nang makita kong hawak ni mariel ang burahin, napilitan akong pumili kung sino ang unang ililigtas at unang wawasakin
bahagi 4: nang makita kong hawak ni mariel ang burahin, napilitan akong pumili kung sino ang unang ililigtas at unang wawasakin
Hindi ko agad narinig ang ingay ng hallway.
Nawala ang mga boses ng reporters. Nawala ang flash ng camera. Nawala ang paghinga ni Rafael sa likod ko at ang pilit na maamong tinig ni Celeste sa harap ko.
Ang tanging nakita ko lang ay ang daliri ni Mariel.
Nakapuwesto iyon sa ibabaw ng button na “delete.”
Sa screen ng phone niya, nakalista ang mga file.
Video_01_Rafael_Celeste.mp4.
Video_02_PrivateRoom.mp4.
Audio_RafaelAdmission.m4a.
Backup_AlyannaPhone.zip.
Lahat.
Lahat ng hawak naming ebidensya.
Lahat ng maaaring magligtas sa pangalan ko, sa alaala ni Mama, at sa katotohanang apat na taon nilang inilibing sa ilalim ng pagmamahal na peke.
At si Mariel, ang babaeng sampung taon kong kasama sa industriya, ang unang taong tumawag sa akin na “anak” noong una akong na-bash online, ang manager na humawak sa kamay ko noong muntik akong himatayin sa unang live interview ko, ang nagbabantay sa pintuan ng bawat dressing room ko, ay nakatingin sa akin na may luha sa mata.
Ngunit ang daliri niya ay hindi umaalis sa delete.
“Mariel,” sabi ko.
Isang salita lang.
Pero nang marinig niya ang pangalan niya sa boses ko, parang may dumaan na sakit sa mukha niya.
“Alyanna,” bulong niya.
Umikot ang ulo ni Rafael sa direksyon namin. Napansin niya rin. Sa loob ng ilang segundo, nakita kong may pag-asa na sumilay sa mga mata niya.
“Mariel,” mabilis niyang sabi, “gawin mo na.”
Parang may sumapak sa akin.
Hindi tanong.
Hindi gulat.
Utos.
Ibig sabihin alam niya.
Alam ni Rafael na may kayang gawin si Mariel sa files. Alam niyang ang taong nasa likod ko ay maaaring maging huling kutsilyong itutusok sa akin.
Lumapit ako ng isang hakbang.
Agad na humarang ang isa sa abogado ni Celeste.
“Ms. Santos, we advise you not to make any sudden actions in front of the media.”
Hindi ko siya tiningnan.
“Tumabi ka.”
“Alyanna,” singit ni Celeste, bumabalik ang lambing sa boses, “huwag kang padalos-dalos. Nakikita mo? Kahit ang sarili mong team, nag-aalala sa ginagawa mo.”
Ngumiti siya.
At doon ko nalamang hinihintay niya ito.
Hindi siya basta pumunta dito para iligtas kunwari ako.
Pumunta siya dahil alam niyang may taong sisira sa loob.
Ang tanong lang ay kung sino.
At ang sagot ay nakatayo sa pinto, hawak ang phone ko.
“Mariel,” sabi ko ulit, mas mahina ngayon. “Ibigay mo sa akin ang phone.”
Nanginginig ang kamay niya.
“Hindi mo naiintindihan.”
“Kung ganoon, ipaintindi mo.”
Hindi siya sumagot.
Sa likod niya, may isang batang intern na umiiyak na. Ang PR assistant ko, si Niko, nakapako ang tingin sa laptop, parang hindi alam kung tutulong ba siya sa akin o tatakbo. Lahat sila naghihintay.
Lahat sila gustong malaman kung ang babaeng lagi kong tinawag na kanang-kamay ay isa palang kamay na matagal nang nakasakal sa akin.
Huminga nang malalim si Mariel.
“Ginawa ko iyon dati,” sabi niya. “Apat na taon na ang nakalipas. Isang beses lang.”
Sumikip ang dibdib ko.
Ang hallway ay muling nag-ingay.
“Anong ginawa niya?”
“Sino si Mariel?”
“May involvement ba ang manager?”
Itinaas ni Celeste ang kamay, sinusubukang pigilan ang media. Pero huli na. Naamoy na nila ang bagong dugo.
“Anong isang beses?” tanong ko.
Tumulo ang luha ni Mariel.
