
Lumapit sa akin si Bianca.
“Kung ganoon, dito ka muna.”
“Walang pagkain.”
“Walang tubig.”
“At mahina rin ang signal dito.”
“Kapag natuto ka nang makisama, saka ka namin ilalabas.”
Tumalikod siya.
Klik.
Narinig ko ang kandado sa labas.
Unti-unting nawala ang tunog ng kanilang mga hakbang.
Umupo ako sa lumang plastik na silya sa sulok.
Sa totoo lang, hindi ako natatakot.
Naiinis lang ako.
May Chemistry practice test pa akong kailangang tapusin ngayong gabi.
Kinuha ko ang cellphone ko.
Walang regular signal.
Tama si Bianca.
Pero may emergency communication mode ang phone ko.
Matagal na itong inilagay ng tatay ko.
Tinitigan ko ang maliit na icon sa screen.
Nagdalawang-isip ako.
Tatlong taon na ang nakalipas, nangako ako sa pamilya ko.
Walang private car.
Walang bodyguard.
Walang makikialam sa school life ko.
Gusto ko lang maging normal na estudyante.
Sa huli, pinindot ko pa rin ang call button.
Halos agad sumagot ang tatay ko.
“Anak?”
“Busy ka ba?”
“Hindi.”
Maingay sa background.
May mga boses.
May tunog ng makina.
“Ano’ng nangyari?”
Tumingin ako sa nakasaradong pinto.
“Kinulong ako sa storage room sa school.”
Tahimik ang kabilang linya.
Tatlong segundo.
Apat.
Pagkatapos, tuluyang nagbago ang boses niya.
“Sino?”
“Kaklase.”
“Nasaktan ka ba?”
“Hindi.”
“Ilan sila?”
“Tatlo.”
Muli siyang natahimik.
Pagkatapos ay mabagal siyang nagtanong.
“Gusto mong ikaw ang humawak nito?”
“O ako?”
Agad akong kinabahan.
“Ako na.”
“Sigurado ka?”
“Oo.”
“Sige.”
Napabuntong-hininga ako.
“Pa, huwag mong palakihin.”
“Oo.”
“Huwag mong tawagan ang principal.”
“Oo.”
“At huwag na huwag kang magdadala ng mga tao rito.”
Mas matagal ang katahimikan niya.
“Pa?”
“Nakikinig ako.”
“Mangako ka.”
“Mangangako akong hindi ako gagawa ng sobra.”
Napakunot-noo ako.
Parang may mali sa sagot na iyon.
Bago pa ako makapagtanong, narinig kong may kumuha ng phone mula sa kanya.
Nanay ko.
“Kinulong ka?”
“Kaya kong lumabas.”
“Ang tanong ko, nasaktan ka ba?”
“Hindi.”
“May sumampal o nanakit sa’yo?”
“Wala pa.”
Napakalumanay ng boses niya.
“Naiintindihan ko.”
Mas lalo akong kinabahan.
“Ma, huwag ka ring pupunta.”
“Sige.”
“Nasaan ka ngayon?”
“Malapit lang sa lungsod.”
“Gaano kalapit?”
Hindi siya sumagot.
Muling kinuha ng tatay ko ang phone.
“Mag-aral ka na lang muna.”
“Paano ako mag-aaral? Nakakandado ako.”
“Kaya mo namang buksan.”
Natahimik ako.
Tama siya.
Noong bata pa ako, pinilit niya akong matuto ng ilang bagay na sa tingin ko noon ay walang silbi.
Magbukas ng kandado.
Makawala sa pagkakatali.
Makakita agad ng panganib.
Sabi noon ng nanay ko:
“Malayo ang mga biyahe ng negosyo natin. Hindi masamang marunong kang protektahan ang sarili mo.”
Akala ko noon sobrang praning lang siya.
Hanggang ngayon.
Kinuha ko ang paper clip mula sa notebook ko.
Wala pang dalawang minuto.
Klik.
Bumukas ang kandado.
Naghugas ako ng kamay.
Pagkatapos, bumalik ako sa classroom para sa afternoon study period.
