Taong Nasa Passenger Seat
Part 2: Ang Taong Nasa Passenger Seat
Sa sandaling lumabas sa screen ng cellphone ang unang frame ng video, parang tumigil ang paghinga ng lahat sa loob ng ward.
Hindi malinaw sa umpisa ang kuha.
Maulan noong araw na iyon. Ang salamin ng kotse ay puno ng patak ng ulan, at ang ilaw mula sa kalye ay nagmumukhang mahahabang guhit na nanginginig sa dilim.
Pero sapat ang linaw para makita ang loob ng sasakyan.
Si Andrea ang nasa driver’s seat.
Namumutla ang mukha niya. Nanginginig ang mga kamay niya sa manibela. Paminsan-minsan, lumilingon siya sa taong nasa passenger seat.
At ang taong iyon…
ay si Miguel.
Ang mapapangasawa ko.
Ang lalaking nakatayo ngayon sa harap ko, namumutla, hindi makapagsalita, habang ang batang babaeng palagi niyang pinoprotektahan ay nakaluhod sa sahig at umiiyak na parang siya ang biktima.
“Hindi…” halos pabulong na sabi ni Miguel.
Hindi ko alam kung kausap niya ba ang mga pulis, si Andrea, o ang sarili niya.
Nagpatuloy ang video.
Narinig ang boses ni Andrea, nanginginig ngunit puno ng galit.
“Hindi ko na kaya. Lagi na lang siya. Kahit anong gawin ko, siya pa rin ang pakakasalan mo.”
Tahimik si Miguel sa video.
Pagkatapos ay narinig ang boses niya, mababa at pagod.
“Andrea, huwag kang gumawa ng kalokohan.”
Napangiti ako nang malamig.
Kalokohan.
Iyon pala ang tawag niya sa pagtatangkang sagasaan ako.
Hindi krimen.
Hindi pananakit.
Hindi tangkang pagpatay.
Kalokohan lang.
Sa video, biglang humikbi si Andrea.
“Kung wala siya, pipiliin mo ba ako?”
Hindi sumagot si Miguel.
Pero may mga katahimikang mas masahol pa kaysa kasinungalingan.
Dahil ang hindi niya pagsagot ay sapat na para magbigay pag-asa sa isang babaeng baliw sa maling pagmamahal.
Sumunod na eksena, nakita sa video na humigpit ang kapit ni Andrea sa manibela.
Sa harap ng kotse, ako ang tumatawid.
May hawak akong maliit na paper bag. Iyon ang gamot na binili ko para kay Miguel, dahil noong umagang iyon, tinawagan niya ako at sinabing masakit ang tiyan niya.
Nakakatawa.
Pumunta ako roon para alagaan siya.
Pero doon pala ako halos mawalan ng buhay.
Sa video, sumigaw si Miguel:
“Andrea!”
Pero huli na.
Hindi pumreno ang kotse.
Hindi umiwas.
Diretso itong sumalpok sa akin.
Napapikit si Ate Liza. Nanginginig ang kamay niyang nakahawak sa bed rail.
Ako naman ay nakatingin lang sa screen.
Kakaiba.
Dati, siguro kung nakita ko ang sarili kong binangga, iiyak ako. Magagalit ako. Manghihina ako.
Pero ngayon, ang unang pumasok sa isip ko ay:
Buti na lang buhay pa ako para panoorin ito.
Huminto ang video.
Bumigat ang katahimikan.
Ang isang pulis ay lumapit kay Miguel.
“Mr. Miguel Santos, kailangan po ninyong sumama sa amin para magbigay ng pahayag.”
Biglang umangat ang mukha ni Andrea.
“Hindi! Wala siyang kasalanan! Ako ang nagmaneho!”
Tumingin ako sa kanya.
Kahit nakaluhod siya, kahit basang-basa ng luha ang mukha niya, hindi ako naawa.
May mga luha kasing hindi galing sa pagsisisi.
Galing iyon sa takot dahil nahuli na.
“Pero kasama siya sa sasakyan,” malamig na sabi ni Ate Liza. “At ayon sa audio recording, bago nangyari ang aksidente, may usapan na kayong dalawa tungkol sa kasal.”
“Hindi iyon ganoon!” sigaw ni Andrea.
Tinuro niya ako, galit at desperado.
“Siya ang may kasalanan! Siya ang laging nasa pagitan namin! Kung hindi siya dumating sa buhay ni Miguel—”
Napatawa ako.
Mahina lang noong una.
Hanggang sa tuluyan akong matawa.
Lahat sila napatingin sa akin.
“Sofia,” nag-aalalang tawag ni Ate Liza.
Ikinaway ko ang kamay ko.
“Okay lang ako, Ate. Natawa lang ako.”
Tiningnan ko si Andrea.
“Miss girl, walong taon akong nasa buhay niya. Ikaw ang dumating sa gitna, tapos ako pa ang sagabal?”
Nanginig ang labi niya.
“Hindi mo alam kung gaano niya ako kailangan.”
