Nagkunwari Akong Pinsan Ko Para Sirain ang Blind Date at Nagpanggap Akong “Party Girl” Para Takutin Siya—Pero Sa Unang Araw ng Klase, Siya ang Umakyat sa Harap, Tumingin sa Akin at Binanggit ang Isang Pangalan na Nagpalamig sa Buong Katawan Ko…
Nagkunwari Akong Pinsan Ko Para Sirain ang Blind Date at Nagpanggap Akong “Party Girl” Para Takutin Siya—Pero Sa Unang Araw ng Klase, Siya ang Umakyat sa Harap, Tumingin sa Akin at Binanggit ang Isang Pangalan na Nagpalamig sa Buong Katawan Ko…
Part 1
Kakasimula pa lang ng holiday break nang tumawag sa akin ang pinsan kong si Camille Reyes halos hatinggabi.
“Puwede mo ba akong tulungan at makipagkita muna sa isang tao para sa akin?”
“Bakit ako?”
“Dahil pumayag akong pumunta sa blind date na inayos ni Tita. Pero bukas ng umaga, lilipad na ako papunta sa isang isla kasama ang boyfriend ko.”
Tatlong segundo akong natahimik.
“May boyfriend ka na, tapos pumayag ka pa sa blind date?”
“Kaya nga kailangan kitang tulungan akong sirain iyon!”
Kaya kinabukasan, pumasok ako sa isang sosyal na café suot ang pulang fitted dress na minsang sinabi ng best friend ko na bagay lang daw isuot sa isang wild na night party.
Simple lang ang plano ko.
Kailangan kong siguraduhing ayawan agad ako ng lalaking iyon sa unang tingin pa lang.
Pagkatapos, puwede nang sabihin ni Camille sa pamilya namin nang buong kumpiyansa:
“Hindi naman niya ako nagustuhan.”
Perpekto.
Iisa lang ang problema.
Ang lalaking nakaupo sa tapat ko ay malayong-malayo sa description ni Tita.
Walang beer belly.
Hindi panot.
At lalong hindi mukhang middle-aged na lalaki na puro stocks at investments lang ang kayang pag-usapan.
Naka-dark shirt siya, may simpleng relo sa pulso, matalim ang mga guhit ng mukha, mataas ang ilong, at napakakalmado ng tingin na para bang kahit sino ay mapapaayos ng upo sa harap niya.
Tiningnan niya ang litrato sa cellphone niya.
Pagkatapos, tumingin siya sa akin.
“Ikaw si Camille?”
Pangalan iyon ng pinsan ko.
Pinilit kong manatiling kalmado.
“Oo.”
Bahagya siyang nagtaas ng kilay.
“Medyo malayo ang itsura mo sa picture.”
Biglang kumabog ang dibdib ko.
Agad akong sumandal at ngumiti na parang walang nangyari.
“May filter kasi iyon. Mas authentic ako sa personal.”
Bahagyang umangat ang gilid ng labi niya.
Alam kong kailangan kong maunang umatake.
“Balita ko nagtatrabaho ka raw sa training?”
“Puwede ring sabihin.”
“Mabuti.”
Ibinaba ko ang baso ko at sadyang hinaan ang boses ko.
“Para hindi tayo magsayang ng oras, magiging diretso na ako.”
Tumango siya nang bahagya.
“Malakas akong gumastos.”
“Hmm.”
“Mahilig akong mag-club.”
“Okay.”
“Madalas akong umuwi nang alas-tres ng madaling-araw.”
“Walang problema.”
Napakunot ang noo ko.
Bakit parang sobrang dali naman nitong kausap?
Agad kong tinaasan ang level.
“Mahilig din akong tumaya sa basketball.”
Tumingin siya sa akin.
“Magkano?”
Nag-imbento ako agad.
“Mga ilang daang libong piso kada buwan.”
Kalmado siyang humigop ng kape.
“Kapag nanalo ka, hati tayo.”
Muntik akong mabulunan.
Tinitigan ko siya na parang baliw.