“Noong unang brand retreat mo sa Cebu. May nagtanong sa akin kung saan ka mananatili. Akala ko staff lang ng sponsor. Akala ko para sa security arrangement. Ibinigay ko ang schedule mo.”
Cebu.
Biglang bumalik sa akin ang araw na iyon.
Mainit ang hangin. First major luxury campaign ko. Kabado ako dahil iyon ang unang beses na hindi ako vlog shoot lang, kundi totoong brand ambassador. Sa after-party, nakilala ko si Rafael sa terrace ng resort.
Nakatayo siya sa gilid, may hawak na kape kahit gabi na, at nang makita niyang nanginginig ang kamay ko dahil sa anxiety, sinabi niya:
“Hindi mo kailangang ngumiti sa lahat. Minsan, sapat nang huminga.”
Noon nagsimula ang lahat.
Hindi pala pagkakataon.
Hindi pala tadhana.
Hindi pala ang universe na nagdala sa kanya sa terrace habang ako’y halos malunod sa takot.
Schedule iyon.
Impormasyon.
Plano.
“Sinong nagtanong?” sabi ko.
Hindi kaagad sumagot si Mariel.
Kaya si Celeste ang tiningnan ko.
Sa mukha niya, kahit isang bahid ng pagkagulat ay wala.
“Siya ba?” tanong ko.
Mariel umiling, pero hindi ko alam kung pagtanggi iyon o ayaw niyang sabihin.
“Hindi direkta,” sabi niya. “May assistant. Hindi ko alam na konektado kay Celeste. Nalaman ko lang noong huli na.”
“Gaano kahuli?”
Napapikit siya.
“Noong naging kayo na ni Rafael.”
Kumawala ang isang maikling tawa sa akin.
Walang saya.
Walang init.
“Alam mo?”
“Alyanna, hindi ko alam na ginamit ka niya. Noong una, inisip kong coincidence lang. Pero pagkatapos ng ilang buwan, may nakita akong email. May pangalan ni Celeste. May reference sa schedule mo. Tinapon ko sa isip ko. Natakot ako.”
“Natakot ka kanino?”
“Sa kanila.” Tumingin siya kay Celeste. “At sa iyo.”
Sa akin?
Hindi ko mas maintindihan kung alin ang mas masakit: na ipinadala niya ang schedule ko, o na matapos niyang malaman, mas pinili niyang manahimik dahil natakot siya sa magiging reaksiyon ko.
“Bakit ngayon mo hawak ang delete?” tanong ko.
Nanginig ang labi niya.
“Dahil may kasamang file sa backup na hindi mo pa nakikita.”
Tumigil ako.
Nakita kong nanigas din si Rafael.
Maging si Celeste, na sanay itago ang lahat sa likod ng perpektong postura, ay bahagyang napahawak sa strap ng bag niya.
“Ano iyon?” tanong ko.
“Alyanna, please. Hindi dito.”
Sa sandaling iyon, gumalaw si Rafael.
Mabilis.
Sinubukan niyang agawin ang phone kay Mariel.
Pero bago pa niya maabot, humarang si Niko. Hindi malaki si Niko, payat pa nga, laging kinakabahan kapag may reporters. Pero sa pagkakataong iyon, itinulak niya si Rafael palayo.
“Sir, huwag po.”
“Tumabi ka!” sigaw ni Rafael.
Nagkagulo.
Nagtaasan ang camera. May sumigaw. May security na pumasok. Si Celeste, biglang nagtaas ng boses.
“Stop recording! This is harassment!”
Pero walang tumigil.
Kasi sa mundong ginamit nila laban sa akin, ang camera ay hindi namimili ng pinoprotektahan.
At ngayong gabi, hindi na ako ang nag-iisang pinapanood.
“Mariel,” sabi ko, lumalapit sa kanya sa gitna ng gulo, “sabihin mo sa akin kung ano ang file.”
“Hindi ko kayang—”
“Sabihin mo.”
Naluha siya lalo.
“May video ng mama mo.”
Ang mundo ay muling tumigil.
Hindi ko naramdaman ang paa ko.
Hindi ko naramdaman ang malamig na hangin ng hallway.
Hindi ko naramdaman ang bigat ng tropeo sa kamay ko.
“Mama?” bulong ko.
Tumango si Mariel.
“Hindi ko alam kung paano napunta sa batch ng files. Siguro galing sa phone ng nagpadala. Siguro sinadya. Pero nakita ko ang thumbnail.”
“Ano ang nasa thumbnail?”
Tinakpan niya ang bibig niya, para bang pipigilin ang iyak na masyadong matagal na niyang kinukulong.
