AKALA NIYA PANGET ANG ONLINE GIRLFRIEND NIYA—KAYA PINASUNDO NIYA SA KAIBIGAN. HINDI NIYA ALAM, KAPATID KO ANG IPINADALA NIYA

Halos isang oras akong nakaupo sa isang café sa Katipunan, Quezon City, habang paulit-ulit kong tinitingnan ang pinto.

Iyon ang unang beses na makikita ko nang personal si Gabriel Navarro—ang lalaking halos anim na buwan kong kausap gabi-gabi.

Hindi pa kami nagkikita kahit minsan.

Pero alam niya kung paano ako patawanin kapag pagod ako sa klase.

Alam niya kung anong kanta ang pinapakinggan ko kapag malungkot.

Alam niya na ayaw ko ng raisins sa ensaymada.

At ilang beses na rin niyang sinabi sa akin:

“Hindi mahalaga sa akin ang itsura. Basta totoo ka sa akin.”

Kaya nang sabihin niyang gusto na niya akong makita nang personal, halos hindi ako nakatulog sa excitement.

Nag-ayos ako nang simple.

Light blue dress.

Puting sneakers.

Kaunting makeup lang.

May dala pa akong maliit na paper bag na may imported coffee beans dahil minsan niyang nabanggit na mahilig siyang mag-brew ng sarili niyang kape.

Pero alas-singko na.

Wala pa rin siya.

Nang bumukas ang pinto ng café, napangiti agad ako.

Pagkatapos…

Nawala ang ngiti ko.

“Kuya?”

Huminto sa harap ko si Marco Reyes, ang nakatatanda kong kapatid.

Naka-black polo siya, maong, at hawak ang cellphone niya na parang siya rin mismo ay hindi makapaniwala sa nakita.

“Camille?”

Nagkatitigan kami.

Pagkatapos ay dahan-dahang kumunot ang noo niya.

“Sandali…”

Tumingin siya sa mesa.

Sa paper bag.

Sa bulaklak na ako mismo ang bumili dahil sabi ni Gabriel mahilig daw siya sa white daisies.

At saka siya tumingin ulit sa akin.

“Huwag mong sabihing ikaw ang girlfriend na imi-meet ni Gabriel ngayon.”

Parang may bumagsak na bato sa sikmura ko.

“Kaibigan mo si Gabriel?”

Hindi agad sumagot si Kuya.

Sa halip, biglang sunod-sunod na tumunog ang cellphone niya.

Ting.

Tiningnan niya ang screen.

Nakita kong bahagyang nag-iba ang ekspresyon niya.

“Ano?” tanong ko.

“Wala.”

“Kuya.”

“Camille…”

“Pakita mo.”

Bago pa niya maibaba ang cellphone, inagaw ko iyon.

At doon ko nakita ang pangalan.

Gab Navarro.

May tatlong bagong mensahe.

Bro, kumusta? Dumating ba talaga?

Sumunod ang isa.

Huwag mong sabihing mas pangit pa kaysa sa picture.

Nanigas ang mga daliri ko.

May isa pang pumasok.

₱20,000 sa’yo kung tatapusin mo ang meeting para sa akin. Sabihin mong hindi tayo compatible. Pero huwag mong banggitin na pinapunta kita kapalit ko.

Hindi ako nakagalaw.

Parang biglang lumabo ang ingay sa buong café.

Ang huling mensahe ang pinakamasakit.

Kung makulit pa rin, bahala ka nang iparamdam sa kanya na dapat marunong siyang tumingin sa salamin bago mangarap ng boyfriend.

Napatingin ako kay Kuya Marco.

“Alam mo?”

“Hindi.”

“Hindi mo alam na ako iyon?”

“Hindi niya sinabi ang pangalan mo. Username lang ang binigay niya.”

“Bakit pumayag kang pumunta?”

Napakamot siya sa batok.

“Akala ko simpleng favor lang. Sabi niya may emergency sa family business nila.”

Napatawa ako.

Pero walang saya ang tunog.

“Emergency?”

Itinaas ko ang cellphone.

“Ito ang emergency?”

Bago pa makasagot si Kuya, may notification na naman.

You received ₱20,000.

Napatingin ako sa kanya.

“Kuya!”

Agad niyang pinindot ang accept.

“Bakit mo tinanggap?!”

“Sayang.”

