Tatlong Taong Gulang Pa Lang si Lia Nang Mabasa Niyang 100 Araw na Lang ang Buhay ng Pamilya—Kaya Sinimulan Niyang Iligtas Sila Isa-Isa
Tatlong taong gulang pa lang si Lia nang malaman niyang isang daang araw na lang ang natitira bago tuluyang masira ang pamilyang kakahanap lang sa kanya.
Mawawala ang negosyo ng kanyang ama.
Mamamatay ang kanyang lolo.
At siya mismo—ang bunsong anak na tatlong taon nilang hinanap—ay hindi aabot sa susunod na Pasko.
Ang pinakamasakit?
Unang gabi pa lang niya sa tunay niyang tahanan nang mabasa niya ang lahat.
Nakahiga si Lia sa napakalambot na kama sa isang malaking bahay sa Ayala Alabang.
May pink na kurtina.
May mga stuffed toy na halos mas malaki pa sa kanya.
May maliit na aparador na punô ng mga bagong damit.
At sa tabi ng unan niya ay may isang munting ilaw na hugis buwan.
Dalawang beses gumulong si Lia sa kama habang yakap ang bago niyang kumot.
“Ang lambot…”
Kinuskos niya ang pisngi sa unan.
Tatlong taon siyang lumaki sa isang bahay-ampunan sa Batangas.
Wala siyang sariling kuwarto.
Wala siyang sariling laruan.
At higit sa lahat, wala siyang tinatawag na Papa, Mama, Kuya.
Pero ngayong gabi, meron na siya.
May Papa siyang si Adrian Villareal, isang negosyanteng kilala sa real estate industry.
May Mama siyang si Camille.
At may tatlo siyang kuya—sina Marco, Paolo, at Nico.
Hindi pa niya kabisado kung sino ang pinakamabait.
Pero si Nico ang unang nagbigay sa kanya ng chocolate.
Kaya sa isip ni Lia, malamang si Nico ang pinakamahusay.
Humagikgik ang bata.
Kinuha niya ang bote ng gatas sa bedside table.
Ngunit bago pa niya ito maisubo, may kumislap sa paanan ng kama.
Isang libro.
Napakunot-noo si Lia.
Sigurado siyang wala iyon kanina.
Makapal ang libro at kulay itim ang pabalat.
Walang pamagat.
Walang larawan.
Dahan-dahan siyang gumapang palapit.
“Ano ’to?”
Pagkabukas niya sa unang pahina, kusang lumitaw ang mga letra.
Hindi naman mahusay magbasa si Lia.
Pero kakaiba ang librong iyon.
Kapag tumingin siya sa mga salita, parang may boses na direktang bumabasa sa isip niya.
【Ang Pamilyang Villareal ang pangunahing kontrabida sa nobelang “Hanggang Bumalik ang Araw.”】
Napakurap si Lia.
“Kontra… bida?”
Hindi niya alam kung ano iyon.
Kaya binuklat niya ang susunod na pahina.
【Sa loob ng 100 araw, babagsak ang buong pamilya.】
【Mawawala sa Villareal Holdings ang halos lahat ng ari-arian nito dahil sa isang mapanlinlang na kasunduan.】
Nanlaki ang mga mata ni Lia.
Sumunod pa ang mga linya.
【Si Don Emilio Villareal ay atakihin matapos malaman ang pagtataksil ng isang malapit na kamag-anak.】
【Si Adrian Villareal ay pagbibintangan sa ilegal na transaksiyong hindi niya ginawa at malulubog sa utang.】
【Si Camille Villareal ay masasangkot sa isang malubhang aksidente habang papunta sa ospital.】
Napahigpit ang kapit ni Lia sa bote.
Pero hindi pa tapos.
