nang marinig ko ang boses ng taong inilibing ko sa nakaraan, nalaman kong ginamit ni rafael ang sugat ng pamilya ko
bahagi 3: nang marinig ko ang boses ng taong inilibing ko sa nakaraan, nalaman kong ginamit ni rafael ang sugat ng pamilya ko
Sa unang segundo ng video, walang mukha ang makikita.
Itim lang ang screen.
Pero narinig ko ang boses ni Rafael.
Malinaw.
Malapit.
Parang nakatapat siya mismo sa mikropono.
“Hindi mo kailangang mag-alala. Hawak ko si Alyanna.”
Pagkatapos, isang boses ng babae ang sumagot.
Mababa. Malamig. Pamilyar sa paraang kinilabutan ang buong balat ko.
“Siguraduhin mo. Kapag nagkamali ka, babalik lahat sa akin.”
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
Hindi ko nakita ang mukha niya.
Hindi ko kailangan.
Kilala ko ang boses na iyon.
Si Celeste Santos.
Ang tiyahin ko.
Ang babaeng tumayong tagapangalaga ko matapos mamatay ang nanay ko.
Ang babaeng sampung taon ko nang hindi kinakausap.
Ang babaeng dahilan kung bakit halos mawala sa akin ang lahat bago pa ako naging si Alyanna Santos na kilala ng buong bansa.
Natahimik ang buong waiting room.
Kahit si Mariel, na sanay nang humarap sa eskandalo, napaatras.
“Alyanna,” bulong niya, “si Tita Celeste ba ’yan?”
Hindi ako sumagot.
Patuloy lang ang video.
Maririnig ang tunog ng baso na inilapag sa mesa. May humalakhak nang mahina. Hindi si Ysabella. Hindi rin si Rafael. Iba. Mas matanda. Mas kontrolado.
“Apat na taon,” sabi ni Celeste. “Apat na taon kang nasa tabi niya. Huwag mong sabihing wala ka pa ring nakukuha.”
Sumagot si Rafael, may halong inis. “Hindi ganoon kadali. Hindi siya tanga.”
“Hindi,” sabi ni Celeste. “Pero malambot siya kapag pamilya ang usapan. Ganoon ang nanay niya noon. Akala niya lahat ng nagmamahal sa kanya, totoo.”
Parang may sumabog sa loob ng dibdib ko.
Ang nanay ko.
Si Mama.
Hindi nila dapat binibigkas ang pangalan niya na parang bahagi lang ng plano.
Bigla kong naalala ang huling gabi sa lumang bahay namin sa Quezon City. Labindalawang taong gulang ako noon. Nasa ospital si Mama. Si Tita Celeste ang nag-ayos ng papeles, nagbukas ng mga drawer, kumuha ng mga dokumentong hindi ko naiintindihan. Pagkatapos ng libing, sinabi niyang malulugi kami kapag hindi ibenta ang natitirang properties ni Mama.
Naniwala ako.
Bata ako.
Nagdadalamhati ako.
Wala akong ibang matakbuhan.
Pagkalipas ng dalawang taon, nalaman kong hindi pala nalulugi ang kumpanya ni Mama. Inilipat lang sa pangalan ng ibang tao. May mga kontratang nawala. May mga pirma na hindi ko matandaan kung kailan ko ginawa. At nang subukan kong kumontra, sinabi ni Tita Celeste sa lahat na unstable ako, masyado raw akong naapektuhan ng pagkamatay ng nanay ko.
Doon nagsimula ang lahat.
Ang pag-alis ko sa bahay.
Ang pagtatrabaho ko sa maliit na production team.
Ang unang vlog na kinunan ko gamit ang lumang cellphone.
Ang panunumpa kong hindi na ako kailanman magiging batang madaling utuin.
Akala ko tapos na iyon.
Akala ko inilibing ko na ang pamilyang nagtapon sa akin.
Pero sa madilim na video na hawak ko ngayon, naroon si Rafael, ang lalaking niyakap ako tuwing umiiyak ako tungkol sa nakaraan.
At nakikipag-usap siya sa babaeng sumira sa pagkabata ko.
“May tiwala siya sa akin,” sabi ni Rafael sa video. “Pero hindi niya basta ibibigay ang access sa accounts niya. Lalo na sa company documents.”
“Kung hindi mo makuha sa documents,” sagot ni Celeste, “kunin mo sa emotions. Mahal ka niya, hindi ba?”
Tumawa si Rafael.
Mahina lang.
Pero narinig ko.
