ASAWA NIYANG SIYAM NA TAONG NILOKO, SIYA PA ANG PINAPASAMA SA IBANG BABAE SA ABROAD! TAHIMIK NA PUMAYAG ANG MISIS, PERO PITONG ARAW BAGO ANG FLIGHT, MAY INIHANDA SIYANG PAALAM NA HINDI KAILANMAN INAASAHAN NG KANYANG ASAWA
“Ma’am, sigurado po ba kayong kakanselahin ninyo ang tiket ninyo papuntang Canada? Pitong araw na lang po bago ang flight ninyo kasama si Sir Adrian.”
Napatingin si Isabella Reyes sa tuyong punong mangga sa labas ng kanilang bahay sa Alabang.
“Oo,” mahinahon niyang sagot. “Pero may ipapagawa pa ako sa iyo.”
“Ano po iyon, Ma’am?”
“I-book mo si Vanessa sa flight ni Adrian. At bumili ka ng hiwalay na tiket para sa akin pauwi sa Cebu, sa parehong araw.”
Natigilan ang sekretarya.
“Ma’am… si Vanessa po ba ang tinutukoy ninyo? Iyong babaeng—”
“Oo. Ang babaeng siyam na taon nang kasama ng asawa ko.”
Sandaling natahimik si Isabella bago idinagdag:
“Pitong araw mula ngayon, ako mismo ang maghahatid sa kanilang dalawa sa airport. Pagkatapos, uuwi na ako sa pamilya ko.”
Hindi alam ng sekretarya kung ano ang isasagot.
Dahil sa loob ng maraming taon, siya mismo ang nakasaksi kung gaano kamahal ni Isabella ang asawa nitong si Adrian Montenegro.
At alam din niyang hindi basta-basta sumusuko ang isang babaeng minsang ibinigay ang lahat para sa pag-ibig.
Pagkababa ng telepono, bumalik si Isabella sa dining room.
Nandoon si Adrian, nakaupo sa harap ng hapunang siya mismo ang nagluto.
“Napag-isipan mo na ba?” tanong nito nang walang pasensiya. “Naghihintay si Vanessa ng sagot ko.”
Tiningnan siya ni Isabella.
“Sige. Isama mo siya sa Canada.”
Biglang lumiwanag ang mukha ni Adrian.
“Talaga? Sa wakas, nagiging mature ka na rin.”
Napangiti siya, tila ba napakalaking pabor ang ginawa ng asawa.
“Alam mo naman, Bella, hindi ko kayang iwan si Vanessa rito nang mag-isa. Napakainosente niya. Madali siyang lokohin ng ibang tao.”
Tahimik na sumubo ng kanin si Isabella.
Hindi niya alam kung tatawa siya o iiyak.
Ang babaeng siyam na taon nang nakikipagrelasyon sa lalaking may asawa, inosente raw.
Samantalang siya, ang legal na asawa, ang kailangang umintindi.
“Actually,” patuloy ni Adrian, “mas marunong pang maging asawa si Vanessa kaysa sa iyo.”
Napahinto ang kamay ni Isabella.
“Mas maalaga siya. Mas sweet. Hindi siya palaging nagrereklamo.”
Sumandal si Adrian sa upuan.
“Nauna ka lang naman sa buhay ko. Kung hindi kita nakilala noong high school, baka siya ang napangasawa ko.”
Dahan-dahang ibinaba ni Isabella ang kutsara.
“Ganoon ba?”
“Oo. Kaya pagdating natin sa Canada, sana matuto kang makisama sa kanya.”
Tumunog ang cellphone ni Adrian.
Nang makita niya ang pangalan sa screen, agad siyang tumayo at lumabas sa balkonahe.
“Hello, baby,” mahina nitong sabi.
Narinig iyon ni Isabella.
At sa pagkakataong iyon, wala nang luha.
Labing-anim na taong gulang siya nang unang ligawan ni Adrian.
