Bahagi 3 — Ang Lihim sa Deposito ng Kasal ang Nagbukas sa Mas Malaking Panloloko
Bahagi 3 — Ang Lihim sa Deposito ng Kasal ang Nagbukas sa Mas Malaking Panloloko
Nang makita ko ang halagang ₱215,000, hindi ako agad nagsalita.
Parang biglang lumayo ang lahat ng tunog sa paligid.
May nagsasalitang bisita.
May tumutugtog na instrumental music mula sa chapel.
May batang tumatakbo sa damuhan.
Pero ang nakikita ko lang ay ang bank reference number sa screen.
₱215,000.
Refund to Groom.
Transferred to Marco Bautista.
Tumayo sa tabi ko si Papa.
“Ano ‘yan?”
Ipinakita ko sa kanya ang cellphone.
Hindi accountant si Papa, pero marunong siyang magbasa ng numero.
“Ano’ng refund?”
“Hindi ko alam.”
Nilingon ko si Carlo.
“Explain.”
Nanigas ang mukha niya.
“Hindi mo maiintindihan kung dito natin pag-uusapan.”
“Iyon mismo ang dahilan kung bakit dito natin pag-uusapan.”
“Lea.”
“Nasaan ang ₱215,000?”
Lumapit si Marco.
“Babalik naman ‘yan.”
Parang may pumitik sa ulo ko.
“Ah. So alam mo.”
Napaatras siya.
“Hindi, ang ibig kong sabihin—”
“Hindi kita tinatanong.”
Bumaling ulit ako kay Carlo.
“Bakit napunta kay Marco ang refund galing sa perang ako ang nagdeposito?”
Huminga siya nang malalim.
“May kailangan lang akong bayaran.”
“Anong kailangan?”
“Personal.”
“Galing sa wedding fund natin?”
“Pansamantala lang.”
“Pansamantala?”
Napatawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil sa sobrang kapal ng mukha ng sagot.
“Gumastos ako para sa venue. Sa pagkain. Sa damit. Sa photographer. Sa halos lahat. Tapos may ₱215,000 kang kinuha nang hindi sinasabi sa akin at ngayon sasabihin mong personal?”
Nagsimula nang magbulungan ang mga bisita.
Lumapit ang nanay ni Carlo.
“Lea, puwede bang sa loob na lang?”
“Huwag po muna, Tita.”
“Maraming tao.”
“Alam ko.”
“Hindi magandang tingnan.”
Napatingin ako sa basang bahagi ng gown ko.
“Alin po? Ito? O iyong pagnanakaw ng pera?”
Biglang sumingit si Carlo.
“Walang nagnakaw!”
“Then explain.”
Hindi siya sumagot.
Tumingin ako kay Carla.
“Ma’am, may complete copy ka ng wedding account reconciliation?”
Nakatitig siya sa sahig.
“Meron po.”
“Send it to me.”
“Lea!” sigaw ni Carlo.
Doon unang natahimik nang tuluyan ang paligid.
Hindi ako natinag.
“Bakit ka sumisigaw?”
“Dahil sumosobra ka na.”
“Sumosobra ako?”
“Oo! Kasal natin ngayon. May bisita. May pari. May pamilya. Pero ginagawa mo itong audit meeting!”
Napatitig lang ako sa kanya.
Sa unang pagkakataon, malinaw na malinaw sa akin ang problema.
Hindi niya iniisip kung nasaktan ako.
Hindi niya iniisip kung ninakawan niya ako.
Hindi niya iniisip kung tama ang ginawa ng mga kaibigan niya.
Ang iniisip niya ay kung gaano siya kahihiyan kapag nalaman ng ibang tao ang ginawa niya.
Tahimik akong bumaling kay Carla.
“Send everything.”
Makalipas ang ilang segundo, nag-vibrate ang phone ko.
Labingwalong pages.
Tinignan ko muna ang summary.
Original wedding budget: ₱1.26 million.
Paid by my family and me: ₱842,000.
Paid by Carlo and his family: ₱198,000.
Pending: ₱220,000.
Hindi iyon ang napag-usapan namin.
Sa usapan namin, halos pantay ang ambag.
May screenshots ng bank transfers.
May supplier invoices.
May handwritten instructions.
Isa-isa kong tiningnan.
Doon ko nakita ang pattern.
Dalawang vendor ang tunay.
Ang iba, sobrang mahal kumpara sa original quotation.
May sound system package na mula ₱62,000 ay naging ₱108,000.
May photo booth na ₱18,000 sa original quote pero ₱39,500 ang nakalagay sa final reconciliation.
May “entertainment coordination” na ₱87,500.
At bawat dagdag na iyon, may refund o rebate na napupunta sa accounts nina Marco at Javi.