“Marco!”

“Sandali lang.”

Mabilis siyang nag-type.

Nasilip ko ang sagot niya.

Bro, tama ka.

Sumunod:

Grabe.

At isa pa:

Hindi ko kinaya.

Napasinghap ako.

“KUYA!”

Hinampas ko siya sa braso.

“Bakit nakikisali ka?!”

Hindi man lang siya natinag.

Sa taas niyang halos six feet at regular mag-gym, parang lamok lang ang suntok ko.

“Sandali nga.”

“Galit ako sa’yo!”

“Sige, mamaya ka magalit.”

May pinadala siyang isang huling mensahe kay Gabriel.

Ikaw ang may utang sa akin pagkatapos nito. Mukhang mapapasubo ako nang matagal.

Halos limang segundo lang ang lumipas.

May reply agad.

Bakit? Ano’ng nangyari?

Tumingin sa akin si Kuya.

At ngumiti.

Hindi magandang ngiti.

Iyong ngiting ginagamit niya noong bata pa kami kapag may binabalak siyang kalokohan.

Biglang kinabahan ako.

“Marco…”

Hindi niya ako pinansin.

Nag-type siya.

Kasi ayaw akong pakawalan.

Sabi niya type niya raw ako.

Namilog ang mga mata ko.

“ANO?!”

Agad na nag-reply si Gabriel.

HUH?

Bro seryoso ka?

Huwag mong sabihing pumayag ka.

Tumawa si Kuya.

Kawawa naman kasi. Parang sobrang excited niya.

Baka ma-trauma kapag binasted ko agad.

Tatlong dots.

Nawala.

Bumalik.

Nawala ulit.

Pagkatapos—

You received ₱35,000.

Kasunod ang mensahe:

Emotional damage compensation. Akin na kasalanan.

Napatingin ako sa pera.

Pagkatapos kay Kuya.

Pagkatapos ulit sa pera.

Hindi ko alam kung maiinis ako o matatawa.

“Limampu’t limang libo?”

“Kulang pa nga.”

“Kuya!”

“Anong Kuya? Binastos ka niya nang hindi ka man lang nakikita.”

Bigla siyang seryoso.

“Kung gusto niyang bayaran ako para maging duwag siya, kukunin ko.”

Maya-maya, nag-vibrate ang sarili kong cellphone.

May pumasok na bank transfer mula kay Marco.

₱50,000.

Napatingin ako sa kanya.

“Bakit sa akin?”

“Five thousand commission ko.”

Hindi ko napigilang matawa kahit namumuo pa rin ang luha sa mga mata ko.

“Ang kapal mo.”

“Business.”

Pagkatapos ay hinawakan niya nang marahan ang baba ko at tiningnan ang mukha ko.

“Hindi ko maintindihan.”

“Ano?”

“Anong nakita ng mokong na iyon para isipin niyang pangit ka?”

Napabuntong-hininga ako.

“Hindi ko rin alam.”

Doon lang ipinaliwanag ni Kuya ang buong nangyari.

Tatlong araw bago ang meet-up namin, biglang nag-message sa kanya si Gabriel.

Kabado raw.

Ayaw na raw niyang sumipot.

May nakita raw siyang lumang litrato ng online girlfriend niya.

At base sa litrato…

“Hindi raw niya kayang gawin sa sarili niya,” sabi ni Kuya.

“Anong litrato?”

“Hindi ko nakita.”

Kinabukasan, hinanap ko iyon.

At doon ko naintindihan.

May anonymous post sa isang university confession page.

May lumang class photo ko noong Grade 8.

Noong panahong iyon, naka-braces ako, sobrang ikli ng buhok ko, at malaki ang naging timbang ko matapos ang ilang buwang medication dahil sa severe allergies.

Tinabi ng anonymous uploader ang lumang litrato sa screenshot ng profile ko.

May caption:

“Ito ba ang mysterious girlfriend ng campus heartthrob na si G.N.?”

Hindi malinaw kung sino ang unang nag-post.

Pero malinaw ang nangyari pagkatapos.

May mga tumawa.

May mga nag-comment.

At mukhang nakita iyon ni Gabriel.

Doon nagsimulang maging tahimik ang replies niya.

Doon siya biglang nagkaroon ng “family emergency.”

At doon niya kinausap si Kuya Marco.

Mas masakit pa roon?