Walang nakaalam sa nangyari.
Hanggang makalipas ang labinlimang minuto.
Hinila ni Rafael ang isang upuan at tumayo sa harap ng desk ko.
Biglang tumahimik ang buong klase.
“Ikaw si Marco?”
Tumango ako.
“Oo.”
“Narinig kong rank 1 ka.”
“Nasa ranking sheet naman.”
Bahagyang nanigas ang mukha niya.
“Umamin ako.”
“Natalo mo ako ngayon.”
“Pero sa susunod na buwan, babawiin ko ang pwesto ko.”
Nag-isip ako sandali.
Pagkatapos ay sinabi ko:
“Good luck.”
Kumunot ang noo niya.
“Hindi ko kailangan ang awa mo.”
“Hindi kita kinakaawaan.”
Tinuro ko ang ranking sheet.
“May animnapu’t isang estudyante ka pang kailangang lampasan bago mo ako maabot.”
May biglang natawa sa likod ng classroom.
Namula ang mukha ni Rafael.
Sakto namang bumukas nang malakas ang pinto.
Pumasok si Bianca.
Pagkakita niya sa akin, nanlaki ang mga mata niya.
“Paano ka nakalabas?”
“Sa pinto.”
“Alam kong sa pinto!”
“Bakit mo pa tinatanong?”
Nagsimulang magbulungan ang buong klase.
Diretso siyang lumapit.
“Ginagawa mo ba ito para ipahiya ako?”
“Hindi ko pa nga sinasabi sa kahit sino.”
“Tumahimik ka!”
Bigla niyang itinaas ang kamay.
Diretsong papunta sa mukha ko ang sampal.
Hindi pa ako nakakailag nang may humawak sa pulso niya.
Isang babae.
Si Sofia.
Rank 2 sa batch.
At anak ng isang pamilyang may malaking impluwensiya sa school board.
“Mananampal ka sa harap ng buong klase?”
Malamig ang boses niya.
“Akala mo ba sa pamilya mo ang school?”
Hinila ni Bianca ang kamay niya.
“Wala kang pakialam.”
“Meron.”
Nagpatong si Sofia ng isang set ng test papers sa desk ko.
“Nangako siyang tuturuan niya ako sa last Math problem.”
Tiningnan ko ang mga papel.
Bagong college entrance mock exam.
Agad kong nakalimutan si Bianca.
“Saan mo nakuha ’to?”
Bahagyang ngumiti si Sofia.
“Kapag nasagutan mo, pahihiramin kita.”
“Sige.”
Tinitigan kami ni Bianca.
Halos mamutla siya sa galit.
At saka—
Isang napakalakas na ugong ang narinig mula sa langit.
Bahagyang nanginig ang mga bintana.
Sabay-sabay kaming napatingala.
Tumakbo sa balcony ang isang estudyanteng malapit sa bintana.
Pagtingin niya sa labas—
Parang nanigas siya.
“Guys…”
“Punta kayo rito!”
Lumapit ako.
At sa mismong sandaling tumingin ako sa school gate, nanlamig ang mga kamay ko.
Isang mahabang convoy ng maiitim na sasakyan ang umaabot mula sa main road hanggang sa harap ng paaralan.
Hindi lima.
Hindi sampu.
Hindi bababa sa tatlumpu.
Sa itaas—
May apat na helicopter na umiikot nang mababa.
Nagkagulo ang mga security guard.
Halos patakbong bumaba ang principal at buong school administration.
Naglabasan sa hallway ang mga estudyante mula sa iba’t ibang palapag.
Napatingin din si Bianca.
Unti-unting nawala ang kulay sa mukha niya.
“Kaninong pamilya ’yan?”
Hindi ako sumagot.
Nag-vibrate ang cellphone ko.
Message mula sa tatay ko.
[Anak.]
[Pinag-isipan ko.]
[Problema ng mga bata, dapat mga bata rin ang humawak.]
Napahinga ako nang maluwag.
Pero agad lumitaw ang pangalawang message.
[Kaya susunduin lang kita ni Papa.]
Tumingin ako sa convoy.
Pagkatapos sa apat na helicopter.
