Ang IQ ko ay 145.

Pinakamataas sa buong Maynila.

Pero sa araw na iyon, hindi ako niyakap ng mga magulang ko. Hindi sila umiyak sa tuwa. Hindi nila ako ipinagmalaki.

Sa halip, ginamit nila ang lahat ng naipon nilang family credits para putulin ang legal na relasyon nila sa akin.

Dahil hindi ako umabot sa 150.

Para sa kanila, isa akong produktong may sira.

Ang pangalan ko ay Nico Alonzo.

Walong taong gulang.

Noong araw ng National Intelligence Evaluation ng Republika, lahat ng batang edad walo pataas sa Metro Manila ay dinala sa malaking testing center sa Bonifacio Global District. Puting-puti ang mga silid. Bawat bata ay pinaupo sa loob ng transparent capsule, may labing-anim na neural sensors na idinikit sa ulo.

Sa tabi ko, may batang umiiyak habang hawak ng nanay niya ang kamay niya.

Ako, tahimik lang.

Sanay na ako sa ganitong eksena.

Mula pa noong maliit ako, bawat pagsusulit, bawat assessment, bawat resulta ng aptitude test, parang hindi ako anak sa paningin ng mga magulang ko. Para akong investment.

Parang negosyo.

Parang tiket sa mas mataas na antas ng lipunan.

“Ting.”

Nagsimula ang evaluation.

Isang libo at dalawang daang tanong.

Spatial logic. Language reasoning. Numerical reconstruction. Probability models. Abstract pattern systems.

Ang standard time ay tatlong oras.

Natapos ko ang lahat sa loob ng apatnapu’t siyam na minuto.

Paglabas ko ng capsule, puno ang hallway ng mga magulang. May mga nagdadasal. May mga nanginginig. May mga nakatitig sa screens na parang buhay nila ang nakataya.

Nakita ko agad si Mama.

Si Marissa Alonzo.

Nakatayo siya sa unahan, hawak nang mahigpit ang phone niya. Nang makita niya ako, lumiwanag ang mga mata niya.

Pero hindi iyon liwanag ng pagmamahal.

Iyon ang liwanag ng taong naghihintay manalo sa lotto.

“Nico,” mabilis siyang lumapit at lumuhod sa harap ko. “Kumusta? Ilan sa tingin mo?”

“Normal lang,” sagot ko.

Nanigas ang ngiti niya.

“Normal? Anong normal? May chance bang 150?”

Hindi ako sumagot.

Dumating ang resulta eksaktong alas tres ng hapon.

Sabay-sabay tumunog ang devices ng lahat.

Lumabas ang city ranking.

Sa loob ng dalawang segundo, tahimik ang buong hallway.

Pagkatapos, sumabog ang ingay.

May sumigaw sa tuwa. May umiyak. May nanay na napaupo sa sahig. May ama na hinampas ang pader dahil hindi pumasok sa top 100 ang anak niya.

Si Mama, nakatitig lang sa screen.

Binasa niya ang pangalan ko.

Nico Alonzo.
Intelligence Score: 145.
Rank sa Metro Manila: Number 1.
National Percentile: Top 0.1%.

Dapat masaya siya.

Dapat niyakap niya ako.

Pero ang mukha niya ay parang natalo.

“145…” bulong niya.

Pinindot niya ang refresh. Minsan. Dalawang beses. Tatlo.

Parang umaasa siyang magbabago ang numero.

Dumating si Papa mula sa likod.

Si Ramon Alonzo, isang dating financial analyst na buong buhay ay nakatitig sa numbers. Hinablot niya ang phone ni Mama at tiningnan ang resulta.

Tatlong segundo lang.

“145?” sabi niya, mababa ang boses. “Hindi 150?”

“Tatay,” sabi ko, “top 1 po ako sa buong Maynila.”

Tumingin siya sa akin.

At doon ko nakita ang totoo.

Hindi siya proud.

Naiinis siya.

Parang may binili siyang mamahaling bagay na kulang ng isang piyesa.

Sa kotse pauwi, walang nagsalita.

Nakaupo ako sa likod, hawak ang maliit kong backpack. Sa labas ng bintana, dumadaan ang matataas na gusali ng Makati, kumikislap sa hapon.

Pagkalipas ng ilang minuto, nagsalita si Mama.

“Ramon,” mahina niyang sabi, “sapat ba ang family credits natin?”

Matagal bago sumagot si Papa.

“Sapat.”

“Lahat?”

“Oo. Lahat.”

