LALAKING NAMATAY SA SASAKYAN AY MAY DALANG LIHIM NA MAGBUBUNYAG SA PLANONG MATAGAL NANG ITINATAGO NG KUMPANYA
BAHAGI 2 — LALAKING NAMATAY SA SASAKYAN AY MAY DALANG LIHIM NA MAGBUBUNYAG SA PLANONG MATAGAL NANG ITINATAGO NG KUMPANYA
—Huwag ninyong hayaang makaalis ang lalaking iyan. Hindi ako ang taong namatay sa sasakyan noong gabing iyon… at alam ko kung sino talaga ang taong iyon.
Parang tumigil ang oras sa buong bahay. Walang makapagsalita. Si Aurelio ang unang gumalaw. Isang hakbang siyang umatras patungo sa pinto, ngunit agad siyang hinarangan ng auditor na may berdeng relo.
—Walang aalis hangga’t hindi malinaw ang lahat.
—Wala kang karapatang pigilan ako! —sigaw ni Aurelio.
Ngunit hindi na siya pinapansin ni Nicanor.
Tumakbo si Tala patungo sa kanyang ama.
—Papa!
Sa pagkakataong iyon, tuluyan nang nawala ang matigas na ekspresyon sa mukha ni Nicanor. Lumuhod siya at sinalubong ang anak. Mahigpit na yumakap si Tala sa kanyang leeg.
—Akala ko hindi ka na babalik.
—Pasensya na, anak. Pasensya na kung pinaghintay kita.
—Hindi ko binuksan ang backpack, Papa. Hinintay ko talaga ang berdeng relo.
Napapikit si Nicanor habang yakap ang anak.
—Napakatapang mo.
Si Amihan naman ay nanatiling nakatayo ilang hakbang ang layo. Gusto niyang tumakbo. Gusto niyang yakapin ang asawa. Pero kasabay ng saya ay galit, takot at napakaraming tanong.
Lumapit si Nicanor.
—Amihan…
Biglang hinampas ni Amihan ang kanyang dibdib.
—Buhay ka!
Muli niya itong hinampas.
—Tatlong araw akong naniwalang patay ka!
Sa ikatlong pagkakataon ay hindi na niya nagawang itaas ang kamay. Humagulgol na lamang siya at isinubsob ang mukha sa dibdib ng asawa.
—Bakit hindi mo sinabi sa akin?
Mahigpit siyang niyakap ni Nicanor.
—Dahil kapag nalaman nilang alam mo ang totoo, baka kayo naman ni Tala ang puntiryahin nila. Akala ko iyon ang tanging paraan para maprotektahan kayo.
Sa likuran nila, biglang nagsalita si Aurelio.
—Napakagandang drama. Pero wala pa rin kayong patunay na may kinalaman ako sa aksidente.
Humarap si Nicanor.
—Meron.
Nawala ang ngiti ni Aurelio.
Ipinaliwanag ni Nicanor ang nangyari noong gabing iyon.
Bago siya umalis sa warehouse, napansin niyang iba ang sasakyang nakaparada sa kanyang nakatalagang puwesto. Nakita rin niyang may gumagalaw malapit sa ilalim nito.
Dahil matagal na siyang naghihinala, hindi siya sumakay.
Sa halip, lumabas siya sa likurang gate at tumawag sa isang dating kasamahan na pinagkakatiwalaan niya.
Ngunit bago siya makalayo, nakita niyang pinaandar ng isa pang empleyado ang sasakyang dapat sana ay gagamitin niya.
Ang lalaking iyon ay si Ramil, isang maintenance worker na kamakailan lamang ay nagsabi kay Nicanor na may natuklasan din siyang kahina-hinalang pagbabago sa mga tala ng sasakyan.
Makalipas ang wala pang isang oras, nabalitaan ni Nicanor ang aksidente.
—Si Ramil ang namatay —sabi niya.
Napahawak sa bibig ang ilan sa mga kamag-anak.
Tumingin si Nicanor sa lalaking nagpunta noon sa bahay upang magbalita ng kanyang pagkamatay.
—At alam mo iyon.
Nanginginig ang lalaki.
—Hindi…
—Ikaw ang pumirma bilang saksi sa pagkilala sa katawan.
—Inutusan lang ako!
Biglang napalingon si Aurelio.
—Manahimik ka!
Huli na.
Narinig ng lahat.
Tumingin ang auditor kay Aurelio.
