Isang oras bago magsara ang online college application portal, nagpadala si Bianca Reyes ng screenshot sa group chat ng klase.

“Pinabago ko na sa hacker friend ko ang choices nating lahat. Lahat tayo sa Northern Luzon Agricultural College! Sama-sama tayong mag-aalaga ng kambing!”

Sa unang buhay ko, ako ang tumawag sa pulis.

Ako ang nakipaghabulan sa IT office.

Ako ang nagligtas sa pangarap ng buong klase.

At kapalit noon, pinatay nila ako.

Sa graduation celebration, ni-lock ako ng adviser namin sa function room. Ang childhood sweetheart kong si Adrian, ang lalaking akala ko kakampi ko habang-buhay, ang humawak sa leeg ko habang umiiyak sa galit.

“Joke lang ni Bianca ’yon. Bakit mo sinira ang buhay niya?”

Dahil sa reklamo ko, nakulong si Bianca dahil sa illegal access sa government system. Siya lang ang hindi nakapasok sa kolehiyo sa buong batch.

Pero para sa kanila, ako ang kontrabida.

Pinilit nila akong uminom ng lason. Pinanood nila akong manginig, humabol ng hininga, at mamatay nang walang humihingi ng tawad.

Kaya nang imulat ko muli ang mata ko at makita ang parehong screenshot sa group chat—

hindi na ako sumigaw.

Hindi na ako tumakbo.

Tiningnan ko lang ang sariling application ko sa laptop.

Ateneo de Manila University.

Status: Locked. Cannot be modified.

Thirty minutes ago, nilagyan ko na ng extra verification password ang account ko.

Ngumiti ako nang malamig.

Pagkatapos, umalis ako sa group chat.

Good luck sa inyong lahat sa Norte.

Hindi pa lumilipas ang isang minuto, tumawag si Adrian.

“Liana, baliw ka ba?” sigaw niya. “Bakit ka umalis sa group chat? Naiiyak na si Bianca!”

Napatingin ako sa pulang countdown sa screen.

59 minutes left.

“Umalis ako,” sabi ko, “kasi ayokong mapabilang sa mga taong ginagawang laro ang kinabukasan.”

“Grabe ka magsalita!” singhal niya. “Joke lang ’yon! Stress reliever! Sabi ni Bianca, ibabalik ng hacker niya lahat ten minutes before deadline.”

“Ten minutes before deadline?” napatawa ako. “At naniniwala kayo?”

“Bakit hindi? Si Bianca ’yon. Hindi siya gagawa ng ikakasama natin.”

Muntik akong mapapikit sa sakit.

Ganyan din ang sinabi nila noon.

Mabait si Bianca.

Sweet si Bianca.

Fragile si Bianca.

Kaya dapat lahat kami yumuko kapag umiyak siya.

“Adrian,” mahinang sabi ko, “check mo application mo. Kung napalitan na, tumawag ka na sa authorities.”

“Nakita ko na. Northern Luzon Agricultural College nga. Astig, ’di ba? Ibig sabihin legit hacker friend niya!”

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

Hindi sila biktima.

Kasabwat sila sa sarili nilang kapahamakan.

“Then enjoy,” sabi ko. “Magdala ka ng boots.”

Ibinaba ko ang tawag at binlock siya.

Sumunod namang tumawag si Sir Ramos, adviser namin.

“Liana Montes, bumalik ka sa group chat ngayon din,” utos niya. “Ikaw ang class president. Ikaw dapat ang unang sumusuporta sa unity ng klase.”

“Sir, binago ni Bianca ang college choices ng buong klase.”

“Kalokohan lang ’yon. Alam ni Bianca ang ginagawa niya.”

“Illegal po iyon.”

“Wag mo akong turuan. Sensitive ang bata. Umiiyak dahil sa’yo. Magpadala ka ng apology message.”

Napangiti ako.

Sa nakaraang buhay, tinawag ko siyang mentor.

Sa huli, siya ang nag-lock ng pinto.

“Sir,” sabi ko, “may 54 minutes na lang. Kung hindi kayo kikilos, kayo ang haharap sa mga magulang.”

“Walang mangyayari! Drama queen ka lang talaga.”

Pinatay ko ang tawag.

Binlock ko rin siya.

Ilang segundo pa, nag-message si Marco, vice president namin.

“Liana, totoo ba ’to? Pinalitan talaga account ko. Kinakabahan ako.”

Sumagot ako agad.

“Kung gusto mong makapasok sa dream school mo, mag-report ka ngayon. Screenshot. Time stamp. Tawag sa hotline. Huwag kang makinig sa group chat.”