Tinawagan ko ang florist habang nakatayo pa ako sa gilid ng venue.
Sumagot siya agad.
“Hi, Ms. Lea!”
“Ma’am, quick question. Magkano talaga final contract natin?”
“₱74,000 po.”
Tumingin ako sa reconciliation.
₱96,000.
“May refund po ba kayo kay Carlo?”
Tahimik sa kabilang linya.
“Ma’am…”
“Please. Sabihin ninyo sa akin.”
“May ₱22,000 pong ibinalik sa account na pinadala sa amin ni Sir Carlo. Akala po namin napag-usapan ninyo.”
“Kanino nakapangalan?”
“Javi Ramirez.”
Napapikit ako.
Pagbaba ko ng tawag, hindi na makatingin sa akin si Javi.
“Magkano lahat?”
Walang sumagot.
“Carlo, magkanong pera ang kinuha ninyo?”
“Hindi ninyo.”
“Magkano?”
“Lea, hindi naman nawala.”
“Kung hindi nawala, nasaan?”
Humigpit ang panga niya.
“Ginamit ko lang pambayad sa isang obligasyon.”
“Ano?”
Hindi siya sumagot.
At doon nagsalita si Papa.
“May utang ka ba?”
Hindi pa rin sumagot si Carlo.
Napatingin si Papa sa akin.
Bigla siyang namutla.
May naalala yata siya.
“Sandali.”
Kinuha niya ang sariling cellphone.
Nag-scroll siya nang ilang segundo.
Pagkatapos, sinabi niya sa akin ang bagay na hindi ko alam.
“Anak, tatlong buwan na ang nakaraan, humiram sa akin si Carlo ng ₱450,000.”
Parang may humigop ng hangin sa paligid.
“Ano?”
Tumingin ako kay Carlo.
Namula ang mukha niya.
“Pa, para saan?”
“Sabi niya pang-down payment ninyo sa condo.”
Napalunok ako.
Wala kaming biniling condo.
May tinitingnan kaming unit sa Cainta, pero hindi kami nagbayad ng reservation.
“Papa… hindi kami kumuha ng condo.”
Nanlaki ang mata niya.
At sa wakas, natanggal ang lahat ng depensa ni Carlo sa mukha.
“Carlo?”
Mabilis na sumagot ang nanay niya.
“Baka may misunderstanding lang.”
Napalingon ako sa kanya.
“Tita, alam ninyo?”
“Hindi.”
Pero masyado siyang mabilis sumagot.
Napansin din iyon ng nanay ko.
“Lorna,” sabi ni Mama. “Alam mo ba?”
“Hindi nga.”
“Then bakit parang hindi ka nagulat?”
Hindi siya nakasagot.
Doon na ako tuluyang umurong mula sa grupo.
Hindi ko na kayang huminga nang maayos.
Buntis ako.
Basang-basa ang gown ko.
May mga bisitang nakatingin.
At sa loob ng dalawampung minuto, nalaman kong ang lalaking pakakasalan ko ay kumuha ng daan-daang libong piso mula sa wedding fund at humiram pa ng ₱450,000 sa tatay ko gamit ang kasinungalingan.
Lumapit si Mama sa akin.
“Lea, sumama ka muna sa bridal room.”
Sa pagkakataong iyon, pumayag ako.
Sumama sina Mama, Papa, at Carla.
Sinara namin ang pinto.
Pagkapasok ko, doon lang ako umiyak.
Hindi malakas.
Walang hagulgol.
Umupo lang ako sa harap ng salamin habang tuloy-tuloy ang luha.
Inalis ng makeup artist ang basang outer skirt ng gown at binalot ako ng robe.
“Anak,” sabi ni Mama. “Hindi mo kailangang ituloy.”
Tumango si Papa.
“Kahit magkano pa nagastos natin.”
Hinawakan ko ang tiyan ko.
“Hindi ako natatakot sa perang nawala.”
“Alam namin.”
“Ang iniisip ko… anim na taon kami.”
Walang sumagot.
“Paano ko hindi nakita?”
Lumapit si Papa.
“Dahil nagtiwala ka.”
Iyon lang.
At sa simpleng pangungusap na iyon, lalo akong naiyak.
Makalipas ang sampung minuto, nag-message si Carlo.
Can we talk alone?
Hindi ako sumagot.
Sumunod pa.
Lea please. Nagkamali ako pero maaayos natin.
Then:
Huwag mong sirain ang future ng anak natin dahil sa pera.
Napasandal ako.
Kahit ngayon, ako pa rin ang sumisira.
Ipinakita ko kay Mama.
Umiling siya.
“Pattern na iyan.”