Napapikit ako.
Hindi pa tapos.
May ikatlong message.
[Pero hindi pumayag ang Mama mo.]
Nanigas ako.
Sa ibaba, huminto ang unang itim na sasakyan.
Bumukas ang pinto.
Isang babae ang bumaba.
Puting blouse.
Mahabang buhok na maayos na nakatali.
Walang assistant na nagbukas ng payong.
Walang bodyguard na umalalay.
Pero sa sandaling lumabas siya—
Lahat ng lalaking bumaba mula sa convoy ay sabay-sabay na tumayo nang tuwid.
Tumingala ang nanay ko.
Mula sa ground floor—
Umabot ang tingin niya hanggang sa classroom namin sa ikatlong palapag.
Direkta sa bintanang kinatatayuan ko.
Pagkatapos, inilabas niya ang phone niya.
Tumunog ang cellphone ko.
Ayokong sagutin.
Pero sa huli, pinindot ko pa rin ang accept.
Napakalumanay ng boses niya.
“Anak.”
“Ma…”
“Isang tanong lang.”
“Sino ang nagkandado sa’yo sa loob?”
Hindi pa ako nakakasagot.
Napatingin si Bianca sa baba.
Biglang nalaglag ang cellphone niya sa sahig.
Namutla siya.
Para bang may bigla siyang nakilala.
“Marco…”
Nanginginig ang boses niya.
“Yung babaeng nasa baba…”
“Mama mo?”
Hindi pa ako nakakasagot nang biglang bumukas ang school announcement system.
Ang boses ng principal ay halos nanginginig.
“Lahat ng teachers at students…”
“Bumalik agad sa inyong classrooms.”
“At higit sa lahat…”
“Walang sinuman ang lalabas ng campus.”
Biglang natahimik ang buong hallway.
At sa susunod na segundo—
Nagsalita ang nanay ko sa phone.
“Hindi mo na kailangang sabihin.”
“Nakita ko na siya.”
Bigla akong napalingon kay Bianca.
Umatras siya nang isang hakbang.
Pagkatapos, isa pa.
Sa ibaba—
Naglalakad na ang nanay ko papasok sa school building.
At sa likod niya—
May isang lalaking mabilis na bumaba mula sa isa pang sasakyan.
Ama ni Bianca.
Maputla ang mukha niya.
Tumakbo siya palapit sa nanay ko.
Hindi basta lumalakad.
Hindi rin basta nagmamadali.
Para siyang…
Nagmamakaawa.
Hindi ko pa kailanman nakitang ganoon katakot si Bianca.
Bigla niyang hinawakan ang braso ko.
“Marco.”
“Teka lang.”
“Pwede naman nating pag-usapan ’to.”
Tumingin ako sa kamay niya.
Pagkatapos ay sa nanay kong papasok na sa lobby.
At isang bagay lang ang pumasok sa isip ko.
Mukhang…
Hindi ko na talaga maitatago ang normal kong buhay bilang ordinaryong estudyante.
Bahagi 2
Hindi ko na talaga maitatago ang normal kong buhay bilang ordinaryong estudyante.
Iyon ang unang pumasok sa isip ko nang makita kong papasok na sa lobby ang Mama ko.
At mas lalo akong natiyak nang marinig ko ang mabilis na yabag sa hallway.
Tahimik ang buong klase.
Kahit si Rafael, na kanina lang ay parang gustong makipagpaligsahan sa akin hanggang graduation, ngayon ay nakatayo lang sa tabi ng desk niya.
Si Bianca naman ay hindi na makatingin sa akin.
Maya-maya—
Bumukas ang pinto.
Pumasok ang principal.
Kasunod niya ang Mama ko.
At sa likod nila—
Ang ama ni Bianca.
Halos wala nang kulay ang mukha nito.
“Mrs. Villanueva…”
Mahina ang boses niya.
“Please. We can talk about this.”
Ngayon ko lang nakita si Bianca na parang hindi makahinga.
Napalingon siya sa akin.
“Villanueva?”
Hindi ako sumagot.