Nag-send siya ng voice message. Nanginginig ang boses niya.

“Pero galit sila sa’yo. Sabi nila inggit ka lang kay Bianca.”

Napatingin ako sa bintana. Madilim na ang langit sa labas, pero mas madilim ang naaalala kong function room.

“Hayaan mo silang magalit,” type ko. “Mas madaling tiisin ang galit kaysa pagsisisi habang buhay.”

Doon na nagsimulang mag-vibrate nang walang tigil ang phone ko.

Mga classmate.

Mga missed calls.

Mga message request.

May nagmura.

May nagsabing bitter ako.

May nagsabing gusto ko lang agawin ang spotlight ni Bianca.

Tapos may ipinadalang screenshot si Marco mula sa group chat.

Bianca: “Sorry po kung nasaktan si Liana. Gusto ko lang naman maramdaman natin na magkakasama tayo hanggang dulo…”

Adrian: “Don’t cry, B. Ako bahala sa kanya.”

Sir Ramos: “Liana is being immature. Ignore her.”

May isang nag-comment:

“Imagine, dahil lang sa harmless prank, sinisira niya vibes natin.”

Napahagalpak ako.

Harmless?

Sa kabilang tab ng laptop, kita ko ang timer.

41 minutes left.

Doon biglang may kumatok.

Hindi simpleng katok.

Kalabog.

“Liana! Buksan mo!”

Boses ni Adrian.

Tumayo ako at lumapit sa peephole. Nasa labas siya, pawis, namumula ang mukha, kasama ang dalawang kaklase naming lalaki.

“Buksan mo,” sigaw niya. “Kailangan mong humingi ng tawad kay Bianca ngayon din.”

“Kung may emergency siya, tumawag kayo ng ambulance,” sabi ko sa likod ng pinto. “Hindi ako emotional support animal.”

“Ang sama mo!” hampas niya sa pinto. “Alam mong mahina ang loob niya!”

“Alam kong mahina ang utak ninyo,” bulong ko.

Tumahimik siya sandali.

Pagkatapos, mas mababa ang boses niyang nagsalita.

“Liana, huling chance mo. Buksan mo. Bumalik ka sa group chat. Sabihin mong mali ka. O sisiguraduhin kong walang college na tatanggap sa’yo.”

Naramdaman kong nanlamig ang mga daliri ko.

Dahil sa nakaraang buhay, bago niya ako pinatay, ito rin ang tono ng boses niya.

Mahinahon.

Mapagmahal kung pakinggan.

Pero puno ng banta.

Lumapit ako sa laptop, binuksan ang security camera app sa bahay, at pinindot ang record.

Sa screen, nakita kong may hawak si Adrian na maliit na bote sa bulsa ng jacket niya.

At doon ko narinig ang sinabi niya sa mga kasama niya:

“Kapag ayaw niyang lumabas, pilitin natin. Kailangan niyang manahimik bago niya masira si Bianca.”

part2

Hindi na ako nanginig.

Sa unang buhay ko, doon ako natalo—noong naniwala akong ang taong minahal ko ay hindi kayang saktan ako.

Ngayon, malinaw na ang camera. Malinaw ang boses. Malinaw ang bote sa bulsa niya.

Tumawag ako sa barangay hotline at sa police station habang naka-record pa rin.

“May tatlong tao po sa labas ng unit ko. Nagbabanta. May hawak pong kahina-hinalang bote ang isa.”

Hindi ko ibinaba ang tawag.

Sa labas, patuloy ang pagkalabog.

“Liana!” sigaw ni Adrian. “Wag kang duwag!”

Binuksan ko ang speaker ng phone at inilapit sa pinto.

“Adrian, nire-record kita. Ulitin mo nga. Ano ang gagawin mo kapag hindi ako lumabas?”

Biglang katahimikan.

Narinig ko ang bulong ng isa niyang kasama.

“Pre, recorded daw.”

Sumagot si Adrian, pilit kalmado. “OA ka talaga. Nag-aalala lang kami kay Bianca.”

“Gamit ang bote sa bulsa mo?”

Walang sumagot.

Ilang minuto pa, dumating ang tanod. Kasunod ang pulis.

Hindi ko binuksan ang pinto hanggang sinabi ng officer ang pangalan niya at ipinakita sa peephole ang ID.

Nang buksan ko, nakita ko ang mukha ni Adrian—putla, galit, at takot.

Kinuha ng pulis ang bote.