Nasa isang pampublikong high school sila sa Cebu. Hindi mayaman si Adrian noon. Lumang sapatos, kupas na uniporme, at baong pandesal lamang ang karaniwan nitong dala.
Pero araw-araw, may sulat itong iniiwan sa kanyang desk.
Siyamnapu’t siyam na love letters ang natanggap niya.
Sa huling sulat, nakasulat:
“Bella, kapag naging matagumpay ako, ikaw ang una kong bibigyan ng magandang buhay. Pangako, hindi kita kailanman papalitan.”
Nang malaman ng mga magulang niya ang relasyon nila, dinala ni Adrian ang sarili nitong mga magulang sa bahay nila.
Lumuhod siya sa harap ng ama ni Isabella.
“Tito, mahirap lang po ako ngayon. Pero mamahalin ko po ang anak ninyo habang buhay.”
Naniwala ang lahat.
Pati si Isabella.
Pagkatapos ng high school, nakapasa si Adrian sa isang prestihiyosong unibersidad sa Maynila.
Pero dahil hindi nakapasa si Isabella, pinili nitong mag-aral sa mas maliit na kolehiyong malapit sa kanya.
Noong nagsimula silang magnegosyo, si Isabella ang unang nagbenta ng mga alahas na minana niya sa kanyang lola.
Tatlong beses nalugi ang negosyo ni Adrian.
Tatlong beses din silang nagsimulang muli.
May panahong nakatira sila sa isang maliit na apartment sa Quezon City, kung saan tumutulo ang bubong tuwing umuulan.
Minsan, isang pakete lang ng instant noodles ang pinagsasaluhan nila.
“Sorry, Bella,” sabi ni Adrian noon. “Hindi ito ang buhay na ipinangako ko.”
Niyakap siya ni Isabella.
“Basta magkasama tayo, sapat na iyon.”
Makalipas ang ilang taon, naging matagumpay ang negosyo.
Tatlong kumpanya ang naitatag ni Adrian.
Nagkaroon sila ng mansiyon sa Alabang, mga mamahaling sasakyan, at mga ari-arian.
Bilang pasasalamat, inilagay ni Adrian ang walumpung porsiyento ng shares ng pangunahing kumpanya sa pangalan ni Isabella.
Nagdaos din sila ng engrandeng kasal na nagkakahalaga ng milyon-milyong piso.
Sa harap ng daan-daang bisita, umiiyak na sinabi ni Adrian:
“Kung wala ang asawa ko, wala ako rito ngayon. Mahal na mahal kita, Bella. Habang buhay.”
Pero isang buwan na ang nakalipas, natuklasan ni Isabella ang katotohanan.
May ibang babae si Adrian.
Si Vanessa Cruz.
Dating junior sa kolehiyo.
At hindi lamang isang taon o dalawang taon ang relasyon nila.
Siyam na taon.
Sa bawat birthday ni Isabella, may regalo rin si Vanessa.
Minsan, mas mahal pa ang natatanggap nito.
Tuwing sinasabi ni Adrian na may business meeting siya, madalas ay nasa condo pala siya ni Vanessa.
At noong araw ng kanilang engrandeng kasal, dumalo rin si Vanessa.
Nakasuot ito ng puting mini dress na tinakpan ng oversized blazer.
Kinagabihan, nag-post ito ng larawan.
“Kasama pa rin kita sa pinakamahalagang araw ng buhay mo, kahit iba ang tawag nila sa akin.”
Ni-like iyon ni Adrian.
Nang komprontahin siya ni Isabella, hindi man lamang siya humingi ng tawad.
“Vanessa has loved me for nine years,” sabi nito. “Hindi niya sinirang pamilya natin.”
“Adrian, niloloko mo ako!”
“Bella, huwag kang magdrama!”
Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang tuluyang dumurog sa puso ng asawa.
“Tatlong taon na tayong sumusubok magkaanak. Wala pa rin. Nasa bahay ka lang, wala kang ginagawa, at lahat ng gastos ako ang sumasagot.”
