Iniwan Ako ng Boyfriend Ko sa Ferry Para Mamasyal Kasama ang Childhood Friend Niya—Pero Isang Nawawalang ID ang Tuluyang Naglantad sa Lahat ng Kasinungalingan
Pagmulat ko sa ferry, wala na ang boyfriend ko.
Wala rin ang babaeng ilang taon na niyang tinatawag na “parang kapatid lang.”
Ang naiwan sa tabi ko ay dalawang malalaking maleta nila—at isang mensaheng nagpabago sa buong limang taon naming relasyon.
“Mika, bumaba muna kami ni Cara sa Tagbilaran. Hindi pa raw siya nakakapunta ng Bohol. Dalhin mo na lang muna ang mga maleta namin sa Dumaguete.”
Ilang segundo akong nakatitig sa screen.
Akala ko mali ang basa ko.
Graduation trip namin iyon mula Cebu. Ang plano ay dumiretso kaming magkakaklase sa Dumaguete para sa apat na araw na bakasyon.
Katabi ko dapat si Adrian.
Boyfriend ko.
Pero nang makatulog ako, bumaba pala siya sa stopover kasama si Cara Villanueva—ang childhood friend niyang palaging may espesyal na pakiusap.
Maya-maya, may sumunod na message.
“Mika, tatlo naman ang maleta. Kaya mo na siguro ’yan. Hassle kasi kung bitbit namin habang umiikot dito.”
Napatingin ako sa sahig.
Maleta ko.
Maleta ni Adrian.
At halos kalahati ng katawan ko ang laki na maleta ni Cara.
Napatawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil parang noon ko lang napansin kung gaano ako katagal ginagawang katulong sa sarili kong relasyon.
Binuksan ko ang dati naming messages.
At doon ko muling nakita ang paborito niyang linya.
“Sabi ni Cara…”
“Sabi ni Cara mas masaya raw kung buong barkada ang kasama natin.”
Kaya ang couple trip namin, naging class trip.
“Sabi ni Cara, mas okay daw kung manatili tayo sa Cebu pagkatapos ng graduation.”
Kaya hinihikayat niya akong tanggihan ang job offer ko sa isang international company sa BGC.
Isang trabaho na pinagdaanan ko ng exam at tatlong interview.
“Sabi ni Cara, sunduin ko muna siya sa apartment.”
Kaya noong umalis kami papuntang pier, lahat ng magkasintahan sa grupo ay sabay-sabay.
Ako lang ang walang kasama.
Habang binabasa ko ang sunod-sunod na messages, parang may kung anong naputol sa loob ko.
Walang iyak.
Walang drama.
Nag-type lang ako.
“Adrian, break na tayo.”
Send.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, gumaan ang dibdib ko.
Hindi ako uuwi.
Hindi ko sisirain ang bakasyon ko dahil sa dalawang taong walang respeto sa akin.
Dumaguete wasn’t theirs.
At lalong hindi kanila ang buhay ko.
Habang inaayos ko ang gamit ko, bigla kong napansin na nawawala ang maliit kong crossbody bag.
Nandoon ang wallet ko.
Power bank.
Sunscreen.
Sunglasses.
At higit sa lahat—
ang valid ID ko.
“Guys, nakita n’yo ba ’yung maliit kong beige na bag?”
Napatingin sa akin si Trisha, girlfriend ng class president naming si Paolo.
“Parang nakita kong dala ni Adrian bago sila bumaba.”
Napakunot ang noo niya.
Pagkatapos ay bumulong siya kay Paolo, pero sapat ang lakas para marinig ko.
“Boyfriend ba talaga siya ni Mika o ni Cara?”
Tinapik siya ni Paolo.
Pero hindi siya sinaway nang husto.
Doon ko napagtanto na hindi lang pala ako ang nakakapansin.
Tumawag ang phone ko.
Adrian.
Sinagot ko agad.
“Nasaan ang bag ko?”
“Mika, ano ba? Huwag mong sabihing ninakaw ko. Hiniram ko lang.”
“Bakit?”