Ang tunay na apelyido ng pamilya ko ay hindi ko kailanman ginamit sa school records na nakikita ng ibang estudyante.
Ginamit ko ang apelyido ng lola ko.
Simple lang ang dahilan.
Ayokong may makipagkaibigan sa akin dahil sa pera.
Ayokong may guro na tratuhin ako nang espesyal.
At higit sa lahat—
Ayokong maging anak ng pamilya ko bago maging sarili ko.
Lumapit si Mama sa akin.
Hindi niya tiningnan si Bianca.
Hindi niya tiningnan ang principal.
Ako lang.
“Nasaktan ka ba?”
“Hindi.”
“Sigurado?”
“Oo.”
Saka lang siya huminga nang malalim.
Pagkatapos, lumingon siya sa principal.
“May CCTV ba sa hallway papunta sa storage room?”
Napalunok ang principal.
“Meron po.”
“Good.”
Isang salita lang.
Pero biglang naging mas mabigat ang hangin.
Mabilis na nagsalita ang ama ni Bianca.
“Ma’am, bata pa sila. Baka misunderstanding lang—”
“Misunderstanding?”
Ngayon lang siya nilingon ni Mama.
“Tatlong estudyante ang nagdala sa anak ko sa isang silid, kinandado siya sa loob nang walang pagkain at tubig, at sinabi sa kanyang babaan ang grades niya.”
Tahimik.
“Aling bahagi roon ang misunderstanding?”
Walang nakasagot.
Biglang nagsalita si Bianca.
“Hindi naman siya nasaktan!”
Napatingin kaming lahat sa kanya.
Namumula ang mga mata niya.
“Hindi ko naman siya sinaktan! Gusto ko lang siyang takutin!”
Tumango si Mama.
“At dahil nakalabas siya, iniisip mong wala kang ginawang mali?”
Natahimik si Bianca.
“Kung hindi siya marunong magbukas ng kandado?”
“Kung nawalan siya ng malay?”
“Kung nagkaroon ng sunog?”
Unti-unting yumuko ang ulo ni Bianca.
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya—
Wala siyang sagot.
Hindi sumigaw si Mama.
Hindi siya nagbanta.
Mas nakakatakot iyon.
“Principal,” sabi niya.
“Hindi ko hinihingi na tanggalin ninyo siya dahil anak ko ang biktima.”
Napatingin ako kay Mama.
Nagpatuloy siya.
“Ang hinihingi ko ay gawin ninyo kung ano ang gagawin ninyo kung ordinaryong estudyante ang ikinulong.”
Doon ako napatigil.
Iyon ang bagay na pinakakinatatakutan ko.
Na kapag nalaman nilang anak ako ng isang makapangyarihang pamilya, biglang magbabago ang lahat.
Pero hindi iyon ang gusto ni Mama.
Gusto lang niya ng parehong batas para sa lahat.
Huminga nang malalim ang principal.
“We will investigate immediately.”
Tumango si Mama.
“Good.”
Pagkatapos, lumingon siya sa akin.
“Uuwi ka na?”
Umiling ako.
“May mock exam pa kami.”
Buong klase: “…”
Pumikit si Mama.
Para bang pinipigilan niya ang sarili niyang sumigaw.
“Marco.”
“Sayang ang isang set.”
Sa tabi ko, napakagat sa labi si Sofia para hindi matawa.
Kahit si Rafael ay yumuko.
Ang ama ni Bianca naman ay mukhang hindi makapaniwala na pagkatapos ng apat na helicopter at tatlumpung sasakyan—
Ang iniisip ko pa rin ay mock exam.
Sa huli, bumuntong-hininga si Mama.
“Sige.”
“Tapusin mo.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa convoy sa labas.
“At pauwiin ninyo ang mga sasakyan.”
Agad akong sumingit.
“Pati helicopters.”
Hindi niya ako pinansin.
“Ma.”
“Tatlo lang.”
“Apat iyon.”
“Yung isa kay Papa.”
“…”
Nang makaalis sila, nanatiling tahimik ang klase nang halos isang minuto.
Pagkatapos—
Sabay-sabay na tumingin sa akin ang lahat.