【Ang panganay na si Marco ay makukulong dahil sa ebidensiyang itinanim laban sa kanya.】
【Ang pangalawang anak na si Paolo ay masisira ang reputasyon at mawawala ang career.】
【Ang bunsong anak na lalaki na si Nico ay mawawala matapos sumakay sa isang eroplanong hindi na makararating sa destinasyon nito.】
“Hindi…”
Mahina ang boses ni Lia.
Binuklat niya ang susunod.
At doon niya nakita ang sarili niyang pangalan.
【Lia Villareal. Ang nawawalang bunsong anak ng pamilya.】
【Matapos bumagsak ang mga Villareal, dadalhin siya ng isang kasambahay palayo sa Maynila.】
【Sa Disyembre ng taong iyon, mamamatay si Lia sa edad na tatlo.】
Nalaglag ang bote ng gatas.
“Hindi!”
Napaupo si Lia.
Namula agad ang mga mata niya.
Kakahanap lang sa kanya ng pamilya niya.
Hindi pa nga niya nasasabing “Mama” nang maraming beses.
Hindi pa siya nakakasakay sa balikat ng Papa niya.
Hindi pa siya nakakapunta sa mall kasama ang mga kuya niya.
Hindi pa niya nakakain ang cake na ipinangako ng Mama niya.
Paano sila puwedeng mawala agad?
Umiling siya nang mabilis.
“Huwag.”
Isinara niya ang libro.
Pagkatapos ay niyakap nang mahigpit ang lumang kunehong stuffed toy na dala niya mula sa ampunan.
“Hindi puwede.”
Hindi alam ng tatlong taong gulang kung ano ang bankruptcy.
Hindi niya alam kung paano gumagana ang negosyo.
Ni hindi niya alam kung gaano kalaki ang isang milyon.
Pero isang bagay ang malinaw sa kanya.
Kapag may gagawing masama sa pamilya niya… pipigilan niya.
Kahit ano pa ang kailangan niyang gawin.
Kinabukasan, alas-siyete pa lang ng umaga, naghahanda na si Adrian para pumunta sa opisina.
Nasa dining table ang isang makapal na kontrata.
“Sir, kapag napirmahan ito ngayong araw, magiging pinakamalaking acquisition natin ngayong taon,” sabi ng assistant niya.
Nagkakape si Adrian habang binabasa ang dokumento.
Si Lia naman ay tahimik na nakaupo sa high chair.
Nang makita niya ang pangalan ng kompanyang nasa kontrata, biglang lumitaw sa harap niya ang librong itim.
Isang bagong linya ang nakasulat.
【DAY 99: Pipirmahan ni Adrian ang kontratang magsisimula sa pagbagsak ng Villareal Holdings.】
Napasinghap si Lia.
Hindi puwede!
Bumaba siya sa high chair.
“Lia?” tawag ni Camille.
Pero mabilis na tumakbo ang bata papunta sa mesa.
Hindi pa siya mahusay tumakbo, kaya parang maliit na sisiw na pasuray-suray.
Inabot niya ang kahon ng crayons.
At bago pa may makapigil—
Krayon!
Guhit!
Bilog!
Araw!
Bahay!
Pusa!
Pinuno niya ng drawing ang halos buong signature page.
Napatayo ang assistant.
“Miss Lia!”
Napatigil si Adrian.
Tumingin siya sa kontratang nagkakahalaga ng bilyon-bilyong piso.
Pagkatapos ay tumingin sa anak niyang hawak pa ang pulang crayon.
“Ano’ng ginagawa mo?”
Kinabahan si Lia.
Pero itinago niya ang papel sa likod niya.
“Huwag pirma.”
“Bakit?”
Hindi niya masabi ang totoo.
Kaya ang nasabi lang niya ay—
“Pangit.”
Tahimik ang lahat.
Napatakip ng bibig si Nico sa kabilang mesa para hindi matawa.
Dahil kailangang muling i-print ang legal documents, naantala nang dalawang oras ang pirmahan.
At sa loob ng dalawang oras na iyon, dumating ang isang tawag mula sa legal department.
