Bahagi 3: Habang Sinisira Niya ang Pangalan Ko, Unti-unting Lumalabas ang Katotohanang Matagal Niyang Itinago
Bahagi 3: Habang Sinisira Niya ang Pangalan Ko, Unti-unting Lumalabas ang Katotohanang Matagal Niyang Itinago
Matagal akong nakatitig sa larawan ng delivery receipt.
May apat na container number, eksaktong oras ng pagdating, at pirma ng taong tumanggap ng kargamento.
Sa bahagi ng kondisyon ng produkto, may nakalagay na malinaw na marka:
Tinanggap sa maayos na kondisyon. Temperatura: -18°C.
Kung tunay ang dokumentong iyon, napakalaking problema para kay Celeste.
Dahil sa paglilitis, paulit-ulit niyang iginiit na sira na ang produkto bago pa makarating sa kaniyang bodega.
Ang pangalan ng nagpadala ng mensahe ay Jomar Dizon.
Dati siyang tagapangasiwa ng bodega ng Amihan Foods sa Valenzuela.
Hindi ko siya nakapanayam noong hawak ko pa ang kaso. Ayon sa impormasyong ibinigay noon, matagal na siyang umalis sa kompanya at hindi na makontak.
Ngunit ngayon, siya mismo ang lumapit.
Tumawag ako sa isang kasamahan kong dalubhasa sa professional ethics upang tiyaking tama ang susunod kong gagawin.
Malinaw ang payo niya.
Hindi ako maaaring lumipat sa kabilang panig ng parehong kaso. Hindi ko rin maaaring gamitin ang kumpidensyal na impormasyong ipinagkatiwala sa akin ni Celeste upang saktan siya.
Ngunit wala ring dahilan upang pigilan ang isang taong may sarili niyang ebidensya na lumapit sa nararapat na awtoridad.
Kaya sinabi ko kay Jomar na makipag-ugnayan sa sarili niyang abogado at sa legal team ng Silangan Cold Chain.
Hindi ko tinanggap ang kaniyang mga orihinal na dokumento. Hindi ko rin siya tinuruan kung paano maghahain ng ebidensya laban sa dating kliyente ko.
Ang kailangan kong harapin ay ang pamemeke sa aking pirma at ang perang utang sa akin.
Hindi paghihiganti ang dapat manaig.
Katarungan.
Kinabukasan, dumating sa opisina ko ang isang sulat mula sa mga abogado ni Celeste.
May kasama itong demandang itigil ko ang paniningil.
Ayon sa kanila, sinisira ko raw ang reputasyon ng Amihan Foods at nagpapakalat ng maling akusasyon laban sa kanilang kliyente.
Nang mabasa ni Liza ang sulat, halos mapaiyak siya.
“Attorney, sila na nga ang hindi nagbayad. Sila pa ang nananakot.”
“Ganiyan ang nangyayari kapag iniisip ng isang tao na kaya niyang bilhin ang lahat,” sagot ko.
Pero hindi doon natapos ang panggigipit.
Pagdating ng hapon, may dalawang lalaking pumunta sa opisina.
Hindi sila nagpakilala nang maayos.
Sinabi lamang nilang mas makabubuting bawiin ko ang reklamo tungkol sa pekeng waiver.
“May anak ka, hindi ba?” tanong ng isa.
Naramdaman kong nanlamig ang mga daliri ko.
Hindi ako sumagot sa kaniyang tanong.
Sa halip, itinuro ko ang CCTV camera sa may pinto.
“Nakarekord ang pagpasok ninyo. Kung may nais kayong sabihin, idaan ninyo sa abogado.”
Umalis sila nang hindi na muling lumingon.
Agad kong iningatan ang recording at iniulat ang insidente sa mga awtoridad.
Nang gabing iyon, ipinakiusap ko sa kapatid kong si Paolo na pansamantalang sunduin si Mika sa paaralan.
Hindi ko hahayaang madamay ang anak ko sa kaguluhang sinimulan ni Celeste.
Samantala, sa kabilang panig ng lungsod, nagsimulang gumalaw ang isang kasong hindi na ako ang humahawak.
Sa pamamagitan ng sarili niyang abogado, nagbigay si Jomar ng sinumpaang salaysay.
May kalakip siyang mga kopya ng dokumentong galing sa hiwalay na electronic delivery system ng kumpanyang nagsubaybay sa kargamento.
Lumabas na ang mga frozen tuna ay tinanggap sa bodega nang nasa wastong temperatura.
Hindi roon nagtapos ang kaniyang salaysay.