Nanlaki ang mga mata ni Isabella.
“Wala akong ginagawa?”
“Successful na ako ngayon. Tatlong kumpanya ang hawak ko. Ano bang masama kung may isa pa akong babaeng inaalagaan?”
Hindi nakasagot si Isabella.
Dahil sa sandaling iyon, naunawaan niyang ang lalaking minahal niya mula pagkabata ay matagal nang wala.
Ang natitira ay isang estrangherong naninirahan sa kanilang bahay.
Bumalik sa kasalukuyan ang kanyang isip nang pumasok si Adrian mula sa balkonahe.
“Masaya si Vanessa,” sabi nito. “Salamat sa pag-unawa.”
Tumayo si Isabella.
“May isa lang akong hiling.”
“Ano iyon?”
“Bago kayo umalis, gusto kong maayos ang lahat ng papeles natin.”
Kumunot ang noo ni Adrian.
“Anong papeles?”
Ngumiti si Isabella.
“Yung mga dokumentong kailangan para makapagsimula tayo ng bagong buhay.”
Hindi na nagtanong si Adrian.
Ngunit nang gabing iyon, habang mahimbing itong natutulog, binuksan ni Isabella ang lumang kabinet na naglalaman ng mga kontrata ng kanilang kumpanya.
Isa-isa niyang inilabas ang mga dokumento.
Hanggang sa makita niya ang isang makapal na folder na may nakasulat:
MONTENEGRO HOLDINGS — 80% OWNERSHIP: ISABELLA REYES MONTENEGRO.
Tumunog ang kanyang telepono.
Isang mensahe mula sa abogadong matagal na niyang kilala.
“Ma’am Isabella, na-review ko na po ang mga dokumento. Legal at nakarehistro sa pangalan ninyo ang 80% shares. May isa pa po akong natuklasan tungkol sa perang inilipat ni Sir Adrian para sa Canada.”
Kasunod nito ang isang pangungusap na nagpabilis sa tibok ng puso niya.
“Ma’am, hindi lang po pala babae ang balak niyang isama. May plano rin siyang kunin ang perang pag-aari ng kumpanyang kontrolado ninyo.”
BAHAGI 2 — PARA SA WEBSITE
Matagal na nakatitig si Isabella sa mensahe ng kanyang abogado.
Hindi siya agad nakasagot.
Akala niya, ang pinakamasakit na bagay na maaaring gawin ni Adrian ay ang dalhin ang ibang babae sa Canada habang pinipilit siyang tanggapin ang lahat.
Pero may mas malalim pa palang dahilan kung bakit nagmamadali itong umalis.
Tinawagan niya si Attorney Miguel Santos.
“Attorney, ano ang ibig mong sabihin?”
“Ma’am, may mga dokumentong inihanda si Sir Adrian para sa paglilipat ng malaking halaga mula sa Montenegro Holdings papunta sa isang bagong kumpanyang nakarehistro sa Canada.”
“Magkano?”
“Humigit-kumulang ₱180 million ang nakaplanong ilipat.”
Napahawak si Isabella sa gilid ng mesa.
“Kanino nakapangalan ang bagong kumpanya?”
Sandaling natahimik ang abogado.
“Kay Sir Adrian at Vanessa Cruz.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ni Isabella.
“Pero hindi pa po natutuloy ang paglilipat,” dagdag ng abogado. “May ilang kinakailangang corporate approval na hindi pa kumpleto. At dahil kayo ang majority shareholder, may karapatan kayong kuwestiyunin ang transaksiyon.”
Napapikit si Isabella.
Hindi lamang pala siya iiwan ng asawa.
Balak pa nitong gamitin ang negosyong sabay nilang itinayo upang makapagsimula ng panibagong buhay kasama ang ibang babae.
“Attorney,” mahina niyang sabi, “gusto kong protektahan ang kumpanya.”
“Ma’am, kailangan nating kumilos nang maingat at ayon sa batas.”
“Gawin natin.”