At ang tunog ng tawang iyon ang unang bagay na talagang pumatay sa natitira kong pagmamahal.
“Mas mahal niya ang idea na ako ang safe place niya,” sabi niya. “Pero hindi niya alam kung gaano siya kadaling basahin.”
May kung anong mainit na umakyat sa lalamunan ko.
Hindi ako umiyak.
Ayaw kong umiyak.
Hindi sa harap niya.
Hindi sa harap ng staff ko.
Hindi sa gabing ginawa akong tanga ng mga taong inakala kong magkakaiba ang mundo, pero iisa pala ang mesa.
Biglang lumabo ang video, saka lumitaw ang larawan. Naka-angle pababa ang camera, marahil nakatago sa ibabaw ng shelf o bag. Kita ang isang dining table sa isang private room. Si Rafael, nakaupo sa kanan. Si Celeste, nasa kaliwa, suot ang puting blazer na palagi niyang ginagamit noon kapag gusto niyang magmukhang malinis ang intensyon niya.
At sa dulo ng mesa, nakaupo si Ysabella Cruz.
Hindi ako huminga.
Hindi lang pala siya dumating sa huli.
Hindi lang siya “girl best friend.”
Kasama siya sa simula.
Naka-cross ang legs niya, umiikot ang daliri sa rim ng wine glass. Wala sa mukha niya ang inosenteng ngiting ipinapakita niya sa livestream. Sa video, matalim ang titig niya. Naiinip. Parang batang sanay makuha ang laruan ng iba at nagtataka kung bakit may delay.
“Matagal pa ba?” tanong niya. “Pagod na akong magpanggap na random lang kaming nagkakilala.”
Tinignan siya ni Rafael. “Sabi ko sa’yo, huwag kang padalos-dalos.”
“Padalos-dalos?” Tumawa si Ysabella. “Ako ang nagbubuhat ng story. Ako ang nagpapalabas na kami ang natural. Ako ang nagpo-post ng hints. Tapos siya ang may award, siya ang may milyon-milyong fans, siya pa rin ang kawawa?”
Tumagilid ang ulo ni Celeste.
“Hindi pa siya pwedeng bumagsak,” sabi niya. “Kailangan muna nating makuha ang hawak niya.”
“Anong hawak niya?” tanong ni Ysabella.
Sumagot si Celeste.
“Ang shares ng ina niya.”
Parang tumigil ang mundo.
Shares.
Hindi ko alam na napaupo na pala ako hanggang maramdaman ko ang malamig na balat ng sofa sa likod ng mga tuhod ko.
Shares ng ina ko?
Pinindot ni Mariel ang pause.
“Alyanna,” sabi niya, nanginginig ang boses, “ano ’yon?”
Hindi ko alam.
Iyon ang pinakamasakit.
Hindi ko alam.
Sa lahat ng taon na lumaban ako, nagtrabaho, bumangon, bumuo ng pangalan mula sa wala, may natira pa palang parte ng buhay ni Mama na itinago sa akin. At ang nakakaalam ay hindi ako.
Kundi si Tita Celeste.
Si Rafael.
At si Ysabella.
“Play it,” sabi ko.
“Alyanna, baka kailangan muna nating—”
“Play it.”
Pinindot ni Mariel ang play.
Sa video, inilabas ni Celeste ang isang brown envelope at itinulak iyon kay Rafael.
“Hindi niya alam na hindi tuluyang na-transfer sa akin ang lahat. May bahagi pa rin na nasa trust. Mag-a-activate lang kapag umabot siya sa tamang edad at kapag may legal request mula sa kanya. Pero kailangan niya munang malaman. Kaya hindi siya dapat makalapit sa kahit sinong abogado na may utak.”
Nagpintig ang sentido ko.
“Si Rafael ang haharang?” tanong ni Ysabella.
“Si Rafael ang dahilan kung bakit hindi siya maghahanap,” sagot ni Celeste. “Kapag may boyfriend kang laging nagsasabing ‘ako na bahala,’ titigil kang magtanong.”
Hindi ko mapigilang mapikit.
Ilang beses?
Ilang beses kong sinabi kay Rafael na gusto kong ayusin ang lumang files ni Mama?
Ilang beses niya akong niyakap at sinabing, “Huwag mo nang balikan, Alyanna. Masasaktan ka lang”?
Ilang beses niya akong pinatahan sa mismong sandaling dapat sana’y lumaban ako?
Sa video, kinuha ni Rafael ang envelope.