“Hindi mo ba iniisip na may problema ako?”
“Meron.”
Agad akong natuwa.
“Sa wakas, naisip mo rin—”
“Mahina kang magsinungaling.”
Biglang tumigas ang ngiti ko.
Nakaupo lang siya roon, marahang tinatapik ng daliri ang tasa habang ang mga mata niya ay parang nababasa ang lahat ng kalokohan ko.
Agad kong inilabas ang susunod kong baraha.
“Actually, mahirap lang talaga ang pamilya namin.”
Hindi siya nagsalita.
“Ako ang bumubuhay sa apat kong kapatid.”
Tumango siya.
“Baon sa utang ang tatay ko.”
Tumango ulit siya.
“Mahilig bumili ng designer bags ang nanay ko.”
Kalmado pa rin siya.
“May alaga pa akong aso na umaabot sa mahigit thirty thousand pesos ang gastos bawat buwan.”
Sa wakas, nagsalita siya.
“Anong breed?”
Napatigil ako nang dalawang segundo.
“Golden Retriever.”
“Medyo mahal ang thirty thousand.”
Seryoso niyang sinabi:
“Magpalit ka ng vet.”
Napatulala ako.
Hindi talaga sumusunod sa script ang lalaking ito.
Wala na akong ibang choice.
Kailangan kong lakasan.
“May isa pa akong masamang ugali.”
“Ano?”
“Mahilig ako sa mas batang lalaki.”
Tumingin siya sa akin.
“Gusto ko iyong mga twenty o twenty-one. Maganda ang buhok, marunong mag-basketball, tapos tinatawag akong ate.”
“Ganun?”
“Oo.”
Ngumiti ako nang matamis.
“Mukha kang medyo mature.”
“Gaano ka-mature?”
“Kapag lampas twenty-five, matanda na para sa akin.”
Tahimik siya nang ilang segundo.
“Sayang naman.”
Agad akong tumayo.
“So, hindi talaga tayo bagay.”
Kinuha ko ang bag ko at halos tumakbo palabas ng café bago pa makapagbigay ng bill ang waiter.
Paglabas ko, saka lang ako nakahinga nang maluwag.
Mission accomplished.
Nag-message pa ako kay Camille.
“Relax. Sigurado akong hindi ka na niya gugustuhing makita ulit.”
Tatlong linggo ang lumipas.
Bumalik ako sa university.
Nagsimula ang bagong semester sa isang balitang halos ikagulo ng buong department.
May isang batang negosyante raw na kilala sa industriya ang inimbitahan para magturo ng isang practical business program sa loob ng isang semester.
Halos kaladkarin ako ng roommate kong si Janelle Cruz sa kalahati ng campus para lang makakuha kami ng upuan.
“Balita ko dati siyang nag-manage ng malaking hotel chain.”
“So?”
“Bata.”
“Okay.”
“Gwapo.”
“Wala akong pakialam.”
“Single.”
“Mas lalo akong walang pakialam.”
Tinitigan ako ni Janelle na parang wala na akong pag-asa.
“Grabe ka talaga.”
Punong-puno ang lecture hall nang araw na iyon.
May mga estudyante pang nakaupo sa hagdan.
Kakabukas ko pa lang ng laptop nang biglang mag-ingay ang paligid.
“Andiyan na!”
“Grabe, mas gwapo siya sa personal!”
Awtomatiko akong tumingala.
At biglang nanigas ang buong katawan ko.
Ang lalaking naglalakad papunta sa harap…
Siya mismo ang lalaking naka-blind date ko.
Parehong mga mata.
Parehong mukha.
Ang kaibahan lang, ngayon ay naka-dark suit siya at may guest lecturer ID sa dibdib.
Agad akong yumuko.
Imposible.
Hindi niya ako makikilala.
Noong araw na iyon, makapal ang makeup ko, kulot ang buhok, at nakapulang dress.
Ngayon naka-ponytail ako, may salamin, at naka-hoodie.
Hindi niya ako makikilala.
