Bahagi 4: Nang Bumagsak ang Kasinungalingan, Isa-Isang Bumalik sa Amin ang Kinuha Nila
Bahagi 4: Nang Bumagsak ang Kasinungalingan, Isa-Isang Bumalik sa Amin ang Kinuha Nila
Hindi ako nakasigaw.
Hindi ako nakaiyak.
Tinitigan ko lang ang dalawang mensahe sa screen ni Celina habang parang unti-unting lumiliit ang boardroom sa paligid ko.
“Original ba ito?” tanong ni Gabriel.
Tumango si Celina.
“Lumang phone ni Mama. Nasa akin mula nang mamatay siya last year. Hindi ko binubuksan dati ang old messages niya kay Dad.”
“Bakit ngayon?”
Namumula ang mga mata niya.
“Dahil nagsinungaling siya sa akin.”
Napatawa ako nang mapait.
“Ngayon mo lang napansin?”
Napayuko siya.
Hindi ko siya kinawaan.
Hindi pa.
Kasabwat siyang pumasok sa bahay namin na alam niyang galing siya sa relasyon ng ama namin sa ibang babae.
Tinanggap niya ang shares na hindi kanya.
Nagkunwari siyang inosente.
Ngumiti siya nang makita niyang pinapalayas ako.
Hindi mabubura iyon ng isang screenshot.
Pero maaari siyang maging saksi.
At alam niya iyon.
“Kailangan naming kunin ang phone,” sabi ni Gabriel.
Napaatras si Celina.
“Hindi.”
“Kung gusto mong malaman ang totoo, kailangan ma-preserve ang data.”
“Paano kung mawala?”
“Hindi namin buburahin.”
Tumingin siya sa akin.
“Ate…”
“Stop calling me that.”
Napapikit siya.
“Mara.”
Mas katanggap-tanggap.
“Kapag ibinigay ko ito, tutulungan mo ba akong hindi makulong?”
Diretso akong tumingin sa kanya.
“Hindi ako prosecutor. Hindi rin ako judge. Hindi ako mangangako ng bagay na wala sa kamay ko.”
Nanginginig ang mga daliri niya.
“Pero kung magsasabi ako ng lahat?”
“Sabihin mo ang totoo dahil iyon ang tama. Hindi dahil gusto mong bumili ng kaligtasan.”
Ilang segundo siyang tahimik.
Pagkatapos ay inilapag niya ang cellphone sa mesa.
“Okay.”
Mula roon, hindi na namin hinawakan ang device nang basta-basta.
Tinawagan ni Marco ang isang digital forensics specialist at pinagawa ang tamang imaging procedure para mapanatili ang metadata at chain of custody.
Hindi namin gustong masira ang pinakamahalagang ebidensiya dahil lang sa emosyon.
Kasabay nito, hiniling namin sa hospital liaison sa Singapore na i-release ang available records sa tamang legal channel.
Doon lumabas ang unang mahalagang detalye.
Hindi pinatay si Mama.
Walang ebidensiyang may taong sinadyang saktan siya.
At ayokong gawing mas sensational ang isang bagay na hindi suportado ng facts.
Ang ikinamatay niya ay totoong postoperative complications.
Ngunit may ginawa si Papa na halos kasinlala sa ibang paraan.
Alam niyang lumalala ang kondisyon ni Mama.
Alam niyang maaaring hindi na ito makabalik sa Pilipinas.
At habang nasa ospital ang asawa niya, gumagalaw na siya para makuha ang mga dokumento at kontrol sa shares bago pa man ito pumanaw.
Hindi murder ang nabunyag.
Mas makatotohanan.
Mas malamig.
Pinaghahandaan niya ang pagkamatay ng asawa niya na parang business opportunity.
Sa mga lumang email ni Papa kay Atty. Lim, may isang mensahe dalawang araw bago pumanaw si Mama.
“Prepare everything. Once Elena passes, the children will be too emotional to inspect details.”
Nang mabasa ko iyon, doon ako unang umiyak.
Hindi sa harap ng board.
Hindi sa harap ni Celina.
Sa loob ng kotse ni Gabriel.
Nakaupo lang ako sa passenger seat habang nakaparada kami sa basement.
“Alam niya,” sabi ko.
Hindi sumagot si Gabriel.
