Akala Nila Tapos Na ang Laban Matapos Mabunyag ang Katotohanan, Pero Isang Lumang Ledger at Isang Video ang Tuluyang Sumira sa Lahat ng Kanilang Palusot - News

Akala Nila Tapos Na ang Laban Matapos Mabunyag ang...

Akala Nila Tapos Na ang Laban Matapos Mabunyag ang Katotohanan, Pero Isang Lumang Ledger at Isang Video ang Tuluyang Sumira sa Lahat ng Kanilang Palusot

Bahagi 3: Akala Nila Tapos Na ang Laban Matapos Mabunyag ang Katotohanan, Pero Isang Lumang Ledger at Isang Video ang Tuluyang Sumira sa Lahat ng Kanilang Palusot

Hindi agad nagsiuwian ang mga tao.

Sa halip, lalong naging tahimik ang buong panaderya.

Parang lahat ay naghihintay kung ano pa ang susunod na mangyayari.

Si Dante ay ilang ulit na nagpunas ng pawis sa noo.

Si Lorna naman ay pilit na ngumingiti, kahit halatang nanginginig na ang kamay niya.

“Maya…” mahina niyang sabi.

“Huwag na nating ipahiya ang pamilya.”

Napatingin ako sa kanya.

“Pamilya?”

Tumango siya.

“Oo. Nagkamali lang kami. Hindi naman kailangang umabot pa ito sa ganito.”

Napangiti ako.

“Iyan din ba ang naisip mo noong tinanggal ninyo ang litrato namin ni Carlo?”

Hindi siya nakasagot.

“O noong pinalitan ninyo ang pangalan ng panaderya?”

Tahimik.

“O noong kinausap ninyo ang mga supplier nang hindi man lang ako sinasabihan?”

Lalong yumuko si Lorna.

Huminga ako nang malalim bago humarap sa lahat.

“Alam kong maraming nagtatanong kung bakit hindi ako agad nagsalita.”

“Kasi gusto kong malaman kung hanggang saan kayang dalhin ng kasakiman ang isang tao.”

Nagkatinginan ang mga empleyado.

Si Tess ang unang nagsalita.

“Ma’am… alam n’yo na po ba talaga ang lahat?”

Tumango ako.

“Hindi lahat.”

“Pero sapat para maintindihan kong may mas malaki pa silang plano.”

Nagulat si Dante.

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

Hindi ako sumagot.

Sa halip ay tumingin ako kay Attorney Salazar.

Tahimik niyang inilapag ang isa pang kahon sa mesa.

Isang ordinaryong karton.

Ngunit nang buksan niya iyon…

Lumabas ang makapal na ledger.

Lumang accounting notebook.

Napakunot ang noo ni Dante.

“Ba’t nasa inyo ‘yan?”

Ngumiti si Attorney.

“Dahil ipinahiram ito sa amin ni Ma’am Maya para ma-review.”

Unti-unting nagbago ang ekspresyon ni Lorna.

Parang naaalala na niya kung ano ang laman ng notebook.

Binuklat iyon ni Attorney.

“Base sa records…”

“May ilang cash sales na hindi naipasok sa opisyal na ulat nitong nakaraang anim na linggo.”

Tahimik.

“May kabuuang halagang halos apatnaraan at walumpung libong piso.”

Nagkagulo ang mga bisita.

“Ano?”

“Ganun kalaki?”

Mabilis na nagsalita si Dante.

“Hindi totoo iyan!”

Tumingin si Attorney sa kanya.

“Hindi pa ako tapos.”

“Inimbestigahan namin ang CCTV logs, inventory reports at bank deposits.”

“Lumalabas na hindi nagtutugma ang mga bilang.”

Napatingin ang lahat kina Dante at Lorna.

Biglang sumagot si Lorna.

“Siguro nagkamali lang ang cashier!”

Napailing si Tess.

“Hindi po.”

“Araw-araw ko pong isinusumite kay Ma’am Maya ang electronic reports.”

Inilabas ko ang tablet ko.

Binuksan ko ang cloud storage.

“Lahat ng daily reports ay automatic na naka-backup.”

Lumabas sa screen ang magkakatugmang records.

Sales.

Deposits.

Inventory.

Lahat kumpleto.

Pero may anim na linggong may malaking diperensya.

Eksaktong panahon…

Nang magsimulang makialam sina Dante sa operasyon.