Sigurado.
“Good morning.”
Umalingawngaw ang boses niya sa microphone.
“Ngayong semester, ako ang hahawak sa business simulation project ninyo.”
Pinilit kong ibaba pa ang katawan ko sa upuan.
Pero makalipas ang isang segundo, bigla siyang tumigil.
Tumahimik ang buong lecture hall.
Ramdam kong may matang nakatitig sa akin.
“Yung babae sa bandang likod.”
Hindi ako gumalaw.
“Yung naka-gray na hoodie.”
Bumilis ang tibok ng puso ko.
Siniko ako ni Janelle.
“Ikaw yata.”
Dahan-dahan akong tumingala.
Diretso siyang nakatingin sa akin.
Napakakalmado ng mga mata niya.
Nakakatakot sa sobrang kalmado.
“Ano ang pangalan mo?”
Napalunok ako.
“Lia Santos.”
Bahagya siyang nagtaas ng kilay.
Parang biglang nagyelo ang hangin.
Pagkatapos, bahagya siyang ngumiti.
“Lia Santos?”
“Opo.”
“Hindi ba Camille?”
Parang may sumabog sa ulo ko.
Sabay-sabay na lumingon ang mga kaklase ko.
Hindi ko pa alam kung paano magpapaliwanag nang buksan niya nang kalmado ang class list.
“Okay.”
Minarkahan niya ang isang linya gamit ang ballpen.
“Kailangan ng project natin ng isang student coordinator na direktang makikipag-ugnayan sa akin.”
Bigla akong kinabahan.
At agad na nagkatotoo ang masamang kutob ko.
“Lia.”
“Ikaw ang coordinator.”
Bigla akong tumayo.
“Sir, parang hindi po ako bagay.”
“Bakit?”
“Medyo introvert po kasi ako.”
Pati si Janelle ay napalingon sa akin na parang nakakita ng multo.
Tumango siya.
“Mas kailangan mong mag-practice, kung ganoon.”
Napakagat ako sa labi at umupo.
Pagkatapos ng klase, sabay-sabay nagsilabasan ang mga estudyante.
Balak kong sumabay sa agos at tumakas.
Pero bago pa ako makarating sa pinto, tinawag ako ng teaching assistant.
“Lia, gusto kang makausap ni Professor Adrian Villanueva.”
Napalingon ako.
Nakatayo siya sa tabi ng mesa, nakarolyo na ang manggas ng shirt niya.
Eksaktong gaya noong araw ng blind date.
Tumingin siya sa akin.
“Puwede nang umalis ang iba.”
Nagsara ang pinto.
Kami na lang dalawa ang naiwan.
Dahan-dahan siyang lumapit.
“Camille?”
Pilitan akong ngumiti.
“Sir, baka napagkamalan n’yo lang ako.”
“Talaga?”
Huminto siya sa harap ko.
“Yung babaeng nakilala ko noon, sinabi niyang mahilig siya sa twenty-year-old boys.”
Napaatras ako.
“Sinabi rin niyang ilang daang libo ang tinataya niya buwan-buwan.”
Napaatras ulit ako.
“Bumubuhay ng apat na kapatid.”
Patuloy siya.
“At may Golden Retriever na thirty thousand pesos ang gastos kada buwan.”
Tumama ang likod ko sa pinto.
Wala na akong atrasan.
Bahagya siyang yumuko para siya lang ang makarinig.
“Lia Santos.”
“May isa lang akong gustong itanong.”
Kinakabahan akong tumingin sa kanya.
“Ano po?”
Bahagyang ngumiti si Adrian.
“Bakit ang babaeng dapat kong naka-blind date ay pinsan mo…”
Saglit siyang tumigil.
“…pero tumawag ang pamilya niya kaninang umaga para sabihing ikakasal na siya sa ibang lalaki?”
Parang naubos ang dugo sa mukha ko.
Pero hindi pa pala iyon ang pinakamasama.
Naglapag siya ng isang folder sa harap ko.
Nakasulat doon ang buong pangalan ko.