Kinabukasan, nagising si Adrian na may nakahandang almusal.
May mainit na kape, itlog, at paborito nitong tocino.
Napangiti siya.
“Ganito sana palagi, Bella. Mas masarap umuwi kapag walang away.”
Ngumiti rin si Isabella.
“Pitong araw na lang naman bago ang flight.”
Hindi napansin ni Adrian ang kahulugan ng sinabi niya.
Sa sumunod na mga araw, naging abala si Isabella.
Habang namimili si Adrian ng mga bagong damit para sa Canada at sinasamahan si Vanessa sa mga mamahaling restaurant, tahimik na nakikipagpulong si Isabella sa abogado at independent accountant.
Sinuri nila ang mga dokumento, bank records, at mga corporate authorization.
May mga transaksiyong kailangang ipaliwanag.
May mga pirma ring wala sa mga dokumentong kinakailangan para sa planong paglilipat.
At may isang bagay na lalo pang nagpabigat sa dibdib ni Isabella.
Sa isang email na nakuha mula sa mga opisyal na rekord ng kumpanya, nabasa niya ang mensahe ni Adrian sa kanyang financial consultant.
“Once the transfer is completed, Vanessa and I can establish our life in Canada without depending on the Philippine operations.”
Walang binanggit na Isabella.
Walang kahit isang salita tungkol sa asawang nakipagsapalaran sa kanya noong wala pa siyang pera.
Doon niya tuluyang naunawaan.
Hindi aksidenteng nagbago si Adrian.
Matagal na itong nagpaplano ng buhay na wala siya.
Sa ikalimang araw, dumating si Vanessa sa kanilang bahay.
Suot nito ang isang mamahaling beige dress at may dalang designer handbag.
“Hi, Ate Bella,” matamis nitong bati.
Tahimik siyang pinapasok ni Isabella.
“Nandito ba si Adrian?”
“Wala pa. May meeting.”
Umupo si Vanessa sa sofa at pinagmasdan ang malaking chandelier.
“Ang ganda talaga ng bahay ninyo.”
“Salamat.”
“Alam mo, Ate, thankful talaga ako na tinanggap mo na rin ang sitwasyon.”
Tiningnan siya ni Isabella.
“Anong sitwasyon?”
“Na mahal din ako ni Adrian.”
Ngumiti si Vanessa na para bang isang simpleng bagay lamang ang kanyang sinabi.
“Hindi naman kailangang may matalo sa ating dalawa. May sapat na pagmamahal si Adrian para sa atin.”
Dahan-dahang inilapag ni Isabella ang tasa ng tsaa.
“Vanessa, alam mo bang kasal kami noong nagsimula ang relasyon ninyo?”
Nawala sandali ang ngiti nito.
“Complicated kasi ang lahat.”
“Siyam na taon, Vanessa. Hindi iyon isang pagkakamali lang.”
Nagkibit-balikat ang babae.
“Pero hindi rin naman masaya si Adrian sa marriage ninyo. Sabi niya, masyado ka raw nakadepende sa kanya.”
Sa unang pagkakataon, natawa si Isabella.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil napakalinaw na ngayon ng lahat.
“Ganoon ba ang sinabi niya?”
“Oo. Kaya sana huwag mo akong sisihin.”
Tumayo si Isabella.
“Hindi kita sisisihin sa lahat ng pagkakamali ng asawa ko. Pero responsable ka rin sa sarili mong mga pinili.”
Hindi na nakasagot si Vanessa.
Bago ito umalis, may huli pa itong sinabi.
“By the way, Ate, huwag kang mag-alala. May sarili kaming bahay ni Adrian sa Canada. Hindi naman kami makikialam sa inyo.”
Ngumiti si Isabella.
“Talaga? Kaninong pera ang ginamit ninyo?”
Natigilan si Vanessa.
“Ha?”
“Wala. Nagtatanong lang.”
Nang makaalis ito, tumawag si Isabella sa abogado.
“Attorney, handa na ba ang lahat?”