Si Gabriel mismo ang lalaki na unang nagturo sa akin na huwag pansinin ang panghuhusga ng ibang tao.

Nagkakilala kami sa isang online film community.

May isang lalaki noon na binastos ako dahil hindi niya nagustuhan ang review ko.

Si Gabriel ang unang sumagot.

“Hindi lisensya ang disagreement para bastusin ang babae.”

Pagkatapos ay nag-private message siya sa akin.

“Don’t let strangers decide your worth.”

Iyon ang unang dahilan kung bakit ko siya nagustuhan.

Akala ko mabuting tao siya.

Hindi pala.

Mabait lang siya kapag ang taong ipinagtatanggol niya ay pasok sa standards niya.

Nang gabing iyon, nag-message ako sa kanya na parang walang nangyari.

Camille: Ang saya ng date natin kanina.

Matagal bago siya sumagot.

Gabriel: Glad you enjoyed it.

Napangiti ako nang mapait.

Camille: Ang thoughtful mo pala in person.

Tatlong minuto.

Walang sagot.

Camille: Pwede ba kitang tawaging Gab?

Isa pang mahabang katahimikan.

Gabriel: Sure.

Sa kabilang kwarto ng condo namin, halos matawa nang malakas si Kuya Marco nang ipakita ko sa kanya.

“Takot na takot,” sabi niya.

“Gusto ko siyang i-block.”

“Huwag muna.”

“Bakit?”

“Dahil hindi pa niya alam kung sino ka.”

Kinabukasan, may kumalat na litrato sa university freedom wall.

Ako iyon.

Kuha sa labas ng café.

Tumatawa ako habang inaabot ni Kuya Marco ang paper bag ko.

May nag-caption:

“Sino ang girl na kasama ni Marco Reyes kahapon?”

Hindi naman sikat si Kuya.

Pero kilala siya sa campus dahil graduate student siya sa UP Diliman at dating varsity swimmer.

Mabilis dumami ang comments.

“Ang cute ni ate!”

“Girlfriend ba niya?”

“Bagay sila!”

“May IG ba si girl?”

“Parang familiar.”

Nakakatawa sana.

Kung hindi dahil bandang gabi, tumawag si Kuya sa akin.

Hindi siya nakangiti.

“Camille.”

“Ano?”

“Nakita ni Gabriel ang post.”

Napatigil ako.

“Okay…”

“Tinatanong niya kung sino ka.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Ano’ng sinabi mo?”

“Pinsan.”

“Kuya!”

“Relax.”

“Paano kung malaman niya?”

“Malalaman niya rin naman.”

May ilang segundo siyang natahimik.

Pagkatapos ay dinugtungan niya:

“Pero may mas malaking problema.”

“Ano?”

“May nakita siyang picture mo sa profile ng kaibigan mo.”

Nanlamig ako.

“Anong picture?”

“Iyong recent.”

Hindi ako nakapagsalita.

May summer photo kasi akong naka-tag sa account ng best friend kong si Bea.

Walang filter.

Walang angle.

Walang paraan para mapagkamalan niya akong ibang tao.

“Sigurado ka?”

“Camille…”

Bago pa matapos ang sasabihin niya, may pumasok na message sa cellphone ko.

Gabriel Navarro.

Binuksan ko.

Isang linya lang.

Nasaan ka ngayon?

Hindi ako sumagot.

Sunod agad ang isa.

Camille, kailangan nating mag-usap.

Pagkatapos—

Ikaw ba iyong babaeng kasama ni Marco sa Katipunan?

Nanikip ang dibdib ko.

Maya-maya, may isa pang message.

Please sabihin mong hindi kita napagkamalan.

At bago ko pa maibaba ang cellphone…

Tumunog ang doorbell ng condo.

Isang beses.

Dalawang beses.

Tatlong beses.

Lumabas si Kuya Marco mula sa kwarto.

Nagkatinginan kami.

“May hinihintay ka ba?” bulong ko.

Umiling siya.

Lumapit siya sa pinto at tumingin sa peephole.

Biglang nawala ang ngiti niya.

“Camille.”

“Ano?”

Dahan-dahan siyang lumingon sa akin.

“Nandito si Gabriel.”

At mula sa labas ng pinto, narinig namin ang boses ng lalaking ilang oras lang ang nakalipas ay nagbayad sa sarili kong kapatid para hamakin ako.