May isang estudyante sa likod na mahina ang boses.
“Marco…”
“Oo?”
“Gaano kayo kayaman?”
Nag-isip ako.
“Hindi ko alam.”
“…”
Tinakpan ni Sofia ang mukha niya.
Si Rafael naman ay nakatitig sa akin na parang biglang ibang tao ang nasa harap niya.
Pero bago pa sila makapagtanong—
Tumayo si Bianca.
Namumula ang mga mata niya.
Akala ko magagalit siya.
Sa halip, yumuko siya.
“Marco…”
“Sorry.”
Biglang tumahimik ang lahat.
Tumingin ako sa kanya.
Hindi ko alam kung sincere siya.
Hindi ko rin alam kung dahil natatakot lang siya sa Mama ko.
Kaya simple lang ang sagot ko.
“Sabihin mo ulit kapag hindi ka na takot.”
Nanigas siya.
“Kapag kaya mo nang aminin na mali ka kahit walang convoy sa labas…”
“Saka ako maniniwala.”
At sa unang pagkakataon—
Hindi siya sumagot pabalik.
Umupo lang siya.
Tahimik.
Hindi ko alam noon na ang pangungusap na iyon ang magiging simula ng pinakamalaking pagbabago sa kanya.
At pati sa aming lahat.
Bahagi 3
Kinabukasan, kumalat ang balita sa buong paaralan.
Hindi tungkol sa pagkakulong sa akin.
Hindi rin tungkol sa grades.
Kundi tungkol sa convoy.
May video ng mga sasakyan.
May blurry picture ng Mama ko.
May estudyanteng nagbilang pa raw ng helicopters.
May nagsabing anak daw ako ng politician.
May nagsabing pamilya namin ang may-ari ng kalahati ng lungsod.
May nagsabi pang secret heir daw ako ng isang international syndicate.
Iyon ang pinakamalayo.
At pinakatanga.
Pagpasok ko sa classroom, tahimik ang lahat.
Nang umupo ako—
May inilagay na bottled water sa desk ko ang classmate ko.
“Tubig?”
Tumingin ako sa kanya.
“Bakit?”
“Wala lang.”
“Natatakot ka ba sa akin?”
“Hindi!”
Sobrang bilis ng sagot niya.
Mas lalo akong naghinala.
Kinuha ko ang tubig.
“Salamat.”
Halos napaluha siya sa relief.
Napabuntong-hininga ako.
Ito mismo ang ayaw kong mangyari.
Bago magsimula ang first subject, pumasok ang principal.
Kasama niya ang guidance counselor.
At tatlong estudyante.
Si Bianca.
At ang dalawang babaeng kasama niya noong ikinulong ako.
Lumabas na sa CCTV ang lahat.
Hindi lang ang pagdadala nila sa akin sa storage room.
Kundi pati ang paglalagay ng kandado.
May audio rin mula sa hallway camera.
Malinaw ang boses ni Bianca.
“Kapag natuto ka nang makisama, saka ka namin ilalabas.”
Hindi na iyon puwedeng itanggi.
Dahil unang offense at walang pisikal na pinsalang nangyari, hindi sila tuluyang pinaalis sa paaralan.
Pero nasuspinde silang tatlo.
Tinanggal si Bianca sa student council.
Kinailangan din nilang dumaan sa counseling at community service.
At ang pinakamahalaga—
Binuksan ng school board ang investigation tungkol sa bullying complaints na dati raw ay hindi nabibigyan ng aksyon kapag may anak ng donor na involved.
Hindi iyon ang inaasahan ko.
Akala ko ako lang ang naging biktima.
Hindi pala.
May ilan pang estudyanteng tahimik na nagsalita.
May pinagbantaan.
May pinahiya.
May pinilit magbigay ng assignment.
May estudyanteng minsang pinagbawalang sumali sa club dahil nakasagutan si Bianca.
Noong gabing iyon, tinanong ko si Mama:
“Alam mo ba?”
“Nalaman ko lang ngayon.”
“Anong gagawin ninyo?”
“Wala.”
Napalingon ako.
“Wala?”
