Sanggol Na Hindi Sa Kanya
Bahagi 2: Ang Sanggol Na Hindi Sa Kanya
Sa loob ng ilang segundo, walang nagsalita.
Tanging tunog ng ulan ang maririnig sa labas, humahampas sa salaming bintana na para bang gusto nitong basagin ang katahimikan sa loob ng mansiyon.
Nakatingin ako sa medical report na nakahandusay sa marmol na sahig.
Kumpirmadong buntis si Celeste Dela Cruz.
Parang may malamig na kamay na pumisil sa puso ko.
Unti-unti kong itinaas ang tingin ko kay Rafael. Nakatingin pa rin siya sa papel, ngunit ang mga mata niya ay hindi na kasing-init kanina. Ang kamay niyang nakahawak sa pulso ko ay bahagyang lumuwag.
Sa sandaling iyon, alam kong natalo na ako.
Hindi mahalaga kung sino ang nag-alaga sa kanya sa loob ng isang taon.
Hindi mahalaga kung sino ang nagbantay sa kanya sa gabi, sino ang nagpakain sa kanya ng gamot, sino ang nagtiis na tawagin sa pangalan ng ibang babae.
Sa harap ng isang batang nasa sinapupunan, lahat ng iyon ay parang naging usok.
Dahan-dahan kong binawi ang kamay ko.
“Rafael,” mahina kong sabi, “bitawan mo na ako.”
Parang nagising siya. Agad niyang hinigpitan muli ang kapit.
“Hindi.”
Napatingin ako sa kanya.
May sakit sa mga mata niya. May galit. May takot. At may isang bagay na hindi ko kayang harapin—pagmamakaawa.
“Hindi pa tapos ang usapan natin,” sabi niya.
Biglang tumawa si Celeste. Hindi malakas, pero sapat para marinig ng lahat.
“Hindi pa tapos? Rafael, ano pa ba ang kailangan mong marinig? Buntis ako. Anak mo ito.”
Lumapit siya nang ilang hakbang. Ang puting bestida niya ay bahagyang basa sa ulan, pero hindi nabawasan ang yabang sa tindig niya. Para siyang babaeng sanay makuha ang lahat ng gusto niya sa isang tingin, isang ngiti, isang luha.
Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa.
“At ikaw,” sabi niya, “tapos na ang palabas mo. Hindi ka na kailangan dito.”
Napasikip ang kapit ko sa hawakan ng maleta.
Totoo naman.
Tapos na ang palabas.
Ang kaibahan lang, habang sila ay gumaganap para protektahan ang pangalan ng pamilya, ako ang nag-iisang nagdugo sa papel na ibinigay sa akin.
“Celeste,” malamig na sabi ni Rafael, “kailan?”
Natigilan si Celeste.
“Kailan ano?”
“Kailan tayo nagkaroon ng pagkakataong magkaroon ng anak?”
Bumagsak ang ngiti niya, pero mabilis din itong bumalik.
“Rafael, seryoso ka ba? Bago ang aksidente. Noong gabi ng engagement party. Maraming nangyari noon. Alam kong marami kang hindi maalala dahil sa trauma—”
“Naalala ko ang gabing iyon.”
Tumahimik siya.
Ang mukha ni Señora Amalia ay biglang namutla.
Tiningnan ni Rafael ang ina niya.
“Naalala ko na hindi kami magkasama nang gabing iyon matapos ang party. Umalis siya kasama ang mga kaibigan niya. Ako ang nagmaneho pauwi mag-isa.”
“Rafael!” sigaw ni Señora Amalia. “Hindi ito ang tamang oras para—”
“Kung anak ko iyan,” putol niya, “bakit ngayon mo lang sinabi?”
Nanginig ang labi ni Celeste. Pagkatapos, pinisil niya ang sariling tiyan at nagsimulang umiyak.
“Dahil natakot ako! Nahiya ako! Iniwan kita noon dahil hindi ko kaya ang nangyari sa iyo, oo, nagkamali ako. Pero bumalik ako dahil mahal kita. Bumalik ako dahil may anak tayo.”
Tumulo ang luha niya nang napakaperpekto, tulad ng mga eksena sa teleserye na pinapanood ng mga kasambahay tuwing hapon.
Kung dati, baka naniwala ako.
Pero ngayon, may kakaiba sa mga mata ni Rafael.
Hindi siya bulag.
Hindi na.
At hindi rin siya madaling lokohin.
“Luis,” tawag niya sa kanyang personal assistant na nakatayo sa gilid ng pinto, halatang matagal nang nandoon at nakikinig.