“Opo. Naipadala na ang mga kinakailangang notice para sa special board meeting. Nakausap na rin natin ang mga independent director at auditor.”
“At ang divorce?”
“Dahil magkaiba ang mga batas sa Pilipinas at ibang bansa, kailangan nating pag-aralan ang naaangkop na legal na proseso. Pero maaari na nating simulan ang paghihiwalay ninyo sa mga usaping pinansiyal at personal, at ang pagprotekta sa inyong mga karapatan.”
“Salamat.”
Kinagabihan, dumating si Adrian na masayang-masaya.
“Bella, may magandang balita ako!”
“Ano iyon?”
“Nakuha na namin ni Vanessa ang confirmation ng bahay sa Toronto.”
“Congratulations.”
Napahinto si Adrian.
“Hindi ka ba nagseselos?”
“Gusto mo bang magselos ako?”
Napakamot siya sa ulo.
“Hindi naman. Nagulat lang ako. Dati, kahit banggitin ko lang ang pangalan niya, nagagalit ka na.”
Ngumiti si Isabella.
“Napapagod din ang tao, Adrian.”
Hindi na niya naunawaan ang ibig sabihin noon.
Dumating ang ikapitong araw.
Maagang nagising si Isabella.
Isinuot niya ang isang simpleng puting blouse at itim na pantalon.
Wala siyang mamahaling alahas maliban sa relo na regalo ng kanyang ama.
Sa dining table, nakalagay ang isang maliit na envelope.
Pumasok si Adrian na may dalang dalawang malalaking maleta.
“Ready ka na?”
“Oo.”
“Nasaan ang luggage mo?”
“May sarili akong dala.”
Hindi na ito nagtanong.
Sa NAIA Terminal 3, naghihintay si Vanessa.
Agad itong kumaway nang makita si Adrian.
“Baby!”
Lumapit ito at niyakap siya.
Sa harap mismo ni Isabella.
May ilang taong napalingon.
Pero hindi gumalaw si Isabella.
“Ang aga ninyo,” sabi niya.
“Oo, Ate Bella,” masayang sagot ni Vanessa. “Excited na talaga ako.”
Inabot ni Isabella ang isang envelope kay Adrian.
“Ano ito?” tanong niya.
“Paalam ko.”
Binuksan ni Adrian ang envelope.
Sa loob ay may mga dokumentong inihanda ng abogado, kabilang ang pormal na abiso ng kanyang paghiwalay, mga papeles tungkol sa kanilang ari-arian, at notice ng special board meeting.
Unti-unting nawala ang ngiti sa mukha niya.
“Bella… ano ito?”
“Hindi ako sasama sa Canada.”
“Anong ibig mong sabihin?”
“Ang ibig kong sabihin, ikaw at si Vanessa ang aalis. Ako, uuwi sa Cebu.”
Napatingin si Adrian sa dalawang boarding pass na hawak ni Vanessa.
“Pero asawa kita!”
“Oo. At siyam na taon mo akong niloko.”
“Hindi ito ang oras para magdrama!”
“Hindi ako nagdadrama.”
Inilabas ni Isabella ang isang dokumento.
“Alam ko ang tungkol sa ₱180 million na balak mong ilipat sa kumpanyang nakapangalan sa inyong dalawa.”
Namutla si Adrian.
Pati si Vanessa ay napaatras.
“Paano mo nalaman iyon?”
“Hindi iyon ang mahalagang tanong.”
Lumapit nang kaunti si Isabella.
“Ang mahalagang tanong ay kung bakit mo inisip na maaari mong ilipat ang pera ng kumpanya nang walang tamang pahintulot.”
“Bella, pera ko iyon!”
“Pera ng kumpanya iyon, Adrian. At ang kumpanya ay may sariling legal na personalidad at mga obligasyon. Hindi mo iyon puwedeng tratuhing personal mong wallet.”
Nagsimulang pagpawisan si Adrian.
“Anong ginawa mo?”