“Habang hawak ko kamay ni Mama sa ospital, nag-aayos siya ng papeles.”
Tahimik na tumulo ang luha ko.
“Kuya, paano nagagawa ng tao iyon?”
Matagal bago siya nagsalita.
“Hindi ko alam.”
“Galit na galit ako.”
“Ako rin.”
“Gusto kong sirain siya.”
Lumingon sa akin si Gabriel.
“Then gawin natin nang tama.”
Hindi suntok.
Hindi sigaw.
Hindi iskandalo sa social media.
Dokumento.
Testimony.
Audit.
Corporate vote.
At korte kung kinakailangan.
Iyon ang paraan para wala siyang maitago.
Sa loob ng sumunod na tatlong linggo, parang nabaligtad ang buong buhay namin.
Una, nag-appoint ang board ng independent investigation committee.
Na-freeze ang authority ni Papa na pumirma sa major transactions.
Kinansela ang proposed sale ng logistics subsidiary habang nire-review ang valuation at conflict-of-interest disclosures.
Nag-resign si Victor Dizon mula sa advisory role niya matapos lumabas ang consultancy arrangements.
Hindi niya inamin ang wrongdoing.
Pero hindi na iyon mahalaga sa board.
Ang contracts mismo ang nagsasalita.
Ikalawa, nagsimulang magsalita ang mga empleyado.
Isang accounting supervisor ang nagdala ng internal emails na nagpapakita ng pressure mula sa finance office para aprubahan ang invoices ng mga consultant kahit kulang ang supporting documents.
Isang dating executive assistant ni Papa ang nagbigay ng kopya ng calendar entries kung saan paulit-ulit na nakikipagkita si Papa kay Atty. Lim sa labas ng opisina bago lumitaw ang disputed deeds.
At si Ms. Santos, ang corporate secretary, tuluyang bumigay.
Umiyak siya sa harap ng investigation committee.
“Pinapirma po ako sa amended pages.”
“Kanino galing ang instruction?” tanong ng independent counsel.
“Kay Chairman Ramon.”
“Directly?”
“Opo.”
“Ano ang sinabi niya?”
“Family correction lang daw. Sinabi niyang huwag na akong magtanong kung gusto kong manatili sa trabaho.”
Doon ko naintindihan kung bakit mukhang takot na takot siya noong board meeting.
Hindi siya mastermind.
Na-pressure siya.
Hindi ibig sabihin na wala siyang pananagutan.
Pero mahalagang malaman kung sino ang nag-uutos at sino ang sumusunod dahil sa takot.
Ikatlo, lumabas ang buong papel ni Celina.
Hindi siya inosente.
Ngunit hindi rin siya utak ng operasyon.
Dalawang taon bago siya dalhin sa bahay, lihim na pala silang nagkikita ni Papa.
Binibigyan siya ng condo rent.
Tuition.
Monthly allowance.
At pangakong bibigyan siya ng “pantay na parte sa pamilya.”
Unti-unti siyang tinuruan ni Papa na maniwalang kami ni Gabriel ang dahilan kung bakit hindi siya kinikilala.
“Sinabi niya na ayaw raw ninyo sa akin kahit hindi pa ninyo ako nakikita,” pag-amin niya.
“Naniwala ka?”
“Oo.”
“Bakit?”
Napaluha siya.
“Dahil gusto kong may tatay.”
Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko roon.
Hindi iyon sapat na dahilan para kunin ang pag-aari ng iba.
Pero naiintindihan ko kung paano ginagamit ng isang magulang ang pagkauhaw ng anak sa pagmamahal.
Mas madali kang manipulahin kapag ang pinakamalaking pangarap mo ay marinig ang isang salitang “anak.”
Gayunpaman, may isang bagay siyang ginawa nang buong malay.
Ang company na nakapangalan sa kanya.
Alam niyang may pera roon.
Hindi niya alam ang pinagmulan ng lahat, pero alam niyang hindi normal na may milyon-milyong pumapasok sa isang kumpanyang wala naman siyang totoong negosyo.
“Bakit hindi ka nagtanong?” tanong ko.
Tahimik siya nang matagal.
Pagkatapos ay sumagot.
“Dahil ayokong mawala ang perang binibigay niya.”