“Marco!”

Malakas ang katok.

“Alam kong nandiyan siya.”

Isa pang katok.

Mas malakas.

“Camille, please.”

Hinawakan ko ang doorknob.

Pero bago ko iyon maikot, hinawakan ni Kuya ang pulso ko.

“Sigurado ka bang gusto mo siyang harapin?”

Tumingin ako sa cellphone ko.

Sa chat kung saan minsan niyang sinabi:

Don’t let strangers decide your worth.

Pagkatapos ay binasa ko ulit ang mga salitang ipinadala niya kay Kuya noong hindi pa niya alam ang tunay kong mukha.

Sabihin mong matuto siyang tumingin sa salamin bago mangarap ng boyfriend.

Huminga ako nang malalim.

At saka ko pinihit ang doorknob.

Pagkabukas ng pinto…

Nakatayo si Gabriel sa hallway, hinihingal, gusot ang buhok, at namumutla habang nakatitig sa mukha ko.

Hindi siya agad nakapagsalita.

Pagkatapos ay napatingin siya kay Marco.

At sa loob lamang ng ilang segundo…

Mukhang naintindihan niya ang lahat.

Ngumiti ako.

“Hi, Gab.”

Namutla lalo ang mukha niya.

“Camille… ako—”

Pero bago pa niya matapos ang paliwanag niya, lumabas si Kuya sa likod ko, itinaas ang cellphone niya, at malamig na sinabi:

“Bago ka magsinungaling, bro…”

Binuksan niya ang screen.

“…gusto mo bang marinig muna kung ano mismo ang sinabi mo tungkol sa kapatid ko?”

At doon tuluyang nanigas si Gabriel.

BAHAGI 2 — NANG MALAMAN NIYANG AKO PALA ANG BABAENG NILAIT NIYA, HULI NA PARA BAWIIN ANG LAHAT

Nanatiling nakatayo si Gabriel sa labas ng condo na parang nawalan ng kakayahang magsalita.

Kanina, sunod-sunod ang katok niya.

Ngayon, kahit isang buong pangungusap ay hindi niya mabuo.

“Camille…”

Iyon lang ang lumabas sa bibig niya.

Nakatingin siya sa akin na para bang umaasang may ibang paliwanag.

Na baka hindi ako ang babaeng nasa café.

Na baka hindi ako ang online girlfriend na ilang buwan niyang tinawag na “baby.”

Na baka hindi ako ang babaeng pinagbayaran niya ng ₱55,000 para lang hindi niya kailangang harapin nang personal.

Napangiti ako.

“Bakit? Hindi ba ako mukhang pamilyar?”

“Hindi gano’n.”

“Talaga?”

Napalingon siya kay Kuya Marco.

“Bro, sabihin mong hindi mo alam.”

Natawa nang walang saya si Kuya.

“Hindi ko nga alam.”

“Pero—”

“Hindi ko alam na kapatid ko ang pinapupuntahan mo.”

Tahimik.

Iyon ang unang pagkakataong nakita kong tunay na namutla si Gabriel.

Hindi dahil nahuli siya.

Kundi dahil naiintindihan na niya kung gaano kalala ang pagkakahuli sa kanya.

Inilabas ni Kuya ang cellphone.

“Gusto mo bang basahin ko?”

“Marco, huwag.”

“Bakit? Nahihiya ka?”

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”

“Alin?”

Nag-scroll si Kuya.

“At alin dito ang hindi mo ibig sabihin?”

Binasa niya nang malakas:

“‘Kung makulit pa rin, iparamdam mo sa kanya na dapat matuto siyang tumingin sa salamin bago mangarap ng boyfriend.’”

Napapikit si Gabriel.

“Stop.”

Pero hindi tumigil si Kuya.

“‘Hindi ko kayang makipag-date sa gano’n.’”

“Marco.”

“‘Bayaran na lang kita para tapusin mo.’”

“Sinabi ko nang tama na!”

Ngayon lang tumaas ang boses ni Gabriel.

Tahimik kaming dalawa.

Huminga siya nang malalim.

Pagkatapos ay tumingin sa akin.

“Camille, mali ako.”

Tumawa ako nang mahina.

Napakaliit ng linyang iyon kumpara sa anim na buwang pinaniwala niya sa akin.

“Mali ka saan?”

