nang buksan ni ysabella ang lumang recording, nalaman kong ang pagtataksil ni rafael ay hindi nagsimula sa kanya
bahagi 2: nang buksan ni ysabella ang lumang recording, nalaman kong ang pagtataksil ni rafael ay hindi nagsimula sa kanya
Tumingin si Rafael sa cellphone niya, pagkatapos sa akin, at sa loob ng isang iglap, nakita ko ang takot na pilit niyang itinatago.
Hindi iyon takot na masaktan ako.
Takot iyon na mabunyag siya.
Mariel ang unang gumalaw. Kinuha niya ang phone sa mesa, ngunit mabilis na hinablot iyon ni Rafael.
“Wala kayong karapatang pakialaman ang phone ko,” matigas niyang sabi.
Napangiti ako nang malamig.
“Pero may karapatan kang utusan akong burahin ang post ko? Sa harap ng team ko? Sa gabing ipinahiya mo ako sa buong Pilipinas?”
Sumikip ang panga niya. Basa pa rin ang buhok niya sa ulan, at tumutulo ang tubig mula sa dulo nito papunta sa collar ng cream polo na binili ko. Noon ko lang napansin na may bahid ng lipstick sa manggas niya.
Hindi akin.
Hindi ko kulay iyon.
“Alyanna, hindi mo naiintindihan,” sabi niya, humihinga nang mabigat. “May pinagdadaanan si Ysabella. Hindi siya katulad mo.”
“Katulad ko?” ulit ko.
“Matatag ka. Sanay ka sa gulo. Siya, hindi. Kapag binalikan siya ng depression niya, hindi ko mapapatawad ang sarili ko.”
May kung anong naputol sa dibdib ko.
Apat na taon.
Apat na taon akong ngumiti sa harap ng camera kahit halos hindi na ako makahinga sa likod ng ilaw. Apat na taon akong nakipaglaban sa mga taong naghihintay lang na madapa ako. Apat na taon kong nilunok ang takot, pagod, at lungkot dahil ayokong maging pabigat sa kanya.
At ngayon, ang babaeng ginawan niya ng alimango ang marupok.
Ako ang matatag.
Ako ang pwedeng durugin.
“Lumabas ka,” sabi ko.
Nagulat siya. “Ano?”
“Lumabas ka sa waiting room ko.”
“Alyanna, huwag kang magdrama.”
Tumawa si Mariel, maikli at matalim. “Drama? Rafael, buong bansa ang nanonood sa pagkakalat ninyo.”
Nilapitan ako ni Rafael at hinawakan ang pulso ko. “Burahin mo lang ang post. Pagkatapos, uuwi tayo. Mag-uusap tayo nang maayos.”
Tinignan ko ang kamay niya sa balat ko.
Dati, iyon ang kamay na hinahanap ko tuwing napapagod ako.
Ngayon, parang kadena.
“Bitawan mo ako.”
Hindi siya bumitaw.
“Hindi mo alam kung anong kayang gawin ni Ysabella,” pabulong niyang sabi. “May recording siya. Kapag lumabas iyon, ikaw ang masisira.”
Tumigil ang paghinga ko.
“Anong recording?”
Umiwas siya ng tingin.
At doon ko nalamang totoo.
Hindi ito pananakot lang ni Ysabella. May alam siya. May hawak siya. May bagay na matagal nang itinago ni Rafael sa akin.
“Rafael,” marahan kong sabi, “anong recording?”
Bago siya makasagot, sabay-sabay na nag-vibrate ang mga cellphone sa loob ng room.
Isa.
Dalawa.
Sampu.
Parang ulan ng notification.
Namuti ang mukha ng intern namin. “Ate Alyanna…”
Hindi na niya kailangang ituloy.
Binuksan ni Mariel ang phone niya. Sa screen, nakalagay ang bagong post ni Ysabella Cruz.
Caption:
“since gusto ng iba ng katotohanan, eto ang simula.”
May video.
Labinlimang segundo lang.
Pero sapat para patahimikin ang buong silid.
Madilim ang kuwarto sa video. May mahinang ilaw mula sa lamp. Hindi kita ang mukha ng babae, pero malinaw ang boses ni Rafael.
“Hindi pa niya alam. Hayaan mo muna siyang maniwala na kami pa.”