“Siya. Nasa ospital. May kausap.”
“Sinong kausap?”
Hindi na kailangan ng sagot.
Dahil sa likod ko, narinig kong huminga nang madiin si Celeste.
Dahan-dahan akong lumingon.
Sa unang pagkakataon buong gabi, wala na ang mapagpanggap niyang awa.
Galit na ang nasa mukha niya.
Purong galit.
“Akin ang file na iyon,” sabi niya.
Lahat ng camera ay bumaling sa kanya.
Mali na naman.
Sa takot niyang lumabas ang laman, nakalimutan niyang wala dapat siyang alam tungkol sa file.
Tumingin ako sa kanya.
“Bakit may video si Mama sa ospital?”
Hindi siya sumagot.
“Bakit hawak mo iyon?”
Tahimik pa rin.
“Bakit takot kang makita ko?”
Umangat ang baba niya.
“Dahil hindi lahat ng katotohanan ay para sa bata.”
“Hindi na ako bata.”
“Sa akin, bata ka pa rin. At kung hindi dahil sa akin, matagal ka nang nawasak.”
Lumapit siya sa akin. Hindi na niya iniintindi ang media. Hindi na niya iniintindi si Rafael. Ang mga mata niya, nakatutok na sa akin na parang gusto niya akong ibalik sa labindalawang taong gulang na batang umiiyak sa libing ng ina.
“Akala mo ba mabuti ang nanay mo?” bulong niya, pero sapat ang lakas para marinig ng pinakamalapit na mic. “Akala mo santo siya?”
May pumutok na galit sa loob ko.
“Huwag mong babuyin ang alaala niya.”
“Bakit? Dahil iyon na lang ang meron ka? Alaala? Kwento? Mga bagay na pinili niyang ipakita sa’yo?” Tumawa siya, nanginginig sa poot. “Hindi mo kilala ang ina mo, Alyanna.”
“Sobra na,” sabi ni Mariel.
Tinuro siya ni Celeste. “Ikaw ang tumahimik. Binayaran ka para mag-alaga, hindi para magdesisyon.”
Binayaran.
Lumingon ako kay Mariel.
Nakita kong napahikbi siya.
At doon ko naintindihan.
Hindi lang isang schedule.
Hindi lang isang pagkakamali.
May bayad.
May kasunduan.
May mahaba pang linya ng pagtataksil na hindi ko pa nahahawakan.
“Magkano?” tanong ko.
“Alyanna—”
“Magkano, Mariel?”
Hindi siya makatingin sa akin.
“Hindi pera ang tinanggap ko.”
Mas lalong sumikip ang dibdib ko.
“Ano?”
“Utang ng tatay ko sa ospital. Si Celeste ang nagbayad. Sabi niya, kapalit lang iyon ng professional coordination. Wala raw masasaktan. Hindi ko alam na—”
“Lahat ng traydor, iyan ang sinasabi,” putol ko. “Hindi nila alam.”
Parang sinampal ko siya. Napaatras siya, nanginginig ang balikat.
Pero hindi ako makakaramdam ng awa ngayon.
Wala nang lugar.
Hindi habang ang bawat tao sa paligid ko ay may hawak palang piraso ng buhay ko at ipinagpalit iyon para sa pera, utang, posisyon, o pangako.
Lumapit si Niko, hawak ang laptop.
“Ma’am,” sabi niya, nanginginig ang boses, “na-sync ko po ang unang dalawang videos sa cloud bago pa… bago pa nangyari ito.”
Tumingin sa kanya si Mariel, gulat na gulat.
Si Rafael, namutla.
Si Celeste, nanigas.
Niko lumunok. “Sorry po, Ma’am Mariel. Pero sinabi ninyo kanina three drives. Ginawa ko lang po.”
Sa unang pagkakataon sa gabing iyon, may munting pag-asa akong naramdaman.
Hindi lahat binili.
Hindi lahat natakot.
Hindi lahat tumalikod.
“Nasaan?” tanong ko.
“Nasa secure folder po. Ako lang at si Ma’am Alyanna ang may access kung ibibigay ninyo ang code.”
Celeste biglang lumapit kay Niko.
“Binata, alam mo ba kung gaano kalaki ang kasong haharapin mo kapag naglabas ka ng illegally obtained material?”
Niko napaatras, pero hindi bumitaw sa laptop.
“Mas alam ko po kung gaano kasuka ang pakiramdam na pinanood ko si Ma’am Alyanna araw-araw na magtrabaho para sa mga taong pinagtatawanan lang pala siya.”