May nakitang problema sa tunay na may-ari ng lupang kasama sa acquisition.
Peke ang ilang titulo.
Agad na kinansela ni Adrian ang deal.
Kung napirmahan niya iyon, mawawala sa kanila ang mahigit ₱1.4 bilyon.
Nang gabing iyon, tahimik na tiningnan ni Adrian ang anak.
Si Lia naman ay kumakain ng mango pudding na parang walang nangyari.
Nagkataon lang ba?
Kinabukasan, nakaayos na si Camille para pumunta sa Makati.
May appointment siya sa isang foundation.
Pero nang isuot niya ang sapatos, biglang yumakap si Lia sa isang binti niya.
“Mama, huwag.”
Natigilan si Camille.
Unang beses iyon na tinawag siya ng anak na “Mama.”
Napalambot agad ang mukha niya.
“Bakit, baby?”
Umiling si Lia.
“Dito ka.”
“May pupuntahan lang si Mama.”
Biglang tumulo ang luha ni Lia.
“Huwag umalis.”
Wala nang nagawa si Camille.
Kinansela niya ang lakad.
Makalipas ang isang oras, may breaking news sa TV.
Isang truck ang nawalan ng preno sa mismong rutang daraanan sana ng sasakyan niya.
Tatlong sasakyan ang nadamay.
Namutla si Camille.
Tumingin siya kay Lia.
Ang bata ay nakaupo sa carpet at tahimik na yumakap sa kanyang stuffed rabbit.
Pagkatapos noon, sunod-sunod na ang kakaibang pangyayari.
Nang paalis si Marco para sa isang importanteng meeting, biglang nawala ang susi ng kotse niya.
Natagpuan iyon kalaunan…
sa loob ng toy kitchen ni Lia.
Napilitan si Marco na sumakay sa ibang sasakyan.
Kinagabihan, nalaman niyang naaksidente ang sasakyan niya nang subukan itong ihatid ng driver sa service center.
Nang pupunta naman si Paolo sa isang celebrity party, kumapit si Lia sa leeg niya.
“Sama ako!”
“Hindi puwede ang bata doon.”
“Sama!”
Umiyak siya hanggang sa mapilitang kanselahin ni Paolo ang pagpunta.
Kinabukasan, kumalat ang balitang ni-raid ang party dahil sa ilegal na droga.
Maraming artista at influencers ang nasangkot.
Tahimik na napaupo si Paolo.
Kung pumunta siya roon, baka kasama ang pangalan niya sa headlines.
Ngayon, hindi na nagtatawanan ang pamilya kapag may ginawa si Lia.
Unti-unti silang natatakot.
Hindi kay Lia.
Kundi sa tanong na walang makasagot.
Paano niya nalalaman?
Pero pinakamalaking gulo ang nangyari makalipas ang dalawang linggo.
May flight si Nico papuntang Cebu.
Alas-kuwatro ng umaga ang alis niya.
Tahimik siyang nag-empake kagabi para hindi magising ang kapatid.
Kinabukasan, ibinaba ng driver ang malaking maleta.
“Sir, ang bigat yata nito.”
“Marami lang akong dala.”
Pagdating sa NAIA, inilagay ang maleta sa trolley.
Maya-maya, may narinig si Nico.
Tok.
Tok.
Tok.
Napatigil siya.
Muling gumalaw ang maleta.
“Sir?” sabi ng driver.
Namutla si Nico.
Binuksan niya agad ang zipper.
At mula sa loob…
dahan-dahang sumilip ang isang maliit na ulo.
Sabog ang buhok.
Hawak ang bote ng gatas.
At mahigpit na yakap ang lumang kunehong stuffed toy.
“Hi, Kuya.”
Nanlaki ang mata ni Nico.
“LIA?!”
Ngumiti ang bata.
“Sama ako.”
Halos mawalan ng malay si Nico.
Pero bago niya matawagan ang pamilya, biglang lumitaw sa harap ni Lia ang itim na libro.