Hindi na makatingin si Dante sa mga tao.

Akala ng lahat iyon na ang katapusan.

Pero hindi pa.

Lumapit ang isa sa mga supplier.

“Ma’am Maya…”

“May kailangan din pala akong isauli.”

Iniabot niya ang isang maliit na sobre.

Binuksan ko iyon.

Nandoon ang bagong business card na ipinamigay ni Lorna.

May bago nang logo.

May bagong pangalan.

At sa ibaba…

Nakalagay:

Owner: Dante Villanueva

Nagbulungan ang lahat.

“Hindi pa nga pala sa kanila ang negosyo…”

“Nagpapakilala na silang may-ari.”

Napapikit si Lorna.

Alam niyang wala na silang maitatanggi.

Pero may isa pa akong hindi inilalabas.

Tumayo ako.

“Tandaan n’yo ba noong sinabi kong gusto kong magkaroon ng maayos na turnover?”

Tumango ang ilang empleyado.

“Hindi iyon para ibigay ang negosyo.”

“Kundi para makita kung sino ang tunay na nagmamalasakit dito.”

Tumawag ako.

“Mang Ben.”

Mula sa likod ng panaderya ay lumabas ang matandang panadero na unang nagturo sa amin ni Carlo kung paano gumawa ng pandesal.

Mahigit sampung taon na siyang kasama ng negosyo.

May dala siyang maliit na flash drive.

Nagtaka ang lahat.

“Para saan iyan?”

Isinaksak niya iyon sa telebisyon sa loob ng panaderya.

Lumabas ang video.

Hindi CCTV.

Kundi recording mula sa maliit na camera sa opisina.

Tahimik ang buong tindahan habang pinapanood iyon.

Sa video…

Kitang-kitang sina Dante at Lorna ang nag-uusap.

“Huwag mo nang sabihin kay Maya.”

“Kapag nailipat natin ang mga customer, wala na siyang babalikan.”

“Hindi rin naman niya alam ang mga papeles.”

“Tatanggapin na lang niyang tapos na.”

Pagkatapos ay nagtawanan silang dalawa.

Parang malamig na tubig ang ibinuhos sa buong panaderya.

Ang mga empleyadong kanina’y tahimik…

Ngayon ay hindi na maitago ang pagkadismaya.

“Ganito pala talaga ang plano nila.”

“Kaya pala…”

Napaupo si Lorna.

Hindi na siya makatingin kahit kanino.

Si Dante naman ay biglang lumapit sa akin.

“Maya…”

“Patawarin mo kami.”

“Handa kaming ibalik ang lahat.”

Tiningnan ko siya nang diretso.

“Hindi pera ang unang ninakaw ninyo.”

Napayuko siya.

“Kundi tiwala.”

Tumulo ang luha ni Aling Remedios na noon lang nagsalita.

“Maya…”

“Anak…”

“Patawarin mo kami.”

Napalingon ako sa kanya.

Masakit pa rin.

Hindi dahil sa ginawa nina Dante at Lorna.

Kundi dahil sa katahimikan niya noong ako ang inaapi.

Lumapit siya.

“Hindi ko sila napigilan.”

Mahinahon kong sinabi.

“Hindi po kayo nabigo dahil hindi ninyo sila napigilan.”

“Nabigo po kayo dahil pinili ninyong manahimik.”

Napaluha ang matanda.

Samantala, si Attorney Salazar ay isinara ang folder.

“Sa puntong ito,” sabi niya, “maaari nang magsampa ng kaukulang kasong sibil ang kliyente ko.”

Biglang namutla sina Dante at Lorna.

Akala nila ay hanggang kahihiyan lang ang kapalit.

Hindi nila inakalang maaari pa silang managot sa batas.

Ngunit bago pa sila tuluyang mawalan ng pag-asa…

May isang taong pumasok sa panaderya.

Nakasuot siya ng uniporme ng courier.

May dala siyang malaking sobre.

“Delivery po para kay Mrs. Maya Santos.”

Tinanggap ko ang sobre.

Pagkabukas ko nito…

Napangiti ako.

Dahil iyon na ang dokumentong hinihintay ko sa loob ng maraming linggo.

Ang dokumentong tuluyang magpapabago sa kinabukasan ng panaderya…

At siyang magiging huling dagok sa kasakiman nina Dante at Lorna.

Itutuloy sa Bahagi 4.

Related Articles