“Alam ko.”
Tumango ako.
“Kailangan ka niya kapag gusto niyang magpanggap na mabait. Kailangan ka niya kapag gusto niyang may babaeng umaasa sa kanya. Kailangan ka niya kapag gusto niyang maramdaman na siya ang bida sa buhay ng iba.”
Lumingon ako kay Miguel.
“Pero hindi ibig sabihin noon mahal ka niya.”
Tila sinampal ng mga salitang iyon si Andrea.
At tila mas malalim ang tama kay Miguel.
Hindi niya ako matingnan nang diretso.
Dati, kapag tahimik siya, ako ang unang lalapit. Ako ang unang hihingi ng tawad kahit wala akong kasalanan. Ako ang unang magpapaliwanag sa sarili kong puso kung bakit niya ako nasaktan.
Ngayon, wala na akong gustong ipaliwanag.
Wala na rin akong gustong iligtas.
“Ms. Sofia Reyes,” sabi ng pulis, mas mahinahon ang boses. “Kailangan po naming kunin ang inyong pahayag kapag kaya na ninyo. Pero sa ngayon, pahinga muna kayo.”
Tumango ako.
“Gusto kong magsampa ng kaso.”
Nagulat si Miguel.
“Sofia…”
Hindi ko siya tiningnan.
“Laban kay Andrea,” sabi ko. “At kung may pananagutan si Miguel, isama n’yo rin siya.”
“Sofia!” biglang taas ng boses niya.
Ngayon niya ako tinawag na parang nasasaktan.
Parang ako ang nanaksak sa kanya.
Parang hindi niya ako iniwan sa ICU habang inaalo ang babaeng bumangga sa akin.
Parang hindi niya ako pinilit magpatawad.
Parang hindi niya ako tinakot sa hospital bills.
Parang hindi niya ako ginawang kontrabida sa sarili kong aksidente.
“Bakit?” tanong ko. “Masakit?”
Hindi siya nakasagot.
“Masakit kapag ikaw na ang kailangang managot, ano?”
Namula ang mga mata niya.
“Mahal kita.”
Dalawang salitang dati kong pinangarap marinig.
Dalawang salitang dati kong hinintay sa bawat away namin, sa bawat gabing hindi siya umuuwi, sa bawat araw na pinipili niya si Andrea habang sinasabing ako ang mapapangasawa niya.
Pero ngayon, nang marinig ko iyon, wala na akong naramdaman.
Kahit inis, wala.
Parang nakarinig lang ako ng lumang ringtone mula sa cellphone na matagal ko nang itinapon.
“Hindi,” sagot ko. “Mahal mo ang ideya na may taong hindi umaalis kahit gaano mo saktan.”
Napatigil siya.
“Pero wala na siya,” dagdag ko. “Patay na ang Sofia na iyon. Hindi nga lang sa aksidente. Pinatay mo siya nang paunti-unti sa loob ng walong taon.”
Nagsimulang umiyak si Andrea sa sahig.
Pero wala nang lumapit para buhatin siya.
Wala nang yumakap.
Wala nang nagsabi ng, “Nandito ako.”
Kahit si Miguel, nakatayo lang na parang nabunutan ng kaluluwa.
Dinala siya ng pulis palabas.
Sumunod si Andrea, halos kaladkarin dahil nanghihina ang tuhod.
Bago sila tuluyang makalabas, lumingon si Miguel sa akin.
Sa mga mata niya, may takot.
May pagsisisi.
May pagmamakaawa.
Dati, sapat na iyon para mawasak ako.
Ngayon, ngumiti lang ako.
“Miguel,” tawag ko.
Tumigil siya.
“Sa susunod na pipili ka ng taong ililigtas,” mahinahon kong sabi, “siguraduhin mong hindi ikaw ang lulubog kasama niya.”
Hindi siya nakasagot.
At sa unang pagkakataon sa loob ng walong taon, ako ang tumalikod muna.
Pagkasara ng pinto, biglang lumambot ang katawan ko.
Napaupo si Ate Liza sa tabi ko at mahigpit na hinawakan ang kamay ko.
“Ang tapang mo,” bulong niya.
Umiling ako.
“Hindi ako matapang, Ate.”
“Eh ano?”
Tumingin ako sa kisame.
“Napagod lang akong maging tanga.”
Tahimik siyang natawa, pero may luha sa mga mata niya.
Noong gabing iyon, hindi ako nakatulog agad.
Hindi dahil kay Miguel.
Hindi dahil kay Andrea.
Kundi dahil habang nakatingin ako sa madilim na bintana ng ward, unti-unti kong nare-realize na ang buhay ko, na akala ko’y tapos na dahil nawalan ako ng pag-ibig, ay nagsisimula pa lang pala.
At sa labas ng ospital, habang inuulan ang buong lungsod, nagsimulang kumalat ang unang balita:
Ang babaeng muntik nang mamatay bago ang kasal…
ay hindi na mananahimik.