Agad na lumapit si Luis.
“Sir.”
“Kunin mo ang doktor. Ngayon din. Gusto ko ng independent test. At tawagan mo rin ang legal team.”
Nagbago ang mukha ni Celeste.
“Rafael, hindi mo ako pinagkakatiwalaan?”
“Hindi.”
Isang salita lang.
Ngunit iyon ang pinakamasakit na sampal na natanggap ni Celeste.
Napanganga siya.
Si Señora Amalia naman ay nanginginig na sa galit.
“Anak, nakakahiya ang ginagawa mo. Nasa harap natin ang magiging apo ko, tapos ang inuuna mo ay ang babaeng bayaran?”
Napakurap ako.
Bayaran.
Kahit ilang beses ko nang narinig ang salitang iyon, may sakit pa rin itong dala sa dibdib.
Pero bago ako makapagsalita, humakbang si Rafael sa harap ko.
“Walang sinuman ang tatawag sa kanya niyan sa bahay na ito.”
Napatigil ang lahat.
Kahit ako.
Hindi ako sanay na may nagtatanggol sa akin.
Buong buhay ko, ako ang laging kailangang umunawa. Ako ang kailangang tumanggap. Ako ang kailangang manahimik.
Pero ngayon, ang lalaking akala ko’y minahal lamang ang anino ng ibang babae, nakatayo sa harap ko.
Hindi bilang isang bulag na kailangang alagaan.
Kundi bilang isang lalaking piniling makita ako.
Ako.
Hindi si Celeste.
Hindi ang pangalan na pinahiram sa akin.
Kundi ako.
“Rafael,” mahina kong sabi, “huwag mo nang palalain. Kailangan kong umalis.”
Bumaling siya sa akin.
“Sabihin mo muna ang pangalan mo.”
Napakapit ako sa maleta.
“Bakit pa?”
“Dahil sa loob ng isang taon, tinawag kita sa maling pangalan. At ayokong magpatuloy iyon kahit isang minuto pa.”
Nanikip ang dibdib ko.
Sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung paano itatago ang sarili ko.
“Lia,” bulong ko. “Lia Santos.”
Dahan-dahan niyang inulit, na para bang iniingatan ang bawat pantig.
“Lia.”
Isang pangalan lang.
Pero sa bibig niya, parang bumalik sa akin ang pagkatao kong matagal kong isinuko.
Biglang sumingit si Celeste.
“Touching. Pero hindi mababago ng pangalan niya ang katotohanan. Rafael, may anak tayo.”
Hindi sumagot si Rafael.
Kinuha niya ang papel mula sa sahig, tiningnan nang matagal, saka iniabot kay Luis.
“Alamin mo kung saang clinic ito galing. Tingnan mo ang records, ang petsa, lahat.”
“Noted, sir.”
Hindi na nakapigil si Celeste.
“Wala kang karapatang gawin iyan!”
Tumingin si Rafael sa kanya.
“Kung totoo iyan, wala kang dapat ikatakot.”
Natigilan siya.
At sa sandaling iyon, nakita ko ang unang bitak sa perpektong maskara niya.
May itinatago siya.
Sigurado ako.
Pero hindi na ako dapat manatili para malaman iyon.
Habang abala ang lahat, dahan-dahan kong hinila ang maleta ko. Isang hakbang. Dalawa.
Akala ko hindi ako mapapansin.
Pero narinig ko ang boses ni Rafael sa likod ko.
“Lia, huwag kang umalis.”
Hindi ako lumingon.
“Rafael, tapos na ang kontrata ko.”
“Hindi ikaw ang kontrata.”
Napapikit ako.
“Pero nagsimula tayo sa kasinungalingan.”
“Kung ganoon, magsimula tayo ulit sa katotohanan.”
Nanginginig ang kamay ko.
Gusto kong lumingon.
Gusto kong maniwala.
Pero ang mundo namin ay hindi ganoon kasimple.
Siya ay anak ng makapangyarihang pamilya. Ako ay babaeng walang pangalan, walang yaman, walang maipagmamalaki maliban sa pusong pagod na pagod na.
At ngayon, may isang babaeng nag-aangking dala ang anak niya.
“Hindi ako bagay dito,” sabi ko.
“Hindi bahay ang pinag-uusapan natin.”
“Kung hindi bahay, ano?”
“Puso ko.”
Parang huminto ang lahat.
