REKORDING SA GITNA NG PALIPARAN
BAHAGI 2: ANG REKORDING SA GITNA NG PALIPARAN
—Ulitin mo nga sa harap ng recorder.
Hindi malakas ang boses ko, pero sapat iyon para mapalingon ang mga taong nakapila sa likod namin.
Namutla si Daniel.
Siya ang lalaking tatlong araw pa lang na asawa ko, ang lalaking hinawakan ang kamay ko sa harap ng altar, nangakong hindi ako iiwan, at ngayon ay nakatayo sa tabi ng babaeng dapat ay matagal na niyang iniwan sa nakaraan.
Si Clarisse naman ay agad na ibinaba ang cellphone niya, pero huli na.
Nakita ko na ang mensahe.
Narinig ko na ang panginginig sa hininga niya.
At higit sa lahat, nakabukas ang recorder ko mula nang magsimula kaming mag-usap sa counter.
—Hindi mo kailangang gawin ito, Mira, —sabi ni Daniel, pilit na pinapakalma ang mukha. —Pagod ka lang. Nasa airport tayo. Maraming tao.
Napangiti ako nang bahagya.
—Kaya nga maganda ang lugar na ito. Maraming saksi.
Lumapit ang isang security staff ng paliparan. Maayos ang boses niya nang magtanong.
—Ma’am, Sir, may problema po ba?
Bago pa makapagsalita si Daniel, itinaas ko ang hawak kong papel mula sa check-in counter.
—Kinansela po ang ticket ko nang hindi ko alam. Pinalitan ng ibang pangalan. May record po ako ng oras, email approval ng travel clearance ko, at may mensahe pong nagsasabing kailangang itago sa akin ang pagpapalit hanggang makaalis ang eroplano.
Tumigas ang mukha ni Daniel.
—Family matter ito.
Tumingin sa kanya ang security staff.
—Sir, kung may kasamang dokumento at posibleng unauthorized transaction, hindi na po simpleng family matter iyon.
Nakita kong bahagyang umurong si Clarisse.
Pero hindi siya ganoon kadaling susuko.
Umangat ang baba niya, saka malamig na ngumiti.
—Mira, hindi mo ba naisip na baka ginagawa lang ito ni Daniel para sa kapakanan mo? Alam mong masyado kang emotional nitong mga nakaraang araw. Baka hindi mo kayanin ang biyahe.
Napatingin ako sa kanya.
—Kaya pinalitan ninyo ako?
Hindi siya nakasagot.
—Kaya kinuha ninyo ang phone ko sa araw ng kasal?
Hindi pa rin siya nakasagot.
—Kaya ginamit ninyo ang verification code ko habang nakasuot ako ng wedding gown?
Sa pagkakataong iyon, mas maraming tao na ang nakikinig.
Ang babaeng empleyado sa counter ay tahimik na nakatayo, pero kitang-kita ko sa mukha niya ang pagkailang. Hindi siya kumikilos laban sa amin, pero hindi rin niya tinatanggal ang tingin sa monitor. Alam niyang may mali.
Biglang hinablot ni Daniel ang braso ko.
—Tama na.
Mabilis kong binawi ang kamay ko.
—Huwag mo akong hawakan.
Napahinto siya.
Hindi dahil sa lambing.
Kundi dahil sa dalawang security staff na sabay na lumapit.
—Sir, please keep your hands to yourself.
Huminga nang malalim si Daniel, saka pilit na ngumiti na parang siya pa ang biktima.
—Pasensya na. Nag-aalala lang ako sa asawa ko.
Asawa.
Ang salitang iyon, na tatlong araw pa lang ang nakalipas ay nagpapabilis ng tibok ng puso ko, ngayon ay parang malamig na batong inilagay sa dibdib ko.
Kinuha ko ang wedding ring sa daliri ko.
Hindi ko ito ibinato.
Hindi ako sumigaw.
Inilapag ko lang ito sa ibabaw ng counter, sa tabi mismo ng passport ko.
—Kung asawa ang tawag mo sa akin, bakit hindi ako ang kasama mo sa honeymoon?
Natahimik siya.
Si Clarisse ang unang nawalan ng pasensya.
—Hindi naman malaking bagay ang biyahe. Puwede naman kayong mag-book ulit. Bakit kailangan mong sirain ang lahat?
Tumingin ako sa kanya.
—Ang alin ang nasisira, Clarisse? Ang kasal ko? O ang plano ninyong dalawa?
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Si Tita Lorna, ang ina ni Daniel.
Saglit kong tinitigan ang pangalan niya sa screen bago sagutin ang tawag at i-on ang speaker.
—Mira! —bungad niya, galit na galit. —Ano na naman ang ginagawa mo diyan? Tinawagan ako ni Daniel. Bakit mo pinapahiya ang anak ko sa airport?
Napatingin sa akin si Daniel na parang binabalaan akong tumigil.
Pero hindi na ako ang babaeng madaling matakot sa tingin niya.
—Tita, alam po ba ninyo na kinansela nila ang ticket ko?
Saglit na katahimikan.
Sapat na iyon para malaman ko ang sagot.
Pagkatapos ay mas bumaba ang boses niya.
—Mira, huwag kang makitid ang isip. Si Clarisse ay matagal nang kaibigan ng pamilya. May mga bagay na hindi mo naiintindihan.
Pakiramdam ko ay may pumutok na manipis na sinulid sa loob ko.
—Kaya alam ninyo.
Hindi siya umamin, pero hindi rin siya tumanggi.
—Ang mahalaga, kasal na kayo ni Daniel. Ikaw pa rin ang legal na asawa. Bakit mo kailangang makipag-agawan sa isang biyahe?
