Presyong Hindi Kayang Bayaran ng Pagkakanulo
Bahagi 5: Ang Presyong Hindi Kayang Bayaran ng Pagkakanulo
Kinabukasan, ang pangalan namin ay nasa lahat ng balita.
Hindi bilang mag-asawa.
Kundi bilang dalawang abogado sa magkabilang dulo ng isang iskandalo.
“Prominent lawyer implicated in billion-peso charity fund cover-up.”
“Defense attorney exposes husband in open court.”
“Witness survives shooting after explosive testimony.”
Hindi ko binasa ang lahat.
Hindi dahil wala akong pakialam, kundi dahil alam kong ang ingay sa labas ay mas maliit kaysa sa giyerang nasa loob.
Pagpasok ko sa opisina nang umagang iyon, tumahimik ang buong floor.
Dati, kapag dumadaan ako, may bumabati, may nagtatanong tungkol sa kaso, may nagpapakita ng respeto na may halong inggit.
Ngayon, lahat sila ay nakatingin na parang naglalakad akong apoy.
Si Camille ay wala sa desk niya.
Si Rafael naman ay nasa conference room, kasama ang managing partners.
Hindi ako tinawag doon.
Ako ang kusang pumasok.
Pagbukas ko ng pinto, huminto ang usapan.
Nandoon si Rafael, maputla pa rin, may benda sa braso. Pero hindi na siya mukhang takot. Mukha siyang desperado.
“Isabela,” sabi ng senior partner, “we were just about to call you.”
“Good,” sagot ko. “Mas mabuting harap-harapan.”
Inilapag ko sa mesa ang resignation letter ko.
Nagulat ang lahat.
“Hindi ka namin pinapaalis,” sabi ng isa.
“Alam ko,” sagot ko. “Ako ang umaalis.”
Tumingin sa akin si Rafael, nanlaki ang mata.
“Isabela, huwag mong idamay ang buong firm sa galit mo sa akin.”
Napatawa ako.
“Hanggang ngayon, iniisip mo pa rin na ikaw ang sentro ng lahat.”
Kumunot ang noo niya.
“Kung aalis ka ngayon, iisipin ng publiko na guilty ang firm.”
“Hindi,” sagot ko. “Iisipin nila na may isang abogado rito na marunong pang mahiya.”
Natigilan siya.
Bumaling ako sa senior partners.
“May formal request na ang korte para sa preservation ng communications. Inaasahan kong susunod kayo. Kapag may isang email, isang message, isang file na nawala, hindi lang reputasyon ang mawawala sa firm na ito.”
Walang nagsalita.
Kahit sino sa kanila, alam ang bigat ng sinabi ko.
Paglabas ko ng conference room, nakita ko si Camille sa hallway.
Namamaga ang mga mata niya. Wala na ang dating ayos ng buhok, wala na ang confident na ngiti, wala na ang batang abogadang handang agawin ang spotlight.
Ngayon, mukha lang siyang isang taong huli na nang mapansing ginamit pala siya bilang hagdan.
“Ate Isabela,” tawag niya.
Huminto ako.
“Hindi ako hihingi ng tawad para patawarin mo ako,” sabi niya, nanginginig ang boses. “Alam kong wala akong karapatan. Pero gusto kong sabihin… magsasalita ako sa disciplinary board. Sasabihin ko ang lahat ng alam ko.”
Tumingin ako sa kanya.
“Gawin mo iyon hindi para sa akin. Gawin mo dahil abogado ka pa rin, kung may natitira pa.”
Tumulo ang luha niya.
“Minahal ko siya.”
“Alam ko.”
“Akala ko pipiliin niya ako.”
Doon ako napangiti, hindi dahil natutuwa ako, kundi dahil nakakalungkot kung gaano kami magkaiba pero pareho kaming niloko ng iisang lalaki.
“Camille, ang lalaking kayang ipagkanulo ang asawa niya para sa iyo, kaya ka ring ipagkanulo para sa sarili niya.”
Hindi siya nakasagot.
Iniwan ko siya roon.
Pagkalipas ng tatlong araw, nagpatuloy ang kaso ni Miguel Villanueva.
Sa pagkakataong iyon, ako ang nakatayo sa defense table.
Wala na si Camille.
Wala na si Rafael.
Tanging ako, si Miguel, ang kanyang pamilya, at ang buong bigat ng katotohanang kailangang ilabas.
Ipinresenta namin ang ledger.
Ipinatugtog ang recordings.
Ipinakita ang mismatch sa digital credentials, ang travel records ni Miguel, ang admin terminal logs, at ang financial trail na nagtuturo sa totoong sindikato sa likod ng charity fund.
Isa-isang bumagsak ang pader ng prosecution.
Ang ebidensyang una nilang ginamit para durugin ang kliyente ko, siya ring naging susi para patunayan na may mas malaking kamay na gumalaw sa likod.
Nang tumayo ang prosecutor para magtanong kay Adrian, wala na ang dating tapang sa boses niya.
“Mr. Mercado, bakit ngayon ka lang nagsalita?”
Tumingin si Adrian sa kanya.
“Dahil ngayon ko lang nahanap ang abogadong hindi natatakot sa mga taong binabayaran ninyo.”
Tahimik ang courtroom.
Hindi iyon legal answer.
Pero iyon ang katotohanan.