Tumahimik ang hallway.
Maging ako, napatingin sa kanya.
Ang batang intern na halos hindi makatingin sa akin tuwing binibigyan ko ng instructions, siya pa ang unang tunay na tumindig.
Celeste ngumisi.
“Touching.”
Pagkatapos, inilabas niya ang sarili niyang phone.
“Kung ebidensya ang gusto ninyo, sige.”
Tinapik niya ang screen.
Ilang segundo lang, nag-vibrate ang phone ng halos lahat ng tao sa hallway.
May bagong post.
Hindi mula kay Ysabella.
Mula sa isang anonymous account na bagong gawa.
Ang caption:
“ang totoong alyanna santos bago pa siya naging pambansang biktima.”
May video.
At sa thumbnail, nakita ko ang mukha ko.
Mas bata.
Labinsiyam na taong gulang.
Namamaga ang mata.
Nasa isang hallway ng ospital.
May dugo sa sleeve ng hoodie ko.
Nakatayo sa harap ko si Mariel, mas bata rin, umiiyak, habang may sinisigaw ako na hindi ko matandaan.
Ang tiyan ko ay nanlamig.
Hindi dahil hindi ko alam ang gabing iyon.
Kundi dahil alam ko.
Iyon ang gabing sinubukan kong kunin ang medical records ni Mama. Iyon ang gabing pinigilan ako ng security. Iyon ang gabing sinabi sa akin ng doktor na wala akong legal authority dahil inilipat na ang guardianship documents.
Iyon ang gabing nagwala ako.
Ang gabing ginamit ni Celeste para sabihin sa lahat na hindi ako stable.
Akala ko walang kopya.
Akala ko iyon ang pinakabaon na hiya ng buhay ko.
Pinindot ng isa sa reporters ang play.
Umalingawngaw ang boses ng batang ako sa hallway.
“Sinungaling kayo! Nanay ko siya! Karapatan kong malaman kung ano ang ginawa ninyo sa kanya!”
Sa video, umiiyak ako. Nanginginig. Tinulak ko ang tray sa gilid ng hallway at bumagsak ang mga gamit. May nurse na napasigaw. May security na humawak sa akin.
Pagkatapos, narinig ang boses ni Celeste sa likod ng camera.
“See? She’s not well. This is why I had to take over.”
Naramdaman kong parang may lumang pinto sa loob ko ang muling binuksan.
At ang batang nasa loob, nanginginig pa rin.
Bumulong ang reporters.
“Is this real?”
“May history pala siya?”
“Baka totoo ang sinasabi ni Celeste.”
Rafael, kahit wasak na, biglang nagkaroon ng tapang.
“Alyanna,” sabi niya, lumalapit na parang tagapagligtas, “this is what I was trying to protect you from.”
Tiningnan ko siya.
Halos mapatawa ako sa kapal.
“Protect?”
“Oo. Alam kong kapag lumabas ito, masasaktan ka. Kaya pinigilan kita sa lahat. Kaya sinabi kong huwag mong hukayin ang nakaraan.”
“Hindi mo ako pinrotektahan sa nakaraan,” sabi ko. “Pinrotektahan mo ang sarili ninyo mula sa katotohanan.”
Ngunit habang sinasabi ko iyon, naramdaman kong kumikilos na ang narrative.
Alam ko ang industriya. Alam ko ang masa. Alam ko ang bilis ng internet pumili ng bagong kontrabida.
Isang video ng babaeng umiiyak at sumisigaw sa ospital, sapat na para burahin ang limang taong reputasyon.
Kahit may dahilan.
Kahit may sugat.
Kahit bata pa ako noon.
Mas madaling sabihing baliw ang babae kaysa pakinggan kung bakit siya sumisigaw.
Tiningnan ko si Mariel.
Umiiyak siya habang pinapanood ang lumang video.
“Alam mo bang may kopya siya nito?” tanong ko.
Umiling siya nang paulit-ulit.
“Hindi. Alyanna, swear, hindi ko alam.”
“Pero nandun ka.”
“Oo.”
“At hindi mo sinabi sa akin na may nagre-record.”
“Hindi ko nakita. Nagpa-panic ako. Pinipigilan kitang masaktan.”
Napagod akong marinig ang parehong palusot mula sa iba’t ibang bibig.
Pinipigilan kitang masaktan.
Pero bakit ako ang laging sugatan?
