Kasalang Hindi Natuloy
Part 3: Ang Kasalang Hindi Natuloy
Tatlong araw matapos mailabas ang video, naging usap-usapan ang lahat.
Hindi man binanggit sa balita ang buong pangalan namin, mabilis pa rin kumalat ang kuwento.
Isang engaged couple.
Isang babaeng tinatawag na “kapatid lang.”
Isang aksidenteng hindi pala simpleng aksidente.
Isang video mula sa loob ng kotse.
At isang kasalang dapat sana’y magaganap sa susunod na buwan.
Sa social media, may mga taong nakisimpatiya sa akin.
May mga taong nagalit para sa akin.
May mga taong hinukay ang lumang posts ni Andrea, kung saan lagi siyang may cryptic captions.
“Some promises are made to the wrong person.”
“If only fate were brave enough to choose.”
“Not all brides are meant to reach the altar.”
Nang mabasa ni Ate Liza ang huli, muntik niyang mabato ang cellphone niya.
“Hindi ito heartbreak posting,” sabi niya. “Threat diary ito.”
Ako naman, nakahiga pa rin sa hospital bed, kumakain ng lugaw na walang lasa.
“Screenshot mo lahat,” sabi ko.
Napatingin siya sa akin.
“Akala ko ba ayaw mong magbasa?”
“Ayaw kong magbasa ng drama,” sagot ko. “Pero gusto kong mangolekta ng ebidensya.”
Napangiti si Ate Liza.
“Bagay sa’yo ang bagong personalidad mo.”
“Salamat. Limited edition ito. Gawa ng trauma.”
Makalipas ang ilang minuto, dumating ang abogado namin, si Attorney Ramos.
May dala siyang folder at kape.
“Magandang umaga, Ms. Reyes.”
“Depende,” sabi ko. “May masama bang balita?”
“May magandang balita at may nakakainis na balita.”
“Unahin mo ang nakakainis. Para may panghimagas akong maganda.”
Umupo siya sa tabi ng kama.
“Humihingi ng settlement ang pamilya ni Andrea.”
Natawa si Ate Liza.
“Aba, ang bilis naman.”
“Malaking halaga,” dagdag ng abogado. “Handa silang bayaran ang lahat ng hospital bills, therapy, emotional damages, pati compensation, kapalit ng hindi na pagtuloy sa kasong kriminal.”
Tinikman ko ang lugaw.
Walang lasa.
Parang apology ng mayayaman.
“Ayoko,” sabi ko.
Hindi na nagulat si Attorney Ramos.
“Akala ko nga iyan ang sagot mo.”
“Tuloy ang kaso,” sabi ko. “Kung pera ang kailangan ko, kukunin natin sa civil case. Pero hindi ako magbebenta ng katahimikan.”
Tumango siya.
“At si Miguel?”
Sa unang pagkakataon, bahagya akong natahimik.
Hindi dahil mahal ko pa siya.
Kundi dahil ang pangalan niya ay parang lumang sugat na hindi na dumudugo, pero kapag nadikitan, may kirot pa rin.
“Ano ang status niya?” tanong ko.
“Hindi siya kasalukuyang itinuturing na pangunahing suspek sa pananagasa, dahil hindi siya ang nagmaneho. Pero iniimbestigahan kung may negligence, obstruction, o kung may alam siya bago nangyari ang aksidente.”
Napatingin ako sa bintana.
“May alam siya.”
Tahimik ang dalawa.
“Hindi niya siguro inakalang gagawin talaga ni Andrea,” dagdag ko. “Pero alam niyang delikado na siya. Alam niyang obsessed na siya. Alam niyang galit siya sa akin. Pero pinanatili niya pa rin siya malapit sa buhay namin.”
Napalunok ako.
“At nang ako ang nasaktan, ang unang inisip niya ay iligtas siya.”
Walang nagsalita.
Dahil iyon ang pinakamasakit na parte.
Hindi ang aksidente.
Kundi ang araw pagkatapos nito.
Dahil minsan, hindi ang taong bumangga sa’yo ang tuluyang pumapatay sa puso mo.
Kundi ang taong inaasahan mong hahawak sa kamay mo habang duguan ka.
Ngunit ibang kamay ang pinili niyang hawakan.
Kinabukasan, inilipat ako sa private room.
Dumating ang mga kamag-anak ko mula sa probinsya. May dala silang prutas, rosaryo, at samu’t saring opinyon.
Ang tita ko, pagkakita sa akin, umiyak agad.
“Anak, buti buhay ka.”
Ang isa kong pinsan naman, mas praktikal.
“Kung ako sa’yo, ibenta mo engagement ring.”
Tiningnan ko ang kamay ko.
Wala na ang singsing.
Noong dinala ako sa ER, tinanggal iyon ng nurse at ibinigay kay Ate Liza.
Nasa drawer lang ito ngayon, nakalagay sa maliit na pouch.
Dati, kapag tinitingnan ko ang singsing na iyon, iniisip ko ang altar, puting damit, mga bulaklak, at habang-buhay.
Ngayon, ang naiisip ko lang ay resibo.