“Ano ang kapalit ko?” tanong niya.
Hindi man lang siya nagkunwaring nag-aalangan.
Hindi man lang siya nagtanong kung tama ba ang ginagawa nila.
Kapalit.
Parang presyo lang ako.
Ngumiti si Celeste.
“Connections. Capital. At kapag nawala si Alyanna sa eksena, may bagong mukha na ilalagay sa trono niya.”
Tumingin si Ysabella kay Rafael, saka ngumiti.
“Ako.”
Doon huminto ang video.
Hindi dahil tapos na.
Kundi dahil may nag-video call.
Sa screen ng phone ko, lumitaw ang pangalan ni Ysabella Cruz.
Tahimik ang buong silid.
Ang mga mata ni Rafael ay nakapako sa phone ko. Kulay abo ang mukha niya, parang kahit ang dugo ay umurong mula sa balat niya.
“Huwag mong sagutin,” sabi niya.
Tumingin ako sa kanya.
Ngayon, malinaw na malinaw na ang lahat ng hindi ko pinansin noon.
Ang mga gabing nawawala siya pagkatapos kong mag-sign ng malalaking kontrata.
Ang bigla niyang pag-aalok na siya na raw ang kakausap sa accountant.
Ang pagpigil niya sa akin tuwing gusto kong buksan ang lumang storage unit ni Mama.
Ang pagsabi niyang toxic ang pag-alala.
Ang pagyakap niya sa akin hindi para protektahan ako, kundi para itali ang mga kamay ko.
“Huwag,” ulit niya, mas mababa ang boses.
“Bakit?” tanong ko. “Hindi ba hindi mo ako kilala?”
Muli siyang nasaktan sa sarili niyang salita.
Mabuti.
Sinagot ko ang video call.
Hindi ko itinaas sa mukha ko ang phone. Inilagay ko lang sa gitna ng mesa para marinig ng lahat.
Lumitaw sa screen si Ysabella. Nasa condo pa rin siya, pero wala na ang filter ng livestream. Burado na ang lipstick sa gilid ng labi niya. Namumula ang mata, pero hindi ko alam kung dahil umiyak siya o dahil sa galit.
“Alyanna,” sabi niya, may pilit na ngiti, “finally.”
Hindi ako nagsalita.
Tumingin siya sa paligid, marahil nakita niyang hindi ako mag-isa.
“Oh. May audience ka pala. Perfect. Sanay ka naman diyan.”
Sumandal ako sa sofa.
“Ano ang gusto mo?”
Tumawa siya. “Ako pa talaga ang tinanong mo? Ikaw ang nagpasimuno nito. Kung nanahimik ka lang at binura ang post, walang kailangang masaktan.”
“Walang kailangang masaktan?” ulit ko. “Ikaw ang nag-post ng recording.”
“Teaser lang ’yon.”
Nag-iba ang mukha ni Rafael. “Ysabella, tama na.”
Tumingin si Ysabella sa kanya sa screen. Biglang lumambot ang boses niya.
“Raf, pinapili kita. Ang tagal mong pumili.”
“Hindi ito ang usapan natin.”
“Hindi rin kasama sa usapan natin na magmamadali kang pumunta sa kanya.” Nanliit ang mga mata niya. “Akala ko ba hindi mo siya kilala?”
Hindi ako kumibo.
Hinayaan ko silang maglapastangan sa sarili nilang kasinungalingan.
“Ysabella,” sabi ni Rafael, “ibaba mo ang tawag.”
“Ayoko.”
Pagkatapos, tumingin siya diretso sa camera.
“Alyanna, alam mo ba kung ano ang pinakanakakatawa sa’yo?”
Wala pa rin akong sinabi.
“Kaya mong magsalita sa harap ng labingwalong milyong tao, pero kapag tungkol sa sarili mong pamilya, wala kang alam. Ang dali mong takutin sa pangalan ng nanay mo. Isang mention lang kay Celeste, nanginginig ka na.”
Hinawakan ni Mariel ang balikat ko.
Hindi ako nanginig.
Hindi na.
Tapos na ang panahong ginagamit nila ang pangalan ni Mama para patahimikin ako.
“Ano ang gusto mo?” tanong ko muli.
“Burahin mo ang post. Maglabas ka ng statement na nagkamali ka. Sabihin mong hindi si Rafael ang nasa picture. Sabihin mong unfair ang accusations sa akin. Then disappear for a while. Mental health break, burnout, kahit ano. Magaling ka namang umarte na strong.”
