ANG BABAE SA PINTUAN
BAHAGI 2: ANG BABAE SA PINTUAN
Eksaktong bumukas ang pinto ng bulwagan nang tumigil ang musika.
Lahat ng naroon ay sabay-sabay na napalingon.
Sa gitna ng liwanag mula sa labas, nakatayo ang isang babaeng nakasuot ng mahabang itim na coat, malapad na sombrero, at maitim na salamin.
Sa kanyang mga bisig, mahimbing na natutulog ang isang sanggol.
Sa una, walang nakakilala sa kanya.
Hanggang sa dahan-dahan niyang hinubad ang kanyang salamin.
May isang matandang babae sa unang hanay ang napasigaw.
— Diyos ko… si Isla!
Parang biglang nawala ang hangin sa buong bulwagan.
Ang mga bulungan ay naging sigawan.
May napaatras.
May napahawak sa dibdib.
May mga bisitang agad na inilabas ang kanilang mga cellphone upang kunan ang eksenang hindi nila akalaing masasaksihan sa araw ng isang memorial service.
Si Roman, na kanina lamang ay nakayuko sa harap ng aking larawan habang nagpapanggap na nagdadalamhati, ay nanigas sa kinatatayuan.
Namuti ang kanyang mukha.
Ang babaeng katabi niya, ang kabit niyang matagal niyang itinago sa likod ng aming pagsasama, ay biglang bumitaw sa kanyang kamay.
Ako naman ay tahimik na humakbang papasok.
Bawat yapak ko ay tila martilyong bumabagsak sa katahimikan.
Hindi ako umiyak.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ko kailangang gawin iyon.
Ang pagiging buhay ko pa lamang ay sapat nang sampal sa kanilang dalawa.
Lumapit ako sa gitna ng bulwagan, sa mismong harap ng aking sariling larawan.
Tiningnan ko ang puting bulaklak, ang kandilang nakasindi, at ang itim na lasong may nakasulat na pangalan ko.
Pagkatapos ay tumingin ako kay Roman.
— Ang ganda ng seremonya, Roman.
Nanginginig ang labi niya.
— I-Isla… paano…
Ngumiti ako nang malamig.
— Buhay ako? Iyan ba ang gusto mong itanong?
Walang nakapagsalita.
Kahit ang mga kamag-anak niyang kanina ay todo yakap sa kanya, isa-isang lumayo na parang bigla silang natakot madamay.
Mahigpit kong inayos ang kumot ng aking anak.
— At hindi lang ako ang buhay.
Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin sa sanggol sa aking bisig.
— Buhay din ang anak natin.
Sa salitang iyon, halos mapaupo si Roman sa gulat.
Ang kabit niya ay napatakip sa bibig.
Hindi dahil sa awa.
Kundi dahil sa takot.
Dahil alam nilang ang buhay ng batang ito ang sisira sa lahat ng plano nila.
May karapatan ang anak ko.
May pangalan ang anak ko.
At higit sa lahat, may ina siyang bumalik upang ipaglaban siya.
Lumapit sa akin ang isang lalaking nakasuot ng simpleng barong at maayos na salamin. Siya ang abogado ng pamilya ng aking mga magulang, ang taong palihim kong kinausap matapos akong makaligtas.
Tahimik siyang tumayo sa tabi ko.
— Mga ginoo at ginang, pakiusap na manatiling kalmado. May mga opisyal na nasa labas ng bulwagan. Ang nangyayari ngayong araw ay bahagi ng isang legal na proseso.
Nagkagulo ang mga tao.
Si Roman naman ay tila biglang natauhan.
— Legal na proseso? Anong ibig sabihin nito? Isla, mahal, hindi ko alam kung ano ang nangyari sa’yo, pero salamat at buhay ka. Akala ko nawala ka na talaga. Araw-araw akong nagdusa—
Hindi ko siya hinayaang tapusin ang kasinungalingan.
— Araw-araw kang nagdusa?
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa.
— Kaya pala bago pa man ako opisyal na ideklarang patay, nakapaghanda ka na ng papeles para sa mana ko.