Pumikit si Mama.

“Gawin na natin.”

Hindi ako bata na walang alam.

Alam ko kung ano ang ibig sabihin noon.

Tatlong taon na mula nang ipatupad ng gobyerno ang Parental Bond Termination System. Sa ilalim ng batas, maaaring gumamit ang mga magulang ng social credits para putulin ang legal bond nila sa anak.

Kapag naputol ang bond, dadalhin ang bata sa State Care Foundation para hintayin kung may pamilyang kukuha sa kanya.

Sa madaling salita—

Pwede nang isauli ang anak.

At ako, ang batang number one sa buong Maynila, ay isasauli nila.

Dahil kulang ako ng limang puntos.

Pagdating sa bahay namin sa Quezon City, bumaba ako ng kotse.

Bago pumasok, humarap ako sa kanila.

“Sigurado po kayo?”

Hindi sumagot si Mama.

Si Papa ang lumapit sa akin. Hindi siya lumuhod. Hindi niya ako hinawakan.

Tiningnan niya lang ako mula sa itaas.

“Nico, para rin ito sa’yo,” sabi niya. “Matalino ka, pero hindi sapat para sa level na pinangarap namin. Kung mapunta ka sa ibang pamilya, baka may mas maibigay silang resources.”

“Resources,” inulit ko.

“Oo. Dapat magpasalamat ka pa nga.”

Hindi ako umiyak.

Pumasok ako sa kwarto ko.

Kinuha ko ang ilang libro, dalawang damit, at isang lumang pocket watch na iniwan sa akin ni Lolo Andres.

Bago siya mamatay, sinabi niya sa akin, “Nico, minsan hindi tama ang oras ng relo, pero ang karayom nito palaging sumusulong.”

Noon, hindi ko naintindihan.

Ngayon, oo.

Ang walong taon kong buhay sa bahay na iyon, nagkasya lang sa isang maliit na backpack.

Paglabas ko sa sala, naroon si Mama, kausap sa hologram ang opisyal ng Family Matching Center.

“Ma’am Alonzo,” sabi ng opisyal, “na-submit na ang termination request. Nabawas na po ang inyong credits. Magiging final ito sa loob ng dalawampu’t apat na oras. Bukas ng umaga, dalhin ang bata sa Reception Station Three.”

“Opo. Salamat po,” sagot ni Mama.

Nanginginig ang kamay niya.

Hindi dahil nalulungkot siya.

Kundi dahil excited siya.

Nang makita niya akong nakatayo sa pintuan, bigla siyang ngumiti nang pilit.

“Nico, matulog ka muna. Bukas ihahatid ka namin—”

“Hindi na kailangan.”

Binuhat ko ang backpack ko at lumabas ng bahay.

Walang pumigil.

Walang tumawag sa pangalan ko.

Walang humabol.

Naglakad ako sa malamig na gabi ng Quezon City. Pagdating ko sa kanto, lumingon ako.

Sa bintana ng bahay namin, nakita ko sina Mama at Papa.

Nagbubukas sila ng bote ng champagne.

Kahit malayo, narinig ko ang tunog ng takip na pumutok.

Tumalikod ako.

Pagkalipas ng sampung hakbang, nag-vibrate ang wrist device ko.

May lumabas na mensahe.

[Notification mula sa Family Matching Center:
Matagumpay na natagpuan ang bagong legal guardian.
Matched Family: Pamilya De la Vega, Forbes Park, Makati.
Primary Guardian: Don Aurelio De la Vega.
Federal Social Credit Rank: SSS+.
Note: Ang adoption request ay personal na isinumite ng guardian. Hindi na kailangang dumaan sa State Care Foundation.]

Napahinto ako.

Don Aurelio De la Vega.

Kahit batang walo, alam ko ang pangalang iyon.

May-ari ng pinakamalaking tech, shipping, at infrastructure empire sa bansa.

Dating adviser ng Pangulo.

Ang mansyon niya sa Forbes Park ay mas malaki pa raw kaysa sa ilang pampublikong paaralan.

Bago ko pa maunawaan ang lahat, huminto sa harap ko ang isang itim na sasakyan.

Walang logo.

Pero makinis at tahimik na parang anino.

Bumukas ang pinto.

Bumaba ang isang lalaking naka-barong na itim, maayos ang buhok, tuwid ang tindig.

Bahagya siyang yumuko.

“Master Nico Alonzo?”

Tumango ako.

“Ako si Mateo, punong katiwala ng Pamilya De la Vega. Inatasan ako ni Don Aurelio na sunduin kayo.”