Umupo siya sa tapat ko.
“Hindi tayo ang school administration.”
“Hindi tayo ang korte.”
“Kung tayo ang magdidikta ng parusa dahil may kapangyarihan tayo, ano ang pinagkaiba natin sa mga taong gumagamit ng pera para makalusot?”
Natahimik ako.
Iyon ang isa sa mga dahilan kung bakit kahit minsan nakakahiya ang pamilya ko—
Mahal ko pa rin sila.
Maingay si Papa.
Overprotective si Mama.
Pero kapag mahalagang bagay na—
Hindi nila ako tinuturuan na manalo dahil mas malakas kami.
Tinuturuan nila akong manalo nang tama.
Tatlong araw matapos ang suspension ni Bianca, lumapit sa akin si Rafael.
Nasa library ako.
Nag-aaral.
Umupo siya sa tapat ko nang hindi nagtatanong.
Tiningnan ko siya.
“May kailangan ka?”
“Meron.”
“Ano?”
“Yung solution mo sa calculus question number 18.”
Napatingin ako sa papel niya.
Mali.
Napakasama.
“Bakit naging negative ito?”
“Kasi—”
“Mali na dito.”
Tinuro ko ang second line.
Natigilan siya.
Pagkatapos ay natawa.
Hindi sarkastiko.
Hindi defensive.
Tunay na tawa.
“Okay.”
“Gets ko na kung bakit rank 63 ako.”
Hindi ko napigilang ngumiti.
Mula noon, nagbago ang kompetisyon namin.
Hindi na iyong klaseng “ibabagsak kita para umangat ako.”
Mas naging—
“Sino ang mas maraming masasagutan?”
Kapag mataas ako sa Math, humahabol siya.
Kapag mas mataas siya sa Literature, ako naman ang naghahabol.
Hindi kami naging best friends agad.
Pero naging maganda kaming rivals.
At nakakagulat—
Mas mabilis tumaas ang grades naming dalawa.
Si Sofia naman ay sumali rin.
Hindi dahil gusto niya ng drama.
Gusto niya lang talagang matalo kami pareho.
“Kung kayong dalawa lang ang top two, boring,” sabi niya.
Kaya halos araw-araw, tatlo kaming nasa library.
Ako sa Math.
Si Sofia sa Science.
Si Rafael sa essays at public speaking.
Ang dating campus drama—
Unti-unting naging study group.
Isang buwan ang lumipas bago bumalik si Bianca.
Ibang-iba siya.
Walang dalawang babaeng nakasunod.
Walang expensive bag na nakapatong sa balikat.
Wala ring usual na kumpiyansang para bang pag-aari niya ang hallway.
Tahimik siyang pumasok.
Maraming tumingin.
May nagbulungan.
May natawa.
Nakita kong napahigpit ang hawak niya sa notebook.
Doon ko naisip—
Madaling sabihin na deserve niya.
Pero naalala ko rin kung ano ang sinabi ni Mama.
Kapag gumamit ka ng kapangyarihan para durugin ang taong nasa ibaba—
Hindi ka nagiging mas mabuti.
Kaya nang may isang estudyanteng malakas na nagsabi:
“Uy, huwag n’yo siyang i-lock sa classroom!”
May ilang nagtawanan.
Tumigil ako sa pagsusulat.
“Enough.”
Biglang natahimik ang paligid.
Tumingin sa akin si Bianca.
Nagulat.
Hindi ko siya ipinagtanggol dahil kaibigan ko siya.
Hindi kami magkaibigan.
Pero tapos na ang parusa niya.
Hindi kailangang gawing libangan ang kahihiyan niya.
Lumipas ang araw.
Pagkatapos ng klase, nadatnan ko siyang naghihintay sa hallway.
“Marco.”
“Hmm?”
Huminga siya nang malalim.
“Hindi na ako takot sa convoy.”
Tiningnan ko siya.
“Wala na nga.”
“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos—
Yumuko siya.
“Sorry.”
Hindi mabilis.
Hindi pilit.
“Hindi dahil mayaman pamilya mo.”
“Hindi dahil natatakot ako sa Mama mo.”