Narinig ko ang mabilis na paghinga ni Señora Amalia. Narinig ko ang mahinang hikbi ni Celeste. Narinig ko ang kulog sa malayo.
Pero higit sa lahat, narinig ko ang sarili kong puso.
Masakit.
Masaya.
Takot.
Buhay.
Gusto kong sumagot, ngunit biglang tumunog ang telepono ni Luis. Lumayo siya sandali, nakinig, pagkatapos ay bumalik na seryoso ang mukha.
“Sir,” sabi niya, “may nahanap agad ang tao natin sa clinic.”
Nanigas si Celeste.
Tumingin si Rafael kay Luis.
“Magsalita ka.”
Lumunok si Luis.
“Ang medical report ay totoo. Buntis po si Miss Celeste.”
Huminga nang malalim si Celeste, parang nanalo siya.
“Kita mo?”
Ngunit hindi pa tapos si Luis.
“Pero ayon sa clinic record, ang estimated date of conception ay nangyari habang nasa ibang bansa siya. Halos tatlong buwan matapos ang aksidente ninyo.”
Natigilan ang lahat.
Nawala ang kulay sa mukha ni Celeste.
Ang iyak niya ay biglang naputol.
Si Señora Amalia ay napahawak sa armrest ng sofa.
Ako naman ay hindi makagalaw.
Tatlong buwan matapos ang aksidente.
Ibig sabihin—
“Hindi sa akin ang bata,” mahinang sabi ni Rafael.
Hindi tanong.
Kundi pahayag.
Biglang umiling si Celeste.
“H-hindi. Mali iyan. Mali ang record. Rafael, hindi mo puwedeng paniwalaan—”
“Celeste.”
Isang hakbang ang ginawa niya palapit, ngunit umatras si Rafael.
Ang simpleng pag-atras na iyon ay mas malupit pa kaysa sigaw.
“Sinubukan mong gamitin ang isang bata para itali ako sa iyo.”
“Ginawa ko lang iyon dahil mahal kita!”
“Hindi. Ginawa mo iyon dahil takot kang mawala ang pangalan ng pamilya ko.”
Napasigaw si Celeste.
“At siya? Ano siya? Isang babaeng binayaran! Isang impostor! Isang sinungaling!”
Ako ang tinutukoy niya, pero si Rafael ang mas nasaktan.
“At sino ang gumawa sa kanya niyan?” tanong niya, malamig ang boses.
Napatingin siya sa ina niya.
“Hindi ba kayo?”
Namumutla si Señora Amalia.
“Ginawa ko iyon para protektahan ka.”
“Hindi. Ginawa ninyo iyon para protektahan ang reputasyon ninyo.”
Walang naisagot ang ina niya.
Lumapit si Rafael sa akin.
Sa pagkakataong ito, hindi niya ako hinawakan. Para bang natatakot siyang kapag hinawakan niya ako, mas lalo akong lalayo.
“Lia,” sabi niya, mas malumanay na ngayon, “hindi kita pipigilan kung gusto mong umalis ngayon. Alam kong nasaktan ka namin. Nasaktan kita.”
Napatingin ako sa kanya.
“Pero hayaan mong hanapin kita. Hayaan mong humingi ako ng tawad nang tama. Hindi bilang lalaking niloko. Hindi bilang tagapagmana. Kundi bilang Rafael.”
Napuno ng luha ang mga mata ko.
Gusto kong sabihin na huli na ang lahat.
Pero hindi ko magawa.
Dahil sa buong taon na iyon, kahit pekeng pangalan ang dala ko, hindi peke ang naramdaman ko.
Hindi peke ang mga gabing binabantayan ko siya.
Hindi peke ang ngiting natutunan kong hintayin.
Hindi peke ang pagmamahal na sinubukan kong ibaon.
Huminga ako nang malalim.
“Hindi ko pa kaya.”
Tumango siya. Nasaktan, pero tinanggap.
“Maghihintay ako.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi ko hinihiling iyon.”
“Alam ko.”
Mahina siyang ngumiti, mapait at malungkot.
“Pero sa pagkakataong ito, ako naman ang maghihintay.”
Lumabas ako ng mansiyon habang patuloy ang ulan.
Sa likod ko, walang humabol.
Pero alam kong mula sa bintana, nakatingin siya.
At habang isinasara ng driver ang pinto ng kotse, hinawakan ko ang pulseras sa bulsa ko.
Wala na iyon.
Nasa kanya na.
At marahil, gaya ng puso ko, matagal na itong naiwan sa lalaking pinilit kong talikuran.