Sa Araw ng Kasal, Akala Nila Mapapalitan Lang Ako ng Kababata, Hanggang Dumating ang Lolo Niya na Namumutla at Hawak ang Suspension Notice
Bahagi 3: Sa Araw ng Kasal, Akala Nila Mapapalitan Lang Ako ng Kababata, Hanggang Dumating ang Lolo Niya na Namumutla at Hawak ang Suspension Notice
Pagkatapos, pinindot ko ang send.
Doon biglang nag-ring ang telepono ni Rafael.
Nakita ko sa screen ang pangalan ng lolo niya.
Don Emilio Soriano.
Hindi pa man niya nasasagot, sunod-sunod nang nag-vibrate ang phone niya.
Company legal.
Board secretary.
Chief finance officer.
Tinawagan din ako ni Attorney Ramos.
Sinagot ko ito sa speaker.
—Engineer Mercado, confirmed. The preliminary suspension notice has been sent to Soriano Group.
Napahigpit ang hawak ni Rafael sa phone niya.
—What suspension notice?
Tumitig ako sa kanya at sinabi nang mabagal:
—Iyong notice na nagsasabing hindi na kayo maaaring pumirma ng bagong technical renewal hangga’t hindi na-iimbestigahan ang coercion, intimidation, at misuse of institutional partnership.
At sa unang pagkakataon sa gabing iyon, nakita kong natakot si Rafael Soriano.
Hindi ako umiyak noong gabing iyon.
Hindi sa harap nila.
Hindi sa harap ng mga guard.
Hindi sa harap ng barangay desk officer na kumuha ng statement ko habang nanginginig pa ang kamay ko sa sakit ng braso.
Tahimik kong pinapirma ang property representative sa incident log. Pinakuha ko ang CCTV backup mula sa gate, sala, at hallway. Pinadokumento ko ang tarpaulin, ang black ribbons, ang candles, ang staff list, pati ang aso ni Bianca na dinala nang walang clearance.
Habang ginagawa ko iyon, si Rafael ay ilang ulit tinawagan ng lolo niya.
Noong una, hindi niya sinasagot.
Noong ikalima, sinagot niya.
Hindi ko narinig ang buong usapan, pero sapat ang ilang salitang lumabas mula sa speaker dahil sa lakas ng boses ni Don Emilio.
—Anong ginawa mo?
—Bakit may suspension notice?
—Nasaan si Engineer Mercado?
—Rafael, huwag mong sasabihing pinahiya mo siya!
Si Rafael, na kanina ay halos ipagtabuyan ako na parang basahan, biglang bumaba ang boses.
—Lolo, exaggerated lang. She is being dramatic.
Hindi ko alam kung ano ang sinabi sa kabilang linya, pero nakita kong nanigas ang balikat niya.
Si Bianca, hindi pa rin marunong tumahimik.
—Raf, huwag kang magpa-pressure. Lolo mo lang iyan. Ikaw ang heir. Hindi ka niya kayang tanggalin.
Doon ko nakita ang maliit na pag-urong sa mata ni Rafael.
Hindi dahil narealize niyang mali siya.
Kundi dahil narealize niyang baka hindi siya kasing-lakas ng inaakala niya.
Pagkatapos ng statement ko, umalis ako sa bahay-handaan.
Hindi ako umuwi sa bahay ng nanay ko.
Ayokong marinig muna ang tanong niya.
Ayokong marinig ang panghihinayang niya sa kasal, sa imbitasyon, sa handa, sa sasabihin ng kapitbahay.
Pumunta ako sa maliit na dormitory unit malapit sa research center, doon sa kwartong ginagamit ko kapag galing ako sa field at kailangan kong magpasa ng report kinabukasan.
Doon lang ako umupo sa gilid ng kama.
Doon lang ako napatingin sa braso kong may pulang guhit.
Doon lang ako nakaramdam ng pagod.
Hindi ako nasaktan dahil hindi ako mahal ni Rafael.
Mula simula, alam kong hindi kami nagpakasal dahil sa pag-ibig.
Ang masakit, buong pamilya niya ang nakinabang sa paggalang na ibinigay ko, pero ang tingin pa rin nila sa akin ay babaeng madaling yurakan.
Bago maghatinggabi, tumawag ang nanay ko.
Hindi ko sinagot agad.
Pero nag-text siya.
“Anak, totoong kanselado ang kasal? Nandito ang tita mo. May nagsend sa amin ng picture ng setup. Ano ang nangyari?”
Tinitigan ko ang screen.
Matagal bago ako sumagot.
“Ma, pinapili niya ako: lumuhod kay Bianca o huwag matuloy ang kasal. Pinili kong huwag lumuhod.”
Wala siyang reply sa loob ng ilang minuto.
Pagkatapos:
“Puwede ba kitang puntahan?”
Ipinikit ko ang mata ko.