Pagkatapos ng ilang oras, nagdesisyon ang judge na i-refer ang kaso para sa expanded investigation. Ang plea ni Miguel ay hindi tinanggap. Ang mga bagong ebidensya ay opisyal na isinama sa record.
Hindi pa iyon ganap na panalo.
Pero sapat na iyon para iligtas siya mula sa agarang pagkakakulong.
Paglabas namin ng courtroom, lumapit sa akin ang matandang Villanueva.
“Attorney Santos,” sabi niya, “utang ko sa iyo ang buhay ng anak ko.”
Umiling ako.
“Hindi pa tapos ang laban.”
“Alam ko. Kaya gusto kong ikaw pa rin ang humawak.”
“Tataas ang presyo ko,” sabi ko nang walang emosyon.
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, tumawa ang matandang lalaki.
“Bayaran ko kahit magkano.”
Hindi ako ngumiti.
“Hindi pera ang presyo. Kailangan ninyong ilabas lahat ng koneksyon ng foundation. Kahit pa may madamay sa sariling bilog ninyo.”
Nawala ang ngiti niya.
Doon ko nalaman.
May alam siya.
May bahagi ng pamilyang Villanueva ang hindi inosente.
At ang laban ay mas marumi pa kaysa inaakala ko.
Kinagabihan, umuwi ako sa bahay namin ni Rafael para kunin ang mga gamit ko.
Pagbukas ko ng pinto, madilim ang sala.
Akala ko walang tao.
Ngunit nang buksan ko ang ilaw, nakita ko siya.
Nakaupo si Rafael sa sofa, magulo ang buhok, hawak ang baso ng alak. Sa mesa, nakalatag ang ilang lumang litrato namin: araw ng kasal, unang opisina, unang panalong kaso.
“Dati,” sabi niya nang hindi tumitingin sa akin, “akala ko pareho tayong gusto lang manalo.”
Tahimik akong naglakad papunta sa kwarto.
Sumunod ang boses niya.
“Isabela, hindi ko planong umabot ito sa ganito.”
Huminto ako.
“Alin? Ang pagsisinungaling? Ang paggamit kay Camille? Ang pagtanggal ng ebidensya? O ang pagbaril sa testigo?”
Bigla siyang tumayo.
“Hindi ako ang nag-utos ng pagbaril!”
Tumingin ako sa kanya.
“Pero alam mong mangyayari.”
Hindi siya nakasagot.
At muli, ang katahimikan ang umamin.
“Bakit?” tanong ko.
Napailing siya, napaupo muli.
“Dahil noong una, maliit lang. Isang legal opinion. Isang pirma. Isang favor para sa isang taong makapangyarihan. Tapos lumaki. Hindi ko na alam paano lalabas.”
“Alam mo,” sabi ko. “Ayaw mo lang bayaran ang presyo.”
Tumawa siya nang mapait.
“At ikaw? Akala mo malinis ang pamilyang ipinagtatanggol mo? Akala mo biktima lang si Miguel?”
Nanlamig ang likod ko.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon, may kakaibang liwanag sa mga mata niya.
Liwanag ng isang taong walang natitira kundi ang huling baraha.
“Hindi mo pa ba naiisip, Isabela? Bakit ikaw ang pinili ng matandang Villanueva? Bakit ikaw lang ang may kayang manalo? Bakit ang witness mo, sa iyo lang nagtiwala?”
Hindi ako gumalaw.
Dahan-dahan siyang ngumiti.
“Dahil matagal ka na nilang minamanmanan. Hindi ka lang abogado sa kasong ito. Ikaw ang insurance nila.”
“Tumigil ka.”
“Hindi,” sabi niya. “Kailangan mong malaman. Ang dokumentong hawak mo, ang pahinang may pirma ng chairman… hindi iyon ang huling pahina.”
Nanigas ang kamay ko sa hawak kong bag.
May isa pa?
Tumayo si Rafael at lumapit sa cabinet. Mula sa likod ng isang lumang law book, inilabas niya ang isang sealed envelope.
“May isa pang ledger,” sabi niya. “At kung mabubuksan iyon, hindi lang ako, hindi lang si Camille, hindi lang ang chairman ang babagsak.”
Inabot niya sa akin ang envelope.
Hindi ko agad tinanggap.
“Bakit mo ibibigay sa akin ito?”
Dumilim ang mukha niya.
“Dahil kung hindi mo ito kukunin, bukas ng umaga, ikaw ang isasabit nila.”
Sa labas ng bahay, biglang may humintong sasakyan.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Sumilip ako sa bintana.
Mga itim na SUV.
Walang plaka.
Naramdaman kong tumayo ang balahibo ko.
Mula sa pocket ko, nag-vibrate ang cellphone ko.
Isang mensahe mula sa hindi kilalang numero:
Attorney Santos, ibigay mo ang envelope. Huwag mong hayaang mamatay ang maling tao ngayong gabi.
Tuminingin ako kay Rafael.
Sa unang pagkakataon, wala sa mukha niya ang yabang.
Takot lang.
“Isabela,” bulong niya, “this time, hindi na korte ang labanan.”
Sa ibaba, tumunog ang doorbell.
Isang beses.
Dalawang beses.
Pagkatapos, may kumatok nang malakas.
At sa likod ng pinto, isang pamilyar na boses ang nagsalita:
“Attorney Santos, alam naming nasa loob ka. Buksan mo ang pinto.”