NILAGYAN AKO NG DROGA SA ISANG GALA, PERO SA HALIP NA SUMUNOD SA “KUWENTO,” PINABAGSAK KO ANG LALAKING DAPAT SUMIRA SA BUHAY KO—AT INILIGTAS KO ANG KAPATID NIYA
Nilagyan ako ng droga sa sarili kong engagement gala.
Habang halos hindi na ako makatayo, isang lalaking pinagkakatiwalaan ng pamilya namin ang nagkulong sa akin sa isang hotel room.
At ilang segundo bago niya ako halikan, may mga kakaibang pangungusap na biglang lumutang sa harap ng mga mata ko.
【Huwag! Lumayo ka kay Nico! Ikaw ang kontrabida rito!】
【Kawawa naman si Nico. Kailangan niyang isakripisyo ang sarili niya para tuluyang mapunta si Camille kay Adrian.】
【Hindi pa alam ni Mara na kukunan siya ng litrato ni Nico. Kapag kumalat iyon, mawawala sa kanya ang lahat at tatalon siya mula sa gusali.】
Nanigas ako.
Ako si Mara Villareal.
At ayon sa mga komentong iyon… isa lamang akong kontrabida sa isang kuwentong nakatakda nang matapos sa kamatayan ko.
“Hindi ka mukhang okay.”
Mahigpit na hinawakan ni Nico Sarmiento ang baba ko.
Kilala siya sa Maynila bilang batang associate professor na magalang, matalino, at galing sa isang prominenteng pamilya.
Palagi siyang nakangiti.
Palaging mahinahon.
Pero ngayong gabi, wala akong nakitang kabaitan sa mga mata niya.
“Gusto mo bang tulungan kita?” bulong niya.
Halos nakadikit na ang mukha niya sa akin.
Mainit ang buong katawan ko. Nanlalambot ang mga tuhod ko. Hirap akong mag-isip.
Pero isang bagay ang malinaw.
Ayokong hawakan niya ako.
Inabot ko ang mabigat na dekorasyong vase sa mesa.
At—
BAG!
Bumagsak si Nico sa carpet.
Napatingin ako sa kanya.
Pagkatapos ay sinipa ko siya.
“Kapag may nilagyan ng droga,” hingal kong sabi, “doktor ang kailangan niya. Hindi lalaki.”
Tumahimik ang mga komentong lumulutang sa hangin.
Pagkatapos ay parang sumabog ang mga ito.
【ANO?! Hindi ganito ang original plot!】
【Bakit niya pinabagsak si Nico?!】
【Dapat may mangyari sa kanila ngayong gabi!】
【Sandali… may punto naman siya. Bakit kailangang lalaki ang ‘gamot’? Dalhin siya sa ospital!】
Pinilit kong manatiling gising.
Sinubukan kong tawagan ang security gamit ang sarili kong cellphone, pero naalala kong ilang minuto kanina ay inagaw iyon ni Nico at inihagis sa champagne bucket.
Kinuha ko ang cellphone niya.
Locked.
Napamura ako.
Pagkatapos ay nakita ko ang emergency-call button.
“911?”
Nanginginig ang boses ko.
“Nasa Grand Aurelia Hotel ako sa Makati. Posibleng nilagyan ng droga ang inumin ko. May lalaking nagtangkang pagsamantalahan ako. Kailangan ko ng pulis at ambulansya.”
Huminga ako nang malalim.
May isa pa.
“May isa pang babae sa Room 1203. Posible ring drugged siya. May lalaking kasama niya. Pakitingnan agad.”
Room 1203.
Doon, ayon sa mga komentong nakita ko, naroon ang fiancé kong si Adrian Reyes.
Kasama ang secretary niyang si Camille Flores.
Ang babaeng ilang buwan ko nang pinaghihinalaan.
At sa tuwing tinatanong ko si Adrian, iisa ang sagot niya.
“Kaibigan at empleyado ko lang si Camille. Huwag kang paranoid.”
Napatawa ako habang umiiyak.
Paranoid?
Kung gayon, bakit ngayong gabi kailangan silang puntahan ng pulis?
Makalipas ang ilang minuto, malakas na katok ang yumanig sa pinto.
“Mara!”
Nakilala ko agad ang boses.
“Ate…”
“Buksan mo!”