Iyon ang unang sagot niyang talagang nirerespeto ko.
Hindi dahil maganda.
Dahil totoo.
“Then own that,” sabi ko.
Tumango siya.
“Oo.”
Hindi kami naging magkapatid bigla.
Walang yakapan.
Walang dramatic forgiveness.
Hindi ganoon kadali ang totoong buhay.
Pero pumayag siyang i-turn over ang company records niya, bank statements, old messages at voice notes.
At dahil doon, nabuo ang financial trail.
Mahigit ₱73 million ang questionable payments na unang nakita namin.
Pagkatapos ng forensic audit, lumobo iyon sa higit ₱118 million na transactions na kailangang ipaliwanag.
Hindi ibig sabihin na lahat ay napatunayang ninakaw.
May ilan na lehitimong business expenses.
May ilan na poorly documented.
May ilan na malinaw na related-party transactions na hindi idineklara nang tama.
Pero sapat ang nakita para mag-file ang kumpanya ng civil claims at i-refer ang ilang findings sa mga kaukulang awtoridad at regulators.
Hindi ko na kailangan pang mag-imbento ng instant arrest sa boardroom.
Ang tunay na pagbagsak ng isang makapangyarihang tao ay mas mabagal.
At mas masakit.
Una, nawalan siya ng boto.
Pagkatapos, titulo.
Pagkatapos, mga kaalyado.
Pagkatapos, access.
Pagkatapos, reputasyon.
At sa huli—
Pati bahay na akala niya ay kanya, nawala.
Tatlong buwan matapos ang board meeting, natapos ang review sa ownership ng bahay namin sa Alabang.
Malinaw ang titulo.
Galing sa maternal grandfather namin.
Naka-hold sa family estate para sa akin at kay Gabriel.
Walang ownership interest si Papa.
Sa loob ng maraming taon, nanirahan siya roon dahil pinayagan namin.
Noong araw na ihatid sa kanya ang formal notice na kailangan niyang umalis, nasa sala kaming magkapatid.
Parehong lugar kung saan ko sinampal si Celina.
Parehong sofa.
Parehong chandelier.
Pero ibang-iba na ang atmosphere.
Bumaba si Papa mula sa hagdan.
“Hindi ninyo ako puwedeng paalisin.”
Inilapag ni Gabriel ang folder sa center table.
“Actually, puwede.”
“Anak ko kayo.”
Sumagot ako.
“Naalala mo pala.”
Tumingin siya sa akin nang matalim.
“Ginagawa ninyo ito dahil galit kayo.”
“Hindi.”
“Then bakit?”
“Dahil hindi mo bahay ito.”
Natawa siya.
“Ako ang nag-maintain nito nang maraming taon.”
“At si Mama ang nagmamay-ari.”
“Patay na ang nanay ninyo!”
Tumayo ako.
“Huwag mong isigaw iyan sa bahay niya.”
Biglang natahimik ang sala.
Sa buong buhay ko, sanay akong makita siyang pinakamakapangyarihang tao sa bawat kuwartong pasukan niya.
Ngayon, wala nang tumatakbo para sundin siya.
Wala nang abogado sa tabi niya.
Wala nang executives na natatakot mawalan ng trabaho.
Kaming dalawa lang.
Ang mga anak na minamaliit niya.
Lumapit siya kay Gabriel.
“Pinalaki kita.”
Umiling si Gabriel.
“Hindi. Binayaran mo ang expenses ko. Magkaiba iyon.”
Sumikip ang mukha ni Papa.
“Ako ang nagturo sa iyo ng negosyo.”
“Tinuruan mo akong manalo kahit may kailangang tapakan.”
“Then bakit ka nagpapaka-banal ngayon?”
“Hindi ako banal.”
Tumayo si Gabriel.
“Pero may linya akong hindi tatawirin.”
Tumingin si Papa sa akin.
“Pati ikaw? Ang dami kong binigay sa iyo.”
“Anong binigay mo?”
“Pangalan.”
Napangiti ako.
“Villareal ang apelyido ni Mama bago pa kita nakilala.”
Doon siya tuluyang natahimik.
Kinabukasan, umalis siya.
Hindi dramatic.
Walang ulan.
Walang sigawan sa driveway.
Dalawang sasakyan.
Tatlong maleta.
At ilang kahon.