Ayon kay Jomar, kinabukasan matapos maihatid ang mga container, ipinag-utos ni Celeste na ilipat ang malaking bahagi ng mga produkto sa isa pang kompanya.
Dagat Azul Trading ang pangalan.
Nakarehistro ito sa Pampanga.
Ang namamahala?
Si Marisol Aragon, nakababatang kapatid ni Celeste.
At ang mga produktong iyon ay hindi itinapon.
Naipadala ang mga ito sa mga mamimili sa Metro Manila at Central Luzon.
May mga invoice, receiving records, at katibayang nagkaroon ng aktuwal na bayaran.
Ang talagang nakunan ng litrato bilang panis na tuna ay umano’y ibang batch ng lumang stock na matagal nang may problema sa imbakan.
Kapag napatunayan iyon, hindi simpleng hindi pagkakaunawaan sa negosyo ang nangyari.
Maaaring gumamit si Celeste ng mga maling dokumento upang makakuha ng bayad sa produktong hindi naman nawala.
At maaari ring naibenta niya ang mismong produktong idineklara niyang wala nang halaga.
Dalawang beses siyang kumita.
Isang beses mula sa mga mamimili.
At balak niyang kumita muli mula sa hatol ng korte.
Hindi pa pinal ang unang desisyon.
Sa loob ng panahong pinahihintulutan ng batas, naghain ang Silangan Cold Chain, sa pamamagitan ng sarili nitong mga abogado, ng mosyon para sa bagong paglilitis.
Iginiit nilang may bagong natuklasang materyal na ebidensya na hindi nila makukuha sa kabila ng makatwirang pagsisikap noong unang pagdinig.
Hindi awtomatikong tinanggap iyon ng hukom.
Kinailangan nilang ipaliwanag kung bakit hindi nila naiharap si Jomar at ang mga orihinal na tala noong una pa lamang.
Ipinakita nila na itinago ang tunay na pagkakakilanlan ng kumpanyang tumanggap sa kargamento at hindi nila alam na may hiwalay na sistemang nag-ingat sa orihinal na record.
Humingi rin ang hukom ng karagdagang dokumento upang masuri kung tunay ang mga bagong ebidensya.
Nang mabalitaan ko ang mga pangyayaring iyon, wala akong naramdamang saya.
Sa halip, bumigat ang dibdib ko.
Dahil ako ang abogadang lumaban upang manalo ang unang kaso.
Ako ang naniwala sa mga papeles na ipinakita ni Celeste.
At ako ang humarap sa hukuman upang ipagtanggol ang kaniyang salaysay.
Napaupo ako sa sahig ng opisina pagkatapos basahin ang balita.
Pumasok si Liza dala ang kape.
“Attorney, okay lang po ba kayo?”
Umiling ako.
“Liza, paano kung ginamit niya ako upang mapaniwala ang hukuman sa isang kasinungalingan?”
Wala siyang naisagot.
“Ang dami kong gabing hindi natulog. Ang dami kong oras na hindi nakasama si Mika. Tapos baka lahat ng iyon, ginamit lang niya para makuha ang perang hindi naman sa kaniya.”
Lumapit si Liza.
“Hindi ninyo kasalanan kung may itinago siya.”
“Bilang abogado, tungkulin kong suriin ang ebidensya. Iyon ang pinakamabigat sa akin ngayon. Hindi ko alam kung saan ako nagkulang.”
Napatingin ako sa framed picture naming mag-ina sa mesa.
Hindi ako natatakot na amining maaaring nagkamali ako.
Ang kinatatakutan ko ay ang posibilidad na may mga taong muntik nang mawalan ng kabuhayan dahil sa kasinungalingang ipinagtanggol ko nang hindi ko nalalaman.
Pagkaraan ng ilang araw, humarap sa isang pampublikong pagtitipon si Celeste.
May mga mamamahayag, negosyante, at tauhan ng kaniyang kompanya.
Sa harap ng camera, umiyak siya.
“Ginagawa nila ang lahat upang siraan ako dahil isa akong babaeng negosyante na nagtagumpay.”
May hawak siyang panyo.
“Pati ang dati kong abogado, gusto akong pagkakitaan. Hindi sapat ang napakalaking perang hinihingi niya.”
Pagkatapos, binanggit niya ang pangalan ko.
“May mga taong handang sirain ang dati nilang kliyente kapag hindi nasunod ang kagustuhan nila.”
Ilang oras lamang, kumalat na naman ang video.
Mas marami ang naniwala sa kaniya.
May mga nagpadala sa akin ng masasakit na mensahe.