Sandali akong natahimik.

“Saan?”

Tumingin siya sa akin.

“Pauwi, Master Nico.”

Hindi niya sinabi na dadalhin ako.

Sinabi niya—

Pauwi.

Sumakay ako.

At sa loob ng sasakyan, may isang envelope na may tatak ng gintong letrang D.

Binuksan ito ni Mateo at ibinigay sa akin.

Sa loob, may isang medical intelligence report.

Nasa unang pahina ang score ko: 145.

Pero sa ikaapat na pahina, may isa pang numero.

Isang numerong hindi nakita ng mga magulang ko.

Projected Cognitive Potential: 191.

Bago ako makapagsalita, nagsalita si Mateo mula sa harap.

“Alam na po iyon ni Don Aurelio.”

Nanlamig ang kamay ko.

“At may isa pa po siyang nalaman tungkol sa inyo.”

Tumingin ako sa kanya.

Tumigil ang sasakyan sa harap ng napakalaking gate.

Dahan-dahang bumukas ang bakal na pinto.

At sa dulo ng driveway, may matandang lalaking nakatayo sa ilalim ng ilaw, hawak ang tungkod, nakatingin mismo sa akin.

Si Don Aurelio.

Pagbaba ko ng sasakyan, ngumiti siya.

Hindi gaya ng ngiti ng magulang na nagkakalkula.

Ngiti iyon ng taong matagal nang naghihintay.

Lumapit siya, iniabot ang kamay niya sa akin, at sinabi:

“Nico, apo…”

Nanigas ang buong katawan ko.

“Matagal na kitang hinahanap.”

PARTE2

Hindi ko agad nakuha ang sinabi niya.

Apo.

Hindi “bata.”

Hindi “ampon.”

Hindi “bagong ward.”

Apo.

Tumingin ako kay Don Aurelio De la Vega. Maputi na ang buhok niya, pero matalim pa rin ang mga mata. May hawak siyang tungkod na yari sa itim na kahoy, pero hindi siya mukhang mahina. Para siyang lumang puno na dinaanan ng bagyo, ngunit hindi kailanman nabali.

“Hindi po ako apo ninyo,” sabi ko.

Hindi siya nagalit.

Ngumiti lang siya nang malungkot.

“Alam kong iyan ang itinuro sa’yo.”

Tumango siya kay Mateo.

Dinala ako sa loob ng mansyon.

Hindi iyon bahay. Para itong tahimik na palasyo. Malawak ang marmol na sahig, may mga lumang painting sa dingding, at sa dulo ng hallway ay may malaking family portrait.

Huminto ako sa harap nito.

Sa larawan, may isang babae.

Siguro nasa mid-twenties siya. Mahaba ang buhok, matalino ang mga mata, at may suot na simpleng puting damit.

Hindi ko alam kung bakit, pero parang kilala ko siya.

“Siya si Isabel,” sabi ni Don Aurelio mula sa likod ko.

Hindi ako lumingon.

“Anak ko.”

May humigpit sa dibdib ko.

“Ano pong kinalaman niya sa akin?”

Lumapit si Don Aurelio. Tumayo siya sa tabi ko, pareho naming tinitingnan ang painting.

“Walong taon na ang nakalipas, ang anak kong si Isabel ay nawala matapos manganak. Tinanggap namin ang balitang patay na ang bata. Pero hindi ako naniwala.”

Tahimik ako.

“May mga taong gustong mawala ang dugong De la Vega. May interes sa kumpanya. May interes sa mana. May interes sa pangalan namin. Ang sanggol na iyon ang legal heir ng linya ni Isabel.”

Hindi ako huminga sa loob ng ilang segundo.

“Hindi…”

“Ang sanggol na iyon,” mahina niyang sabi, “ay ikaw.”

Umiling ako.

“Hindi pwede. Anak ako nina Ramon at Marissa Alonzo.”

“Pinalaki ka nila,” sagot niya. “Pero hindi ka nila anak sa dugo.”

Tumalikod ako sa kanya.

“Kaya niyo po bang patunayan?”

Parang natuwa siya sa tanong ko.

Hindi siya nasaktan. Hindi siya nagulat.

Sa halip, mas lumiwanag ang mga mata niya.

“Ganiyan mismo ang tanong na inaasahan ko.”

Dinala niya ako sa study.

Kung malaki ang sala, mas malaki ang study. Tatlong pader ay puno ng libro. Sa gitna, may malaking mesa. Sa ibabaw nito, nakaayos ang ilang dokumento.