Tumunog ang phone ko sa kamay ni Mariel.
Tumawag ulit ang unknown number.
This time, hindi text.
Tawag.
Lahat ng tao nakatingin sa akin.
Kinuha ko ang phone mula kay Mariel.
Hindi siya lumaban.
Sinagot ko ang tawag at inilagay sa speaker.
Walang nagsalita agad.
Pagkatapos, isang boses ng lalaki ang narinig.
Paos. Matanda. Nanginginig.
“Anak ni Liora?”
Nawala ang hangin sa baga ko.
Liora.
Pangalan ni Mama.
Walang tumatawag sa kanya noon kundi mga taong tunay na nakakilala sa kanya bago siya naging Mrs. Santos.
“Sino ito?” tanong ko.
“Hindi na mahalaga ang pangalan ko. Nasa akin ang huling video ng nanay mo.”
Nakita kong natigilan si Celeste.
Hindi lang natigilan.
Natakot.
Totoong natakot.
“Nasaan ka?” tanong ko.
“Malapit. Pero hindi ako lalabas hangga’t nandiyan si Celeste.”
Sumabog sa galit ang mukha ni Celeste.
“Putulin mo ang tawag na iyan.”
Hindi ko siya pinansin.
“Ano ang nasa video?”
Tahimik ang lalaki saglit.
Pagkatapos, sinabi niya ang mga salitang nagpatahimik sa buong hallway.
“Ang confession ng nanay mo noong gabi bago siya namatay.”
Hindi ako makahinga.
Confession?
Si Mama?
“Anong confession?” halos pabulong kong tanong.
Sa kabilang linya, narinig ang mahina at mapait na tawa.
“Na hindi aksidente ang nangyari sa kanya.”
May biglang humiyaw sa mga reporters.
May camera na halos mahulog.
Si Celeste sumugod sa akin.
“Enough!”
Hinawakan niya ang kamay kong may phone, pero bago pa niya maagaw, humarang si Niko at security. Nagkagulo muli. Si Rafael naman, hindi ko alam kung kanino papanig, pero nang marinig niya ang salitang hindi aksidente, umatras siya na parang may multong lumabas mula sa dingding.
“Makinig ka sa akin,” mabilis na sabi ng lalaki sa phone. “Hindi ang shares ang pinakamalaking sikreto. Ang shares ay susi lang.”
“Susi saan?” tanong ko.
“Sa foundation ng nanay mo. Sa account na ginamit ni Celeste. Sa mga taong binayaran para patahimikin ang kaso.”
Halos hindi ko na marinig ang sarili kong tibok ng puso.
“Bakit ngayon ka lang lumabas?”
“Dahil akala ko wala ka nang laban. Pero nakita kong tumayo ka.”
Sandaling tumahimik.
Pagkatapos, bumaba ang boses niya.
“May isa pa. Huwag mong ibigay kay Mariel ang phone mo ulit.”
Napatingin ako kay Mariel.
Namutla siya.
“Sino ka?” tanong ko.
Hindi niya sinagot.
“Bubuksan ko ang file sa’yo. Pero kapag na-download mo, may tatlong minuto ka lang bago nila subukang i-wipe ang link.”
“Paano ko malalaman na hindi ito trap?”
“Hindi mo malalaman.”
Tama siya.
Sa gabing ito, wala nang tiyak.
Walang boyfriend.
Walang pamilya.
Walang manager.
Walang alaala na ligtas.
Biglang may pumasok na link sa phone ko.
Tumingin ako sa screen.
Isang encrypted file.
Pangalan:
LIORA_FINAL_3AM.mov
Nang makita ni Celeste ang pangalan ng file, nawala ang huling bakas ng kontrol sa mukha niya.
“Hindi,” sabi niya. Hindi na iyon utos. Dasal na halos. “Hindi puwede.”
Rafael napatingin sa kanya.
“Tita Celeste,” bulong niya, “ano ’yan?”
Hindi siya sinagot ni Celeste.
Ako ang tinitigan niya.
“Alyanna, kapag binuksan mo iyan, hindi mo na maibabalik ang dati.”
Tumingin ako sa kanya.
“Wala na akong gustong ibalik.”
Pinindot ko ang download.
Isang porsyento.
Tatlo.
Pito.
Biglang nawalan ng signal ang ibang phone sa hallway.
May sumigaw mula sa PR team.
“Ma’am, may nagja-jam ng connection!”
Niko tumakbo pabalik sa waiting room dala ang laptop. “Hotspot! Cable! Kahit ano!”