Sumunod ang boses ni Ysabella, malambing at tila natatawa.
“Ang sama mo naman. Paano kapag nalaman niya?”
Sumagot si Rafael.
“Hindi niya ako iiwan. Kailangan niya ako. Kahit gaano siya kasikat, takot siyang mag-isa.”
Pakiramdam ko, bumagsak ang sahig sa ilalim ko.
May mga salita kang maririnig na parang kutsilyo.
Pero may mga salitang hindi tumutusok.
Dinudurog ka nila nang buo.
Narinig ko ang sarili kong huminga, pero parang hindi akin ang katawan ko. Parang pinapanood ko lang ang isang babaeng naka-gown, hawak ang tropeo, nakatayo sa gitna ng waiting room habang unti-unting ginagawang katawa-tawa ang apat na taon ng buhay niya.
Lumapit si Rafael. “Alyanna, edited ’yan.”
“Edited?” tanong ni Mariel. “Boses mo iyon.”
“AI na ngayon. Madaling gumawa ng fake.”
“Kung fake,” sabi ko, halos pabulong, “bakit takot na takot kang mabura ko ang post?”
Hindi siya nakasagot.
Sa labas ng pinto, lumakas ang ingay. May mga staff na nagbubulungan. May press na naghihintay. Naririnig ko ang paulit-ulit na tanong:
“Magbibigay ba ng statement si Alyanna?”
“Kasama ba si Rafael sa loob?”
“Totoo bang siya ang third party?”
Binuksan ko ang phone ko.
Umabot na sa milyon-milyon ang views ng video ni Ysabella. Sa comment section, parang may digmaang nagaganap.
“Grabe, si Alyanna pala ang niloko?”
“Hindi, baka pinapaawa lang niya sarili niya.”
“Rafael is trash.”
“Ysabella knew. Don’t act innocent.”
Pero may isang comment na naka-pin sa taas.
Mula kay Ysabella mismo.
“may mas mahaba pa akong recording. kasama ang dahilan kung bakit hindi niya kayang iwan ako.”
Tumingin ako kay Rafael.
Nakita kong nanginig ang daliri niya.
Hindi galit.
Hindi hiya.
Takot.
“Anong dahilan?” tanong ko.
“Alyanna, please,” sabi niya. At sa unang pagkakataon ngayong gabi, nagmakaawa siya. “Huwag mo na itong palalimin.”
“Hindi ako ang nagpalalim nito.”
“Ako ang mawawala,” sabi niya, halos walang boses. “Kapag inilabas niya lahat, tapos ako.”
Tumawa ako nang mahina.
Doon pala siya takot.
Hindi sa mawala ako.
Kundi sa mawala ang pangalan niya, ang koneksyon niya, ang perang pinahiram ko, ang mga kontratang nakuha niya dahil sa akin, ang respeto ng pamilyang akala ko ayaw lang sa ingay ng publiko.
“Mariel,” sabi ko, hindi inaalis ang tingin kay Rafael, “i-save lahat. Screen record, archive links, timestamps. Ipadala sa legal.”
“Alyanna, huwag,” singhal niya.
“Bakit? Hindi mo ba ako kilala?”
Namula ang mukha niya.
Sinadya ko iyon.
Lumapit siya sa akin, pero humarang si Mariel at dalawang staff. Nagkagulo saglit. Nahulog sa sahig ang tropeo ko, tumama sa tiles, at umalingawngaw ang matinis na tunog nito sa buong silid.
Sa gitna ng ingay, may isa pang notification na lumabas sa phone ko.
Hindi mula kay Ysabella.
Mula sa isang hindi kilalang numero.
May attachment.
Isang video file.
At isang mensahe:
“ate alyanna, hindi lang si ysabella ang babae. panoorin mo bago ka mag-statement. lalo na ang part kung saan binanggit niya ang pangalan ng nanay mo.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Ang nanay ko?
Hindi ko pa napipindot ang video nang biglang humagis si Rafael palapit sa akin.
“Akin na ’yan!”
Pero huli na.
Napindot ko na ang play.
At sa unang segundo pa lang, narinig ko ang boses niya.
Kasama ang boses ng isang taong matagal ko nang inilibing sa nakaraan.