May DNA report.

May hospital record.

May lumang litrato ng isang bagong silang na sanggol.

At may kopya ng adoption transfer file nina Ramon at Marissa.

Nilapitan ko ang dokumento.

Binasa ko ang pangalan.

Infant Male. Birth Mother: Isabel De la Vega.

Sa ilalim, may maliit na note:

Emergency custody transferred under sealed protection protocol.

Nanlamig ang mga daliri ko.

“Bakit napunta ako sa kanila?”

Naupo si Don Aurelio sa likod ng mesa. Pero bago siya magsalita, kumuha siya ng maliit na teapot at siya mismo ang nagbuhos ng tsaa sa tasa.

Iniabot niya iyon sa akin gamit ang dalawang kamay.

Isang matandang may pinakamalaking pangalan sa bansa, personal na nagbuhos ng tsaa para sa batang itinapon ng sariling pamilya ilang oras lang ang nakalipas.

“Dahil noong gabing ipinanganak ka,” sabi niya, “may pagtatangka sa buhay ng anak ko. Ang doktor na pinagkakatiwalaan namin ang naglabas sa’yo mula sa ospital para itago. Pero bago niya kami maabot, napatay siya sa aksidente.”

Tumingin siya sa dokumento.

“Ang sanggol ay napunta sa isang emergency foster network. Doon ka kinuha nina Ramon at Marissa Alonzo.”

“Alam nila?”

“Hindi noong una.”

Humigpit ang hawak ko sa tasa.

“At ngayon?”

Tumahimik si Don Aurelio.

Iyon ang sagot.

Alam nila.

“Kailan pa?”

“Tatlong taon na.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.

Tatlong taon.

Ibig sabihin, mula noong limang taong gulang ako, alam na nilang hindi nila ako anak.

Kaya pala nagbago ang tingin nila.

Kaya pala ang dating malamig na trato ay naging mas malamig pa.

Kaya pala bawat pagsusulit ko, parang may hinahabol silang presyo.

“Ginamit nila ako,” sabi ko.

Hindi tanong iyon.

Pahayag iyon.

“Mula nang malaman nilang may dugo kang De la Vega, sinubukan nilang patunayan na karapat-dapat silang mabayaran o kilalanin bilang legal guardians ng heir. Pero may kondisyon ang batas. Ang bata ay kailangang umabot sa elite cognitive threshold.”

“150.”

Tumango siya.

“Kaya noong lumabas ang 145…”

“Nawalan ako ng halaga sa kanila.”

Hindi nagsalita si Don Aurelio.

Pero nakita ko sa mukha niya ang galit.

Hindi malakas.

Hindi sumisigaw.

Mas nakakatakot.

Tahimik na galit ng taong kaya kang burahin sa mundo nang hindi nagtataas ng boses.

“Hindi nila nakita ang ikaapat na pahina ng report,” sabi niya. “Ang projected potential mo ay 191. Hindi lang ikaw ang pinakamataas sa Maynila. Ikaw ang pinakamataas na naitala sa loob ng dalawampung taon.”

Tumawa ako.

Mahina.

Mapait.

“Kung nakita nila iyon, hindi nila ako itatapon.”

“Hindi.”

Tumingin siya sa akin nang diretso.

“Kung nakita nila iyon, mas matagal ka pa nilang gagamitin.”

Hindi ako nakasagot.

Doon ako unang nakaramdam ng lungkot.

Hindi dahil itinapon ako.

Kundi dahil sa unang pagkakataon, naintindihan kong hindi pala ako nawalan ng pamilya.

Wala pala talaga akong pamilya sa bahay na iyon.

Kinabukasan, eksaktong alas otso ng umaga, tumunog ang malaking screen sa study ni Don Aurelio.

May incoming call mula sa Family Matching Center.

Pinindot ni Mateo ang accept.

Lumabas sa screen sina Ramon at Marissa.

Maayos ang bihis nila. Pero nang makita nila ang background ng study, bigla silang nanigas.

“Nasaan si Nico?” tanong ni Mama, pilit ang ngiti. “Kukunin lang namin siya para dalhin sa reception station.”

Lumapit si Don Aurelio sa screen.

Biglang nawala ang kulay sa mukha ni Papa.

“D-Don Aurelio…”

Hindi sila handa.

Hindi nila inakalang ang batang iniwan nila kagabi ay matutulog sa bahay ng taong kinatatakutan ng buong business circle ng Pilipinas.