“Nasa maleta ni Cara ang sunscreen niya. Alam kong nasa bag mo ’yung sa’yo, kaya kinuha ko muna.”
Napapikit ako.
“Hiniram mo ang buong bag ko nang hindi nagpapaalam?”
“Ang liit na bagay, pinapalaki mo.”
“Adrian, nasa loob niyan ang ID ko.”
Tumahimik siya.
“Isa pa,” dagdag ko, “huwag mong aasahang bubuhatin ko ang dalawang maleta ninyo.”
“Mika—”
“At pumunta ka sa Dumaguete dala ang bag ko. Kapag hindi mo ibinalik, pupunta ako sa authorities at sasabihin kong kinuha mo ang personal property ko nang walang pahintulot.”
“Grabe ka na talaga!”
“Break na tayo. Wala ka nang karapatang sabihan ako kung ano ang sobra.”
Binabaan niya ako.
Makalipas ang ilang minuto, tumawag siya kay Paolo at pinakiusapang dalhin ang mga maleta nila.
Nang makarating kami sa Dumaguete, dumating din sina Adrian at Cara sa sumunod na biyahe.
Halatang iritado si Adrian nang iabot sa akin ang bag.
“O, ayan. Tapos na ba ang drama?”
Hindi ako sumagot.
Binuksan ko ang bag.
Wallet.
Power bank.
Makeup.
Sunscreen.
Halos ubos ang bagong tube ko.
Pero wala ang ID.
“Nasaan?”
“Ano?”
“Ang ID ko.”
Umiling si Adrian.
“Wala akong nakitang ID.”
Napatingin ako kay Cara.
Agad siyang namula ang mga mata.
“Ate Mika, bakit naman namin kukunin ang ID mo?”
“Hindi ko kayo sinabing ‘kayo.’ Ikaw ang tinatanong ko.”
Biglang pumagitna si Adrian.
“Enough! Bakit palagi mong inaaway si Cara? Ano bang mapapala niya sa ID mo?”
Pamilyar na pamilyar ang tono niya.
Kapag kami ni Cara ang may problema, ako ang selosa.
Ako ang masama ang ugali.
Ako ang gumagawa ng issue.
Huminga ako nang malalim.
Saka ko naalala ang sunglasses ko.
Binuksan ko ang hard case.
Walang laman.
Tumingin ako sa kanilang dalawa.
“Pati sunglasses ko?”
“Ano na naman?” singhal ni Adrian.
Bago pa ako makasagot, tumunog ang phone ni Trisha.
Napatingin siya sa screen.
Pagkatapos ay dahan-dahan niya akong tiningnan.
“Mika…”
“Ano?”
Iniharap niya sa akin ang cellphone.
Instagram story ni Cara.
Kuha iyon sa isang café sa Tagbilaran.
Magkatabi sila ni Adrian.
Nakasuot si Cara ng sunglasses ko.
Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit nanlamig ang mga kamay ko.
Sa ibabaw ng mesa, katabi ng iced coffee niya, may isang puting card.
Pamilyar ang litrato.
Pamilyar ang pangalan.
ID ko iyon.
At sa caption ni Cara, tatlong salitang nakasulat:
“Problem finally solved.”
PARTE2
Hindi ako agad nagsalita.
In-screenshot ko muna ang Instagram story.
Pagkatapos ay nag-screen record ako habang binubuksan ni Trisha ang profile ni Cara para malinaw na makitang account niya talaga iyon.
“Cara,” sabi ko.
Napatingin siya.
“Bakit nasa mesa mo ang ID ko?”
Nawala ang kulay sa mukha niya.
Agad niyang inagaw ang sarili niyang cellphone at chineck ang story.
Siguro noon niya napansing maling litrato ang na-upload niya.
Mabilis niya itong dinelete.
Pero huli na.
“Hindi ’yan ID mo,” sabi niya.
Napatawa si Trisha.
“Girl, mukha ni Mika ’yan.”
Pumagitna na naman si Adrian.
“Baka naman aksidenteng napunta sa gamit ni Cara.”
“Talaga?” tanong ko. “Kanina pareho kayong nagsabing hindi ninyo nakita.”
Hindi siya nakasagot.