May nagbantang irereklamo ako sa Integrated Bar of the Philippines.
May isang magulang pang lumapit sa paaralan ni Mika upang magtanong kung totoo raw bang manloloko ang nanay niya.
Nang gabing iyon, ayaw kumain ng anak ko.
Nakaupo lamang siya sa gilid ng kama.
“Mama, pwede bang lumipat na lang tayo ng school?”
Napaupo ako sa tabi niya.
“Bakit, anak?”
“Para hindi na nila ako tanungin tungkol sa iyo.”
Parang may humigpit sa dibdib ko.
“Hindi mo kailangang mahiya sa trabaho ni Mama.”
“Pero sabi nila, magnanakaw ka raw.”
Hinawakan ko ang maliliit niyang kamay.
“Mika, may mga taong malakas magsalita dahil marami silang pera. Pero hindi ibig sabihin na kapag malakas ang boses nila, sila na ang tama.”
“Mananalo ka ba, Mama?”
Matagal bago ako nakasagot.
“Hindi ko alam kung gaano katagal. Pero hindi ako magsisinungaling para lamang matapos ito.”
Yumakap siya sa akin.
At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang gulo, pinayagan kong makita niya akong umiyak.
Dumating ang araw ng pagdinig tungkol sa huwad na kasulatang nagsasabing bayad na ako.
Kasama ko ang sarili kong abogado, si Atty. Rafael Mendoza, isang matagal nang kaibigan at dating propesor.
Hindi ko hinarap mag-isa ang kaso dahil alam kong hindi sapat ang galit upang maging malinaw ang pag-iisip.
Sa silid ng hukuman, nakaupo si Celeste kasama ang kaniyang legal team.
Maganda ang kaniyang suot.
Maayos ang buhok.
At nang makita niya ako, ngumiti siya na para bang pareho lamang kami ng dinaluhang handaan.
Iniharap ng aming panig ang mga tala ng bangko na nagpapakitang walang pumasok na ₱1.3 milyon sa aking account.
Isinumite rin ang sertipikasyon ng notaryong hindi niya pinanotaryohan ang naturang waiver.
May mga dokumento rin mula sa pagdinig na pinuntahan ko sa Pasig, kasama ang opisyal na tala ng aking pagharap doon sa mismong oras na sinasabing personal akong nagpanotaryo sa Mandaluyong.
Hindi iyon basta usapin ng maling petsa.
May taong gumamit ng aking pirma.
May taong gumawa ng kasulatang hindi ko pinahintulutan.
At may taong nagsumite nito sa hukuman na para bang tunay.
Ngunit nang tumayo ang abogado ni Celeste, naglabas siya ng ibang dokumento.
“Your Honor, may dahilan kung bakit itinatanggi ngayon ni Attorney Mercado ang kaniyang sariling kasulatan.”
Nagpakita siya ng kopya ng isang email.
Sa unang tingin, tila nanggaling iyon sa opisina ko.
May nakasulat na instruksyong ihanda ang mga papeles para sa pinal na bayaran.
“May miyembro po kami ng opisina niya na maaaring magpatunay na siya mismo ang nagbigay ng mga dokumentong ginamit sa paghahanda ng waiver.”
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Nilingon ko si Liza.
Nakaupo siya sa pinakahuling hanay.
Namumutla siya.
“Liza?” mahina kong tawag.
Hindi siya tumingin sa akin.
Pagkatapos ng pagdinig, dumiretso ako sa opisina.
Sinuri namin ni Atty. Rafael ang email na ipinakita ng kabilang panig.
Ang address ay halos kapareho ng opisyal naming email.
Ngunit may isang letrang naiiba.
Hindi iyon galing sa aming sistema.
May nagparehistro ng isang mapanlinlang na email address upang magmukhang kami ang nagpadala.
Lalong lumakas ang hinala naming may planadong pamemeke.
Ngunit may isang bagay akong hindi maipaliwanag.
Ang photocopy ng aking professional ID na nakalakip sa waiver ay mula sa isang bersyong nakatago sa aming internal files.
May maliit na tupi iyon sa kanang sulok.
Hindi iyon ang kopyang ibinigay ko kay Celeste nang pumirma kami ng kontrata.
Ibig sabihin, may taong nakakuha ng dokumento mula sa loob ng opisina.
Tinawag ko si Liza.
Hindi siya sumagot.
Tinawagan ko muli.
Patay ang cellphone niya.
Nang buksan ko ang drawer na pinaglalagyan namin ng mahahalagang dokumento, napansin kong wala ang isang lumang folder.