Mahal iyon. Sayang kung itatapon.
Noong gabing iyon, habang tahimik na ang kwarto, dumating si Miguel.
Hindi siya pinayagan ng pulis na makalapit nang walang kasamang abogado, pero dahil hindi pa siya pormal na sinasampahan noon, nakapasok siya sa ospital.
Pagbukas ng pinto, muntik nang ihagis ni Ate Liza ang baso ng tubig.
“Lumabas ka.”
“Ate Liza, please,” sabi niya. “Gusto ko lang makausap si Sofia.”
“Hindi siya interesado.”
“Ate,” sabi ko. “Hayaan mo.”
Napatingin siya sa akin.
“Sigurado ka?”
Tumango ako.
Hindi dahil gusto ko siyang marinig.
Kundi dahil may mga salitang kailangang tapusin para hindi na bumalik sa panaginip.
Lumabas si Ate Liza, pero iniwan niyang bahagyang bukas ang pinto. Halatang handa siyang sumugod anumang segundo.
Lumapit si Miguel sa kama ko.
Pagod ang itsura niya. Hindi nakaayos ang buhok. May anino sa ilalim ng mata. Sa loob ng ilang araw, parang tumanda siya nang ilang taon.
“Sofia…”
“May limang minuto ka,” sabi ko.
Napahinto siya.
Dati, ako ang naghihintay sa kanya.
Ngayon, binibigyan ko na lang siya ng oras na parang meeting appointment.
“Gusto kong humingi ng tawad.”
Tahimik ako.
“Alam kong hindi sapat. Alam kong huli na. Pero gusto kong malaman mo na hindi ko ginusto ang nangyari.”
Tiningnan ko siya.
“Pero gusto mong pumirma ako para iligtas siya.”
Pumikit siya.
“Natakot ako.”
“Para kanino?”
Hindi siya nakasagot agad.
“Para kay Andrea. Para sa pamilya niya. Para sa iskandalo. Para sa trabaho ko. Para sa kasal natin…”
“Para sa akin?” tanong ko.
Natigilan siya.
Ayan.
Iyon ang sagot.
Wala.
Ngumiti ako.
“Salamat.”
Nagulat siya.
“Salamat dahil sa wakas, malinaw na.”
“Sofia, mahal kita.”
“Hindi mo ako mahal,” sabi ko nang mahinahon. “Mahal mo ang komportableng buhay na binuo ko para sa’yo. Mahal mo ang babaeng nag-aayos ng schedule mo, bumibili ng gamot mo, nagpapatawad sa pagkukulang mo, at ngumiti pa rin kahit inuuna mo ang iba.”
Nanginginig ang panga niya.
“Pero ako mismo?” tanong ko. “Hindi mo ako nakita.”
Tumulo ang luha niya.
Noon ko unang nakita si Miguel na umiyak dahil sa akin.
Nakakatawa, dahil noong ako ang umiiyak dati, laging may dahilan siya para umalis.
“Sasabihin ko ito nang isang beses,” sabi ko. “Huwag mo na akong puntahan. Huwag mo akong tawagan. Huwag mong gamitin ang walong taon natin para pakiusapan ako. Ang walong taon na iyon ang dahilan kung bakit hindi na kita kayang patawarin.”
“Sofia…”
“Lumabas ka na.”
Hindi siya kumilos.
Kaya pinindot ko ang call button.
Pumasok agad si Ate Liza, parang sundalong naghihintay lang ng signal.
“Time’s up,” sabi niya.
Dahan-dahang umatras si Miguel.
Sa pintuan, tumigil siya.
“Kung hindi na ako ang lalaking pakakasalan mo,” sabi niya, basag ang boses, “sana balang araw makahanap ka ng taong hindi ka papaiyakin.”
Hindi ako sumagot agad.
Pagkatapos, sinabi ko:
“Ako muna ang hahanap sa sarili ko.”
Napatigil siya.
At sa pagkakataong iyon, alam kong wala na talaga.
Hindi dahil umalis siya.
Kundi dahil hindi ko na siya gustong pigilan.
Kinabukasan, opisyal kong kinansela ang kasal.
Ang wedding planner ay halos hindi makapagsalita sa telepono.
“Ma’am Sofia, sigurado po kayo?”
“Oo.”
“May non-refundable deposits po…”
“Mas mura iyon kaysa magpakasal sa maling tao.”
Hindi siya nakasagot.
Pagkatapos kong ibaba ang tawag, kinuha ko ang engagement ring sa drawer.
Matagal ko itong tinitigan.
Hindi ako umiyak.
Sa halip, inilagay ko ito sa sobre at ibinigay kay Ate Liza.
“Paki-send back.”
“Walang note?”
“Meron.”
Kumuha ako ng maliit na papel at nagsulat:
“Return to sender. Wrong address.”
Nang mabasa iyon ni Ate Liza, tumawa siya nang malakas sa unang pagkakataon mula nang maaksidente ako.
Sa labas, maliwanag ang araw.
At sa unang pagkakataon, hindi ko naisip ang kasalang hindi natuloy.
Ang naisip ko lang:
Mabuti na lang hindi natuloy.