“Isa pa, suot niya ang sunglasses ko.”
Tinanggal ni Cara ang salamin sa ulo niya.
“Pareho lang tayo ng model.”
Kinuha ko iyon sa kamay niya.
Sa loob ng kaliwang temple ay may maliliit na engraved letters.
M.S.
Mika Santos.
Graduation gift iyon ng ate ko.
Tumahimik ang buong grupo.
“Mika,” sabi ni Adrian, “pag-usapan natin nang tayong dalawa.”
“Wala na tayong kailangang pag-usapan nang tayong dalawa.”
Lumapit si Paolo.
“Mas magandang i-report natin ang missing ID. May security office malapit sa port.”
Biglang nagsalita si Cara.
“Kailangan ba talaga? Baka nalaglag lang.”
Napatingin ako sa kanya.
Kung dati, baka nagduda pa ako sa sarili ko.
Baka inisip kong masama akong tao dahil pinaghihinalaan ko siya.
Pero matapos makita ang litrato?
Hindi na.
“Exactly,” sabi ko. “Kung nalaglag lang, walang dapat ikatakot.”
Nagpunta kami sa security office.
Ipinakita ko ang screenshot.
Ikinuwento kong kinuha ni Adrian ang bag ko nang walang pahintulot at nawala ang ID pagkatapos mapunta iyon sa kanila.
May kinausap na staff ang officer.
Makalipas ang ilang minuto, sinabi niyang may narekober silang ID mula sa maintenance staff sa Tagbilaran terminal.
Natagpuan iyon sa basurahan sa women’s restroom.
Nanigas si Adrian.
Si Cara naman ay biglang yumuko.
“May CCTV ba?” tanong ko.
Tumango ang officer.
Hindi raw kitang-kita ang loob ng restroom, siyempre, pero may camera sa hallway.
Kinuha nila ang details ko at nakipag-coordinate sa Tagbilaran terminal.
Habang naghihintay, tahimik kaming lahat.
Si Adrian ang unang bumasag sa katahimikan.
“Cara, may alam ka ba rito?”
Bigla siyang umiyak.
“Ano ba, Adrian? Pati ikaw?”
Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis.
Matapos akong depensahan laban sa akin nang ilang taon, isang simpleng tanong lang pala mula sa kanya ay sapat para umiyak si Cara.
“Mika,” sabi ni Adrian sa akin, “baka misunderstanding lang talaga.”
“Hindi mo pa rin kayang tumigil, no?”
“Ano?”
“Hindi mo pa rin kayang tanggapin na posible siyang gumawa ng mali.”
“Kaibigan ko siya mula bata kami.”
“At naging girlfriend mo ako nang limang taon.”
Wala siyang naisagot.
Dumating ang video clip.
Makikita sa hallway si Cara.
Suot niya ang parehong damit mula sa Instagram story.
Hawak niya ang maliit kong beige na bag.
Binuksan niya iyon.
May inilabas siyang card.
Tiningnan.
Pagkatapos ay pumasok sa women’s restroom.
Paglabas niya, wala na ang card sa kamay niya.
Wala nang kailangang ipaliwanag.
“Cara?” mahina ang boses ni Adrian.
Tuluyan siyang umiyak.
“Fine!”
Napatingin kaming lahat.
“Ako ang nagtapon!”
“Bakit?” tanong ko.
“Dahil sawa na ako sa’yo!”
Parang may maskarang nahulog mula sa mukha niya.
Wala na ang malambing na boses.
Wala na ang laging nakakaawang tingin.
“Lagi kang nandiyan! Kapag may lakad kami ni Adrian, kasama ka. Kapag may plano kami, kailangan isipin ka. Tapos ngayon aalis ka pa papuntang Manila dahil sa trabaho mo!”
Napatitig ako sa kanya.
“So?”
“Kapag pumunta ka sa Manila, susunod siya sa’yo!”
Natawa ako sa sobrang absurd.
“Boyfriend ko siya. Natural lang na pag-usapan namin ang future namin.”
“Pero Cebu ang bahay niya!”
“Hindi ikaw ang bahay niya.”