Sa tabi nito, may pulang note.
Hindi pinapayagang magpanggap bilang ibang tao o magpadala ng kapalit sa anumang interview o programang may partnership sa university.
Napatulala ako.
Marahan niyang tinapik ang folder.
“Ngayon…”
“Gusto mong ikaw na mismo ang magpaliwanag…”
“O ipasa ko muna ito sa department?”
Bubuka pa lang sana ang bibig ko nang biglang tumunog ang cellphone niya.
Malinaw kong nakita ang pangalan sa screen.
Si Camille.
Tiningnan niya ang cellphone.
Pagkatapos, tumingin siya sa akin.
At saka niya pinindot ang speaker.
Agad na umalingawngaw ang boses ng pinsan ko sa buong silid.
“Adrian, huwag mo sanang masamain yung nangyari noon. Hindi talaga ako yung nakipagkita sa’yo. Pinsan ko iyon.”
Biglang namutla ang mukha ko.
Pero ang sumunod niyang sinabi ang talagang nagpahina sa tuhod ko.
“Ah, oo nga pala. Parang nag-aaral yata siya sa university kung saan ka nagtuturo.”
Dahan-dahang lumingon si Adrian sa akin.
Bahagyang umangat ang labi niya.
“Hmm.”
“Alam ko.”
Hindi pa ako nakakakilos nang marinig ko ang tunog ng lock sa pinto.
Ibinaba niya ang cellphone.
Pagkatapos, tumingin siya diretso sa akin.
“Ngayon…”
“Mag-usap tayo nang seryoso.”
Part 2
“Mag-usap tayo nang seryoso.”
Napalunok ako.
Ang tunog ng pagkaka-lock ng pinto kanina ay parang paulit-ulit na umaalingawngaw sa ulo ko.
“Sir… kung tungkol po ito sa blind date, puwede ko namang ipaliwanag.”
“Go ahead.”
Tumawid ng mga braso si Adrian at sumandal sa mesa.
Hindi siya mukhang galit.
Mas nakakatakot iyon.
Huminga ako nang malalim.
“Hindi ko planong lokohin ka para sa pera, trabaho, o kahit ano. Nakiusap lang talaga si Camille. May boyfriend na siya at hindi niya kayang sabihin sa pamilya namin dahil alam niyang magagalit sila.”
“At ikaw ang naging sacrificial lamb?”
“Hindi naman sacrificial lamb.”
Tumingin siya sa akin.
“Fine. Professional liar?”
Napangiwi ako.
“Mas masakit yata iyon.”
Sa unang pagkakataon, natawa siya nang mahina.
Pero agad ding nawala iyon.
“Lia, ang issue dito hindi iyong blind date.”
Tinapik niya ang folder.
“Ang issue ay may university partnership ang kompanyang pinanggalingan ko. Kapag lumabas na may student na gumamit ng identity ng ibang tao sa isang event na konektado sa isa sa mga partner families, puwedeng lumaki ang problema.”
Nanlamig ang mga palad ko.
“Masususpend ba ako?”
Hindi siya agad sumagot.
“Hindi kung sasabihin mo ang totoo.”
“Lahat?”
“Lahat.”
Napabuntong-hininga ako.
Kaya sinabi ko sa kanya ang buong kuwento.
Ang boyfriend ni Camille.
Ang pressure mula sa pamilya.
Ang plano naming ipamukhang ako ang pinakamasamang blind date sa buong bansa.
Pati ang thirty-thousand-peso Golden Retriever na hindi naman talaga umiiral.
Pagkatapos kong magsalita, tahimik siyang nakatingin sa akin.
“Yun lang?”
“Opo.”
“Sigurado?”
“Opo.”
Kinuha niya ang folder.
At sa harap ko, pinunit niya ang pulang note.
Napatitig ako.
“Sir?”
“Walang disciplinary case.”
Nanlaki ang mata ko.
“Talaga?”
“Ang meeting na iyon ay personal blind date. Hindi official university event. Tinakot lang kita.”