“Sorry kasi mali talaga ako.”
Tumingin ako sa kanya.
Namumula ang mata niya.
“Akala ko dahil gusto ko si Rafael, may karapatan akong ayusin ang mundo para sa kanya.”
Napatawa siya nang mapait.
“Ang nakakatawa, hindi naman niya ako pinakiusapan.”
Sa likod ko, may narinig akong ubo.
Paglingon ko—
Nandoon si Rafael.
Mukhang gusto niyang maglaho sa pader.
Namula si Bianca.
“Teka, narinig mo?”
“Unfortunately.”
“Gusto mong mamatay?”
“Hindi.”
“Bakit nandito ka?”
“Library.”
“Umalis ka.”
“Oo.”
Tumalikod siya.
Pero bago umalis, nagsalita siya.
“Bianca.”
Napatingin siya.
“Hindi ko gusto yung ginawa mo.”
Tahimik.
“Pero…”
Huminga siya.
“Salamat sa paghingi ng tawad.”
Umalis siya.
Si Bianca naman ay nakatayo lang.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:
“Ang yabang pa rin.”
Tumango ako.
“Oo.”
Ngumiti siya nang kaunti.
Iyon ang unang pagkakataong nakita kong ngumiti siya nang walang kayabangan.
Hindi kami naging close.
Hindi rin biglang naging mabait ang lahat.
Pero natuto siyang humingi ng tawad.
At higit sa lahat—
Natuto siyang tanggapin na hindi lahat ng bagay ay kailangang umikot sa gusto niya.
Dumating ang final examinations.
Sa pagkakataong iyon, walang drama.
Walang kandado.
Walang sampalan.
Walang convoy.
Lahat kami ay masyadong abala sa pagrereview.
Nang ilabas ang final ranking—
Ako ang number one.
Si Sofia ang number two.
Si Rafael ang number five.
Matagal niyang tinitigan ang papel.
Lumapit ako.
“Congratulations.”
Tiningnan niya ako.
“Five lang.”
“From 63.”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay ngumiti.
“Oo.”
“Not bad.”
“Hindi.”
“Very good.”
Tinapik niya ang balikat ko.
“Next time.”
Tinuro ko ang graduation banner sa hallway.
“Wala nang next time.”
Napatigil siya.
Pareho kaming natawa.
Makalipas ang ilang linggo—
Dumating ang email na tatlong taon kong hinihintay.
Full scholarship.
Tuition.
Books.
Dormitory.
Allowance.
Lahat.
Matagal akong nakatitig sa screen.
Hindi dahil hindi ako makapaniwala.
Kundi dahil sa wakas—
Nakuha ko.
Hindi dahil sa pangalan ng pamilya ko.
Hindi dahil sa pera ng Papa ko.
Hindi dahil may koneksyon si Mama.
Kundi dahil sa grades ko.
Sa entrance exam ko.
Sa sarili kong trabaho.
Tinawagan ko sina Mama at Papa.
Si Papa ang unang sumagot.
“ANAK!”
Inilayo ko agad ang phone sa tenga ko.
“Pa.”
“FULL SCHOLARSHIP!”
“Alam ko.”
“MAGPAPAHANDA AKO NG—”
“Huwag.”
“Isang maliit na celebration lang!”
“Ano ang maliit para sa’yo?”
Tahimik siya.
Pagkatapos—
“Fifty drones?”
“Pa.”
“Thirty?”
“Pa.”
“Ten?”
“Dinner lang.”
Parang nasaktan siya.
“Dinner?”
“Oo.”
“Sa bahay?”
“Oo.”
“Walang media?”
“Wala.”
“Walang fireworks?”
“Wala.”
“Helicopter?”
“Bakit kailangan ng helicopter sa dinner?”
“Decoration?”
Pinatay ko ang tawag.
Makaraan ang ilang segundo, tumawag si Mama.
“Congratulations.”
“Salamat.”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Proud ako sa’yo.”
At ewan ko kung bakit—
Sa lahat ng nangyari—
Iyon ang muntik kong ikaiyak.
Graduation day.