Napasinghap ang ilan naming kaklase.
Namula ang mukha ni Cara.
“Hindi mo naiintindihan! Kami ang magkasama mula pagkabata. Ako ang nakakakilala sa kanya.”
“Ano ang koneksyon niyan sa pagtatapon ng ID ko?”
Tahimik siya.
Ako na ang sumagot para sa kanya.
“Gusto mo akong ma-hassle. Gusto mong hindi ako makapag-check-in. Gusto mong masira ang trip ko.”
Hindi siya tumanggi.
Pero may mas masakit pa pala.
Tumingin ako kay Adrian.
“Alam mo ba?”
“Hindi!”
Mabilis ang sagot niya.
“Hindi ko alam na itatapon niya ang ID mo.”
Ang kakaibang diin niya sa salitang itatapon ang nagpahinto sa akin.
“Pero alam mong kinuha niya?”
Nanigas siya.
“Adrian.”
“Mika…”
“Alam mong kinuha niya ang ID ko?”
Tahimik.
At sa katahimikang iyon, nakuha ko ang sagot.
Tumawa ako nang mahina.
“Wow.”
“Mika, listen—”
“Ano ang alam mo?”
Kinamot niya ang noo niya.
“Sabi ni Cara gusto lang niyang itago sandali para… para mapilitan kang sumama sa amin kinabukasan habang inaayos mo.”
“Para hindi ako makapunta sa sariling itinerary ko?”
“Prank lang sana!”
“Prank?”
Napaatras si Trisha sa inis.
“Kuya, ID ’yan. Hindi ballpen.”
“Hindi ko alam na itatapon niya!”
Lumapit ako kay Adrian.
“Pero hinayaan mong kunin niya.”
Hindi siya makatingin sa akin.
Doon ko napagtanto ang pinakamasakit na parte.
Hindi lang pala dahil kay Cara kaya nasira ang relasyon namin.
Nasira iyon dahil ilang taon nang pinipili ni Adrian na gawing maliit ang bawat sakit na nararamdaman ko.
Kapag nasasaktan ako, sensitive ako.
Kapag nagrereklamo ako, dramatic ako.
Kapag nagse-set ako ng boundary, selosa ako.
Kapag may kailangan si Cara, automatic na ako ang kailangang umintindi.
“Naalala mo ’yung job offer ko sa BGC?” tanong ko.
Tumingin siya sa akin.
“Anong koneksyon noon?”
“Sinabi mong huwag kong tanggapin dahil gusto ni Cara na manatili tayo sa Cebu.”
“Mika, hindi gano’n—”
“Sinabi mo mismo.”
Huminga siya nang malalim.
“Nag-aalala lang ako sa long distance.”
“Pero bakit si Cara ang laging dahilan?”
Hindi siya nakasagot.
Si Cara ang sumagot.
“Dahil ayaw kong umalis siya!”
Lahat kami napatingin sa kanya.
Namula siya.
Pero tuloy-tuloy na.
“Mahal ko si Adrian!”
Natahimik ang paligid.
Kahit ako, kahit ilang beses kong pinaghinalaan ang closeness nila, parang may malamig pa ring tubig na ibinuhos sa akin.
Si Adrian ay nakatitig sa kanya.
“Cara…”
“Matagal na!”
Humahagulgol na siya.
“Akala ko ako ang pipiliin mo. Akala ko kapag nagsawa ka kay Mika, makikita mo rin ako.”
Napangiti ako nang mapait.
Tumingin ako kay Adrian.
“Congratulations.”
“Mika, hindi ko alam.”
“Sigurado ka?”
“Oo!”
“Hindi mo alam na mahal ka niya, pero hinahayaan mong diktahan niya kung saan tayo magbabakasyon, saan tayo titira pagkatapos ng graduation, kung tatanggapin ko ang trabaho ko, at pati kung sino ang dapat mong samahan?”
Tahimik siyang muli.
“Hindi mo kailangang mahalin siya para pagtaksilan ako,” sabi ko. “Sapat nang paulit-ulit mo siyang piliin kaysa sa akin.”
Lumapit siya.