“Sa lahat.”

“Specific.”

Napalunok siya.

“Hindi ko dapat hinusgahan ang picture.”

“Anong picture?”

“Iyong luma.”

“Hindi mo dapat hinusgahan dahil luma?”

Umiling siya.

“Hindi. Kahit ano pa iyon.”

“Okay.”

“Camille, natakot lang ako.”

Doon ako natawa nang totoong-totoo.

“Natakot?”

“Oo.”

“Kanino? Sa akin?”

“Hindi. Sa sitwasyon.”

“Gabriel, binayaran mo ang kapatid ko para laitin ako.”

“Hindi ko alam na kapatid mo siya.”

“At kung hindi siya kapatid ko, okay lang?”

Napatahimik siya.

Iyon ang sagot.

Kung ibang lalaki si Marco, malamang hanggang ngayon hindi ako malalaman ang totoo.

Makikipag-usap pa rin ako kay Gabriel.

Magpapasalamat pa rin ako sa “date” na hindi naman niya pinuntahan.

At marahil habang kinikilig ako sa chat, nagtatawanan silang dalawa tungkol sa akin.

“Camille, makinig ka muna.”

“Anim na buwan kitang pinakinggan.”

Lumabo nang bahagya ang mga mata ko pero ayokong umiyak sa harap niya.

“Alam mo kung ano ang pinakamasakit?”

Hindi siya sumagot.

“Hindi iyong ayaw mo sa mukha ko.”

Napatingin siya sa akin.

“Karapatan mong hindi ma-attract sa isang tao.”

Huminga ako.

“Ang masakit, Gabriel, ay ginawa mo akong katatawanan.”

Nanigas siya.

“Hindi mo ako kinausap nang diretso. Hindi mo sinabi na ayaw mo nang ituloy. Sa halip, nagbayad ka ng ibang lalaki para pumunta sa date natin.”

Tahimik ang hallway.

“Hindi mo man lang ako itinuring na tao.”

“Camille…”

“At pagkatapos ng lahat ng sinabi mo sa akin tungkol sa respeto?”

Napailing ako.

“Ang kapal.”

Halatang wala na siyang maisagot.

Kaya binuksan ko ang pinto nang mas maluwag.

Saglit siyang nagulat.

“Pwede ba akong pumasok?”

“Hindi.”

Napahinto siya.

“Binuksan ko lang para mas malinaw mong marinig.”

Tumigas ang panga ni Kuya Marco sa pagpigil ng tawa.

Tiningnan ko si Gabriel.

“Tapos na tayo.”

“Camille, please.”

“Hindi tayo nag-away.”

“Alam ko.”

“Hindi rin ito cool-off.”

“Alam ko.”

“Wala kang second chance.”

Doon tuluyang nagbago ang mukha niya.

Siguro ngayon lang siya naniwala na seryoso ako.

“Pwede kong ayusin.”

“Huwag.”

“Ako ang magpo-post. Aaminin kong ako ang nagkamali.”

“Huwag mong gawing public performance ang apology mo.”

“Then tell me what to do.”

“Wala.”

“Camille—”

“Umuwi ka.”

Isinara ko ang pinto.

Makalipas ang tatlong segundo, may kumatok ulit.

Hindi ko binuksan.

Makalipas ang isang minuto, tumigil.

Pagkatapos ay nag-message siya.

I’m sorry.

Hindi ako sumagot.

Isa pa.

Hindi ako humihingi ng forgiveness ngayon. Pero sana balang araw makinig ka sa paliwanag ko.

Binasa ko.

At saka ko siya ni-block.

Akala ko roon matatapos.

Hindi pala.

Kinabukasan, sumabog ang freedom wall.

May anonymous confession:

“Paano kung nalaman mong iyong babaeng tinakasan mo sa blind date dahil akala mo pangit siya ay isa pala sa pinakamagandang babae sa campus?”

Hindi binanggit ang pangalan.

Pero malinaw kung kanino tungkol iyon.

Sa comments, may mga nagsimulang magdugtong-dugtong.

Iyong picture ko sa café.

Iyong lumang Grade 8 photo.

At ang misteryosong lalaking biglang nag-delete ng ilang posts sa sariling account.

Kinagabihan, nag-message sa akin si Bea.

“Cam, nakita mo ito?”

May screenshot siyang ipinadala.