Nanood ako mula sa bintana habang isinasara ang trunk.
Akala ko makakaramdam ako ng tagumpay.
Ang naramdaman ko ay pagod.
May mga panalong hindi masaya.
Pero kailangan pa ring ipaglaban.
Makalipas ang anim na buwan, pormal na bumoto ang shareholders.
Permanenteng natanggal si Papa bilang chairman.
Si Gabriel ang naging interim CEO pagkatapos ng transparent selection process at approval ng board.
Hindi ko tinanggap ang chairmanship kahit inalok sa akin.
Pinili kong pamunuan ang governance and compliance committee.
Maraming nagtaka.
“Bakit hindi ikaw ang maging chairwoman?” tanong ni Ninang Lourdes.
Ngumiti ako.
“Dahil ayokong maging katulad niya.”
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
“Ayaw kong isipin na dahil pamilya ko ang kumpanya, karapatan kong kontrolin lahat.”
Kailangan naming baguhin ang sistemang nagbigay kay Papa ng pagkakataong manipulahin ang kumpanya.
Kaya nagpatupad kami ng mas mahigpit na related-party transaction rules.
Independent audit rotation.
Dual authorization sa sensitive shareholder records.
Digital access logs.
Mandatory conflict disclosures.
At direct whistleblower channel papunta sa independent board committee.
Hindi exciting pakinggan.
Pero minsan, ang pinakamasayang ending ay hindi paghihiganti.
Kundi isang sistemang mas mahirap abusuhin ng susunod na taong sakim.
At si Celina?
Iyon ang tanong na madalas itanong ng mga kamag-anak namin.
Hindi siya nakakuha ng 18% shares ko.
Wala rin siyang board seat.
Binalik niya ang malaking bahagi ng perang natitira sa company account na nakapangalan sa kanya habang inaayos ng lawyers kung alin ang kailangang i-return at alin ang legitimate personal support na ibinigay sa kanya noon.
Lumipat siya sa maliit na apartment sa Quezon City.
Nagtrabaho siya.
Totoong trabaho.
Hindi sa kumpanya namin.
Ayoko munang magkaroon siya ng posisyon doon.
Hindi bilang parusa.
Kundi dahil kailangan niyang magkaroon ng sarili niyang buhay na hindi nakadepende sa apelyido namin.
Isang hapon, halos isang taon matapos ang unang gabing dumating siya sa bahay, nagkita kami sa isang coffee shop sa Greenhills.
Walang Papa.
Walang Gabriel.
Kaming dalawa lang.
May dala siyang maliit na kahon.
“Ano iyan?”
Binuksan niya.
Lumang silver bracelet.
Kinilala ko agad.
Kay Mama.
Napakapit ako sa mesa.
“Saan mo nakuha?”
“Kay Mama ko.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit nasa kanya?”
“Nung bata ako, hindi ko alam. Pero sinabi niya bago siya namatay na ibalik ko raw ito kapag dumating ang araw na kaya kong tanggapin kung saan talaga nanggaling.”
Hindi ko agad hinawakan.
“Paano niya nakuha?”
Napayuko si Celina.
“Ibinigay daw ni Dad sa kanya maraming taon na ang nakalipas.”
Huminga ako nang mabigat.
Ang bracelet na iyon ang hinahanap ko pagkatapos mamatay si Mama.
Regalo iyon ng lola niya sa kanya.
Akala ko nawala sa ospital.
Kinuha pala ni Papa.
At ibinigay sa ibang babae.
Gusto kong magalit ulit.
Pero pagod na ako sa galit.
Kinuha ko ang bracelet.
“Salamat.”
Tumango siya.
Pagkatapos ng ilang segundo, nagsalita.
“Hindi ko hinihingi na patawarin mo ako.”
“Good.”
Napangiti siya nang kaunti.
“Expected ko ‘yan.”
“Hindi pa kita napapatawad.”
“Alam ko.”
“Pero hindi rin kita habambuhay na kamumuhian.”
Napatingin siya sa akin.
Iyon ang pinakamalapit na bagay sa kapatawaran na kaya kong ibigay noon.
At sapat na iyon.
“May tanong ako,” sabi niya.
“Ano?”
“Yung unang gabi…”
“Hmm?”
“Yung sampal mo sa akin.”