Gumapang ako papunta sa pinto at binuksan iyon.
Halos sabay-sabay pumasok ang ate kong si Bianca Villareal, dalawang security guard, hotel manager, at ilang staff.
Huminto silang lahat nang makita si Nico.
Nakatali ang mga kamay gamit ang sarili niyang necktie.
Namamaga ang mukha.
At nakahandusay sa sahig.
Tiningnan ako ni Bianca.
Tiningnan si Nico.
Bumalik ang tingin sa akin.
“Mara…”
“Siya ang naunang lumapit,” reklamo ko.
Napapikit si Bianca na parang humihingi ng pasensya sa lahat ng santo.
“Doktor! Nasaan ang doktor?”
Dumating ang medical team.
Pero habang binubuhat nila ako, may bagong komento akong nakita.
【Wala ring silbi. Kahit mabago niya ang gabing ito, mamamatay pa rin ang pamilya Villareal.】
【Oo. Kapag namatay ang kuya ni Nico, siya ang magiging tagapagmana ng Sarmiento Group.】
【At siya mismo ang dudurog sa Villareal family bilang paghihiganti.】
Napatigil ako.
Kuya ni Nico?
Si Rafael Sarmiento?
Ang tahimik ngunit kinatatakutang presidente ng Sarmiento Holdings?
【Kailan nga ba namatay si Rafael?】
May sumagot.
【Ngayong gabi.】
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.
【Car accident. Habang nagmamaneho siya pauwi mula Tagaytay.】
【Eksaktong 11:47 PM.】
Napatingin ako sa orasan.
11:39.
Walong minuto.
“Ate!”
Hinablot ko ang damit ni Bianca.
“Phone mo!”
“Ano?”
“Bigay mo sa akin!”
“Mara, pupunta tayo sa ospital.”
“TAWAGAN MO SI RAFAEL SARMIENTO!”
Napatitig sa akin ang lahat.
“Mara,” mahinang sabi ni Bianca, “bakit mo tatawagan ang kuya ng lalaking halos pinatay mo?”
“Please!”
Siguro dahil mukha na akong baliw, kinuha niya ang cellphone.
Tinawagan niya si Rafael.
Dalawang ring.
Tatlo.
Sumagot.
“Bianca?”
Inagaw ko ang cellphone.
“Nasaan ka?!”
Tahimik ang kabilang linya.
“Sino ito?”
“Ako si Mara! Rafael, nasaan ka ngayon?”
“Nagmamaneho. Bakit?”
Nagmamaneho.
Nanlamig ang mga kamay ko.
【11:45 PM.】
Dalawang minuto.
“RAFAEL, IHINTO MO ANG SASAKYAN!”
“Ano?”
“IHINTO MO!”
“Mara—”
“Kapag hindi ka huminto ngayon, sisiguraduhin kong hindi na makakalakad nang tuwid ang kapatid mong si Nico!”
Sa sahig, unti-unting nagmulat ng mata si Nico.
Sakto namang umalingawngaw mula sa cellphone ang napakalakas na tunog ng preno.
SKREEEECH!
Kasunod noon ang busina ng isang trak.
At isang nakakabinging—
BANG!
Napatigil ang puso ko.
“Rafael?”
Walang sagot.
“RAFAEL?!”
Sa harap ng mga mata ko, biglang nagbago ang mga komentong kanina pa nagsasabing alam nila ang buong kuwento.
【Sandali…】
【Hindi dapat ganito.】
【Bakit huminto ang kotse niya?!】
【Kung hindi siya huminto, dapat nasa intersection na siya nang bumangga ang truck!】
At pagkatapos, lumitaw ang isang linya na nagpawala ng natitira kong antok.
【Mali tayo. Hindi aksidente ang pagkamatay ni Rafael Sarmiento.】
【May pumutol sa brake line ng kotse niya.】
Bago tuluyang dumilim ang paningin ko, narinig kong sumigaw si Bianca.
At mula sa cellphone, bumalik ang boses ni Rafael.
“Mara… buhay ako.”
Huminga ako nang maluwag.
Pero ang sumunod niyang sinabi ang tunay na nagpabago sa lahat.
“May taong sumusunod sa akin.”
“At kilala ko kung kaninong sasakyan iyon.”