“Ano?!”
Napaatras siya dahil sa lakas ng boses ko.
“Tinakot mo ako?”
“Para umamin ka.”
“Professor Adrian!”
“Guest lecturer.”
“Pareho lang!”
Halos manginig ako sa inis.
Samantalang siya…
nakangiti.
Doon ko napagtanto.
Pinaglalaruan niya ako mula pa kanina.
“Napakasama mo.”
“Galing iyon sa babaeng nagkunwaring ibang tao at nagsabing nagsusugal siya ng hundreds of thousands every month.”
Wala akong naisagot.
Tumalikod ako para umalis.
Pero bago ko mabuksan ang pinto, nagsalita siya.
“Lia.”
Hindi ako lumingon.
“Bakit mo tinanggap maging coordinator kung ayaw mo?”
“Hindi ko tinanggap. Ikaw ang pumili sa akin.”
“Hindi iyon ang tanong ko.”
Napahinto ako.
Mas tahimik ang boses niya nang sabihin:
“Bakit hindi ka nag-file ng request na palitan ka?”
Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kung anong tumama sa dibdib ko.
Dahan-dahan akong lumingon.
“Nakakahiya.”
“Ang alin?”
“Na malaman ng buong klase na nakipag-blind date ako sa professor nila.”
“Hindi naman ikaw ang totoong blind date.”
“Mas nakakahiya nga iyon!”
Muli siyang natawa.
At nakakainis dahil…
maganda pala siyang tumawa.
Bago ako tuluyang lumabas, sinabi niya:
“Relax. Hindi ko sasabihin sa kahit sino.”
Pagkatapos ay dinugtungan niya:
“Pero simula bukas, coordinator ka talaga.”
Napalingon ako nang mabilis.
“Bakit?!”
“Kasi magaling kang magsalita.”
“Sinungaling ang tawag doon!”
“Useful skill sa negotiation.”
At doon nagsimula ang pinakamagulong dalawang buwan ng buhay ko.
Araw-araw akong may dahilan para kausapin si Adrian.
Project updates.
Schedules.
Presentations.
Industry interviews.
Sa unang dalawang linggo, halos lagi kaming nag-aaway.
Sa ikatlong linggo, napansin kong lagi na siyang may ekstrang iced coffee kapag may meeting kami.
Sa ikaapat, alam na niya kung anong flavor ang gusto ko.
At sa ikalimang linggo…
napansin kong hinihintay ko na ang mga meeting namin.
Hanggang isang hapon, paglabas ko ng library, nakita ko si Adrian sa parking area.
May kasama siyang babae.
Maganda.
Elegante.
At nang makita siya nito, agad siyang niyakap.
Hindi ko alam kung bakit biglang sumikip ang dibdib ko.
Pero bago pa ako makaalis, napansin ako ni Adrian.
“Lia.”
Naglakad siya palapit.
Kasunod ang babae.
“Meet my sister.”
Napakurap ako.
“Sister?”
Ngumiti ang babae.
“So ikaw pala si Lia.”
Nanigas ako.
“Bakit… kilala n’yo ako?”
Bago pa siya makasagot, mabilis na sinabi ni Adrian:
“Let’s go.”
Pero huli na.
Ngumiti ang kapatid niya sa akin.
“Of course. Ikaw iyong babaeng hindi niya makalimutan mula sa blind date.”
At sa unang pagkakataon…
si Adrian Villanueva naman ang nawalan ng masabi.
Part 3
Buong gabi kong inulit-ulit sa isip ang sinabi ng kapatid niya.
Ikaw iyong babaeng hindi niya makalimutan mula sa blind date.
Hindi makalimutan?
Ako?
Iyong babaeng nagsabing mahilig sa club, sugal, mas batang lalaki at may imaginary Golden Retriever?
Kinabukasan, maaga akong pumasok.
Plano kong umiwas kay Adrian.
Pero parang may sariling sense of humor ang universe.
Pagpasok ko pa lang sa classroom, nakita ko na siya sa harap.