Hindi ko tinanong kung ano iyon.

Ayokong marinig.

Ayokong bumalik sa gabing namatay ako.

Sa halip, ipinakita ko ang recordings. Ang threats. Ang screenshots. Ang message ni Bianca. Ang countdown.

Doon unang nagbago ang mukha ni Sir Ramos nang dumating siya, hingal na hingal, kasama ang ilang magulang.

“Misunderstanding lang ito,” sabi niya. “Teenagers. Prank lang.”

Tiningnan siya ng isang ama na nanginginig sa galit.

“Prank? Anak ko nasa top three ng scholarship list. Pinalitan ng estudyante mo ang application niya?”

May isang ina ang napaupo sa hagdan, umiiyak habang hawak ang phone.

“Hindi na mabago ang sa anak ko. Locked na raw by system. Bakit ninyo pinayagan?”

Si Sir Ramos, na kanina pa matapang sa telepono, hindi na makatingin sa mata ng sinuman.

Tapos dumating si Bianca.

Naka-hoodie siya, namumula ang mata, hawak ang phone na parang artista sa eksenang inapi.

“Hindi ko po sinasadya,” humikbi siya. “Akala ko po maaayos. Sabi niya kaya niya.”

“Sino?” tanong ng pulis.

Hindi siya sumagot agad.

Kaya nagsalita si Marco.

“Ate Bianca, sabihin mo na. Kanina ka pa nagyayabang sa group chat na hacker boyfriend mo siya.”

Napatigil ang lahat.

Boyfriend?

Napatingin ako kay Adrian.

Ang mukha niya ay parang binuhusan ng yelo.

“Anong boyfriend?” bulong niya.

Doon bumagsak ang maskara ni Bianca.

Hindi na siya umiyak. Hindi na siya mukhang fragile.

Tumingin siya kay Adrian, inis na inis.

“Akala mo naman talaga ikaw ang pipiliin ko?”

Parang may pumutok sa dibdib ng buong hallway.

Si Adrian, na handang sirain ang buhay ko para sa kanya, biglang naging basag na basag.

At ako?

Wala akong naramdaman kundi pagod.

Pagod sa mga taong ginagawang santo ang umiiyak.

Pagod sa mga taong ginagawang kontrabida ang nag-iingat.

Nang gabing iyon, hindi na naibalik ang applications ng lahat.

Ang ilan, gaya ni Marco, nakapag-report agad at na-freeze ang account bago tuluyang magsara ang portal. Nailigtas ang choices nila.

Ang iba, iyong tumawa, nang-asar, at naghintay ng “ten minutes before deadline,” natulog nang bitbit ang parehong screenshot:

Northern Luzon Agricultural College.

Si Bianca ay dinala para sa imbestigasyon.

Ang hacker niya—hindi pala “IT genius.” Isang college dropout na nakakuha ng passwords mula sa phishing link na si Bianca mismo ang nagpakalat bilang “application checker.”

Si Sir Ramos ay sinuspinde.

Si Adrian ay kinasuhan dahil sa pagbabanta at tangkang pananakit.

Bago siya isakay sa patrol car, tumingin siya sa akin.

“Liana,” sabi niya, basag ang boses. “Hindi ko alam…”

Hindi ko siya pinatapos.

“Alam mo,” sagot ko. “Hindi mo lang inisip na ako ang masasaktan.”

Tumalikod ako.

Sa unang pagkakataon sa dalawang buhay, hindi ko pinili ang magpaliwanag.

Hindi ko pinili ang magligtas ng ayaw maligtas.

Hindi ko pinili ang magmahal sa taong kailangan munang may mamatay bago matutong magsisi.

Makalipas ang ilang buwan, nakapasok ako sa Ateneo.

Sa unang araw ko sa campus, umulan. Hindi malakas, sapat lang para gawing makinang ang mga dahon sa walkway.

Tumayo ako sa ilalim ng payong, hawak ang bagong ID ko.

May message si Marco.

“Nakapasok ako sa UP. Salamat kasi sinabihan mo ako kahit galit ang lahat.”

Ngumiti ako.

Hindi ko nailigtas ang buong klase.

Pero nailigtas ko ang sarili ko.

At minsan, iyon ang pinakamahirap at pinakamatapang na tagumpay.

Kaya sa sinumang nagbabasa nito: huwag mong hayaang tawaging “prank” ang pananakit, huwag mong hayaang tawaging “arte” ang takot mo, at huwag mong isugal ang buhay mo para lang manatiling komportable ang mga taong hindi marunong managot.