Doon nakalagay ang mga photocopy ng aking ID at ilang pirma para sa mga administratibong transaksyon.
Nanlamig ako.
Hindi lamang si Celeste ang posibleng may kinalaman dito.
May taong malapit sa akin na maaaring tumulong sa kaniya.
Kinagabihan, may kumatok sa pinto ng bahay ko.
Pagbukas ko, nakita ko si Liza.
Basang-basa siya sa ulan.
Namumugto ang kaniyang mga mata.
“Attorney, kailangan ko pong magsabi ng totoo.”
Pinapasok ko siya.
Pinaupo ko sa sala.
Matagal siyang hindi nagsalita.
Hanggang sa bigla siyang lumuhod.
“Patawarin ninyo ako.”
Hindi ko siya pinatayo agad.
“Anong ginawa mo, Liza?”
Umiiyak niyang inilabas ang isang maliit na flash drive.
“Hindi ko po alam na gagamitin nila para pekein ang pirma ninyo.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
“Bago po ang handaan, lumapit sa akin si Patricia, ang sekretarya ni Celeste. Sabi niya, kailangan daw nila ng malinaw na kopya ng inyong ID at specimen signature para sa accounting.”
Napapikit ako.
“Hindi mo man lang tinanong ako?”
“Sinabi niya pong aprubado na ninyo. At may inialok siyang pera.”
“Magkano?”
Halos hindi marinig ang sagot niya.
“Limampung libong piso.”
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
“Liza, apat na taon na kitang kasama sa trabaho.”
“Alam ko po.”
“Pinagkatiwalaan kita.”
Napahagulgol siya.
“Kailangan po ng nanay ko ng operasyon. Akala ko wala namang masamang mangyayari kung kopya lang ng ID ang ibibigay ko.”
“Hindi mo iyon dapat ginawa.”
“Opo. Alam ko na po.”
Sandaling natahimik ang sala.
Naririnig lamang ang patak ng ulan sa bubong.
Pagkatapos ay dahan-dahan niyang inilapag ang flash drive.
“Pero Attorney, hindi lang pala ako ang ginamit nila.”
Tumingin ako sa kaniya.
“Ano pa?”
“May ipinagawa sa akin si Patricia na hindi niya alam na may naiwan akong kopya.”
“Ano iyon?”
“Listahan ng mga taong binayaran nila para pumirma sa mga dokumento.”
Napatayo ako.
“Ano ang laman ng listahan?”
“May mga pangalan, petsa, account number, at halaga.”
“Para sa waiver ko?”
Umiling siya.
“Hindi lang po.”
Lalo siyang umiyak.
“May mga pangalan doon na nakita ko na sa mga dokumentong ginamit sa kaso ng Amihan Foods.”
Hindi ako gumalaw.
Hindi ko maaaring basta buksan at gamitin ang anumang impormasyong maaaring saklaw ng pagiging kumpidensyal ng dati kong kliyente.
Ngunit maaari kong iharap ang usapin sa sarili kong abogado upang malaman kung ano ang naaayon sa batas.
Kinuha ni Atty. Rafael ang flash drive kinabukasan at iningatan ito nang hindi agad sinusuri ang buong nilalaman.
Pinaalalahanan niya si Liza na kailangan din niya ng sariling abogado, dahil may posibleng pananagutan siya sa pagkuha at pagbibigay ng aking personal na dokumento.
Sumang-ayon siyang magsalita nang totoo sa tamang proseso.
Akala ko, sa wakas, makikita na namin ang hangganan ng panlilinlang.
Ngunit bago pa namin matapos ang paghahanda, may dumating na bagong reklamo.
Sa pagkakataong iyon, hindi lamang bayad ang pinag-uusapan.
Hindi lamang pirma.
Pormal na inakusahan ni Celeste sa isang sinumpaang salaysay na ako mismo ang nagplano ng paggamit ng huwad na mga dokumento sa kasong nagkakahalaga ng ₱24.6 milyon.
At bilang suporta sa akusasyon, ipinakita niya ang isang dokumentong may pangalan ni Liza bilang saksi.
Nang mabasa ko ang huling pahina, napatigil ako.
Sapagkat nakasaad doon na handa raw si Liza na tumestigo laban sa akin.
Ang babaeng kakaiyak lamang sa bahay ko at humingi ng tawad ay ipinapakita ngayon bilang pangunahing saksi ni Celeste.
At kung hindi namin mapatutunayan kung alin ang totoo, hindi lamang ang aking pera ang mawawala.
Maaari ring madamay ang lisensya, pangalan, at buong buhay na pinaghirapan kong buuin.