Napataas ang kilay ko.
“Ano tungkol doon?”
“Talagang fake lang ba?”
Hindi ko napigilang matawa.
“Eighty percent fake.”
“Grabe ka.”
“Sorry.”
“Ang sakit kaya.”
“Twenty percent nga.”
Sa unang pagkakataon, pareho kaming natawa.
Hindi kami biglang naging close.
Hindi rin kami naging perfect na pamilya.
Minsan, ilang linggo kaming hindi nag-uusap.
Minsan, nagme-message siya sa akin tungkol sa trabaho.
Minsan, tinatanong niya kung okay lang bang bumati kay Gabriel sa birthday.
Unti-unti.
Walang pilitan.
Samantala, patuloy ang legal at corporate cases kaugnay ng mga pekeng dokumento at questionable transactions.
Hindi ko na sinusundan araw-araw.
May mga bagay na ipinapaubaya sa mga abogado, auditors at korte.
Ang mahalaga, hindi na kami tahimik.
Hindi na kontrolado ni Papa ang narrative.
At hindi na niya kayang gamitin ang pera ni Mama para bumili ng loyalty.
Isang taon at apat na buwan matapos ang board meeting, nagkaroon kami ng maliit na memorial dinner para sa birthday ni Mama.
Walang press.
Walang investors.
Walang business partners.
Ako.
Si Gabriel.
Si Ninang Lourdes.
At pagkatapos ng mahabang pag-iisip—
Inimbitahan namin si Celina.
Pagdating niya, hindi siya umupo sa dating puwesto ni Mama.
Hindi rin siya nagtangkang magmukhang bahagi ng isang bagay na hindi pa namin kayang ibigay.
Tahimik lang siyang umupo sa kabilang dulo.
Pagkatapos ng hapunan, naglabas si Gabriel ng lumang photo album.
May picture namin ni Mama noong bata pa kami.
Nasa Batangas beach.
Sunog ang ilong ko sa araw.
Kalbo pa halos si Gabriel.
Napangiti si Celina habang tinitingnan iyon.
“Kamukha mo siya,” sabi niya sa akin.
Tumingin ako sa litrato.
“Lagi nilang sinasabi.”
“Lucky ka.”
Dati, baka nagalit ako sa salitang iyon.
Lucky?
Namatay ang nanay ko.
Niloko siya ng asawa niya.
Sinubukan pang nakawin ang iniwan niya sa amin.
Pero habang nakatingin ako sa mukha ni Mama sa larawan, naintindihan ko ang ibig sabihin.
Oo.
Lucky ako.
Dahil minahal niya kami nang maayos.
Dahil bago siya mawala, gumawa siya ng paraan para protektahan kami.
At dahil kahit pitong taon siyang wala, ang maingat niyang mga desisyon ang siyang humarang sa taong pinakanaghangad sirain ang iniwan niya.
Pagkatapos ng hapunan, lumabas kami ni Gabriel sa veranda.
Tahimik ang subdivision.
May mahihinang ilaw sa garden.
“Naalala mo unang gabi?” tanong niya.
“Yung sinampal mo ako?”
“Fake din naman.”
“Mas masakit ‘yung sayo.”
“Arte.”
Tinulak ko siya sa balikat.
Tumawa siya.
Pagkatapos ay naging seryoso.
“Worth it ba?”
“Ano?”
“Lahat.”
Napatingin ako sa loob ng bahay.
Nandoon si Ninang Lourdes, nagkukuwento kay Celina.
Nasa mesa ang lumang bracelet ni Mama na suot ko na ulit sa pulsuhan.
Nasa cabinet ang original trust documents.
At sa opisina, may bagong governance system na hindi nakasandal sa tiwala lamang.
“Hindi ko alam kung worth it ang sakit,” sabi ko.
“Pero worth it ang hindi natin pagsuko.”
Tumango siya.
Ilang araw pagkatapos noon, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Papa.
Una niyang mensahe sa akin sa loob ng halos siyam na buwan.
Tatlong salita lang.
“Can we talk?”
Matagal kong tinitigan ang screen.
Dati, baka agad akong sumagot.
Dahil kahit gaano kasama ang isang magulang, may bahagi ng anak na umaasang isang araw, hihingi rin siya ng tawad.