Mariel sumunod, pero humarang ako ng tingin.
Tumigil siya.
Nasaktan siya.
Hindi ko inalis ang tingin.
Hindi ko na kayang magtiwala sa sugat na ngumiti sa akin nang maraming taon.
Labinlimang porsyento.
Dalawampu’t isa.
Si Celeste nagsimulang maglakad palapit, pero pinigilan siya ng security.
“Ms. Santos, please step back.”
“I am her family!” sigaw niya.
“Hindi,” sabi ko. “Ikaw ang suspect.”
Halos mabaliw ang reporters.
“Suspect?”
“Sa pagkamatay ng ina niya?”
“Ms. Celeste, ano ang masasabi ninyo?”
Si Rafael nakatayo sa gitna, pawisan kahit malamig ang hallway.
At doon, sa gitna ng lahat, may napansin akong kakaiba.
Hindi siya nakatingin sa akin.
Hindi rin kay Celeste.
Nakatingin siya sa dulo ng hallway.
Sinundan ko ang tingin niya.
May babaeng nakatayo roon, suot ang oversized jacket, nakatakip ang cap sa mukha, at may malaking sunglasses kahit gabi.
Pero kilala ko ang postura.
Kilalang-kilala ng buong internet ang postura.
Si Ysabella.
Nakarating siya rito.
At sa kamay niya, may hawak siyang maliit na USB drive.
Ngumiti siya nang makita niya akong nakatingin.
Pagkatapos, itinaas niya ang USB na parang tropeo.
“Looking for this?” sigaw niya.
Nanigas ang buong katawan ko.
Si Celeste napalingon sa kanya.
“Anong ginagawa mo dito?” sigaw niya.
Ysabella tumawa.
“Pagod na akong maging pawn ninyo.”
Rafael sumugod sa direksyon niya. “Ysabella, ibaba mo ’yan.”
Pero umatras siya palapit sa mga camera.
“Hindi. Ngayon, ako naman ang magsasalita.”
Nakita kong nag-panic si Celeste.
Hindi siya nag-panic noong kinompronta ko siya.
Hindi siya nag-panic noong tinawag ko siyang suspect.
Pero sa USB na hawak ni Ysabella, parang nakita niya ang hukay niya.
“Ysabella,” sabi ni Celeste, pilit kalmado, “huwag kang magpakatanga.”
“Late na,” sagot ni Ysabella. “Naging tanga na ako noong naniwala akong gagawin ninyo akong bagong Alyanna.”
Tumingin siya sa akin.
Ang dating mapagmataas niyang mukha, ngayon ay basag sa galit at takot.
“Gusto mo ng katotohanan, ate? Nandito lahat. Pero hindi libre.”
Natawa ako nang mapait.
“Kahit ngayon, nakikipag-deal ka pa rin?”
“Syempre,” sabi niya. “Hindi ako santo. Pero hindi rin ako papayag na ako lang ang itatapon ninyo.”
Pitumpu’t dalawang porsyento.
Ang file ni Mama, patuloy na nagda-download sa phone ko.
Sa harap ko, si Celeste, kumukulo sa galit.
Sa kanan, si Rafael, handang agawin ang USB kay Ysabella.
Sa likod, si Mariel, basang-basa ang mukha sa luha, hindi ko alam kung kakampi pa ba o multong hindi ko na mapapaalis.
Sa dulo, si Ysabella, hawak ang isa pang piraso ng katotohanan.
At sa phone ko, isang video ng nanay kong namatay sa gabing akala ko tapos na ang lahat.
Siyamnapu’t isa porsyento.
Biglang tumunog ang loudspeaker ng venue.
May paos na boses ng security control.
“Attention. Please evacuate the second-floor hallway immediately. We have received a threat.”
Nagkagulo ang lahat.
May sumigaw.
May tumakbo.
May camera na bumagsak.
At sa kaguluhang iyon, may malamig na bagay na dumikit sa tagiliran ko.
Isang kamay ang humawak sa braso ko mula sa likod.
Hindi si Rafael.
Hindi si Mariel.
Hindi si Celeste.
Narinig ko ang parehong boses ng lalaki sa phone, ngayon ay nasa mismong tainga ko na.
“Anak ni Liora, huwag kang lilingon. May isa sa kanila ang may dalang baril.”
Sa screen ng phone ko, umabot sa siyamnapu’t siyam porsyento ang download.
At bago mag-one hundred, biglang namatay ang ilaw sa buong hallway.