—Sino ang nag-utos sa kanya?
Hindi sumagot ang lalaki.
Ngunit nagsalita si Nicanor.
—Hindi lang aksidente ang sinusubukan nilang itago.
Binuksan niya ang kanyang maruming jacket at inilabas ang isang maliit na plastic envelope.
Nasa loob ang memory card mula sa dashboard camera ng sasakyang ginagamit ni Ramil noong mga nakaraang araw.
—Bago siya namatay, ipinadala ito ni Ramil sa akin.
Isinalpak iyon ng auditor sa laptop.
Isang video ang lumitaw.
Madilim ang kuha, ngunit malinaw ang boses.
Narinig ang boses ni Aurelio.
Pinag-uusapan niya ang pekeng shipments, mga account na ginagamit sa paglilipat ng pera, at higit sa lahat, ang plano na ipasa kay Nicanor ang responsibilidad kapag nagsimula ang audit.
Namutla si Aurelio.
—Peke iyan.
Ngunit may isa pang boses sa recording.
Boses ng lalaking nagpunta sa bahay ni Amihan.
—Paano kung magsalita si Nicanor?
At sumagot ang boses ni Aurelio:
—Kung mawala siya bago ang audit, ang mga dokumento ang magsasalita para sa kanya.
Napatayo ang balahibo ni Amihan.
Hindi na niya kailangang marinig pa ang iba.
Sa labas ay biglang may humintong dalawang sasakyan.
Napatingin si Aurelio sa pinto.
Sa unang pagkakataon, tunay na takot ang nakita sa kanyang mukha.
Pumasok ang ilang awtoridad kasama ang dalawang kinatawan ng kumpanya.
Lumapit ang auditor.
—Ako ang tumawag sa kanila bago ako pumunta rito. May mga kopya na rin sila ng mga dokumentong ipinadala ni Nicanor.
Sinubukang magsalita ni Aurelio.
—Hindi ninyo naiintindihan. May paliwanag ako.
Tahimik siyang tiningnan ni Nicanor.
—Dalawang taon kang nagkaroon ng pagkakataong magpaliwanag. Ginamit mo ang mga pangalan ng ordinaryong empleyado para pagtakpan ang ginagawa ninyo. Nang matuklasan namin ni Ramil ang katotohanan, kami pa ang ginawa ninyong panangga.
Dinala palabas si Aurelio para sa imbestigasyon, kasama ang lalaking umaming inutusan siyang magsinungaling tungkol sa pagkakakilanlan sa namatay.
Ngunit bago tuluyang lumabas si Aurelio, huminto siya sa harapan ni Nicanor.
—Akala mo tapos na ito?
Hindi sumagot si Nicanor.
Ngumiti nang mapait si Aurelio.
—Hindi mo pa alam kung kaninong pangalan talaga napunta ang pera.
Napakunot-noo ang auditor.
—Ano ang ibig mong sabihin?
Tumawa si Aurelio.
—Buksan ninyo ang huling folder sa USB.
Pagkasabi niyon ay inilabas na siya.
Nagkatinginan sina Nicanor at Amihan.
Bumalik sila sa laptop.
Binuksan ng auditor ang USB.
Sa ilalim ng lahat ng video at dokumento ay may isang naka-encrypt na folder na hindi nila napansin kanina.
Ginamit ni Nicanor ang password na alam lamang niya.
Bumukas iyon.
Lumabas ang listahan ng mga bank transfer.
Tahimik na binasa ng auditor ang mga pangalan.
Bigla siyang tumigil.
—Nicanor…
—Ano?
Inikot niya ang laptop.
May isang account na nakatanggap ng pinakamalaking halaga.
Hindi nakapangalan kay Aurelio.
Hindi rin sa sinumang manager.
Nakapangalan iyon sa isang trust account na konektado sa pamilya ng mismong may-ari ng kumpanya.
At sa pinakailalim ng dokumento ay may isang pamilyar na lagda.
Napatayo si Nicanor.
Dahil kilala niya ang pangalang iyon.
Ang taong iyon ang nagbigay sa kanya ng trabaho labindalawang taon na ang nakalipas.
Ang taong itinuring niyang parang pangalawang ama.
At siya rin ang taong tumawag kay Nicanor ilang oras bago ang aksidente at nagsabing:
“Magtiwala ka sa akin. Ako ang bahala sa pamilya mo.”
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)