Kuwadernong Halos Maglaho
Bahagi 3: Ang Kuwadernong Halos Maglaho
Nang marinig ko ang sigaw ng kapitbahay sa telepono, parang tumigil ang pag-ikot ng buong mundo.
Hindi na ako nagpaalam.
Hinawakan ko ang kamay ni Sofia at mabilis kaming tumakbo palabas ng opisina ng principal.
“Ma! Ang kuwaderno ni Lola!”
“Naroon pa iyon… kailangan nating mauna!”
Kasunod naming lumabas sina Attorney Ben at Dr. Lianne.
“Rosa, sasama kami,” sigaw ng abogado habang mabilis na kinukuha ang susi ng sasakyan.
Hindi na kami nag-aksaya ng kahit isang segundo.
Habang bumibiyahe, walang nagsasalita.
Mahigpit kong yakap ang lumang garapon ng atsara.
Hindi ko alam kung bakit iyon pa rin ang hawak ko.
Marahil dahil iyon na lamang ang natitirang bagay na nag-uugnay sa akin kay Nanay habang hindi pa namin natitiyak ang kalagayan ng kanyang kuwaderno.
Makalipas ang ilang minuto, lumiko ang sasakyan sa makipot na kalsadang papunta sa aming inuupahang bahay.
Ngunit bago pa man kami tuluyang makalapit, may napansin agad si Attorney Ben.
“May van.”
Isang kulay abong van ang nakaparada ilang metro mula sa bahay.
Walang logo.
Maitim ang mga bintana.
Parang naghihintay lamang ng tamang sandali upang umalis.
Huminto ang sasakyan.
Hindi na ako nakapag-isip.
Tumakbo ako nang buong lakas.
“Rosa! Huwag!” sigaw ni Attorney Ben.
Ngunit huli na.
Pagdating ko sa pinto ng bahay, bukas na ito.
Wasak ang kandado.
Nagkalat ang mga damit.
Nakatumba ang lumang kabinet.
Nakabukas ang bawat kahon.
Parang may desperadong naghahanap ng isang bagay.
“Ano’ng ginawa nila…” mahina kong bulong.
Nanginginig akong lumapit sa lumang baul ni Nanay.
Iyon ang pinagtataguan ko ng kuwaderno sa loob ng maraming taon.
Dahan-dahan kong binuksan ang takip.
Nanlamig ang buo kong katawan.
Wala na ang kuwaderno.
Kasabay noon, narinig namin ang malakas na pag-andar ng makina ng van sa labas.
May sumigaw si Dr. Lianne.
“Umalis na sila!”
Tumakbo kaming lahat palabas.
Eksakto naming nakita ang van na mabilis na papalayo.
Ngunit bago ito tuluyang makaliko sa dulo ng kalsada…
may isang manipis na piraso ng lumang papel ang inanod ng hangin mula sa likuran ng sasakyan.
Lumipad ito sa gitna ng daan.
Agad itong pinulot ni Sofia.
“Ma!”
Humihingal siyang lumapit.
“May nahulog!”
Kinuha ko ang papel.
Luma na ito.
Dilaw na ang kulay.
At sa ibabang sulok…
nakilala ko agad ang sulat-kamay ni Nanay.
Ngunit ang mas ikinagulat ko ay ang nakasulat sa pinakahuling linya.
“Ang orihinal na recipe ay hindi nakasulat sa kuwadernong ito. Ang tunay na kopya ay itinago ko sa lugar na tanging ang aking pamilya lamang ang makaaalam.”
Napatitig kaming lahat sa isa’t isa.
Napangiti nang bahagya si Attorney Ben.
“Kung ganoon…”
“Hindi pa tapos ang laban.”
At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat…
ako ang nakahawak sa pinakamahalagang lihim na hindi alam ng kumpanyang gustong angkinin ang pamana ng aking ina.
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)