Kusang bumukas ang pahina.
At sa pagkakataong iyon, nag-iba ang nakasulat.
Hindi na itim ang mga letra.
Pula na ang bawat salita.
【WARNING: Nabago ang unang anim na trahedya.】
【Ngunit dahil sa pakikialam ni Lia Villareal, napansin na siya ng taong tunay na nagpapabagsak sa pamilya.】
Napawi ang ngiti ni Lia.
Dahan-dahan niyang binasa ang susunod na linya.
【Ngayong araw, hindi si Nico ang pangunahing target.】
【Si Lia na.】
At sa mismong sandaling iyon, may lalaking naka-cap na ilang metro lang ang layo ang naglabas ng cellphone.
Kinuhanan niya ng litrato si Lia.
Pagkatapos ay nagpadala ng isang mensahe.
“Nasa airport ang bata. Sigurado na ako.”
“Siya ang nakakasira sa plano natin.”
PARTE2
Hindi napansin ni Nico ang lalaking naka-cap.
Pero napansin siya ni Lia.
O mas tama—napansin siya ng libro.
May bagong pahina na kusang bumukas.
【Ang taong nasa Gate 4 ay tauhan ng mastermind.】
Napakapit si Lia sa braso ng kuya niya.
“Kuya…”
“Ano?”
“Uwi tayo.”
Napakunot-noo si Nico.
“Kanina gusto mong sumama. Ngayon uuwi?”
Tumango si Lia nang mabilis.
“Uwi.”
May kakaiba sa mukha ng bata.
Hindi simpleng tantrum.
Takot iyon.
Kaya hindi na nagtanong si Nico.
Tinawagan niya agad ang ama.
“Dad, may problema.”
Labinlimang minuto lang ang lumipas, dumating ang security team ng pamilya sa airport.
Pero wala na ang lalaking naka-cap.
Kinansela rin ni Nico ang flight.
Makalipas ang dalawang oras, lumabas sa balita na nakaranas ng technical emergency ang eroplanong sasakyan sana niya. Nakabalik naman ito nang ligtas sa airport, ngunit sapat na iyon para tuluyang mawala ang kulay sa mukha ni Adrian.
Hindi na maaaring tawaging coincidence ang lahat.
Nang gabing iyon, nagtipon ang buong pamilya sa study room.
Nasa kandungan ni Camille si Lia.
“Baby,” malumanay na sabi niya, “may gusto ka bang sabihin sa amin?”
Tahimik si Lia.
Tumingin siya sa Papa niya.
Pagkatapos sa tatlong kuya.
Ayaw niyang takutin sila.
Pero kung hindi siya magsasalita, baka mas mapanganib.
Kaya dahan-dahan niyang itinuro ang bakanteng bahagi ng mesa.
“Nandiyan ’yung libro.”
Nagkatinginan silang lahat.
“Anong libro?” tanong ni Marco.
“Black.”
“Nasaan?”
“Nandiyan.”
Pero wala silang makita.
Si Lia lang.
Napakagat-labi siya.
“Sinabi niya… mamamatay tayo.”
Natahimik ang buong silid.
Unti-unting nagtanong si Adrian.
At sa putol-putol na paliwanag ng isang tatlong taong gulang, nalaman nila ang lahat.
Ang 100 araw.
Ang pagbagsak ng kumpanya.
Ang aksidente ni Camille.
Ang pagkakakulong ni Marco.
Ang iskandalo ni Paolo.
Ang pagkawala ni Nico.
At ang pagkamatay ni Lia.
Nang marinig ang huling bahagi, biglang humigpit ang yakap ni Camille sa anak.
“Hindi.”
Namumula ang mata niya.
“Hindi mangyayari ’yan.”
Si Adrian naman ay tahimik.
Makalipas ang ilang sandali, pinindot niya ang intercom.
“Call the head of security.”
Napalingon ang lahat.