Public post ni Gabriel.

Mahaba.

Humihingi siya ng tawad sa isang “taong hinusgahan niya gamit ang lumang litrato.”

Hindi niya binanggit ang pangalan ko.

Pero sinabi niyang siya ang duwag.

Siya ang mali.

At wala raw excuse.

Hindi ko ni-like.

Hindi ko rin shinare.

Pero may isang bagay sa dulo ang ikinabigla ko.

“At sa kaibigang binayaran ko para pumalit sa akin, ibinalik ko na ang lahat ng pera. Hindi ko dapat ginamit ang pera para takasan ang sarili kong responsibilidad.”

Agad akong tumingin kay Kuya.

“Binalik mo?”

Nasa sofa siya, kumakain ng chips.

“Hindi.”

“Eh bakit sabi niya—”

“Sinend niya.”

“At?”

“Sinend ko ulit sa kanya.”

“Kuya!”

“Ayaw kong utang na loob.”

“Pero limampu’t limang libo iyon!”

“Kita na natin ang entertainment value.”

Napatakip ako sa mukha.

Hindi ko alam kung mahal ko ba ang kapatid ko o gusto ko siyang sakalin.

Lumipas ang dalawang linggo.

Hindi kinausap ni Gabriel si Kuya.

Hindi rin niya ako kinontak gamit ang ibang account.

Akala ko marahil natuto na.

Hanggang sa isang Biyernes ng gabi.

May fundraiser ang university sa isang hotel sa Pasig.

Kasama ako sa organizing committee.

Naka-formal dress ako, abala sa registration table nang biglang yumuko si Bea sa tabi ko.

“Camille.”

“Ano?”

“Huwag kang lilingon.”

Siyempre, lumingon ako.

At nakita ko si Gabriel.

Naka-dark suit.

Nakatayo sa kabilang dulo ng ballroom.

Hindi siya papunta sa akin.

Hindi rin siya nakatingin sa akin.

May kausap siyang isang babae.

Maganda.

Matangkad.

Elegant.

At pamilyar ang mukha.

“Si Bianca Serrano ba iyon?” bulong ko.

Tumango si Bea.

Kilala si Bianca sa campus.

Hindi dahil influencer siya.

Kundi dahil anak siya ng isa sa pinakamalalaking property developers sa Metro Manila.

At ayon sa mga tsismis, matagal na raw siyang gustong ipakilala kay Gabriel ng pamilya nito.

Hindi ako nasaktan.

Hindi dapat.

Wala na kami.

Pero ilang minuto ang lumipas, napansin kong lumapit ang isang matandang babae kay Gabriel.

Hinawakan siya sa braso.

Pagkatapos ay ngumiti kay Bianca.

May body language na hindi mahirap basahin.

Pamilya.

Introduction.

Arrangement.

Tumingin sa akin si Bea.

“Cam…”

“Okay lang.”

At totoo iyon.

Hanggang sa narinig namin ang dalawang babaeng nasa likod namin.

“Finally pumayag na si Gab.”

“Akala ko ayaw niya kay Bianca.”

“Pinilit lang yata ng dad niya.”

“Good match naman. Same social circle.”

Hindi ko pinansin.

Pero ang sumunod na sinabi nila ang nagpahinto sa akin.

“Buti na lang natauhan. Iyong online girl daw niya dati, scammer.”

Napalingon ako.

“Excuse me?”

Napatigil ang dalawang babae.

“Sorry?”

“Sinong scammer?”

Nagkatinginan sila.

“Ay…”

Lumapit si Bea.

“May nagsabi raw na iyong online girlfriend ni Gabriel nag-catfish sa kanya,” sabi ng isa.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.

“Sinong nagsabi?”

“Hindi namin alam. Kumakalat lang.”

Kinuha ko agad ang cellphone ko.

Binuksan ko ang university forum.

At doon ko nakita.

May bagong anonymous post.

May dalawang litrato ko.

Iyong lumang Grade 8 photo.

At iyong recent photo sa café.

Sa ilalim nito:

“Same person daw? Sure ba? O gumagamit lang ng ibang babae ang account para makakuha ng attention at pera?”

Naramdaman kong nanlamig ang buong katawan ko.

May comments.

“Baka edited.”

“Baka hindi siya talaga iyong nasa old pic.”

“May nakuha raw siyang money sa guy.”