Natawa ako nang marahan.
Sa kabilang linya, kumunot ang noo niya.
“Natatawa ka?”
“Oo,” sabi ko. “Kasi pare-pareho kayong nagkakamali.”
“At ano ’yon?”
“Akala ninyo takot pa ako.”
Nawala ang ngiti niya.
Sumandal ako palapit sa phone.
“Ysabella, makinig ka nang mabuti. Hindi ko buburahin ang post. Hindi ako magso-sorry. Hindi ako mawawala. At bago matapos ang gabing ito, malalaman ng buong Pilipinas kung sino ang tunay na mahilig gumawa ng pag-ibig bilang content.”
Namula ang mukha niya.
“Subukan mo. Ilalabas ko ang buong recording. Isasama ko pati ’yong part na umiiyak ka kay Rafael tungkol sa nanay mo. Tingnan natin kung gaano ka pa kamahal ng fans mo kapag nakita nilang ginagamit mo lang ang patay mong ina para magpaawa.”
Biglang kumulo ang dugo ko.
Tumayo si Mariel. “Enough.”
Pero itinaas ko ang kamay ko.
Hindi.
Ako ang sasagot.
“Ilabas mo,” sabi ko.
Napakurap si Ysabella.
Pati si Rafael, tila hindi makapaniwala.
“Ano?” tanong niya.
“Sabi ko, ilabas mo. Lahat. Buo. Walang putol. Walang edit.” Dinampot ko ang tropeo kong nahulog sa sahig. May maliit na gasgas na sa gilid, pero buo pa rin. “Kasi kung hindi mo ilalabas, ako ang maglalabas ng nakuha kong video. Kasama ang usapan ninyo ni Tita Celeste tungkol sa shares ng nanay ko.”
Tumigas ang mukha niya.
Sa unang pagkakataon, nakita ko ang totoong Ysabella Cruz na walang pakitang-inosente, walang lambing, walang paawa.
Takot din siya.
Pero ang takot niya ay naging galit.
“Akala mo ba mananalo ka dahil may video ka?” sabi niya. “Alyanna, mas maraming taong gustong makita kang bumagsak kaysa makita kang lumaban. Isang maling anggulo lang, ikaw pa rin ang kontrabida.”
“Tama ka,” sabi ko. “Kaya hindi ako maglalaban sa anggulo. Maglalaban ako sa ebidensya.”
Pinatay ko ang tawag.
Agad na nagsalita si Mariel.
“Team, lock the room. Walang lalabas. I-save lahat ng materials. Tawagan ang legal, cybersecurity, at crisis PR. I want copies in three separate drives.”
Nagsimulang gumalaw ang lahat.
May tumatawag.
May nagla-laptop.
May nagba-backup ng files.
May nagche-check ng hashtags.
Ako, nakatayo sa gitna ng lahat, hindi umiiyak, hindi sumisigaw, ngunit may apoy na unti-unting gumagapang sa loob ng katawan ko.
Lumapit si Rafael.
“Alyanna,” sabi niya, halos pabulong, “pwedeng tayo na lang ang mag-usap?”
Tumingin ako sa kanya.
“Tayo?” tanong ko. “May tayo pa ba?”
Pumikit siya. Nang buksan niya ulit ang mga mata niya, may luha na roon.
Dati, sapat na iyon para lumambot ako.
Dati, kapag nakita kong nasasaktan siya, kinakalimutan ko kung bakit ako ang unang nasaktan.
Pero ngayon, ang luha niya ay parang tubig sa salamin.
Nakikita ko.
Hindi ko nararamdaman.
“Mahal kita,” sabi niya.
Natawa si Mariel sa likod ko, pero hindi ako tumingin sa kanya.
“Mahal mo ako?” tanong ko.
“Oo.”
“Alin doon ang pagmamahal? Noong tinawag mo akong madaling basahin? Noong tinanggap mo ang envelope ni Tita Celeste? Noong hinayaan mong tawagin akong third party? O noong sinabi mong hindi mo ako kilala?”
Napayuko siya.
“Mali ako.”
“Hindi,” sabi ko. “Ang mali, aksidente. Ang ginawa mo, plano.”
Tumulo ang luha niya.
“Alyanna, noong una… trabaho lang. Pinakiusapan lang ako ni Celeste na lumapit sa’yo. Pero habang tumatagal, minahal talaga kita.”
May kung anong malamig na dumaan sa gulugod ko.
Dahan-dahan akong napatingin sa kanya.
“Ulitin mo.”
