ARAW NA PINILI KO ANG SARILI KO
BAHAGI 4: ANG ARAW NA PINILI KO ANG SARILI KO
Tahimik ang buong pasilyo.
Lahat ng mata ay nakatutok sa accountant na ilang segundo nang hindi makapagsalita matapos niyang ibaba ang cellphone.
Nanginginig ang kamay niya.
Hindi na niya magawang tingnan si Daniel.
“Ano ang nangyayari?” mariing tanong ni Daniel.
Huminga nang malalim ang lalaki bago marahang nagsalita.
“Sir… may isinagawang internal investigation ang head office.”
“At lumabas na may empleyadong gumamit ng pekeng awtorisasyon para subukang ilipat ang ilang financial assets.”
“Ako ang unang nakapansin ng problema.”
“Pero bago ko pa maipaliwanag ang lahat, kumalat na ang maling impormasyon.”
Nagkatinginan kami.
Tahimik na nagsalita si Attorney Reyes sa speaker ng telepono.
“Ma’am Mai, kumpleto na ang ebidensya. Ang tangkang transaksiyon ay nahinto bago pa ito maisagawa. Wala ni isang sentimo ang nailipat mula sa account ni Lio.”
Napapikit ako.
Unti-unting gumaan ang dibdib ko.
Ligtas ang kinabukasan ng anak ko.
Iyon lamang ang pinakamahalaga.
Samantala, si Daniel ay napaupo sa sofa sa lobby ng hotel.
Parang ngayon lang niya lubos na naunawaan ang laki ng mga nangyari sa loob lamang ng isang araw.
Hindi lang negosyo ang muntik niyang mawala.
Kundi ang pamilya niyang matagal na niyang hindi napapahalagahan.
Lumapit ang biyenan kong lalaki.
“Mai…”
“Humihingi ako ng tawad.”
“Bilang ama… nabigo akong turuan nang tama ang anak ko.”
Kasunod niyang lumapit ang biyenan kong babae.
Namumugto na ang mga mata nito.
Hindi na ito ang matapang na babaeng ilang oras ang nakalipas ay nagsabing mag-bus na lang kami.
Mahina ang boses niya.
“Nang makita kong umalis kayo ni Lio…”
“Doon ko lang naisip…”
“Ni hindi ko man lang tinanong kung komportable ba ang apo ko.”
“Puro iniisip ko ang sasabihin ng mga kamag-anak kapag kulang ang pasalubong.”
Tumulo ang mga luha niya.
“Nagkamali ako.”
Hindi ako agad nagsalita.
Marami akong gabing umiyak nang mag-isa.
Maraming beses akong umasa na mapapansin nila ang sakit na nararamdaman ko.
Ngayon…
Nandito na ang paghingi nila ng tawad.
Pero hindi na nito mabubura ang nakaraan.
Lumapit si Daniel.
Hindi siya nagsalita agad.
Tumingin muna siya kay Lio na mahimbing nang natutulog sa sofa habang yakap ang teddy bear.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Mai…”
“Naalala mo ba noong una tayong nagsimula?”
“Tayo lang ang magkasama.”
“Wala tayong pera.”
“Isang motorsiklo lang ang mayroon tayo.”
“Pero lagi kang nakangiti.”
Unti-unti akong napangiti.
Naalala ko.
Noon, kahit simpleng pagkain sa karinderya ay masaya kami.
Noon…
Ako ang una niyang iniisip.
Hanggang sa lumaki ang negosyo.
Lumaki ang bahay.
Dumami ang pera.
At unti-unti ring nawala ang babaeng minsang pinangakuan niyang uunahin habambuhay.
“Ako ang nagbago,” mahina niyang sabi.
“Hindi ikaw.”
“Hindi ko namalayang bawat desisyong ginawa ko ay laging pabor sa iba.”
“At lagi kong inaakalang maiintindihan mo.”
“Tapos nasanay akong ikaw ang laging nagsasakripisyo.”
Napabuntong-hininga ako.
“Tama ka.”
“Nasanay ka.”
“At ako naman…”
“Nasanay ding manahimik.”
Muli kaming natahimik.
Ilang sandali pa’y nagsalita ako.
“Daniel.”
“Hindi sapat ang paghingi ng tawad.”
Tumango siya.
“Alam ko.”
“Hindi rin sapat ang isang araw na pagsisisi.”
“O isang linggong pagbabago.”
“Alam ko.”
“Kaya hindi kita hihilinging bumalik ngayon.”
Nagulat ako.
“Ha?”
“Hindi kita pipilitin.”
“Gusto kong magsimula sa tama.”
“Bilang ama ni Lio.”
“Hindi bilang lalaking umaasang agad mong patatawarin.”
Napatingin ako sa kanya.
Ito ang unang pagkakataong narinig ko siyang umamin nang walang dahilan.
Walang paliwanag.
Walang pagsisisi na may kasunod na “pero.”
Tahimik na lumapit si Lio.
Nagising pala siya.
Kinusot niya ang mga mata.
“Daddy…”
Lumuhod si Daniel.
“O, anak?”
“Pwede ba tayong maglaro bukas?”
Napaluha si Daniel.
“Pwede.”
“Tapos…”
“Magkakasya na ba tayo sa kotse?”
Parang may kung anong dumurog sa puso naming lahat.
Mahigpit na niyakap ni Daniel ang anak.
“Oo.”
“Kahit wala nang kahit isang kahon ng regalo.”
Ngumiti si Lio.
“Ayos!”
Tumawa siya at niyakap din ako.
“Tayo na lang tatlo.”
Sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon…
Naramdaman kong may pag-asa pa.
Hindi para ibalik ang dati.
Kundi para bumuo ng mas maayos na bukas.
Kinabukasan, maaga akong naglakad kasama si Lio sa hardin ng resort.
Maya-maya’y dumating si Daniel.
Wala siyang dalang regalo.
Wala ring mamahaling bulaklak.
May dala lang siyang tatlong paper cup ng mainit na tsokolate.
Isa para sa akin.
Isa para kay Lio.
Isa para sa sarili niya.
Tahimik kaming umupo sa isang bangko.
Habang pinapanood ang pagsikat ng araw.
“Mai,” sabi niya.
“Handa akong magsimula ulit.”
“Kahit gaano katagal.”
“Hindi ko hinihinging patawarin mo ako ngayon.”
“Ang hinihiling ko lang…”
“Bigyan mo akong pagkakataong patunayan sa anak natin na kaya kong maging ama na karapat-dapat sa kanya.”
Hindi ako sumagot agad.
Tumingin ako kay Lio na masayang nagpapakain ng tinapay sa mga ibon.
Pagkatapos ay tumingin ako kay Daniel.
“Simulan mo sa pagiging mabuting ama.”
“Ang tungkol sa pagiging asawa…”
“Hahayaan nating panahon ang sumagot.”
Tumango siya.
At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon…
Tinanggap niya ang sagot ko nang walang pagtutol.
Habang naglalakad kami pabalik sa hotel, hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa amin sa hinaharap.
Ngunit isang bagay ang tiyak.
Hindi na muling mararamdaman ng anak ko na wala siyang lugar sa sariling pamilya.
At hindi na rin ako muling sasakay sa isang biyahe kung saan ang halaga ko ay mas mababa pa kaysa sa mga kahon ng regalo.
Isang bagong umaga ang sumikat.
At sa pagkakataong ito, pinili ko ang sarili ko—at ang anak ko—bago ang lahat.
(Itutuloy sa BAHAGI 5….)