“If someone is targeting this family, we stop reacting.”
Tumigas ang kanyang panga.
“We find them.”
Simula noon, nagbago ang buong Villareal household.
Lahat ng kontrata ay muling sinuri.
Lahat ng driver at staff ay dumaan sa background check.
Pinatawag ni Adrian ang private investigators.
At sa kauna-unahang pagkakataon, ang pamilya ay kumilos nang sama-sama.
Doon nila nakita ang pattern.
Halos lahat ng kapahamakan ay may koneksiyon sa iisang tao.
Ramon Villareal.
Nakababatang kapatid ni Adrian.
Ang tito na palaging nakangiti.
Ang tito na laging nagsasabing pamilya ang pinakamahalaga.
At ang tito na ilang taon nang namamahala sa ilan sa pinakamahahalagang subsidiary ng kumpanya.
“Impossible,” sabi ni Don Emilio nang ipakita sa kanya ang dokumento.
“Anak ko si Ramon.”
Pero habang humihigpit ang imbestigasyon, mas marami silang natuklasan.
May shell companies.
May mga pekeng utang.
May funds na unti-unting inililipat palabas ng Villareal Holdings.
May mga tauhang binayaran para magtanim ng ebidensiya laban kay Marco.
At ang party na dapat puntahan ni Paolo?
May isang photographer na inutusang kunan siya roon at gumawa ng narrative na gumagamit siya ng ilegal na droga.
Pati ang aksidenteng dapat sapitin ni Camille ay hindi pala basta aksidente.
May nagbayad sa isang mechanic para pakialaman ang sasakyan ng escort team niya.
Napatayo si Adrian.
“Where is Ramon?”
Hindi agad sumagot ang investigator.
“Sir… hindi pa namin siya ma-contact.”
Kasabay noon, napatingin si Lia sa librong lumitaw sa tabi niya.
May bagong mensahe.
【DAY 61: Nagsimula na ang final plan.】
【Kapag nabigo ang mastermind na sirain ang pamilya sa pera, kukunin niya ang pinakamahalagang miyembro nito.】
Mabilis na bumaba ang tingin ni Lia.
【Target: Lia Villareal.】
“Papa!”
Pero huli na.
Biglang namatay ang ilaw sa buong mansiyon.
May sumabog na tunog mula sa likod ng bahay.
Bumukas ang emergency alarm.
Nagkagulo ang security.
At sa loob lamang ng ilang segundo, may kamay na humablot kay Lia mula sa pintuang malapit sa kusina.
“LIA!”
Sumigaw si Camille.
Pero naisakay na ang bata sa isang van.
Nang magising si Lia, nasa isang lumang bodega siya sa Cavite.
Nakatali ang isang kamay niya sa upuan.
Pero dahil maliit ang pulso niya, kaya niyang hilahin iyon palabas kung gugustuhin.
Sa harap niya ay nakatayo si Ramon.
Hindi na ito nakangiti tulad ng dati.
“Ang liit-liit mo,” sabi nito.
“Pero ikaw ang sumira sa lahat.”
Tahimik na nakatingin si Lia.
“Paano mo nalalaman?”
Hindi sumagot ang bata.
Lumapit si Ramon.
“Yung kontrata. Yung sasakyan. Yung party. Pati flight ni Nico.”
Namilog ang mata niya.
“Walang batang nakakahula nang ganyan.”
Yumakap si Lia sa stuffed rabbit niya.
“Bad ka.”
Napatawa si Ramon.
“Oo.”
Simple lang ang sagot.
“Dahil habang ang Papa mo ang paboritong anak, habang siya ang tagapagmana, ako ang taong laging nasa likod.”
Unti-unting nagbago ang mukha niya.
“Dalawampung taon akong nagtrabaho para sa kumpanya. Pero sa huli, siya pa rin ang bida.”
Hindi naiintindihan ni Lia ang lahat.
Pero alam niyang galit ang lalaki.