Nasa stage ako nang tawagin ang pangalan ko bilang valedictorian.
Nasa audience sina Mama at Papa.
Nasa tabi ni Papa ang tatlong security guard na pilit siyang pinipigilang maglabas ng malaking banner.
Nasa likod si Mama, nakapikit na parang nagsisisi sa pagpili sa kanya bilang asawa.
Si Sofia ay nasa front row.
Si Rafael ay kumakaway.
At ilang upuan mula sa kanila—
Nandoon si Bianca.
Nang magtagpo ang mga mata namin, ngumiti siya at pumalakpak.
Walang inggit.
Walang galit.
Walang drama.
Pagkatapos ng ceremony, lumapit silang tatlo.
Sabi ni Sofia:
“University na.”
Sabi ni Rafael:
“May ranking pa rin doon.”
Napatingin ako sa kanya.
“Gusto mong maging rank 63 ulit?”
“Hoy.”
Natawa si Sofia.
Pati si Bianca.
Sa unang pagkakataon, kami ay apat na nakatayo sa iisang lugar nang walang away.
Walang may gustong patunayan.
Walang may gustong mang-api.
Walang may gustong magmukhang mas mataas kaysa sa iba.
At doon ko naisip—
Siguro ang pinakamagandang uri ng paghihiganti ay hindi iyong makita mong bumagsak ang taong nanakit sa’yo.
Kundi iyong umangat ka nang hindi mo kailangang maging katulad niya.
Bago kami umalis, lumapit si Papa sa akin.
May hawak siyang susi.
Kinabahan ako.
“Ano ’yan?”
“Graduation gift.”
“Pa…”
“Relax.”
Iniabot niya sa akin.
“Condo malapit sa university.”
Napapikit ako.
“Sinabi kong dorm.”
“May dorm yung condo.”
“Hindi ganoon ang ibig kong sabihin.”
Lumapit si Mama.
Kinuha ang susi sa kamay ni Papa.
Ibinalik niya sa bulsa nito.
“Hayaan mo ang bata.”
Napangiti ako.
“Salamat, Ma.”
Tumango siya.
“Pero may driver ka.”
“Ma.”
“Isang driver.”
“Kaya kong mag-commute.”
“Marco.”
“Ma.”
Nagkatinginan kami.
Sa huli—
Napabuntong-hininga siya.
“Fine.”
Napangiti ako.
Sa likod niya, si Papa naman ay palihim na nagsenyas sa isang bodyguard.
Tinuro ko siya.
“Pa.”
Agad niyang ibinaba ang kamay.
“Wala akong ginagawa.”
Tumawa ako.
Sa totoo lang, hindi ko alam kung magiging normal ang college life ko.
Malamang hindi.
Sigurado akong may gagawin na namang OA ang pamilya ko.
Sigurado ring makikipagpaligsahan pa rin sa akin sina Rafael at Sofia.
At baka minsan, maging sakit pa rin sa ulo si Bianca.
Pero okay lang.
Dahil sa wakas, naintindihan ko na—
Hindi ko kailangang itago kung sino ako para mapatunayan kung ano ang kaya ko.
Ang apelyido ko ay bahagi ng buhay ko.
Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit ako naging number one.
Hindi iyon ang dahilan kung bakit ako nakakuha ng scholarship.
At lalong hindi iyon ang magdidikta kung sino ako magiging.
Tumingin ako sa diploma sa kamay ko.
Tatlong taon.
Libo-libong pahina.
Hindi mabilang na practice exams.
Mga gabing kulang sa tulog.
At isang storage room na hindi ko kailanman makakalimutan.
Ngumiti ako.
Ang gusto ko lang naman talaga mula sa simula—
Ay makapag-aral.
At sa wakas—
Nakuha ko rin ang buhay na pinili ko.
Hindi bilang anak ng isang makapangyarihang pamilya.
Hindi bilang estudyanteng kinatatakutan ng iba.
Kundi bilang Marco.
Isang batang minsang ikinulong dahil tumanggi siyang magpatalo.
At natutong hindi kailangang yumuko para makarating sa tuktok.
Wakas.