PARTE2
Pagmulat ko, puting kisame ng ospital ang unang nakita ko.
Sumakit agad ang ulo ko.
Pagkatapos ay bumalik lahat.
Ang gala.
Si Nico.
Room 1203.
Si Adrian at Camille.
At si Rafael.
Bigla akong bumangon.
“Rafael!”
“Buhay.”
Nasa sofa si Bianca, nakahalukipkip at mukhang dalawang oras nang nagpaplano kung paano ako papatayin pagkatapos akong gumaling.
“Stable ka na,” sabi niya. “At oo, buhay si Rafael Sarmiento.”
Napahiga ulit ako.
“Salamat.”
“Pero may mas malaking problema.”
Inabot niya ang tablet.
“Dumating ang pulis sa Room 1203.”
Napalunok ako.
“Si Adrian?”
“Nandoon.”
“Camille?”
“Nandoon din.”
Hindi ko alam kung bakit masakit pa rin.
Siguro dahil labing-isang taon kong kilala si Adrian.
Mula pa noong college, siya na ang lalaking sinasabi ng dalawang pamilya na mapapangasawa ko.
Akala ko hindi man kami romantiko, may respeto man lang.
Mali pala.
“Pareho silang dinala sa ospital,” patuloy ni Bianca. “May substance din sa dugo ni Camille. Pero…”
Huminto siya.
“Pero ano?”
“Malinis ang dugo ni Adrian.”
Napatitig ako sa kanya.
Ibig sabihin—
Hindi drugged si Adrian.
Alam niya ang ginagawa niya.
Kinahapunan, dumating ang pulis.
May CCTV footage.
May testimonya ng hotel staff.
At may mas nakakagulat.
Ang waiter na nag-abot sa akin ng champagne ay binayaran gamit ang account ng isang shell company.
Ang parehong shell company ang nagbayad sa isang mekaniko na nakitang malapit sa sasakyan ni Rafael dalawang araw bago ang gala.
Hindi aksidente ang lahat.
May nagplano.
At tila konektado ang nangyari sa akin sa pagtatangkang patayin si Rafael.
Habang kinukunan ako ng statement, biglang lumitaw muli ang mga komentong iyon.
【Hindi ko na maintindihan ang plot.】
【Hindi ba dapat kontrabida si Mara?】
【Wait… kung buhay si Rafael, hindi mamamana ni Nico ang kumpanya.】
【At kung hindi nagkaroon ng scandal si Mara, hindi rin babagsak ang Villareal family.】
Napangiti ako nang mapait.
So iyon pala.
Hindi sila propesiya.
Mga manonood lamang sila ng kuwentong inaakala nilang hindi maaaring magbago.
May kumatok.
Pumasok si Rafael.
Matangkad, nakasuot ng simpleng itim na polo, may maliit na benda sa noo.
Ito ang unang pagkakataong nakita ko siyang hindi nakasuot ng business suit.
“Salamat,” sabi niya.
“Sa pagbabanta kong sisirain ko ang kapatid mo?”
Halos ngumiti siya.
“Sa pagpapahinto sa akin.”
Sumeryoso ang mukha niya.
“May dashcam ang kotse ko. Nakuhanan ang sasakyang sumusunod sa akin.”
“Kanino?”
Tumingin siya sa akin.
“Kay Adrian Reyes.”
Parang may humigpit sa dibdib ko.
Hindi ako umiyak.
Hindi na.
“Sigurado?”
“Registered sa Reyes Development.”
Tumahimik kami.
Pagkatapos ay may inilapag siyang flash drive sa mesa.
“May isa pa.”
Si Nico mismo ang nagbigay ng susunod na piraso ng katotohanan.
Pagkalabas niya sa observation room, dinala siya sa presinto.
Noong una, iginiit niyang gusto lang niya akong “tulungan.”
Pero may nakuha ang pulis sa cloud backup ng cellphone niya.
Mga mensahe mula kay Adrian.
Dalhin mo si Mara sa Room 1211.
Kahit pictures lang. Ako na ang bahala sa media.
Kapag nasira ang engagement, malaya na ako.
At ang sagot ni Nico:
Siguraduhin mong ligtas si Camille pagkatapos nito.
Doon ko naintindihan.
Hindi ako gusto ni Nico.
Gusto niya si Camille.