At ang una niyang ginawa nang makita ako?
Tumingin sa akin.
Pagkatapos ay agad umiwas.
Napakunot ang noo ko.
Ako dapat ang umiiwas.
Bakit siya ang mukhang guilty?
Pagkatapos ng klase, ipinatawag niya ako para sa project update.
Pumasok ako sa faculty consultation room.
May salamin ang mga dingding at bukas ang pinto.
Mula noong naging coordinator ako, sinisigurado niyang lahat ng meetings namin ay professional at visible sa ibang staff.
Nilapag ko ang documents.
“Final participant list.”
“Thanks.”
Tahimik.
Sobrang tahimik.
Hindi ko napigilan.
“Sir.”
“Hmm?”
“Hindi mo raw ako makalimutan?”
Nabitawan niya ang pen.
Halos matawa ako.
Sa wakas.
May pagkakataon din akong makabawi.
Dahan-dahan niyang kinuha ang pen.
“Mahilig gumawa ng kuwento ang kapatid ko.”
“Talaga?”
“Oo.”
“Pero parang specific.”
“Lia.”
“Ano?”
Tumingin siya diretso sa akin.
“Gusto mo ba talagang malaman?”
Biglang nawala ang tapang ko.
“Hindi.”
Tumayo ako.
“Salamat. Bye.”
“Sit down.”
“May next class ako.”
“Forty minutes pa.”
Paano niya alam schedule ko?
Nang mapansin niya ang tingin ko, itinuro niya ang coordinator file.
“Nandoon.”
“Ah.”
Muli akong umupo.
Huminga siya nang malalim.
“Noong blind date…”
Tumigil siya.
“…alam ko agad na hindi ikaw si Camille.”
Nanlaki ang mata ko.
“Ano?”
“May picture ako.”
“Akala ko iniisip mong filter lang!”
“Hindi naman kayang baguhin ng filter ang bone structure.”
Napatakip ako sa mukha.
“Diyos ko.”
“Pero curious ako kung hanggang saan ka aabot.”
“Kayang-kaya mong sabihin agad!”
“Mas entertaining iyong ginawa mo.”
Tinanggal ko ang kamay sa mukha ko.
“Kaya hinayaan mo akong magsinungaling nang halos isang oras?”
“Oo.”
“Masama ka talaga.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Pero may isa pang dahilan.”
Tumahimik ako.
“Bago tayo magkita, alam ko nang ayaw ni Camille sa arrangement. Nalaman kong may boyfriend siya.”
“Paano?”
“Sinabi niya sa kapatid ko ilang buwan bago iyon.”
“Then bakit ka pumunta?”
“Dahil ayaw ko rin sa blind date.”
Napakurap ako.
“Ha?”
“Pareho kaming pinilit ng pamilya.”
Napahawak ako sa noo.
“So pareho tayong gustong sirain iyon?”
“Basically.”
“At hinayaan mo lang akong magpakahirap?!”
“Again—”
“Entertaining?”
Tumango siya.
Kinuha ko ang folder at bahagyang hinampas sa mesa.
“Unbelievable.”
Tumawa siya.
Pero bago ako tuluyang mainis, naging seryoso ang mukha niya.
“Lia, may kailangan akong sabihin tungkol sa project.”
Agad akong natahimik.
“Ano?”
“Next week, hindi na ako ang direct evaluator ng group mo.”
“Bakit?”
“Conflict of interest.”
Parang bumagsak ang sikmura ko.
“May nagreklamo ba?”
“Wala.”
“Then bakit?”
Tahimik siyang tumingin sa akin.
At doon ko naintindihan.
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
“Adrian…”
First time kong tawagin siya sa pangalan.
Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.
“Hindi kita puwedeng ligawan habang ako ang may control sa grade mo.”
Napahawak ako sa gilid ng upuan.
Hindi ko alam kung ano ang mas nakakagulat.
Na direkta niya iyong sinabi.
O na may parte sa akin na matagal nang gustong marinig iyon.