Habang sinusuri ni Carla ang records, may napansin siyang isa pang kakaiba.
“Ma’am Lea, may cancelled supplier booking dito.”
“Ano?”
“Original DJ ninyo. Nagbayad kayo ng ₱30,000 deposit pero kinancel ni Sir Carlo two weeks ago.”
“Bakit?”
“Pinalitan daw ng kaibigan.”
“Refunded?”
“₱20,000.”
“Kanino napunta?”
Tinignan niya.
“Kay Marco rin.”
Napatawa si Papa nang walang saya.
“Parang negosyo pala itong kasal.”
Bago ako makasagot, may kumatok.
Si Nico.
Isa sa barkada ni Carlo.
Hindi siya kabilang sa mga tumatawa kanina.
Sa totoo lang, halos hindi ko siya napansin.
Binuksan ni Papa nang kaunti ang pinto.
“Ano?”
“Sir… gusto ko lang pong makausap si Lea.”
“Ano na naman?”
“May kailangan po siyang makita.”
Ayaw siyang papasukin ni Papa.
Pero sinabi kong hayaan.
Pumasok si Nico na parang gusto nang lumubog sa sahig.
“Sorry.”
Hindi ako sumagot.
“Hindi ko alam na aabot sa ganito.”
“Pero alam mong may prank.”
Tumango siya.
“Alam ko.”
“Alam mong ayaw ko.”
Tumango ulit.
“Kaya bakit ka sumama?”
“Dahil duwag ako.”
Hindi ko inaasahan ang sagot.
Inilabas niya ang cellphone niya.
“May group chat kami.”
“Alam ko.”
“Hindi. I mean… may hiwalay na group chat para sa kasal.”
Nanlamig ako.
“Anong pangalan?”
“Operation Tame Lea.”
Napapikit si Mama.
Si Papa naman ay napamura nang mahina.
Ibinigay ni Nico sa akin ang phone.
Mahigit tatlong linggo ang messages.
Binasa ko.
Una, biruan lang.
Mga meme.
Mga joke tungkol sa kasal.
Hanggang sa nakita ko ang message ni Marco:
Bro, kailangan maturuan si accounting girl na hindi siya boss sa bahay.
Reply ni Javi:
Game. Bride initiation tayo.
Then Carlo:
Wag lang sobra. Buntis yan.
Sumunod si Marco:
Mas nakakatawa nga kung mainis.
May laughing emoji.
Tapos may larawan ng banner.
Iyong eksaktong banner na nakasabit sa labas.
May nagtanong:
Papayag ba si Carlo dito?
At sumagot si Carlo.
Ako bahala kay Lea. Pag nagalit, patatahimikin ko.
Hindi ko na maramdaman ang mga daliri ko.
Nag-scroll ako paibaba.
May discussion tungkol sa sabaw.
May nagsabi na tubig na lang.
Pero sumagot si Javi:
Sabaw para amoy talaga.
Si Nico:
Pare, wag na. Mahal gown niyan.
Marco:
Mas memorable.
Then Carlo.
Isang simpleng message.
Bahala kayo basta wag sa mukha.
Hindi siya nagulat kanina.
Hindi siya napahiya sa ginawa nila.
Hindi siya nabigla.
Alam niya.
Mula umpisa.
At pinayagan niya.
Pero hindi pa iyon ang pinakamasakit.
Nag-scroll pa ako.
Dalawang araw bago ang kasal, may message si Carlo.
Guys kailangan matuloy ito. Medyo naghihinala na si Lea sa budget. After wedding ko na aayusin. Basta bukas walang magsasalita tungkol sa pera.
Napasandal ako sa upuan.
Kaya pala ayaw niyang magtanong ako.
Kaya pala gusto niya akong patahimikin.
Hindi lang dahil ayaw niyang masira ang mood.
Kundi dahil kailangan niyang maitawid ang kasal bago ko matuklasan ang pera.
At sa pinakailalim ng screenshot, may bagong message si Marco mula ilang minuto lamang ang nakaraan.
Bro, get her to sign the joint-account authority after ceremony. Once married, mas mahirap na siyang umatras.
Dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone.
At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang gulo, hindi na ako umiiyak.
Galit na lang ang natira.
“Send mo sa akin lahat,” sabi ko kay Nico.
Tumango siya.
“Lahat?”
“Lahat.”
Nag-vibrate ang sarili kong phone.
Si Carlo.
Lea, five minutes. Pumasok ka na sa chapel. Pag-usapan natin pagkatapos ng kasal.
Tinignan ko ang mensahe.
Pagkatapos ay tumayo ako.
“Hindi,” sabi ko.
“Ngayon natin pag-uusapan.”
At binuksan ko ang pinto.
