Si Clara ay isang dalagang puno ng pangarap, ngunit nakagapos sa mga rehas ng kahirapan.
Ang kanyang ama ay adik sa sugal at nalubog sa utang na umaabot sa 50 milyong piso.
At ang pinagkakautangan niya?
Walang iba kundi si Don Sebastian “Baste” Montemayor.
Kilala si Don Baste sa buong bansa hindi lamang dahil sa kanyang kayamanan—kundi dahil sa kanyang itsura.
Halos 300 pounds (mga 140 kilo) ang timbang niya.
Mataba, laging pawisan, may mga peklat sa mukha, at palaging nakaupo sa isang de-motor na wheelchair dahil, ayon sa tsismis, hindi na raw niya kayang maglakad dahil sa sobrang bigat.
Sa likuran niya, malupit siyang tinatawag ng mga tao na “Bilyonaryong Baboy.”
Isang gabi, dumating sa bahay ni Clara ang mga tauhan ni Don Baste.
“Bayaran ang utang—o makukulong ka,” pagbabanta nila sa kanyang ama.
“W-wala kaming pera!” iyak ng ama.
“P-pero ibibigay ko ang anak ko! Si Clara! Bata, maganda, at masipag siya! Pakasalan mo siya, Don Baste—kunin mo siya kapalit ng utang ko!”
Nanlaki ang mga mata ni Clara sa takot.
“Tay?! Ipinagbibili mo ako?!”
Ngunit wala siyang pagpipilian.
Para iligtas ang buhay ng kanyang ama, pumayag siyang pakasalan ang lalaking kinatatakutan ng lahat.
Ang Kasal
Sa araw ng kasal, hindi mapigilan ng mga bisita ang magbulungan.
Nakatayo si Clara na nagniningning sa kanyang kasuotan—maganda, elegante—katabi si Don Baste na pawis na pawis, hinihingal, at may mantsa ng spaghetti sa kanyang tuxedo.
“Kawawa naman ang babae,” bulong ng isa.
“Pera lang ang dahilan ng kasal na ‘yan.”
“Siguradong nasusuklam siya sa ideyang makasama siya sa kama.”
Narinig ni Clara ang lahat.
Ngunit itinayo niya ang kanyang baba.
Kinuha niya ang panyo at marahang pinunasan ang pawis sa noo ni Don Baste.
“Ayos lang po ba kayo, Don Baste?” mahina niyang tanong.
“Gusto po ba ninyo ng tubig?”
Nanigas si Don Baste.
Tinitigan niya si Clara.
Inaasahan niya ang pagkasuklam—ngunit wala siyang nakita sa mga mata nito.
Pag-aalala.
Kabaitan.
“Tubig,” paos niyang sabi.
Sa buong seremonya, inalagaan siya ni Clara.
Nang oras na para sa litrato, hindi siya lumayo.
Hinawakan niya ang kamay ni Don Baste—malaki, magaspang, at nanginginig.
Ang Unang Gabi
Pagkatapos ng kasal, dinala sila sa mansyon ni Don Baste.
“Sa sofa ka matutulog,” utos ni Don Baste sa loob ng silid.
“Masyado akong malaki—hindi ka magiging komportable sa kama. At isa pa…
Linisin mo ang mga paa ko bago ako matulog. At pakainin mo ako.”
Sinusubok siya ni Don Baste.
Nagkunwari siyang tamad.
Magulo.
Bastos.
Mapang-utos.
Gusto niyang makita kung hanggang kailan magtitiis si Clara.
Kung kailan siya masisira.
Kung kailan lalabas ang pagkasuklam.
Ngunit nanahimik si Clara.
Sumunod siya.
Nagtiis siya.
Nanatili siyang banayad at mahinahon.
At si Don Baste ay pinagmamasdan siya… nang mabuti.
Dahil ang hindi alam ni Clara ay ito:
Ang lalaking inaakala niyang isang malupit at kahindik-hindik na bilyonaryo ay nagtatago ng isang lihim na napakabigat, isang lihim na sa gabi ng kanilang anibersaryo ay tuluyang magbabago sa lahat ng akala niyang alam niya.