Biglang natahimik si Roman.
— Hindi totoo iyan.
— Hindi?
Tumango ako sa abogado.
Agad siyang naglabas ng folder.
— May kopya kami ng mga dokumentong inihain ni Ginoong Roman para maangkin ang ari-arian ni Ginang Isla. May petsa ang mga ito. May pirma. May notaryo.
Nagsimulang magbulungan ang mga bisita.
Ang ilan ay napatingin kay Roman na para bang ngayon lang nila nakita ang tunay niyang mukha.
Sinubukan niyang ngumiti.
— Normal lang iyon. Asawa niya ako. Kailangan kong ayusin ang mga bagay-bagay dahil akala ko patay na siya.
— Akala mo patay na ako, o siniguro mong paniwalaan ng lahat na patay na ako?
Nanigas ang kanyang panga.
Naramdaman kong gusto niyang lumapit, gusto niyang hablutin ako, takutin ako tulad ng dati.
Ngunit hindi na ako ang dating Isla.
Hindi na ako ang babaeng madaling mapatahimik ng yakap, ng pangako, o ng pekeng luha.
Sa likod ko, pumasok ang dalawang opisyal kasama ang matandang lalaking tumulong sa akin sa baybayin.
Kasama rin ang isa sa mga mangingisdang nakakita sa akin noong gabing iyon.
Naging mas maingay ang bulwagan.
Ang matandang lalaki ay tumingin kay Roman nang diretso.
— Ako ang nagdala sa kanya sa health center. Hindi siya nahulog dahil sa aksidente. May mga pasa sa likod niya na hindi galing sa bato. Galing iyon sa malakas na pagtulak.
Umiling si Roman.
— Sinungaling! Binayaran ninyo sila!
Tahimik akong tumawa.
— Ganyan ka talaga, Roman. Kapag hindi mo na kayang kontrolin ang kwento, sisirain mo ang taong nagsasabi ng totoo.
Humakbang palapit sa kanya ang abogado.
— Mayroon din kaming kopya ng insurance inquiry, bank communications, at ilang mensaheng ipinadala mula sa isang lumang phone number na ginamit para kumpirmahin ang detalye ng policy.
Biglang namutla ang kabit niya.
Nakita ko iyon.
Maliit na galaw lamang, pero sapat.
Alam niyang may bagay kaming hawak.
Alam niyang hindi lang si Roman ang malalagay sa alanganin.
Tiningnan ko siya.
— Huwag kang mag-alala. Darating din ang parte mo.
Napaatras siya.
— Wala akong kinalaman dito.
— Talaga?
Mula sa loob ng aking coat, inilabas ko ang isang maliit na sobre.
Hindi ko pa ito ibinigay sa mga opisyal.
Hindi pa.
Dahil gusto kong makita muna sa mukha nila ang takot na dati nilang ipinadama sa akin.
— May isang bagay kayong nakalimutan.
Tumingin sa akin si Roman, pawis na ang noo.
— Ano?
Dahan-dahan kong binuksan ang sobre.
— Hindi lahat ng tao sa paligid mo ay tanga.
Itinaas ko ang isang litrato.
Larawan iyon ni Roman at ng kabit niya, kuha dalawang araw bago ang nangyari sa isla.
Magkasama sila sa isang pribadong opisina.
Sa harap nila ay may dokumento ng insurance at listahan ng aking mga ari-arian.
Hindi iyon ang pinakamalakas na ebidensya.
Panimula pa lang iyon.
Pero sapat na upang magliyab ang buong bulwagan sa bulungan.
— Hindi iyan ebidensya! sigaw ni Roman. — Wala kayong mapapatunayan!
Tiningnan ko siya nang walang takot.
— Kaya nga hindi pa ako tapos.
Lumapit ang abogado sa mikropono sa gilid ng entablado.
— Dahil buhay si Ginang Isla at buhay ang kanyang anak, pansamantalang pinapahinto ang lahat ng paglilipat ng ari-arian. Bukod pa roon, maghahain kami ng reklamo kaugnay ng tangkang pagpatay, pandaraya, at sabwatan.