Napagtanto niyang nadulas siya.
“Alyanna—”
“Ulitin mo ang sinabi mo.”
Hindi siya makapagsalita.
Lumapit si Mariel sa akin, hawak ang phone niyang naka-record.
“Rafael,” sabi niya, boses manager na handang lumapa, “kailan ka pinakiusapan ni Celeste na lumapit kay Alyanna?”
“Wala akong sinabing—”
“Recorded ang room,” putol niya. “Simula nang pumasok ka, recorded na.”
Napaatras siya.
Doon ko nakita.
Hindi lang takot.
Pagkawala.
Unti-unti niyang nauunawaang wala na siyang hawak.
Hindi na ako ang babaeng sasalo sa kanya.
Hindi na ako ang tatahimik para protektahan ang lalaking mahal ko.
Dahil wala na akong lalaking mahal.
May estranghero na lang sa harap ko.
Isang estrangherong alam ang pinakalumang sugat ko at ginamit iyon bilang pinto papasok sa buhay ko.
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok ang isa sa security staff, hingal na hingal.
“Ma’am Alyanna, may problema.”
Napatingin kaming lahat sa kanya.
“Nasa lobby po si Celeste Santos. Kasama ang abogado niya at ilang media. Sinasabi niyang gusto raw niyang kunin kayo bago pa kayo ‘mag-breakdown’ in public.”
Natahimik ako.
Pagkatapos, tumawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil sa sobrang kapal ng mukha, halos wala nang ibang pwedeng maramdaman.
“May camera?” tanong ni Mariel.
“Opo. May dalawang news teams. May ilang vloggers din.”
Tinignan ko ang salamin sa dingding.
Magulo na ang buhok ko. Kupas na ang lipstick. May bakas ng pagod sa ilalim ng mata. Ang gown ko, may talsik ng tubig at alikabok mula sa sahig.
Hindi ako mukhang reyna.
Hindi ako mukhang perpekto.
Mukha akong babaeng niloko, nilapastangan, at ngayon ay pinipilit pang palabasing baliw.
Mabuti.
Mas totoo iyon.
“Buksan ninyo ang pinto,” sabi ko.
Nagulat si Mariel. “Alyanna, hindi pa tayo ready sa statement.”
“Tama siya,” singit ni Rafael, mabilis. “Huwag kang lalabas. Gagamitin nila ’yan laban sa’yo.”
Tumingin ako sa kanya.
“Matagal mo na akong ginagamit laban sa sarili ko. Tapos na iyon.”
Huminga ako nang malalim.
Pagkatapos, ibinigay ko kay Mariel ang phone ko.
“Kapag may nangyari, ilabas mo ang unang video.”
“Alyanna—”
“Kapag hinawakan ako ni Celeste, ilabas mo ang pangalawa.”
Tumango siya, kahit halata sa mukha niyang ayaw niya akong palabasin.
Lumakad ako papunta sa pinto.
Bawat hakbang, naririnig ko ang ingay sa labas na palakas nang palakas. Mga boses. Mga tanong. Mga pangalan.
Alyanna.
Rafael.
Ysabella.
Celeste.
Pagbukas ng pinto, sumabog ang liwanag ng cameras sa mukha ko.
Nasa dulo ng hallway si Celeste Santos.
Eksaktong tulad ng nasa video.
Puting blazer.
Perpektong ayos ng buhok.
Malungkot na ngiting sanay magpanggap na awa.
Sa tabi niya, may dalawang abogado. Sa likod, may mga reporter na nakaabang na parang naamoy na dugo.
“Alyanna,” tawag niya, malambing sa harap ng camera. “Iha, halika na. Alam naming hindi ka okay.”
Hindi ako gumalaw.
Lumapit siya nang ilang hakbang, inilahad ang kamay.
“Nakakahiya ang nangyayari. Huwag mong hayaan ang galit mo na sirain ang pinaghirapan mo. Pamilya mo ako. Ako ang tutulong sa’yo.”
Pamilya.
Ang salitang iyon, sa bibig niya, mas marumi pa sa lahat ng insultong binato sa akin buong gabi.
“Tumigil ka,” sabi ko.
Bahagyang nagbago ang ngiti niya, pero sandali lang. Mahusay siya. Mas mahusay pa kay Rafael. Mas mahusay pa kay Ysabella.
“Alyanna, alam kong overwhelmed ka. Matagal ka nang may unresolved trauma mula nang mawala ang mama mo. Hindi kasalanan ang humingi ng tulong.”