At si Adrian naman, gusto ring makuha si Camille nang hindi nagmumukhang traydor sa dalawang pamilyang naghahanda ng merger.
Kaya ako ang kailangang maging kontrabida.
Kapag lumabas ang litrato kong kasama si Nico sa isang hotel room, ako ang manloloko.
Ako ang masama.
Ako ang sisihin.
Malinis si Adrian.
Malaya siyang piliin si Camille.
Pero bakit kailangang mamatay si Rafael?
Ang sagot ay nasa flash drive.
May recording.
Boses ni Adrian.
At boses ni Nico.
“Kapag wala na si Kuya,” sabi ni Nico, “ako ang hahawak sa shares. Matutuloy natin ang acquisition.”
Sumagot si Adrian.
“At kapag bumagsak ang Villareal pagkatapos ng scandal ni Mara, makukuha rin natin ang assets nila nang mura.”
Nanginig ang mga daliri ko.
Hindi ito love triangle.
Negosyo.
Pera.
Kapangyarihan.
Ginamit lang nila ang pag-ibig bilang dekorasyon.
Kinabukasan, pinayagan akong umuwi.
Pero hindi ako umuwi.
Dumiretso ako sa family conference room ng Reyes Development.
Nandoon si Adrian.
Kasama ang mga abogado niya.
Nang makita niya ako, agad siyang tumayo.
“Mara, makinig ka muna.”
Tinanggal ko ang engagement ring.
Inilapag ko sa mesa.
Tumunog iyon nang marahan.
Pero para sa akin, parang pinto iyong tuluyang nagsara.
“Eleven years, Adrian.”
“Mara—”
“Labing-isang taon kitang kilala. Kung sinabi mong mahal mo si Camille, hahayaan kitang umalis.”
Namula ang mga mata niya.
“Hindi ganoon kasimple.”
“Talaga?”
Lumapit ako.
“Mas simple bang lagyan ako ng droga?”
Hindi siya nakasagot.
“Mas simple bang ipahubad ako sa ibang lalaki at kunan ng litrato?”
“Mara, hindi ko sinabing—”
“At mas simple bang ipapatay si Rafael para makuha ninyo ang kumpanya?”
Namuti ang mukha niya.
Doon ko nalaman.
Tama ang ebidensya.
“Hindi ko gustong may mamatay,” sabi niya.
Napatawa ako.
“Ang paboritong depensa ng duwag.”
Bumukas ang pinto.
Pumasok si Rafael kasama ang dalawang imbestigador.
Kasunod nila si Bianca.
“Adrian Reyes,” sabi ng isang opisyal, “kailangan mong sumama sa amin.”
Tumayo ang abogado niya.
Nagkagulo.
Pero hindi na ako nakinig.
Tiningnan ko lang si Adrian habang nilalapitan siya ng mga pulis.
Ang lalaking minsang akala ko ay magiging asawa ko ay biglang nagmukhang estranghero.
“Mara!”
Tinawag niya ako habang inilalabas siya.
“Mara, ginawa ko ito para sa atin! Hindi mo naiintindihan ang pressure ng pamilya natin!”
Hindi ako lumingon.
“Hindi mo ako minahal,” sabi ko.
“Minahal mo lang ang buhay na makukuha mo kapag wala ako.”
Si Nico naman ay hindi nakaligtas sa pananagutan.
Ang cellphone niya ang naging pinakamalakas na ebidensya laban sa grupo.
May mga larawan siyang lihim na kinunan ng ibang babae sa mga party.
May mga mensahe tungkol sa pananakot at blackmail.
Ang magalang na propesor na hinahangaan ng marami ay isa palang taong matagal nang gumagamit ng reputasyon para makalapit sa mga babaeng madaling kontrolin.
Nang kumalat ang balita, nasuspinde siya sa unibersidad habang nagpapatuloy ang kaso.
Pero may isang bagay na hindi ko inaasahan.
Si Camille.
Humingi siyang makausap ako.
Nagkita kami sa isang pribadong silid sa ospital.
Maputla siya.
“Hindi ko alam ang tungkol sa plano nila,” sabi niya.
“Pero alam mong fiancé ko si Adrian.”
Napayuko siya.
“Oo.”
“May relasyon kayo?”
Matagal bago siya sumagot.
“Oo.”
Masakit.