Noong unang pinilit niya akong pag-isipan ang kasal na ito, sinabi niya na bihira ang pamilyang tulad ng Soriano. Sinabi niya na hindi masama ang practical marriage kung may respeto. Sinabi niya na baka ito na ang pagkakataon kong hindi na mapagod sa fieldwork habang buhay.
Hindi ko siya sinisi noon.
Pagod din siya sa buhay.
Pero ngayong gabi, ayokong aliwin siya.
Kaya isang sagot lang ang ipinadala ko.
“Bukas na lang po.”
Kinabukasan, araw ng dapat sana ay kasal ko.
Alas-sais pa lang ng umaga, nagising ako sa sunod-sunod na tawag.
Wedding coordinator.
Florist.
Caterer.
Ninang sa opisina.
Barangay captain.
At tatlong hindi kilalang numero.
Hindi ko sinagot ang karamihan.
Binuksan ko lang ang message mula sa wedding coordinator.
“Ma’am Lia, urgent po. Nandito po si Ma’am Bianca sa venue. Pinapatanggal niya pangalan ninyo sa entrance board. Sinasabi niya siya na raw ang bride.”
Naupo ako.
Hindi ko alam kung tatawa ako o magagalit.
May kasal pa rin?
Kahit kanselado na?
May sumunod na message.
“Ma’am, si Sir Rafael po ang nagbigay ng instruction. Papalitan daw ang bridal march. Pinapasuot niya kay Ma’am Bianca ang spare bridal robe sa preparation room.”
Hindi na ako nagulat.
Ang kapal ng mukha ay hindi basta nauubos.
Tinawagan ko si Attorney Ramos.
—Attorney, ituloy po natin ang documentation sa venue.
—Sigurado ka bang pupunta ka?
—Oo.
—Hindi mo kailangang harapin sila.
—Kailangan.
Tumayo ako, naligo, at sinuot ang hindi wedding gown.
Isang simpleng puting barong-inspired blouse, dark slacks, at flat shoes.
Hindi bride ang itsura ko.
Mas mukha akong dadalo sa technical hearing.
Iyon ang gusto ko.
Pagdating ko sa venue, abala ang lahat.
Nasa isang garden events place sa labas ng lungsod ang ceremony. May capiz lanterns, sampaguita garlands, at mahabang aisle na gawa sa woven banig runner. Sa labas, nakaparada ang mga sasakyan ng mga bisita. May mga kamag-anak na naka-Barong Tagalog, may mga tita na naka-pastel dress, at may mga ninong na nagbubulungan sa gilid.
Sa entrance, nakita ko ang unang insulto.
Ang welcome board na kahapon ay may pangalan namin ni Rafael ay tinakpan ng bagong tarp.
“Rafael & Bianca.”
Hindi ko alam kung gaano kabilis nila ginawa iyon.
Pero alam kong sinadya nila itong ipakita sa akin.
Sa gilid ng hallway, nakita ko ang nanay ko.
Namumutla siya.
Nang makita niya ako, agad siyang lumapit.
—Lia, anak…
Hindi siya nakapagsalita pa.
Hinawakan ko ang kamay niya.
—Ma, hindi ako nandito para maghabol.
Napaiyak siya.
—Patawarin mo ako. Akala ko mabuting pamilya sila. Akala ko magiging ligtas ka.
Hindi ko sinagot agad.
Dahil kung magsasalita ako, baka bumigay ako.
Sa halip, tumingin ako sa entrance ng garden.
Doon nakatayo si Bianca.
Suot niya ang robe ko.
Iyong robe na pinasadya ng nanay ko mula sa piña fabric, may maliit na burdang dahon ng narra sa manggas dahil iyon ang paborito kong puno sa field site.
Nang makita ko iyon, saka lang ako halos mawalan ng kontrol.
Hindi dahil sa damit.
Kundi dahil pati ang huling bagay na ginawa ng nanay ko para sa akin ay kinuha niya at sinuot na parang tropeo.
Nakita ako ni Bianca.
Ngumiti siya.
Lumapit siya habang may hawak na bouquet.
—Ay, dumating ka pala. Akala ko may hiya ka pa.
Tiningnan ko ang robe.
—Hubarin mo iyan.
Tumawa siya.
—Bakit? Hindi mo na naman gagamitin.
—Gawa iyon ng nanay ko.
Bahagya siyang tumingin sa nanay ko, pagkatapos balik sa akin.
—Then thank you sa donation.
May mga taong nakarinig. May napasinghap.
Pero bago pa ako makasagot, dumating si Rafael.
Suot niya ang barong na dapat suotin niya sa kasal namin.
Nang makita niya ako, kumunot ang noo niya.
—Why are you here?
—Para kunin ang gamit ko. Para itigil ang paggamit ninyo ng pangalan ko. At para ipaalam sa mga bisita kung bakit walang kasal.