“Pinarepaso ko ang mga transaksiyon. Naabisuhan na ang mga taong kailangang makaalam. At kung may mapatunayang paglabag, haharapin iyon sa tamang proseso.”
“Sinisira mo ang negosyo natin!”
Umiling si Isabella.
“Hindi. Pinoprotektahan ko ang negosyong itinayo natin.”
Biglang nagsalita si Vanessa.
“Adrian, ano ang ibig niyang sabihin? Hindi ba sinabi mong sa iyo ang lahat?”
Hindi sumagot si Adrian.
Tumingin ito kay Isabella.
“Bella, puwede nating pag-usapan ito sa bahay.”
“Pitong araw kitang hinintay na kausapin ako bilang asawa mo.”
Nanginginig na ang boses niya, ngunit hindi siya umiyak.
“Pero sa loob ng pitong araw, ang inasikaso mo lang ay ang kinabukasan ninyo ni Vanessa.”
Hinawakan ni Adrian ang kanyang braso.
“Bella, mahal kita.”
Dahan-dahang inalis ni Isabella ang kamay nito.
“Hindi mo kailangang sabihin iyan dahil natatakot kang mawala ang negosyo.”
“Hindi ganoon!”
“Kung talagang mahal mo ako, bakit kailangan kong makiusap para piliin mo ako?”
Walang maisagot si Adrian.
Tumulo ang unang luha ni Isabella.
“Naalala mo ba noong kumakain tayo ng isang pakete ng noodles sa maliit nating apartment?”
Tumango si Adrian.
“Naalala mo noong sinabi mong wala kang maibibigay sa akin?”
“Bella…”
“Sinabi ko sa iyo na sapat na sa akin ang magkasama tayo.”
Napahikbi siya.
“Pero hindi ko sinabing sapat na sa akin ang maging isa sa dalawang babaeng gusto mong angkinin.”
Napayuko si Adrian.
Sa unang pagkakataon, wala siyang mahanap na dahilan.
Biglang hinila ni Vanessa ang kanyang braso.
“Adrian, sabihin mong hindi totoo! Sabi mo mayaman ka! Sabi mo secured na ang future natin!”
Napatitig si Adrian sa kanya.
“Vanessa, hindi ngayon.”
“Paano hindi ngayon? Iniwan ko na ang trabaho ko! Inayos ko na lahat para sa Canada!”
Tumingin siya kay Isabella.
“Ikaw ang may gawa nito!”
Hindi sumigaw si Isabella.
“Hindi ko kayo pinigilang umalis. Binayaran ko pa nga ang tiket mo. Pero hindi ko papayagang gamitin ninyo ang perang hindi ninyo personal na pag-aari.”
Natahimik si Vanessa.
Sa paligid nila, patuloy ang pag-anunsiyo ng mga flight.
Mga pamilyang nagyayakapan.
Mga magkasintahang nagpapaalam.
Mga taong may dalang pag-asa sa bagong simula.
At sa gitna ng lahat, tatlong taong nakatayo sa harap ng katotohanang hindi na nila kayang takasan.
“Bella,” muling pakiusap ni Adrian, “huwag mo akong iwan. Maaari pa nating ayusin ito.”
Tiningnan siya ni Isabella nang matagal.
“Ilang beses akong umiyak sa harap mo, Adrian?”
Hindi siya sumagot.
“Ilang beses akong nagmakaawang tigilan mo si Vanessa?”
“Alam ko…”
“At ilang beses mo akong piniling saktan?”
Napaluha si Adrian.
“Sorry.”
Tumango si Isabella.
“Pinapatawad kita para hindi ko na dalhin ang galit habang buhay. Pero hindi ibig sabihin noon ay babalik ako.”
Kinuha niya ang maliit niyang maleta.
“Goodbye, Adrian.”
At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, si Isabella ang unang tumalikod.
Hindi niya nakita kung sumakay nga sa eroplano ang dalawa.
Hindi na rin niya kailangang malaman.