Hinawakan niya sana ang braso ko pero umatras ako.
“Mika, five years tayo. Huwag mong itapon lahat dahil sa isang pagkakamali.”
“Isang pagkakamali?”
Tumingin ako sa phone ko.
Binuksan ko ang chat namin.
“Sabi ni Cara…”
Scroll.
“Sabi ni Cara…”
Scroll.
“Sabi ni Cara…”
Ipinakita ko sa kanya ang dose-dosenang messages.
“Hindi ito isang pagkakamali, Adrian. Pattern ito.”
Wala na siyang nasabi.
Nag-file ako ng incident report tungkol sa ID. Ayaw kong palakihin sa kasong kriminal ang usapan matapos maibalik ang dokumento, pero pinili kong magkaroon ng opisyal na record sa ginawa ni Cara.
Sinabi rin ng school organization adviser namin kalaunan na irereport ang insidente dahil official graduation trip iyon ng grupo.
Hindi na natuloy ang bakasyong pinapangarap ni Cara.
Kinabukasan, umalis siya nang mag-isa pabalik ng Cebu.
Si Adrian naman ay ilang beses akong kinausap.
Sa hotel lobby.
Sa breakfast.
Sa labas ng restaurant.
Pareho lang ang sagot ko.
“Tapos na tayo.”
Sa ikatlong araw, tumigil din siya.
At doon ko unang naranasan ang Dumaguete na walang bigat sa dibdib.
Nag-road trip kami papuntang Valencia.
Kumain ng silvanas.
Naglakad sa boulevard habang kulay orange ang langit.
Sumama ako kina Trisha at Paolo sa café hopping.
At sa bawat oras na lumilipas, mas malinaw kong nakikita kung gaano kalaki ang mundo sa labas ng relasyong akala ko noon ay hindi ko kayang mawala.
Pagbalik namin ng Cebu, unang ginawa ko ay kumpirmahin ang job offer ko sa BGC.
Yes, I accept.
Lumipat ako sa Metro Manila makalipas ang dalawang buwan.
Mahirap.
Nakakatakot.
Pero sarili kong desisyon.
Makalipas ang halos isang taon, nag-message sa akin si Trisha.
Naghiwalay daw sina Adrian at Cara.
Nagkaroon sila ng relasyon ilang buwan matapos kaming mag-break.
Pero hindi raw naging masaya.
Dahil kapag nasanay ang dalawang tao sa relasyong walang boundaries, hindi biglang nagiging healthy ang lahat dahil naging official sila.
Hindi ko na tinanong ang detalye.
Wala na akong interes.
Nang gabing iyon, pauwi ako mula sa opisina sa BGC nang madaanan ko ang isang shop window.
May sunglasses na halos kapareho ng ninakaw ni Cara noong trip.
Napangiti ako.
Dati, kapag nakikita ko iyon, naaalala ko ang galit.
Ngayon, ibang bagay na.
Naalala ko ang babaeng nakaupo sa ferry, napapalibutan ng tatlong maleta, iniisip kung sapat ba siyang girlfriend para piliin ng taong mahal niya.
Gusto kong balikan siya at sabihin:
Hindi mo kailangang talunin ang ibang babae para mapatunayan na ikaw ang dapat piliin.
Kapag kailangan mong ipaglaban araw-araw ang lugar na dapat kusang ibinibigay sa’yo, baka maling tao na ang ipinaglalaban mo.
At minsan, ang pinakamasakit na biyahe ang siyang magdadala sa atin sa tamang destinasyon.
Mensahe sa mga mambabasa
Ang pagmamahal ay hindi dahilan para mawalan ka ng respeto sa sarili. Ang taong tunay na nagmamahal sa’yo ay hindi ka gagawing pangalawang opsyon, hindi hihilinging isakripisyo mo ang mga pangarap mo para sa kaginhawaan ng ibang tao, at lalong hindi tatawaging “drama” ang sakit na siya mismo ang dahilan.
May mga taong kailangan nating bitawan hindi dahil hindi natin sila minahal nang sapat—kundi dahil oras na para mahalin din natin ang sarili natin nang tama.