“Classic catfish scam.”

Pera.

Biglang bumalik sa isip ko ang ₱50,000 na ipinadala ni Kuya sa akin.

Kung may screenshot ng transfer—

mukha nga akong tumanggap ng pera.

“Kilala ba ni Gabriel ang post na ito?” tanong ni Bea.

Hindi ko alam.

Pero kailangan kong malaman.

Tinawagan ko si Kuya Marco.

Isang ring lang, sumagot siya.

“Cam?”

“Kuya, may nag-post—”

“Alam ko.”

Nanigas ako.

“Paano mo alam?”

Tahimik siya.

“Marco?”

“Papunta ako diyan.”

“Sabihin mo muna.”

“Camille, huwag kang gumawa ng kahit ano.”

Mas lalo akong kinabahan.

“Bakit?”

May narinig akong pagsara ng pinto sa kabilang linya.

Pagkatapos ay sinabi niya:

“Kasi hindi random troll ang nag-post.”

Hindi ako nakagalaw.

“May paraan para makita kung sino?”

“Hindi directly.”

“Kung gano’n—”

“Pero may nagsend sa akin ng screenshots bago na-delete ang original draft.”

Napatingin ako sa kabilang dulo ng ballroom.

Nandoon pa rin si Gabriel.

Kasama si Bianca.

Kasama ang mga magulang nila.

“Sinong gumawa?”

Hindi agad sumagot si Kuya.

“Marco.”

Huminga siya.

“Ang account na ginamit para ihanda ang post…”

Huminto siya.

“…ay naka-login sa tablet ni Gabriel.”

Parang huminto ang oras.

Hindi ko alam kung galit, sakit, o pagkadismaya ang unang naramdaman ko.

Tumingin ako kay Gabriel.

Sa pagkakataong iyon, parang naramdaman niyang may nakatingin sa kanya.

Lumingon siya.

Nagtagpo ang mga mata namin sa gitna ng ballroom.

Nawala ang ngiti niya.

At sa eksaktong sandaling iyon, lumapit sa akin ang event coordinator.

“Camille, ready ka na?”

“Para saan?”

“Para sa stage.”

Napatitig ako sa kanya.

Ngumiti siya.

“Ikaw ang next speaker. Five minutes.”

Tumingin ako ulit kay Gabriel.

Pagkatapos sa cellphone ko.

Nandoon ang anonymous post.

Nandoon ang screenshots.

At nandoon ang mensahe ni Kuya:

Huwag mong burahin ang kahit ano. Papunta na ako. May mas malala pa akong nakita.

Napahigpit ang hawak ko sa phone.

“Anong mas malala?” mabilis kong tinype.

Lumabas ang reply niya makalipas ang ilang segundo.

Hindi lang tungkol sa post.

Tingnan mo kung sino ang nakaupo sa tabi ng nanay ni Gabriel.

Dahan-dahan kong itinaas ang tingin.

Sa VIP table, katabi ng ina ni Gabriel, may isang babaeng nasa late forties na hindi ko kilala.

Pero nang ngumiti ito kay Bianca…

Biglang pumasok ang isa pang message ni Kuya.

Siya ang may-ari ng anonymous account na unang naglabas ng Grade 8 photo mo.

At Camille…

Auntie ni Bianca iyon.

Napatigil ako sa paghinga.

Bago ko pa ma-process ang ibig sabihin noon, tumawag ang emcee mula sa stage.

“May we invite Ms. Camille Reyes to deliver the closing message?”

Sabay-sabay na napalingon sa akin ang halos dalawang daang bisita.

Kasama si Gabriel.

Kasama si Bianca.

Kasama ang babaeng unang nagpakalat ng litrato ko.

At sa mismong sandaling iniabot sa akin ang mikropono…

Bumukas ang pinto ng ballroom.

Pumasok si Kuya Marco.

May hawak siyang brown envelope.

At mula sa malayo, malinaw kong nakita ang nakasulat sa harap:

PRIVATE INVESTIGATION REPORT.

Tumigil si Gabriel sa paghinga.

Tumayo ang ina niya.

At ang tiyahin ni Bianca—

biglang tumayo para umalis.

Ngumiti si Kuya Marco.

At isinara niya ang pinto sa likod niya.

AKALA NIYA PANGET ANG ONLINE GIRLFRIEND NIYA—KAYA ...