“Hindi na kailangan,” sabi ni Don Aurelio. “Ako na ang legal guardian ni Nico.”

Napalunok si Mama.

“Paano po nangyari iyon? May pending termination pa po kami. Kami ang—”

“Kayo ang gumamit ng family credits para putulin ang relasyon ninyo sa kanya,” malamig na sabi ni Don Aurelio. “At dahil kayo mismo ang nag-declare na hindi na siya bahagi ng pamilya ninyo, nawalan kayo ng karapatan sa anumang claim.”

Nagpanic si Papa.

“Sir, misunderstanding lang po iyon. Mahal namin si Nico. Nadala lang kami ng emosyon dahil sa resulta. Alam niyo naman po, bilang magulang, gusto lang namin ang best para sa bata.”

“Mahal?” ulit ni Don Aurelio.

Tumango si Mama nang mabilis.

“Opo. Mahal na mahal namin siya. Anak namin siya.”

Sa unang pagkakataon, nagsalita ako.

“Hindi ninyo ako anak.”

Pareho silang napatingin sa akin.

May sandaling katahimikan.

Tapos ngumiti si Mama, iyong ngiting ginagamit niya kapag may bisita at kailangan niyang magpanggap.

“Nico, anak, anong sinasabi mo? Siyempre anak ka namin.”

Inilapag ni Mateo sa mesa ang DNA report at hospital record. Nakaharap sa camera.

Nakita ko kung paano gumuho ang mukha ni Papa.

Alam nila.

At nahuli sila.

Hindi umiyak si Mama.

Hindi humingi ng tawad.

Ang una niyang sinabi ay:

“Sir, kahit hindi namin siya kadugo, kami ang nagpalaki sa kanya. May karapatan kami sa compensation.”

Doon ko tuluyang naunawaan.

Hindi ako anak.

Hindi ako tao.

Sa kanila, resibo ako.

Investment.

Claim form.

Tumawa si Don Aurelio, isang maikling tawa na walang ligaya.

“Compensation?”

Tumango si Papa, kumakapit sa huling dignidad niya.

“Walong taon po naming ginastusan. Pagkain, tirahan, edukasyon, health monitoring—”

“Isama mo na ang emotional neglect,” putol ni Don Aurelio. “Psychological pressure. Coercive testing. Illegal use of minor performance data for social ranking applications.”

Namula si Papa.

“Sir, hindi po—”

“Akala mo ba hindi ko alam?” sabi ni Don Aurelio. “Tatlong taon ko kayong minanmanan. Hindi ako kumilos dahil kailangan kong protektahan si Nico nang hindi nalalagay sa panganib. Pero kagabi, kayo mismo ang nagbukas ng pinto.”

Tahimik ang screen.

Pagkatapos, may narinig akong boses ng bata mula sa likod nina Mama.

“Ate, ayaw ko na. Masakit sa ulo.”

Lumipat ang camera nang kaunti.

Nakita ko ang isang batang babae na nakaupo sa sofa.

Siguro anim na taon.

May hawak siyang stuffed rabbit. Magulo ang buhok niya. Nakatitig siya sa sahig.

Siya ang batang kinupkop nila kapalit ko.

Ang “extreme talent” na ipinagmamalaki nila kagabi.

Na may IQ score na 7.

Hindi 70.

Biglang lumambot ang mukha ko.

Wala siyang kasalanan.

Malamang, tulad ko, isa rin siyang batang kinuha nila dahil may inaasahan silang kapalit. At ngayon, kapag nalaman nilang wala silang makukuha, baka itapon din nila siya.

Tiningnan ko si Don Aurelio.

“Lolo.”

Una kong beses tinawag iyon.

Bahagyang nanginig ang mata niya.

“Pwede po bang kunin din siya?”

Nagulat sina Papa at Mama.

“Ha?” sabi ni Papa.

“Hindi siya bagay sa inyo,” sabi ko. “Walang batang bagay sa inyo.”

Tumayo si Mama.

“Wag kang magsalita nang ganyan, Nico! Kami ang nagpalaki sa’yo!”

“Pinalaki ninyo ako para ibenta ang score ko.”

Napaatras siya.

“Hindi ninyo ako minahal noong 145 ako. Hindi rin ninyo siya mamahalin sa 7.”

Namula ang mata ni Mama. Pero hindi iyon luha ng pagsisisi.

Luha iyon ng taong nawalan ng negosyo.

Ilang oras ang lumipas, dumating ang mga opisyal mula sa Family Welfare Bureau.