“Ligawan?”
“Oo.”
“Hindi mo man lang ako tinanong kung gusto kong magpaligaw.”
“Kaya nga hindi pa kita nililigawan.”
Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.
“Confident ka.”
“Hindi.”
“Hindi?”
“Actually, mas kinakabahan ako ngayon kaysa noong nagpresent ako sa board para sa first major project ko.”
Napatawa ako.
“Good.”
“Good?”
“Para patas.”
Mula noon, nagbago ang setup.
May ibang faculty member nang nag-evaluate sa group namin.
Si Adrian ay nanatiling lecturer ng general sessions pero hindi na siya kasama sa grading ko, consultations, o academic decisions tungkol sa akin.
At hindi rin niya ako minadali.
Walang secret dates.
Walang inappropriate messages.
Walang drama sa campus.
Paminsan-minsan lang, pagkatapos ng university activities at kapag tapos na ang anumang official responsibility niya, nagkakasabay kaming bumili ng kape sa labas.
Minsan, pinag-uusapan namin ang negosyo.
Minsan, pamilya.
Minsan, iyong kakila-kilabot kong blind-date performance.
“Hanggang ngayon,” sabi niya minsan, “hindi ko matanggap iyong Golden Retriever.”
“Bakit iyon ang pinaka-naaalala mo?”
“Thirty thousand pesos every month, Lia.”
“Luxury dog.”
“Imaginary luxury dog.”
Sa pagtatapos ng semester, naging pinakamataas ang score ng group namin sa final simulation.
Pero ang mas mahalaga sa akin ay hindi iyon.
Kundi ang araw na matapos ang lahat ng grades.
Lumabas ako ng administration building hawak ang final results.
Nasa labas si Adrian.
Walang lecturer ID.
Walang folder.
Walang anumang dahilan para tawagin ko siyang “Sir.”
May hawak lang siyang dalawang kape.
Iniabot niya ang isa sa akin.
“Congratulations.”
“Thanks.”
Kinuha ko iyon.
Tahimik kaming naglakad papunta sa garden sa gilid ng campus.
Pagdating namin sa isang bench, huminto siya.
“Lia.”
“Hmm?”
“Officially, wala na akong role sa grades mo.”
Napangiti ako.
“Alam ko.”
“So…”
Sandali siyang tumigil.
Nakakatuwang makita ang lalaking laging napakakalmado na mukhang nahihirapang buuin ang susunod na pangungusap.
“Puwede na ba kitang yayain sa totoong date?”
Kunwari akong nag-isip.
“Depende.”
“Sa ano?”
“Anong age mo ulit?”
Napapikit siya.
“Huwag na naman.”
“Twenty-six?”
“Twenty-seven na.”
Napailing ako kunwari.
“Masyadong matanda.”
“Lia.”
Tumawa ako.
“Fine.”
Tumingin siya sa akin.
“Fine?”
“Isang date.”
“Isa lang?”
“Kapag hindi boring, puwedeng sundan.”
Doon ko unang nakita iyong ngiti niya na walang halong pang-aasar.
At sa totoo lang…
medyo delikado iyon.
Dahil doon nagsimula ang lahat.
Isang date naging tatlo.
Tatlo naging lingguhan.
Unti-unting nalaman ng pamilya namin.
Si Camille ang pinakamaingay.
“Hindi ako makapaniwala! Ako dapat ang ka-blind date niya, tapos ikaw ang nauwi sa kanya?”
“Kasalanan mo.”
“Excuse me? Tinulungan kitang magkaroon ng love life.”
“Pinadala mo ako para sirain iyon!”
“Same result.”
Makalipas ang halos isang taon, graduation ko.
Nasa audience si Adrian kasama ng pamilya ko.
Nang tawagin ang pangalan ko sa stage, narinig ko ang pinakamalakas na palakpak mula sa bahagi kung saan siya nakaupo.
Pagkatapos ng ceremony, nilapitan niya ako habang hawak ko pa ang diploma folder.
“Congratulations, Ms. Santos.”