“Pamilya ka rin.”
Biglang natahimik si Ramon.
“Hindi ginagawa ng pamilya ’yung masama.”
Isang simpleng pangungusap.
Pero tila may kung anong tumama sa lalaki.
Gayunman, ilang segundo lang ay muli itong tumigas.
“Kapag wala ka, babalik sa dati ang plano.”
Lumabas siya para kausapin ang tauhan.
At doon gumalaw si Lia.
Hinugot niya ang maliit niyang kamay mula sa tali.
Bumaba siya sa upuan.
Pero hindi siya tumakbo sa pinto.
Kinuha niya ang isang cellphone na naiwan sa mesa.
Hindi niya kabisado ang number ng Papa niya.
Pero may isang bagay siyang kabisado.
Ang emergency icon.
Pinindot niya iyon.
Kasabay noon, bumukas muli ang libro.
【May dalawang posibleng ending.】
【Una: Tatakbo si Lia palabas. Mahuhuli siya bago makarating sa kalsada.】
Napaatras ang bata.
Binuklat niya ang susunod.
【Ikalawa: Magtatago si Lia at maghihintay ng 11 minuto.】
【Survival probability: 82%.】
Kaya ginawa niya ang pinakamahirap na bagay para sa isang takot na tatlong taong gulang.
Hindi siya tumakbo.
Nagtago siya.
Sa ilalim ng lumang kahoy na mesa.
Tahimik.
Yakap ang kuneho.
At naghintay.
Isang minuto.
Tatlo.
Lima.
Narinig niya ang sigaw ni Ramon.
“Nasaan ang bata?!”
May yabag.
May mga pinto na binubuksan.
Nagsimulang manginig si Lia.
“Papa…”
Mahina siyang humikbi.
Sampung minuto.
Pagdating ng ikalabing-isang minuto—
BANG!
Bumukas ang malaking pinto ng bodega.
“POLICE!”
Sumunod ang sunod-sunod na yabag.
May nagsisigawan.
May tumatakbo.
At ilang segundo kalaunan—
“Lia!”
Nakilala agad ng bata ang boses.
“Papa!”
Gumapang siya mula sa ilalim ng mesa.
Pagkakita ni Adrian sa anak, halos madapa siya sa pagmamadaling makalapit.
Binuhat niya si Lia.
Mahigpit.
Sobrang higpit na para bang kapag binitiwan niya ito kahit isang segundo, mawawala itong muli.
“Papa…”
Nagsimula nang umiyak si Lia.
“Takot ako.”
“Alam ko.”
Nanginginig din ang boses ni Adrian.
“Papa’s here.”
Tatlong taon niyang hinanap ang anak.
At sa loob ng labing-isang minutong hindi niya alam kung buhay pa ito, pakiramdam niya ay muling nawala ang tatlong taong iyon.
Naaresto si Ramon nang gabing iyon.
Kasama sa nakuhang ebidensiya ang mga transfer records, voice recordings, contact sa mga bayarang tauhan, pekeng dokumento at komunikasyong nagpapatunay ng plano niyang unti-unting agawin ang kontrol sa Villareal Holdings.
Nang iharap siya kay Don Emilio, hindi nagsalita agad ang matanda.
Tinitigan lang niya ang anak.
“Bakit?”
Napangisi si Ramon.
“Dahil pinili n’yo siya.”
Tumingin siya kay Adrian.
“Palagi naman siyang pinipili.”
Umiling si Don Emilio.
“Hindi kita nawala dahil pinili ko ang kapatid mo.”
Napapikit siya.
“Nawala kita dahil pinili mong sirain ang sarili mong pamilya.”
Wala nang sumagot.
Iyon ang huling pagkakataong nagkita silang buong pamilya bago tuluyang isinampa ang kaso.
Lumipas ang mga araw.
Day 40.
Day 20.
Day 10.
Unti-unting nabura ang mga nakasulat sa itim na libro.
Hindi nakulong si Marco.