Naningkit ang mata niya.
—Huwag kang gagawa ng eksena.
Napangiti ako.
—Eksena? Rafael, pinalitan mo ang bride nang hindi kinokonsulta ang legal cancellation, ginamit mo ang venue contract na ako ang pumirma, at pinasuot mo sa kababata mo ang robe ko. Ako pa rin ang gumagawa ng eksena?
Lumapit siya at bumulong.
—Lia, last warning. Kapag nagsalita ka sa harap ng mga bisita, sisiguraduhin kong wala ka nang mukhang maihaharap.
Hindi na ako umatras.
—Wala ka nang kayang sirain sa mukha ko na hindi mo sinira kagabi.
Nang oras na iyon, may biglang dumating na convoy.
Tatlong sasakyan.
Isang itim na sedan, isang van, at isang sasakyan ng corporate legal team.
Bumukas ang pinto.
Bumaba si Don Emilio Soriano.
Ang matandang lalaki na ilang buwan nang pumupunta sa opisina namin. Laging may dalang prutas mula sa Batangas, laging nakangiti sa receptionist, laging sinasabing mahalaga raw ang tiwala sa negosyo.
Ngayon, wala na ang ngiti niya.
Namumutla siya.
Hawak niya ang folder na may pulang stamp.
“Notice of Preliminary Suspension.”
Sa likod niya, bumaba ang corporate secretary, dalawang board members, at isang lalaking kilala ko bilang compliance director ng Soriano Group.
Nakita sila ni Rafael.
Bigla siyang nanigas.
—Lolo?
Hindi siya pinansin agad ni Don Emilio.
Diretso siyang lumapit sa akin.
Sa harap ng mga bisita, sa harap ni Bianca, sa harap ng nanay ko, yumuko siya nang malalim.
—Engineer Mercado, humihingi ako ng tawad.
Parang sumabog ang bulungan sa paligid.
Bianca napaatras.
Rafael halos hindi makahinga sa galit at hiya.
—Lolo, what are you doing?
Doon siya nilingon ng matanda.
Ang tingin ni Don Emilio ay hindi na tingin ng lolo sa paboritong apo.
Tingin iyon ng isang negosyanteng nakita ang tagapagmana niyang nagsunog ng tulay na ilang taon niyang itinayo.
—Ako ang dapat magtanong niyan, Rafael.
Ipinakita niya ang folder.
—Alam mo ba kung magkano ang mawawala sa kompanya kapag hindi na-renew ang technical license?
Hindi sumagot si Rafael.
Si Bianca ang sumingit, boses matinis.
—Sir, hindi naman siguro dapat maapektuhan ang buong kompanya dahil lang sa personal drama. Si Lia lang ang—
Huminto siya nang lingunin siya ni Don Emilio.
—Ikaw ang babaeng nagdala ng black funeral setup sa bahay-handaan?
Namutla siya.
—Sir, concept lang iyon—
—Ikaw ang nagsuot ng robe ng bride?
—Rafael said—
—Ikaw ang nag-utos sa security na hawakan ang authorized occupant?
Hindi na nakasagot si Bianca.
Sa sandaling iyon, dumating si Attorney Ramos.
Kasama niya ang representative mula sa property office at ang barangay desk officer na kumuha ng report kagabi.
Hawak nila ang printed photos, incident log, at CCTV backup.
Tumingin si Attorney Ramos sa akin.
—Engineer, handa ka na?
Tumango ako.
Akala ko doon na matatapos.
Pero hindi pa pala.
Dahil biglang hinablot ni Rafael ang folder sa kamay ng lolo niya at sumigaw:
—Hindi ako papayag na sirain niya ako! Siya ang desperadang pumayag sa arranged marriage. Siya ang nakinabang sa pangalan natin. Huwag ninyong baliktarin ang lahat!
Tumahimik ang garden.
Lahat ay nakatingin sa akin.
Si Rafael, halos nanginginig sa galit, itinuro ako.
—Sabihin mo sa kanila, Lia. Sabihin mong pumayag ka dahil gusto mong maging Soriano.
Dahan-dahan kong kinuha mula sa bag ko ang isang brown envelope.
Hindi iyon incident report.
Hindi iyon property document.
Iyon ang kopya ng liham na pirmado ni Don Emilio, corporate counsel, at ng aming institutional partnership office noong tatlong buwan na ang nakaraan.
Tiningnan ko si Rafael.
—Gusto mong marinig nila ang totoo?
Hindi siya sumagot.
Binuksan ko ang envelope.
—Sige.
Lumapit ako sa microphone na dapat sana ay para sa wedding vows.
Sa harap ng mga bisitang kanina pa nagbubulungan, sinabi ko:
—Bago ninyo husgahan kung sino ang desperada, basahin muna natin kung sino ang unang lumuhod para sa kasal na ito.
At itinaas ko ang unang pahina ng dokumento.