Lumipas ang isang taon. Sa loob ng mansyon, nanatiling “mabagsik” at “marumi” si Don Baste sa paningin ng mundo. Pinagsisilbihan siya ni Clara nang walang reklamo—nililinis ang kanyang mga sugat, tinitiyak na laging mainit ang kanyang pagkain, at kinakausap siya nang may respeto kahit madalas ay singhal ang sagot ng asawa.

Ngunit may napapansin si Clara. Tuwing hatinggabi, nakakarinig siya ng mahihinang yabag sa pasilyo—mabilis, magaan, at tila hindi galing sa isang lalaking 300 pounds ang timbang. At ang amoy sa silid ni Don Baste? Hindi ito amoy gamot o pawis; amoy ito ng mamahaling sandalwood at kalinisan.

Dumating ang kanilang unang anibersaryo. Naghanda si Clara ng simpleng hapunan sa kanilang silid.

“Don Baste, isang taon na po. Salamat sa pagligtas sa pamilya ko,” bulong ni Clara habang nakayuko.

Biglang tumayo si Don Baste mula sa kanyang wheelchair—isang bagay na hindi nito ginagawa sa harap ng ibang tao. “Clara, sapat na ang isang taon. Gusto kong malaman… bakit hindi ka umalis? Bakit hindi mo ako kinuhaan ng pera at tumakas?”

“Dahil nakita ko ang lungkot sa mga mata mo, hindi ang taba sa katawan mo,” matapang na sagot ni Clara.

Dito na naganap ang hindi inaasahan. Hinawakan ni Don Baste ang gilid ng kanyang leeg. May narinig si Clara na tunog ng zipper at tila napupunit na goma.

“AHHHH!” napasigaw si Clara at napaurong sa kanto ng silid.

Sa harap ng kanyang mga mata, dahan-dahang “hinubad” ni Don Baste ang kanyang balat. Ang makapal na taba sa tiyan ay isang prosthetic suit lamang na puno ng pabigat. Ang mga peklat sa mukha ay de-kalidad na special effects makeup. Ang wheelchair? Isang kagamitan lang para itago ang kanyang tunay na tindig.

Nang tuluyang matanggal ang huling layer ng balat, tumambad ang isang lalaking may taas na anim na talampakan, matikas ang katawan, at may mukhang tila inukit ng mga anghel—matangos ang ilong, matalim ang panga, at mga matang kulay abo na puno ng talino.

“S-sino ka?!” nanginginig na tanong ni Clara.

“Ako si Sebastian Montemayor,” sagot ng lalaki sa boses na baritono at napakalinaw—malayo sa paos na boses ng “Bilyonaryong Baboy.”

“Bakit mo ito ginagawa? Bakit ka nagtatago sa likod ng ganyang itsura?”

Lumapit si Sebastian at hinawakan ang kamay ni Clara. “Dahil sa mundong ito, ang lahat ay humahanga sa panlabas na anyo at pera. Gusto kong makahanap ng babaeng mamahalin ako kahit ako ang pinaka-kasuklam-suklam na nilalang sa paningin nila. Ang lahat ng ex-fiancée ko, tinakbuhan ako nang makita ang ‘anyo’ na ‘to. Maliban sa iyo.”

Ngunit hindi lang iyon ang rebelasyon. “At ang utang ng tatay mo? Hindi siya nalubog sa sugal, Clara. Ako ang bumili ng lahat ng utang niya para makuha ka. Dahil noong bata pa tayo, ikaw lang ang batang hindi ako pinagtawanan noong ako ay tunay na mataba at madungis sa lansangan. Hinanap kita… at kinuha kita sa tanging paraan na alam ko.”

Nanigas si Clara. Pag-ibig ba ito o isang obsesyon?

“Ngayong alam mo na ang totoo,” sabi ni Sebastian habang inilalabas ang isang singsing na may dambuhalang brilyante, “Handa ka na bang maging tunay na asawa ng lalaking pinapangarap ng lahat, o kamumuhian mo ako dahil sa panlilinlang ko?”