Hindi nasira si Paolo.
Hindi nawala si Nico.
Hindi naaksidente si Camille.
Hindi nalugi si Adrian.
At mas lalong bumuti ang kalagayan ni Don Emilio matapos sumailalim sa medical checkup na ilang taon na niyang ipinagpapaliban.
Sa Day 1, muling lumitaw ang libro sa kuwarto ni Lia.
Nagising siya bago mag-alas-dose ng gabi.
Umupo siya sa kama.
Isa na lang ang natitirang entry.
【Lia Villareal.】
【Mamatay sa edad na tatlo.】
Namasa ang mata ng bata.
Akala niya nabago na nila ang lahat.
Pero bakit naroon pa rin iyon?
Dahan-dahan niyang niyakap ang kuneho.
Pagdating ng alas-dose—
biglang nawala ang mga letra.
At napalitan ng isang bagong pangungusap.
【ENDING REWRITTEN.】
Napakurap si Lia.
May sumunod pa.
【Kapag ang isang taong itinadhanang maging kontrabida ay piniling magmahal, nagbabago pati ang kuwento.】
Bumukas ang pinto ng kuwarto.
Pumasok si Camille na may dalang maliit na cake.
Kasunod si Adrian.
At sa likod nila ang tatlong kuya na halos mag-away kung sino ang may hawak ng balloons.
“Surprise!”
Napanganga si Lia.
“Ano ’to?”
Lumuhod si Camille sa tabi niya.
“Birthday mo.”
“Birthday?”
Tumango ang Mama niya.
“Apat ka na.”
Biglang napatingin si Lia sa libro.
Apat.
Ibig sabihin…
Hindi siya namatay sa edad na tatlo.
Nawala na talaga ang ending.
Tumulo ang luha sa mga mata niya.
“Bakit umiiyak?” nag-alalang tanong ni Nico.
Umiling si Lia.
Pagkatapos ay tumalon mula sa kama at yumakap sa pamilya niya.
“Happy lang.”
Natawa si Paolo.
“Grabe naman ’tong batang ’to. Birthday lang, dramatic.”
Siniko siya ni Marco.
Pero si Adrian ay hindi nagsalita.
Alam niyang higit sa kanilang lahat, si Lia ang tunay na nakakaalam kung gaano kahalaga ang gabing iyon.
Dahil para sa kanila, simpleng ikaapat na kaarawan iyon.
Pero para kay Lia…
iyon ang unang araw ng buhay na hindi na nakasulat sa anumang libro.
Makalipas ang ilang buwan, tuluyan nang nawala ang mahiwagang aklat.
Hindi na iyon nakita ni Lia.
At habang lumalaki siya, unti-unti ring naging malabo sa alaala niya ang ilang detalye.
Pero hindi niya nakalimutan ang isang bagay.
Noong tatlong taong gulang siya, akala niya ang misyon niya ay iligtas ang pamilya niya.
Hindi niya alam na habang inililigtas niya sila mula sa trahedya…
sila rin pala ang unang pamilyang nagturo sa kanya kung ano ang pakiramdam ng mailigtas mula sa pag-iisa.
At sa bahay ng mga Villareal, naging tradisyon ang isang kakaibang bagay.
Sa bawat birthday ni Lia, bago siya humihip ng kandila, isa-isang niyayakap siya ng buong pamilya.
Hindi dahil sa takot na mawala siya.
Kundi dahil gusto nilang ipaalala sa isa’t isa—
na walang negosyo, pera, reputasyon o kapangyarihan ang mas mahalaga kaysa sa mga taong naghihintay sa’yo sa bahay.
Minsan, hindi natin kayang piliin kung anong kuwento ang ibinibigay sa atin ng buhay. Pero kaya nating piliin kung paano natin ito isusulat muli—sa pamamagitan ng pagmamahal, tapang, at pagpiling protektahan ang mga taong mahal natin habang may oras pa.