Hindi sila dumaan sa drama.

May warrant sila.

May record.

May ebidensya.

Sinuri ang bahay nina Ramon at Marissa. Nakuha ang mga illegal application forms, performance exploitation documents, at credit transaction records.

Ang batang babae, si Lia, ay inilabas mula sa bahay.

Nang dumating siya sa mansyon, mahigpit niyang yakap ang stuffed rabbit niya. Nanginginig siya habang nakatingin sa sahig.

Lumapit ako sa kanya.

“Hi,” sabi ko. “Ako si Nico.”

Hindi siya sumagot.

Kinuha ko ang isang maliit na chocolate bar sa bulsa ko at iniabot sa kanya.

Tinignan niya iyon, tapos ako.

“Hindi mo ba ako ibabalik?” tanong niya.

Parang may pumiga sa puso ko.

Umiling ako.

“Hindi. Dito, hindi ibinabalik ang bata.”

Doon siya umiyak.

Hindi malakas.

Tahimik lang.

Pero sapat para maramdaman kong may mga batang hindi kailangan ng mataas na score para maging karapat-dapat sa pagmamahal.

Lumipas ang tatlong buwan.

Opisyal nang tinanggalan ng guardianship rights sina Ramon at Marissa. Nawalan sila ng social credit rank, negosyo, at karapatan na mag-ampon o mag-alaga ng menor de edad.

Sinubukan nilang mag-public apology online.

Umiiyak si Mama sa video.

“Minahal namin si Nico…”

Pero bago pa kumalat ang video, inilabas ng Family Welfare Bureau ang official findings.

At doon natapos ang kasinungalingan nila.

Ako naman, nagsimula sa bagong paaralan.

Hindi ako tinawag ni Don Aurelio na “project.”

Hindi niya ako pinilit mag-aral nang sampung oras araw-araw.

Tuwing gabi, nagtatanong lang siya:

“Anong natutunan mo ngayon?”

Minsan, ang sagot ko ay tungkol sa quantum logic.

Minsan, tungkol sa pagluluto ng champorado kasama si Lia.

Pareho niyang pinapakinggan na parang mahalaga.

Isang gabi, nasa veranda kami. Tanaw ang ilaw ng Makati.

Inilabas ko ang lumang pocket watch ni Lolo Andres.

“Hindi po ito accurate,” sabi ko.

Tiningnan iyon ni Don Aurelio.

“Pero gumagana pa.”

“Opo.”

“Kung gayon, mahalaga pa rin.”

Matagal akong tahimik.

“Lolo,” tanong ko, “bakit niyo po ako tinawag na tagapagmana agad? Hindi niyo pa naman ako kilala noon.”

Ngumiti siya.

“Kilala kita bago pa kita makita.”

“Paano?”

“Dahil ang isang batang kayang umalis sa bahay na hindi nagmamakaawa sa mga taong hindi marunong magmahal sa kanya… ay may lakas ng loob na hindi nabibili ng anumang IQ score.”

Napatingin ako sa kanya.

“Ang utak,” sabi niya, “pwedeng sukatin. Ang puso, hindi.”

Sa unang pagkakataon sa maraming taon, hindi ko naramdaman na kailangan kong patunayan ang sarili ko.

Hindi ko kailangang maging 150.

Hindi ko kailangang maging 191.

Hindi ko kailangang maging number one.

Kailangan ko lang maging bata.

At sa bahay na iyon, sa wakas, pinayagan nila akong maging ganoon.

Si Lia ay natutong tumawa.

Ako ay natutong magtiwala.

Si Don Aurelio, na buong buhay ay kinatakutan ng marami, ay naging simpleng lolo na marunong magbalat ng mangga para sa dalawang batang minsang itinapon ng mundo.

Minsan, naiisip ko pa rin ang gabing umalis ako sa bahay nina Ramon at Marissa.

Ang tunog ng champagne.

Ang ilaw sa bintana.

Ang lamig ng kalsada.

Pero hindi na masakit tulad ng dati.

Dahil kung hindi nila ako itinapon, baka hindi ko natagpuan ang lugar kung saan ako tunay na uuwi.

Minsan, ang taong nagtatapon sa atin ay hindi ang katapusan ng ating halaga. Sila lang ang unang patunay na mali ang mundong sumusukat sa tao sa numero, pera, o pakinabang. Ang tunay na pamilya ay hindi yaong humahawak sa iyo kapag mataas ang score mo—kundi yaong yumayakap sa iyo kahit wala kang kailangang patunayan.