Narinig ko ang bulungan ng media.
“Trauma?”
“May mental health issue ba?”
“Is this why?”
Ganoon siya.
Hindi sumisigaw.
Hindi nananakit sa harap ng tao.
Naglalagay lang siya ng maliliit na kutsilyo sa pagitan ng mga salita, hanggang sa ikaw mismo ang magmukhang duguan at siya ang may hawak ng benda.
“Sinabi mo rin ba ’yan kay Mama?” tanong ko.
Tumigil siya.
Sa kauna-unahang pagkakataon, nakita kong kumurap siya nang hindi planado.
“Ano?”
“Sinabi mo rin ba sa kanya na tutulungan mo siya habang kinukuha mo ang lahat sa likod niya?”
Lumakas ang flash ng cameras.
“Alyanna,” mariin niyang sabi, “huwag kang magsalita ng bagay na hindi mo naiintindihan.”
“Hindi ko naiintindihan?” Ngumiti ako. “Tama ka. Marami akong hindi naiintindihan. Halimbawa, bakit alam ni Rafael ang tungkol sa shares ni Mama na ako mismo hindi ko alam?”
Nawala ang kulay sa mukha niya.
Isang segundo lang.
Pero nakuha iyon ng camera.
At minsan, isang segundo ang sapat para magduda ang buong mundo.
“Hindi ito ang tamang lugar,” sabi niya.
“Bakit? Noong pinapunta mo ang media dito para palabasin akong unstable, tamang lugar ito. Pero noong tinanong kita tungkol sa pera ni Mama, biglang hindi na?”
Nagsimulang magtaas ng mikropono ang mga reporter.
“Ms. Celeste, may comment po kayo?”
“Totoo po ba ang tungkol sa shares?”
“May kinalaman po ba kayo kay Rafael De Vera?”
Nakita kong gumalaw ang panga ni Celeste. Mabilis siyang bumawi, inilapit ang sarili sa akin, at bumulong nang halos hindi marinig ng iba:
“Bata ka pa rin. Huwag mong kalabanin ang taong nagpalaki sa’yo.”
Tinitigan ko siya.
“Hindi mo ako pinalaki. Sinurvive kita.”
Namilog ang mga mata niya.
At sa likod ko, mula sa waiting room, narinig ko ang boses ni Rafael.
“Alyanna, tama na!”
Lumingon ang cameras.
Lumabas siya.
Maling desisyon.
Dahil sa sandaling nakita siya ng media, nagkagulo ang hallway.
“Rafael! Ikaw ba ang nasa livestream ni Ysabella?”
“Totoo bang boyfriend ka ni Alyanna?”
“Bakit mo sinabing hindi mo siya kilala?”
“May relasyon ba kayo ni Ysabella Cruz?”
Hindi siya nakasagot.
Si Celeste naman, sa bilis ng pangyayari, hindi na napigil ang sariling lumingon sa kanya nang may galit.
Isang tingin lang.
Pero sapat iyon para makita ng lahat na magkakilala sila.
Mariel, sa likod ng pinto, itinaas ang phone niya.
Alam kong handa na siya.
Isang utos ko lang.
Isang tango.
Isang salita.
Pero bago ko pa magawa iyon, tumunog ang phone ni Celeste.
Hindi niya dapat sinagot.
Pero siguro, sa unang pagkakataon ngayong gabi, nataranta siya.
Nasilip ng camera ang screen niya habang hawak niya iyon.
Pangalan sa caller ID:
Ysabella.
Lumakas ang sigawan ng reporters.
“Bakit tinatawagan kayo ni Ysabella?”
“Connected po ba kayo?”
“Ms. Celeste, ano ang relasyon ninyo kay Ysabella Cruz?”
Nanigas si Celeste.
Ako rin.
Dahil habang nakatingin ang lahat sa phone niya, may bagong message na pumasok sa akin mula sa hindi kilalang numero na nagpadala ng video.
“huwag mong pagkatiwalaan si mariel. siya ang unang nagpadala ng schedule mo kay rafael apat na taon na ang nakalipas.”
Parang may biglang humigpit na kamay sa leeg ko.
Dahan-dahan akong lumingon.
Si Mariel, nakatayo sa bukana ng waiting room, hawak ang phone ko, hawak ang lahat ng ebidensya, at nakatitig sa akin na parang alam niyang nabasa ko na.
Sa screen ng phone niya, nakabukas ang upload page.
At ang daliri niya ay nakapatong sa button na “delete.”