Pagdating niya sa Cebu, naghihintay ang kanyang mga magulang sa airport.
Nang makita siya ng ina, agad itong lumapit.
“Anak, bakit mag-isa ka?”
Ngumiti si Isabella.
“Ma, puwede po ba akong umuwi?”
Nabigla ang matandang babae.
“Anak, bahay mo rin ito. Hindi mo kailangang magpaalam.”
Doon tuluyang bumuhos ang luha ni Isabella.
Niyakap siya ng kanyang ama.
“Anak, kahit gaano ka katagal nawala, may lugar ka pa rin dito.”
Sa unang pagkakataon pagkatapos ng maraming linggo, nakatulog siya nang mahimbing.
Lumipas ang tatlong buwan.
Sa tulong ng kanyang abogado, nagpatuloy ang pagsusuri sa mga transaksiyon ng kumpanya. Ang planong paglilipat ng ₱180 million ay hindi natuloy, at ang anumang pananagutan ay iniwan sa wastong legal at corporate process.
Hindi agad naging madali ang lahat.
May mga pagpupulong, papeles, at masakit na pag-uusap.
Pero unti-unting natutunan ni Isabella na hindi niya kailangang personal na pasanin ang bawat problema ng kumpanyang minsan niyang tinulungang buuin.
Nagsimula rin siyang tumulong sa maliit na negosyo ng kanyang mga magulang sa Cebu.
Minsan, habang nag-aayos siya ng mga bulaklak sa kanilang bakuran, nakatanggap siya ng mensahe mula kay Adrian.
“Bella, hindi ko alam kung paano ko nawala ang babaeng nagmahal sa akin noong wala pa akong kahit ano.”
Matagal niyang tiningnan ang mensahe.
Pagkatapos ay nag-type siya ng sagot.
“Hindi mo ako nawala noong naging mayaman ka, Adrian. Nawala ako noong nakalimutan mong tao rin akong nasasaktan.”
Ipinadala niya iyon.
At hindi na siya muling naghintay ng reply.
Kinahapunan, umupo siya sa tabi ng kanyang ina habang pinagmamasdan ang paglubog ng araw.
“Ma,” sabi niya, “akala ko noon, kapag iniwan ko si Adrian, mawawala rin ang lahat ng pinaghirapan ko.”
Hinawakan ng ina ang kanyang kamay.
“Anak, may mga bagay na maaari mong mawala at mabawi. Pero kapag nawala ang respeto mo sa sarili mo, mas mahirap iyong buuin muli.”
Napangiti si Isabella.
Sa harap nila, may isang maliit na punong mangga na bagong tanim.
Naalala niya ang tuyong puno sa labas ng bahay nila sa Alabang.
Dati, iniisip niyang kapag namatay ang isang puno, wala nang pag-asang muling makakita ng mga dahon.
Pero ngayon, naiintindihan na niya.
Hindi lahat ng bagong simula ay nangangahulugang kailangang buhayin ang lumang puno.
Minsan, kailangan lamang magtanim muli.
At sa pagkakataong ito, sarili niyang buhay ang aalagaan niya.
MENSAHE NG KUWENTO:
Hindi nasusukat ang tunay na pagmamahal sa dami ng taon na magkasama kayo, sa laki ng bahay, o sa halaga ng perang naipon ninyo. Nasusukat ito sa katapatan, respeto, at pagpiling manatiling tapat kahit may pagkakataong gumawa ng mali.
Hindi kahinaan ang magmahal nang buong puso. Pero hindi rin kasalanan ang umalis kapag paulit-ulit nang tinatapakan ang iyong dignidad.
Tandaan: Ang taong tunay na nagmamahal sa iyo ay hindi ka hihilingang tanggapin ang pagtataksil para lamang mapanatili ang inyong relasyon. At kung dumating ang araw na kailangan mong pumili sa pagitan ng isang taong mahal mo at ng respeto mo sa sarili, huwag mong kalimutang karapat-dapat ka ring mahalin.