Pero hindi na gaya noong una.
May mga katotohanang kapag huli mong nalaman, hindi ka na nila kayang sirain.
Pinapatunayan lang nilang tama ang desisyon mong umalis.
“Bakit hindi ka umalis sa kanya?”
Napaluha si Camille.
“Dahil akala ko pipiliin niya ako.”
Umiling ako.
“Hindi ka rin niya pinili.”
Napatingin siya sa akin.
“Ginamit ka niya.”
Dahil sa testimonya ni Camille, napatunayang si Adrian mismo ang nag-utos na lagyan ng droga ang inumin naming dalawa.
Gusto niyang magmukhang kusang nangyari ang lahat.
Si Camille ang magiging “babaeng pinili niya.”
Ako naman ang magiging “fiancée na unang nagtaksil.”
Perfect story.
Maliban sa isang problema.
Nagising ako sa kuwentong iyon.
Lumipas ang anim na buwan.
Hindi bumagsak ang Villareal Group.
Sa halip, tuluyan naming kinansela ang merger sa Reyes Development at nagsampa ng magkakahiwalay na kaso.
Nabuhay si Rafael.
At dahil buhay siya, hindi nakuha ni Nico ang kontrol sa Sarmiento Holdings.
Sa huling pagkakataong lumitaw ang mga kakaibang komento sa harap ko, nasa isang café ako sa BGC.
【Wala na talaga sa original plot.】
【Si Mara dapat ang namatay.】
【Bakit parang siya pa ang naging bida?】
Napangiti ako.
May isang bagong komento.
【Baka naman hindi siya naging bida. Baka mali lang tayo noong tinawag natin siyang kontrabida.】
Dahan-dahang nawala ang mga salita.
At hindi na sila bumalik.
“Bakit ka nakangiti?”
Umupo si Rafael sa tapat ko.
May inilapag siyang kape sa mesa.
“Wala.”
“Sure?”
“Oo.”
“By the way, tumawag ang prosecutor. May bagong hearing sa susunod na buwan.”
Tumango ako.
“Pupunta ako.”
Tahimik siyang tumingin sa akin.
“Mara.”
“Hmm?”
“May utang akong buhay sa iyo.”
Napataas ang kilay ko.
“Kung ganoon, mahal ang interest ko.”
Sa unang pagkakataon, tumawa siya nang malakas.
“Magkano?”
Umiling ako.
“Hindi pera.”
“Ano?”
Tumingin ako sa labas.
Anim na buwan na ang nakalipas, may kuwentong nagsabing dapat akong masira.
May lalaking dapat mamatay.
May pamilyang dapat bumagsak.
At may mga taong naniniwalang wala kaming magagawa dahil nakasulat na raw ang katapusan.
Pero mali sila.
“Kapag may nakita kang taong nangangailangan ng tulong,” sabi ko, “tulungan mo. Kahit walang kapalit.”
Tumango si Rafael.
“Deal.”
Tumayo ako.
“Halika na. Late na tayo.”
“Saan?”
“Dinner sa bahay. Gusto kang makita ni Ate Bianca.”
Bigla siyang huminto.
“Bakit parang mas kinakabahan ako roon kaysa sa hearing?”
Napatawa ako.
Sa labas ng café, maliwanag ang hapon sa Maynila.
Walang komentong lumulutang.
Walang taong nagsasabi kung sino ang bida at sino ang kontrabida.
Walang nakasulat na kapalaran sa harap ko.
At sa wakas, naunawaan ko kung bakit.
Dahil hindi kailangang mabuhay ang isang tao ayon sa papel na ibinigay sa kanya ng iba.
Hindi ako kontrabida.
Hindi rin ako babaeng kailangang iligtas ng isang lalaki.
Ako si Mara Villareal.
At ako mismo ang pumili ng susunod na pahina.
Minsan, ang pinakamapanganib na kulungan ay hindi isang silid na nakakandado—kundi ang paniniwalang wala tayong kapangyarihang baguhin ang buhay natin. Kapag may mali, humingi ng tulong. Kapag may pang-aabuso, magsalita. At kapag pilit kang ginagawang kontrabida sa kuwento ng ibang tao, tandaan: may karapatan kang umalis, ipaglaban ang sarili mo, at isulat ang sarili mong wakas.