Ngumiti ako.
“Thank you, Mr. Villanueva.”
“May regalo ako.”
“Nasaan?”
“Sa café.”
Napakunot ang noo ko.
“Anong café?”
Ngumiti siya.
At doon ko naisip.
Hindi.
“Yung café?”
“Yung café.”
Halos matawa ako.
Bumalik kami sa lugar kung saan nagsimula ang lahat.
Parehong mesa.
Parehong pwesto.
Pero ibang-iba na kami.
Pagkaupo ko, may maliit na kahon sa harap ko.
Napatigil ako.
“Adrian.”
“Relax.”
Binuksan ko.
Hindi singsing.
Isang maliit na silver keychain na hugis Golden Retriever.
Natawa ako nang malakas.
“Seriously?”
“Thirty thousand pesos per month.”
Hinampas ko siya sa braso.
“Hindi mo talaga makakalimutan iyon.”
“Hindi.”
Pagkatapos ay kumuha siya ng envelope.
Sa loob ay may printed reservation para sa isang weekend trip sa isang tahimik na beach town.
Sa ibaba, may handwritten note.
No pretending. No fake names. Just Lia and Adrian.
Biglang uminit ang mga mata ko.
“Corny.”
“Pero gusto mo?”
Tumango ako.
“Oo.”
Hinawakan niya ang kamay ko sa ibabaw ng mesa.
“May isa pa pala.”
“Ano?”
Huminga siya nang malalim.
“Kapag dumating ang araw na gusto mo nang magpakasal…”
Napahinto ako.
“…ako ang gusto kong kasama mo sa totoong blind date na panghabambuhay.”
Napatawa ako kahit naiiyak na.
“Ang pangit ng proposal mo.”
“Hindi pa proposal.”
“Good.”
“Practice lang.”
Tumawa kami pareho.
At habang nakatingin ako sa lalaking minsang ginawa kong target ng pinakamalalang kasinungalingan ko, bigla kong naisip kung gaano ka-absurd ang lahat.
Pumunta ako sa café na iyon para siguraduhing hindi na niya ako gustong makita ulit.
Nagbihis ako para takutin siya.
Nagsinungaling ako para itulak siya palayo.
At tumakbo akong palabas na siguradong tapos na ang lahat.
Pero minsan pala, may mga taong nakikilala mo sa pinakawalang-kuwentang paraan…
at sila pa ang nagiging dahilan kung bakit nagbabago ang direksiyon ng buong buhay mo.
Makalipas ang dalawang taon, bumalik kami sa parehong café.
Sa parehong mesa.
Pero diesmal, may totoong singsing na sa maliit na kahon.
Wala nang pekeng pangalan.
Wala nang imaginary dog.
Wala nang kailangang takutin o takasan.
Tiningnan ako ni Adrian at ngumiti.
“Lia Santos, may final question ako.”
Napatawa ako.
“Kapag tungkol na naman ito sa thirty-thousand-peso Golden Retriever, aalis talaga ako.”
Umiling siya.
“Mas mahalaga.”
Lumuhod siya.
At sa paligid namin, nagsimulang pumalakpak ang mga taong palihim palang naghihintay—pamilya ko, si Camille, si Janelle, pati kapatid niya.
Tinakpan ko ang bibig ko.
“Will you marry me?”
Minsan, pumunta ako roon para sirain ang isang blind date.
Ngayon, nakatayo ako sa parehong lugar habang hinihintay ng lalaking iyon ang sagot ko para sa natitirang bahagi ng buhay namin.
Tumango ako habang tumatawa at umiiyak.
“Oo.”
At mula sa likuran, sumigaw si Camille:
“Buti na lang pinadala kita noon!”
Sabay-sabay kaming nagtawanan.
Tumingin ako kay Adrian.
“May utang ka pa rin sa akin.”
“Magkano?”
“Thirty thousand pesos.”
Napailing siya.
“Para saan?”
Ngumiti ako.
“Bibili na tayo ng totoong Golden Retriever.”