Pero natutunan ko ang isang bagay sa buong nangyari.
Hindi lahat ng pinto ay kailangang buksan dahil lang may kumatok.
Kaya sumagot ako.
“Kapag handa ka nang magsabi ng buong katotohanan at umako ng pananagutan, maaari.”
Seen.
Walang sagot.
At okay lang.
Hindi ko na kailangan ang paghingi niya ng tawad para makapagpatuloy.
Hindi ko na kailangan ang approval niya para maramdaman kong anak ako ng isang pamilyang may halaga.
Ang pangalan namin ay hindi niya pag-aari.
Ang bahay ay hindi niya pag-aari.
Ang kumpanyang pinaghirapan ng pamilya ni Mama ay hindi niya pag-aari.
At higit sa lahat—
Hindi niya kami pag-aari.
Noong gabing dinala niya si Celina sa bahay, akala niya pinakamatalino siyang tao sa silid.
Akala niya isang sampal lang ang kailangan para pag-awayin kaming magkapatid.
Akala niya kapag nagalit ako at kumampi si Gabriel sa kanya, madali nang kunin ang shares namin isa-isa.
Hindi niya alam na bago pa bumagsak sa sahig si Celina, nakapagdesisyon na kami.
Magpapanggap kaming hati.
Hahayaan naming maging kampante siya.
At habang abala siyang ipinagdiriwang ang pagkasira raw ng pamilya namin—
Tahimik naming kokolektahin ang bawat dokumento.
Bawat ledger entry.
Bawat pekeng lagda.
Bawat email.
Bawat bank transfer.
Bawat kasinungalingan.
Hanggang sa dumating ang araw na wala na siyang maitatago sa likod ng titulo niyang “ama.”
At kung may isang bagay akong natutunan sa lahat ng iyon, ito iyon:
Ang pamilya ay hindi nasusukat sa kung sino ang may parehong dugo.
Hindi rin sa kung sino ang may pinakamalaking apelyido o pinakamalaking parte sa kumpanya.
Nasusukat ito sa kung sino ang tumatayo sa tabi mo kapag puwede ka niyang ibenta para sa sariling kapakinabangan—
At pinipili niyang huwag gawin iyon.
Si Gabriel, kahit kailangan niya akong “sampalin” sa harap ng lahat, hindi ako ipinagpalit.
Si Mama, kahit wala na siya, iniwan niya sa amin ang proteksiyong hindi namin alam na kakailanganin namin.
Si Ninang Lourdes, kahit siya mismo ang puwedeng madamay, hindi tumalikod.
At si Celina—
Hindi ko pa rin siya tatawaging kapatid nang ganoon kadali.
Pero noong dumating ang pagkakataong pumili kung patuloy siyang magsisinungaling para sa perang ipinangako sa kanya o ilalabas niya ang ebidensiyang sisira sa taong buong buhay niyang hinahanap bilang ama—
Pinili niya ang katotohanan.
Minsan, hindi sapat ang dugo para maging pamilya.
Pero minsan din, ang isang taong unang dumating bilang kaaway ay maaaring magsimulang matutong maging tao sa harap mo.
Hindi iyon fairy tale.
Walang magic.
Walang biglaang pagbabago.
May consequences.
May kaso.
May perang kailangang isauli.
May relasyon na kailangang buuin mula sa simula.
May sugat na hindi agad naghihilom.
Pero iyon ang gusto kong klase ng ending.
Hindi perpekto.
Totoo.
At kumpleto.
Dahil sa huli, hindi namin nakuha ang hustisya sa pamamagitan ng pagsigaw nang mas malakas kay Papa.
Nakuha namin iyon sa pamamagitan ng pagtangging maging katulad niya.
At sa bahay na minsan niyang ginamit para iparamdam sa amin na puwede niya kaming palitan anumang oras, nakasabit ngayon sa gitna ng sala ang isang malaking larawan ni Mama.
Sa ibaba nito, walang pangalan ni Papa.
Walang corporate award.
Walang litrato ng mga taong nagpapanggap na pamilya para sa pera.
Kami lang.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, kapag binubuksan ko ang pinto ng bahay na iyon—
Hindi ko na nararamdamang may taong naghihintay para agawin ang lugar ko.
Pakiramdam ko, nakauwi na ako.