Parang gumuho ang mukha ni Roman.
Ang kabit niya ay napaupo sa upuan, nanginginig ang mga kamay.
Ngunit sa halip na sumuko, bigla siyang tumayo at itinuro ako.
— Siya ang sinungaling! Baka hindi niya anak iyan! Baka nagtatago lang siya dahil may ibang lalaki siya!
Isang malamig na katahimikan ang bumagsak.
Yakap ko ang aking anak, dahan-dahan akong lumapit sa kanya.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ko siya sinampal.
Tumingin lamang ako sa kanyang mga mata.
— Iyan ba ang huling baraha ninyo?
Hindi siya nakasagot.
— Handa akong magpa-DNA test anumang oras. Pero ikaw… handa ka bang ipaliwanag kung bakit nasa pangalan mo ang hotel room na ginamit ninyo ni Roman habang pinaplano ang lahat?
Nanlaki ang kanyang mga mata.
Tama ang hinala ko.
Hindi niya alam na alam ko iyon.
Hindi niya alam na may resibo ako.
Hindi niya alam na ang lalaking tumulong sa akin ay may anak na nagtatrabaho sa lugar kung saan sila nagkita.
At higit sa lahat, hindi nila alam na bago ako pumasok sa bulwagang ito, naipasa na ng abogado ko sa mga opisyal ang unang set ng ebidensya.
Akala nila palabas lang ito.
Hindi nila alam na bitag na pala ito.
Biglang sinubukan ni Roman na lumabas sa side door.
Ngunit bago pa siya makarating, hinarang siya ng dalawang opisyal.
— Ginoong Roman, kailangan ninyong sumama sa amin para sa imbestigasyon.
Nagpumiglas siya.
— Wala kayong karapatan! Asawa ko siya! Hindi niya ako pwedeng sirain nang ganito!
Sa unang pagkakataon, tumaas ang boses ko.
— Asawa kita noon, Roman. Pero noong itinulak mo ako sa bangin, ikaw mismo ang pumatay sa karapatan mong tawagin akong asawa.
Natahimik siya.
Ang buong bulwagan ay nakatingin sa amin.
Ang dating lalaking hinahangaan ng lahat, ngayon ay nakatayo sa gitna ng kahihiyan, hawak ng mga opisyal, walang maitago kundi ang nanginginig niyang mga mata.
Ngunit alam kong hindi pa ito ang katapusan.
Kilala ko si Roman.
Hindi siya basta luluhod.
Hindi siya basta aamin.
At habang papalabas siya, bigla siyang tumigil at tumingin sa akin.
Sa kabila ng takot sa kanyang mukha, may kakaibang ngiti na sumilip sa labi niya.
Mahina siyang nagsalita, sapat lamang para marinig ko.
— Akala mo nanalo ka na?
Nanlamig ang batok ko.
Pagkatapos ay tumingin siya sa sanggol sa aking bisig.
— Hindi mo pa alam kung sino talaga ang kalaban mo, Isla.
Bago ko pa siya masagot, tumunog ang cellphone ng abogado ko.
Sinagot niya iyon sa gilid.
Ilang segundo lamang ang lumipas, bumalik siya sa akin na seryoso ang mukha.
— Isla… may nangyari.
Mahigpit kong niyakap ang anak ko.
— Ano?
Tumingin siya sa paligid, pagkatapos ay ibinaba ang boses.
— May nag-file ng emergency petition para kuwestiyunin ang mental capacity mo. At kasama sa petition ang kahilingang pansamantalang kunin sa iyo ang kustodiya ng bata.
Pakiramdam ko ay biglang bumalik ang lamig ng dagat sa aking katawan.
Sa kabilang dulo ng bulwagan, habang hawak ng mga opisyal si Roman, ngumiti siya muli.
Mas malinaw.
Mas mapanganib.
At doon ko naintindihan.
Hindi pa siya tapos.
At ang susunod niyang target…
Ay ang anak ko.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)