Napatawa ako.
Tahimik, pero puno ng sakit.
—Hindi po biyahe ang inaagaw sa akin. Buhay ko po.
Sa kabilang linya, narinig ko ang mabilis niyang paghinga.
—Huwag kang magdrama. Babae ka. Dapat marunong kang magtiis para sa pamilya.
Tinapik ko ang screen at tinapos ang tawag.
Sa unang pagkakataon, hindi ako nagpaalam.
Hindi ako humingi ng pahintulot.
Hindi ako nagpakumbaba.
Muling lumapit ang staff ng airline.
—Ma’am, maaari po naming ilipat kayo sa customer assistance desk para makagawa ng formal incident report. Pero ang booking po ay hawak ng travel agency. Kailangan din po ninyo silang kontakin.
Tumango ako.
—Salamat.
Bago ako umalis, tumingin ako kay Daniel.
—Puwede ka nang tumuloy sa biyahe mo.
Biglang nagbago ang ekspresyon niya.
Akala niya siguro pipigilan ko siya.
Akala niya magmamakaawa ako.
Pero mali siya.
—Mira, huwag mong gawin itong parang wala akong pakialam sa iyo.
—May pakialam ka, —sagot ko. —Kaya nga sinigurado mong hindi ko malalaman hanggang nasa ere na kayo.
Namula ang tenga niya.
Si Clarisse naman ay yumuko at hinigpitan ang hawak sa maleta.
Doon ko napansin ang maliit na leather tag na nakakabit sa hawakan ng bagahe niya.
May inisyal ko.
M.S.
Maleta ko iyon.
Hindi lang ribbon ang kinuha niya.
Pati bagahe ko.
Dahan-dahan akong lumapit.
—Akin ang maletang iyan.
Agad niyang hinila palapit sa kanya.
—Hindi. Regalo ito ni Daniel.
Tumingin ako kay Daniel.
—Regalo?
Hindi siya makatingin sa akin.
Binuksan ko ang gallery ng cellphone ko at ipinakita sa security staff ang litrato ko noong gabi bago ang kasal. Nandoon ang parehong maleta, parehong ribbon, parehong leather tag.
—Ma’am, —sabi ng security staff kay Clarisse, —kailangan po nating i-verify ang laman ng bagahe.
Biglang namutla si Clarisse.
—Hindi puwede. Personal things ko ang laman niyan.
Napangiti ako nang malamig.
—Personal things mo? O mga gamit ko para sa honeymoon?
Mas lalong dumami ang nakatingin.
Napilitan si Clarisse na buksan ang maleta sa gilid ng counter.
Isa-isang lumitaw ang mga damit ko.
Ang puting dress na pinili ng matalik kong kaibigan.
Ang pouch na may pangalan ko.
Ang maliit na kahon ng pabango na binili ko para sana sa unang gabi namin sa hotel.
At sa pinakailalim…
Isang envelope mula sa travel agency.
Kinuha iyon ng security staff at iniabot sa akin.
Nanginginig ang daliri ko nang buksan ko.
Nasa loob ang kopya ng authorization form.
May pirma ko.
Pero isang tingin pa lang, alam ko nang hindi akin iyon.
Mali ang kurba ng huling letra.
Mali ang pagkakadiin.
Mali ang buong pagkatao ng pirmang iyon.
Sa ibaba ng papel, nakasulat ang pangalan ng taong nag-submit.
Daniel Reyes.
Ang asawa ko.
Pakiramdam ko ay biglang lumayo ang lahat ng tunog sa paligid.
Tanging tibok ng puso ko ang naririnig ko.
Tumingin ako sa kanya.
—Peke ang pirma ko.
Namumutla na siya ngayon.
Hindi na siya makapagsuot ng kalmadong mukha.
—Mira, makinig ka muna—
—Peke ang pirma ko, Daniel.
Lumapit pa ang isa pang airport officer.
—Ma’am, kung forged signature po ito, kailangan po nating gumawa ng written complaint.
Hinawakan ko ang envelope nang mahigpit.
Sa kabilang dulo ng check-in area, narinig ang huling tawag para sa international departure ng kanilang grupo.
Nagkatinginan sina Daniel at Clarisse.
Sa unang pagkakataon, sila naman ang natakot mawalan.
Ng biyahe.
Ng plano.
Ng lihim.
At marahil, ng lahat.
Humakbang si Daniel palapit sa akin, ang boses ay mababa at nagmamakaawa.
—Mira, ibigay mo sa akin ang envelope. Aayusin ko ito. Pangako.
Tumingin ako sa kamay niyang nakaunat.
Pagkatapos ay dahan-dahan kong inilagay ang envelope sa kamay ng airport officer.
—Hindi na ikaw ang aayos nito.
Sakto namang may dumating na tawag sa cellphone ko mula sa isang hindi kilalang numero.
Sinagot ko ito.
Isang boses ng babae ang nagsalita mula sa kabilang linya.
—Ma’am Mira Santos? Tumatawag po ako mula sa travel agency. May urgent po kaming kailangang sabihin. Hindi lang po ticket ninyo ang binago. May isa pa pong dokumentong ginamit sa pangalan ninyo.
Nanlamig ang buong katawan ko.
—Anong dokumento?
Saglit siyang tumahimik.
Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang tuluyang nagpahinto sa paghinga ko.
—Ma’am… may notarized consent po rito na nagsasabing pumapayag kayong ilipat sa asawa ninyo ang joint travel fund at wedding cash gifts ninyo.
Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin sa mukha ni Daniel.
At doon ko nakita ang totoong takot sa mga mata niya.
(Itutuloy sa BAHAGI 3 ….)